Alþýðublaðið - 24.02.1940, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 24.02.1940, Blaðsíða 2
LAUGARDAGUR 24. FEBR. 1940. AUÞfÐUBLAÐIÐ BAUÐU SKORNÍR 12) Þetta voru fallegir skór, en gamla konan sá.illa og hún hafði þess vegna ekkert gaman af að horfa á skóna. En meðal þeirra voru rauðir skór, alveg eins og þeir, sem prinses'san hafði. Skó- smiðuririh sagði] að þéir hefðu.verið búnir til handa greifa- - \ barrii, en þeir hefðu ekki verið mátulegir. 13) Það erfallegt leður iþeirri, sagði gamla konári.; Þeir voru mátulegir og þeir voru keyptir. 14) En gamla konan vissi ekki, að þeir voru rauðir, því að hún hefði aldrei lofað Karenu að ganga til fermingar á rauðum skófn, en það varð nú samt. 15)!Allir horfðu á fæturna á henni. Og présturinn talaði og söng- fólkið söng, en Kareri hugsaði ekki um annað en rauðu skóna sína. Orflsending til kanpenda út um land. m Munið, að Alþýðublaðið á að greiðast fyrirfram FiJ ársfjórðungslega. —'Sendið greiðslur yðar á réttum gjalddögum, svo sending blaðsins trufl- ist ekki vegna greiðslufalls. ; Þeir, sem óska, geta fengið blaðverðið krafið með póstkröfu. m) Póstferðir 24. febr. 1940. Frá Reykjavík: Mosfellssveitar-, Kjalarness-, Reykjaness-, Ölfuss- og Flóapóstar, Laugarvatn, Hafn- affjörður, Grfmsness- og Bisk- upstuhgnapóstar, Álfíanesspóstur, Akranes. — Til ReykjavíkUír: Mosfellssveitar-, Kjalarness-, Reykjaness-, ölfuss- og Fíóapóst- ar, Hafnarfjörður, Alftanesspóst- ur, Rangárvailasýsluþóstur, Vest- oo ur-SkaftafelIssýslupostur, Austur- Skaftafellssýslup óstur, Akranes. I Vestmamiaeyjum hefir afli verio mjög tregur undanfarið, enda stirðar gæftir. Það, sem aflast, er að mestu ýsa. Um síðast Iiðna helgi snjóaöi nokkuð í Vestmannaeyjum í fyrsta sinn á vetrinum. Útbreiðið AlþýðublaðiS! engsta skákin, seni tefld 11116FÍ0 i6F 1 IðDOL VEGNA fjölda marga áskor- ana birtir Alþýðublaðið hér á eftir skák þá, sem þeir Ásm'undur Ásgeirsson og Bene- dikt Jóhannssoh tefldu á Skák- þingi Eeykjavíkur. Skák þessi varð einhver hin lengsta, sem í'eíld kefir verið opinberlega hér á landi, eða 133 leikir og fór hún þrisvar sinnum í bið. Hvítt: Benedikí Jóhannsson. Svart: Ásmimdur Ásgeirsson. • 1. d2 —d4; Rg8 —f6.. 2. C2 —c4; g7 —g6. 3. Rbl — c3; Bf8 —g7. 4. e2 —e4; d7 —d6. '5. Rgl—f3; Rb'8 — d7. 6. Bfl —d3. (Venjulegra og betra er 6. B —e2.) 6. —<„—; e7 — e5. 7. 0 — 0; 0 — 0. .8. Bcl—g5. Ró'egt og sterkt er 7. h2 — • h3 og því næst 8. B c 1 —e3. Hinn. gerði leikur lítur að vísu vel úí, en gefur ekki eins gott tafl. 8. — „—; h7 —h6. 9. B g 5 — e 3; K g 8 — h 7. 10. Ddl — c2; c7-r-c6. 11. Hal —dl; Dd8e7. .12. b2— b3; Rf6 — g4. Pennan leik hefði hvítur átt að vera 'búinn að fyrirbyggja með því að leika h2 —h3. .. Því fyrr eða síðar hlýtur tví- peð á e-iínunni að verða hon- um til óþæginda. 