Tíminn - 20.12.1959, Blaðsíða 3

3
T 4 M1 N N, sunnudaginn 29. desember 1969.
Ólafur 0/5 Anna
Má ég fá þessa ma.nma, hún er rkemmd.
rlurðarskellir
— tek í mörg hundruð hendur
á dag.
Jólaannimar eru nú í al-
gleymingi. ASIar verzianir
voru tro'ðfuSlar af fóSki í gær-
kveldi ©g allir voru að kaupa
jólagjafir. VerzlunarfólkiS var
orðið býsna þreytt, eftir þenn-
an lang* og stranga dag, en
það geta fl.estir sofið út í dag,
og margir sofa sjálfsagt svefni
hinna réttlátu frasn að hádegi
En það er ekki einungis ann-
ríki í verzlunum. FSest h>im-
ili bera þess svip þessa dag-
ana, að jólin eru örskammt
undan.
Tattóveraður
HurðarskeSlir
í anddyri Liverpools á Lauga-
vegi stendur maður í skrautleg-
um búningi, rauðum. Hann er
með hvítt sítt skegg og hinn góð-
legasti. Þessi maður gætir dyra
og tekur í hendina á öllum börn-
um, sem fara út og börnin eru
mjög hænd að honum. Þetta er
mjög vinsæll maður greinilega.
Og hver er maðurinn. Við innum
hann að hei.i.
— Ég er nú Hurðarskellir,
laxmaður.
— Erf þú ekki óvenju snemma
á ferðinni?
— Jú, én hef verið hér í hálfan
mánuð, laxi.
— Ég hélt að það væri Giija-
gaur, sem væri fyrsfur á ferð-
inni ykkar bræíra, 13 dögum fyr-
ir jól.
— Þefta er nú alls ekki ein-
hlítt, laxi, nýir tímar, nýir siðir.
Og svo smellum við mynd af
Hurðaskelli, þegar hann tekur
litla stúlku í fangið og spyr hana,
hvsð hún vilji fá í jólagjöf.
Vtð tökum eftir þvi, að á hand-
arbaki Hurðarskellis er tattóver-
uð mvnd af ankeri og okkur grun
ar að Hurðaskellir þessi hafi
dválizt lengur i hafi en á fjöllum
uppi, sem ku þó vera jólasveina
siöur. Málið skýrist einnig.
— Æ lar þú að birta þessa
mynd einhvers staðar, laxi? Hvað
an eruð þið, strákar? Frá blaði?
Ha? Já, Tímanum. Það er ágætt
blað. Ég les alltaf Tímann. Við
fáum hann alítaf á Hrafnistu.
¥Iija lítil
tré og ódýr
— Er ekki kalsamt að standa i
þessu, Auöólfur?
— O, jú, hann er fjári kaldur
i kvcld. En þær hafa ofan af
fyrir manni frúrnar, sem koma
að kaupa jólatré. Þær eru mjög
vandlátar. Maður sýnir þeim eitt
jóhtréð af öðru, viija fá falleg-
asta jólatréð, sem við eigum.
MaSur fer allan hringinn. Svo
ST
kemur maður með jólatréð, sem
maður sýndi þeim fyrst og þá
hafa þær fundið það, sem þær
vildu.
Ung kona trufiar samræður
okkar Auðólfs. Vantar jólatré.
Auðólfur fer á stúfana. Kemur
með eitt jólatréð af öðru, en frú-
in er ekki ánægð. Þið hljótið að
eiga mörg fallegri jólatré, ég er
hrædd um að þið tímið ekki að
láta þau. Nei, nei, frú, við erum
ekkert sínkir. Þér hafið bara svo
sérstæðan smekk!
Það gengur samt saman með
þeim og frúin fer með stórt og
fallegt jólatré, sem kostaði um
200 krónur.
— Þeita er í jólatréssölu Land
_ græðslusjóðs á Laugavegi og sal-
an er í fullum gangi. Auðólfur
er læknastúdent, sem er að næla
sér I svolítið af peningum fyrir
jólin. Hann starfaði einnig við
þetta í fyrra.
— Hvaðan eru þessi tré, Auð-
ólfur?
— Þau eru frá Jótlandi. Land-
græðslusjóður fékk um 11 þús.
tré að þessu sinni. Við eigum
einnig von á íslerszkri furu frá
Rauðavatni. Þau tré eru um 20
ára gömul og einnig fáum við
jólatré frá Tumastöðum í Fljóts-
- hlíð, sirka 10 ára gömul tré.
— Og hvernig gengur salan?
— Þetta flý^ur út, blessaður
vertu. Öl! minni frén oru upp-
seld. Það er mun meiri eftirspurn
eftir minni trjánum heldur en í
fyrra. Fólk hefur áreiðrnlega
minni peninga en þá. Það viija
allir lítil trá og ódýr.
Drauniakökur.
eru draumur
Við bregSum okkur inn á
Kleppsveg 14, því að við frétíum
af sfórfelldum jclabakstri þar. Til
dyra kemur ung og syuntuklaedd
frú og tntíælan kökuilminn legg-
ur á móti okkur.