13. Rc3 —e2; Rg4xe3. 14. f2xe3; Rd7 —f6. i< -] 15. Re2 —g3; Rf6 —g4. í&.Hdl — el; h6 — b.5. 17. h2 —h3; Rg4—h6. 18, d 4 — d 5. Gottifyrir svartan, því nú . fær hann tækifæri fil að not- færa sér f-línuna- til sðknar. . Bezta. leiðin fyrir,, hvitan finnst mér vera H — f 2, næst He— fl og reyna sjálfur að notfæra sér f-línuna, en breyta ekki peðastöðunni að svo stöddu. Með þessum leik verður B hvíts fremur gagns- lítill. 18. — „—; c6 —c5. 19. Rf3 — h2; h'5— h4. Lítur vel út, enleikurinn er ekki að sama skapi eins góð- ur og hann virðist vera, því nú fær hvítur yfirráð á reitn- um g 4. 20. Rg3 —hl; Bc8 —d7. 21. Rhl— f2; Í7—f5. 22. e4xf5; g6xf5. 23. e3 — e4; f5 — f4. 24. Bd3 —e2; Hf8 —f6. 25. Rf2 — g'4; Hf6— g6. 26. Rg4xh6; Bg7xh6. 27. Be2 —g4; Ha8 —g8. 28. Dc2 —e2; Bd7xg4. 29. Rh2xg4; De7 — d7. Hviíur heíir nú náð uppskipt- um, þar sem hann gat not- fært sér reitinn g4 og þannig frelsað stöðuna, sem annars var mjög þröng og alls ekki álitleg. 30. Hfl—f3; a7 —a6. Ógnar að sprengja drottning- arvænginn með b7 — b5 og hefja þannig árás, enda er það sú leíð, sem vænlegust . væri til sigurs og sennilega eina rétta vinningsleiðin. 31. a2 —a4; Bh6 —g5. 32. Kgl— hl; Hg8 — g7. 33. Hel—gl; Bg5 —d8. 34. Khl— h2; Dd7 —c7. 35. De2 —d2; Dc7 —c8! Ásmundur hefir í hyggju að géfa skiptamun og ná þann- . ' ig yfirhöndinni, en Benedikt verst því öllu. 36. Dd2 —e2;, Dc8 —b8. 37. Hgl—bl; Bd8 —a5. 38. De2 — f'2; Db8 —d8. 39. Hbl —b2; Dd8 —g5. 40. Df2--e2; Hg7-^g8. Pegar . hér var köntið, fór ; skákín. í bið. Síðustu 10 leiki hefir skákin breyzt mjög lít- ið. Gildi stöðunnaT er mjög svipað og það var. 41. De2 — f 1; Dg5 —e7L - Ef nú R —e3, þá fxe3._42. H—f7-f; Dxf7. 43. Dxf7 + ; Hg8 — g7. 44. D—f3; B —d2! hótar næst: ,Hxg2 +í Dxg2, Hxg2+, Kxg2. e3 — e2! og vinnur. — En Benedikt ¦ vissi þetta og lék þess vegná: 42. Hb2—f2; Hg8 —g7. 43. Kh2—hl De7 —e8 44. Dfl —áíBaS —d8 45. Khl — h2 De8 — d'7 ¦ '¦ 46. Dal-f-fl D7 — c-7 47. Df l-,ál Dc7 —a5! Hótar D—b 4 og næst b 7-^- b 5, hvítur er tilneiddur að skipta á drottningunum þó honum sé það fremut í óhag. 48. Dal — c3 Da5xc3 49. Hf3xc3 Bd8 —a5 50. Hc3 —Cl Hg7 —g8 Nú virðist vera gott að leika b 7 — b 5, : en Ásmundur hyggst að fórna skiptamun, sem seinna kemur í ljös að er ekki bezta leiðin. r 51. Hf2 —a2 Kg8 —g7 52. Kh2-gl; Kg7-f7. 53. Kgl—f2 Hg6xg4? Frá því í 30. leik hefir As- mundur bótað þessu öðru hvoru. Við nákvæma athugun kemur í ljóte að þetta er ekki vinningsleið: Bezt ver K '— e7 og reyna þannig að koma honum um d7, c7, b 6 og a5— b4 enda telur Ásmundur það einu hugsan- legu vinningsleiðina. 54. h3xg4; Hg8xg4. 55. Hcl— hl Kf7 —g6 56. Hhl—h3; Kg6 —g5. 57. Ha2 —al Ba5 —d2 58. Kf2 —f3; Bd2 —b4. .- 59. Hal —hl B b4 —a5 60. Hhl—dl Kg5 —h5 61. Hdl—hl Ba5 —d8 62. Hhlal Hg4 —g7 63. a4 —a5? Kh5 —g5 64. Hal—a4 Kg5 —g6 65 Kf3 — f2 KgÖ — h5 66. Kf2 —f3; Hg7 —f7. 