— Já, þið eruð komhir tij að
sníkja kökur, þvkist ég vita, seg-
ir frú Arna og býíur okkur
fram í eldhús. Það er nú a'lt á
öðrum endanum hjá mér núna,
eins og þið gefið skilið.
— Jú, þú ert í jólabaks'rinum.
— Ég er nú rétt að byrja. Bú-
in moð tvær tegundir af smá-
kökum.
— Hvað heita þessar kökur?
—- Þetta eru kókoskransar og
svo er én með draumákökur i
ofninúm núna.
— Ja, ekki éru þau dónaleg
nöfnln.
ar. Það þarf enoin egg í þær og
þetta skotgengur. Þið ættuð eig-
inlega að birta uppskriftina —
ég held það séu fáar, sem baka
þessa tegund fyrir jólin,
Og Anna býcur okkur að
bragða á draumakökunum sínum.
— Finnst ykkur þær ekki
draumur?
— Jú, þetta eru ágætar kökur,
segjum við, og biðjum um aðra.
— Þið menið ekki éta alit upp
hjá mér. Ég skal heldur gefa
ykkur kaffi.
Halldór
— Á eiginlega að vera
hrettur þessu.
— Þú ert rétf eð byrja baksf-
urinn segirðu. Hvsð ætlar þú að
baka fleira?
— Ég æfla að b’ka tvær smá-
kölcutegundir í viðbót og svo
tertur.
— tertur?
— Ja, rúlluei't'j, rjómatertu
on svo anenastertu.
I pilsum frú Önnu hangir lítill
sná£i, Ijóshæður, sem varð
tveggja á-a í fyrradág og heitir
Ólefur. Oi h?nn er mjc-g soennt-
ur fvrir kökunum og neytir alfra
bragða til að krækja sér i köku.
Hann fær allar þær kökur, spm
eitthvað hafa mlslukkazt og hsnn
fylgist árvökulum augum með
ofninum on bendir á eina kökuna
af annarri og segir: „Essl
skemmd". — En mamma hans er
ekki alftaf á sama máti. Við spyrj
um Ólaf, hvort hann hlakki ekki
til jólanna. Og hann svarar meS
því að tylla sér á fá, teygja út
handleggina, sem hann frekast
má og segja: ,^vona stóra ióla-
SÍöf".
Við kveðjum svo og fáum
draumaköku i nestið.
AEIar tunnur
sneisafullar
Og það eru annir hjá fleirum
en þeim sem verzia og höndia.
Fyrir jólin standa all.sherjar hrein
gerningar yfir og þá er stungið
út og öllu kastað sem ónytsam-
legt verður á nýja árinu. Það eru
farr.ar margar ferðir út í ösku-
tunnuna og hún er fljót að fyll-
ast.
Það er mlkið annríki hjá sorp
hrcinsun bæjarins. Það eru sjö
vinnuflokkar, sem annast þetta
starf op i hverjum flckki eru um
10 menn. Oy þeir hafa ekki und-
an. Aíiar tunnur sneissfullar og
húsmæðurrar óþolinmóðar, þær,
liafa ailtaf nó" af rusli, sem koma
þaif í burtu fyrir jóiin. Vinnu-
tíminn hafur verið lengdur, þeir
vinna til hálf átta á kvcidin.
Við rekums? á eir.n flokkinn,
sem er að vinna á Njáisgötu. Viö
gefum okkur á ta! við einn úr
flokknum, Halldór að nafni. j,
— Hvað ert þú búinn að vera
lengi í þsssu, Hslldór?
— Ég hef gutlað við þeita í
tuttugu ár. Á eiginiega að vera
hættur, er orðinn 73 ára. Er i
starfsmannafálaginu og átti aö
hætta, þegar ég varð sjötugur.
Ég er nefnilaga í starfsmannafé-
laginu.
— Og hverrsig kenntu við þig?
— Ágætlega. Þetta er ekki
verra en hvað annaö og bráönauð
synlcgt. Ég er hrætídur um aö,
þsð s æði ilia í bólið hjá þeim
sumum, ef enginn vildi annast
þetfa starf.
Halldór tekur tunnuna upp á
létta og haganlcga trillu, sem er
hiö mesta þing, segir hann. Svo
ekur hann tunnunni að bíinum
cg iosar úr tunnunni i skúffuna.
— Þefta er eini billinn af'
gömiu gerð'mni, sem eftir er.
Þeir nýju eru stærri og hafa ekki
sltúffu, heldur taka fvær tunnur
upp í einu og losar þær sjálfur.
Það hefa orðið mikiar framfarir
í þessu síðan ég byrjaði. Þessu
tekur stöðugt fram, sem betur
Auðólfur
— Eríití aö finna rétla trcð . *♦.
ó .. • 414.',; ....... • .......... .. .

— Þessar draumakökur eru
^^rstafcJpgp^óðar yfljgtbak.ag-; .rj því er mampia hans- téltur sít úr