67. Kf3 —f2? Kh5 —g4 68. Hh3—f3 Hf7 —d7 69. Ha4 — a2 Hd7— <J7 70. Kf2 — e2 Hc7 —c8 7,1. Ha2—a4; Hc8 —c7. 72. Ke2 —f2 H c7 —d7 73. Hf3 —h3 Bd8 —c7 74. Hh3 —d3 Hd7 —f7 75. Hd3 —c3 f4—f3?! Báðir áttu mjög nauman tima svo þeir þurftu að leika hrað . skák síðustu leikina. Asmund mr þurfti að vinna skákina í tilefni af því vogar hann sér að leika þennan fífldjarfa leik í þeirri von að Benedikt léki ekki rétt á móti. g2xf3+? Sjálfsagt var H x f 3 og svart má alvarlega gá að sér. -„-; Kg4-:f4. Ha4 —al Hf7g7 Hal— gl7 Gott og 'sennilega fullnægj- andi var H — h 1. Hal—gí? Hg7xgi Kf2xgl Bc7xá5 Hc3 —d3 Kf4 —g3 í þessari stöðu fðr skákin I bið" í annaið sinn. Nú virðist Ásmundur hafa öll tromp á hendi þar sem Benedikt má sig hvergi hreyfa, enda var skákin álitin H vera töpuð, þegar her var komið. Þrátt fyrir það er vinningsleiðin mjög vandfarin eins og á- framhaldið sýnir greinilega og alls ekki allra meðfæri að þvinga frám vinning á svart. 81. Kgl—fl Ba5 —d8! 82. f3—f4x! Kg3xf4 83. Kfl—e2 Kf4xe4 84. Hd3 — f3 Bd8 — g5! 85. Hf3 —f7; b7 — b5. 86. Hf7 —d7; b5xc4. 87. b3xc4; h4 — h3. 76, 76. 77. 78. 78. 79. 80, 88. Ke2 —fl! Ke4 — fS i j.-' 89. Kfl —gl; e5 — e4. 90. Hd7 —h7Kf3 —e3 Ásmundur álítur að betra hefði verið K —g3. 91. Hh7xh3+; Ke3 —d4. 92. Hh3g3! Bg5 —f4 93. Hg3 —g4; Bf4— e3+. 94. Kgl—f 1 Kd4xc4 í£. Hg4xe4x Be3 —d4 ! . 96. He 4 —e8 a 6 —a5 97. Kfl— e2 Kc4xd5 98. He8 —a8; Bd4 — c3. 99. Ke2 — d3 Bc3 — b4 100 Ha8 —c8 a5 —a4 101. Hc8 —c7 a4 —a3 102. Hc7 — c8 Bb*4 —a5! 103. Hc8 — a8; c5 —c4+. 104. Kd3 —c2; Ba5 —b4. 105. Ha8 —a4 Kd5 —c5 '• 106. Ha4 —a8 d6—d5 107. Ha8 —c8+; Kc5 —d4. 108. Hc8 —h8! Bb4 —d6 109. Hh8 —a8 Bd6 —b4 110. Ha8 —h8 Kd4 —e4 111. Hh8 — e8+; Ke4 —f5. 112. He8 — c8 Bb4 —d6 j I 113. HC8 —a8 Kf5 —e4 , « 114. Há8 —a6 Bd6 —e5! Falleg fórn — fljótasta vinn- ingsleiðin 115. Ha6xa3 d5 —d4 116. Ha3— a'8 d4 —d3x 117. Kc2 —dl c4 —c3 118. Ha8 — c8 Be5 —d4 i 119. Kdl—cl Ke4 —d5 120. Hc8 — c7 Bd4 —c5 Þannig var skákin þegar hún fár í bifð I þriðja sinn. Fyrst í stað álitu ýmsir að Bené- djkt myndi heppnast að ná jafntefli en við nánari at- htigun sást, að Ásmundur gat þvingað vinning mjög fljót- lega. 121. Hc7 —c8,;-Kd5 —c4. 122. Kcl-^-bl Kc4 — b5 123. Kbl — cl Bc5 — b4 124. Hc8 —b8+; Kb5 —c4. 125. Hb8 —c8+; Kc4 — b3. 126. Hc8 — c6; Bh4 —a3+. Auðvitað ekki c3—c2 vegna H — c3x! og fær bæði peðin : fyrir hrókinn, eða er patt >að öörúm' kosti. 127. Kcl —dl Kb3 — b'2 Hér gat svart líka leikið B — e7 en það er sama hvor leiðin er farin, 128. Hc6 —b6+; Kb2—a2. Í29. Hb6 —c6 Ba3 — b'4 130. Kdl —cl Ka2— -b3 Nú er hvítur kominn í Ieiks* -- þvingun.-' 131. Hc6 —c8 Bb4 —d6! 132. Kcl —bl; c3 —c2+. 133. Kb 1 — a 1; B d 6 — e5 +. Gefið — mát í næsta lejik er óumflýjanlegt. óli Valdimarsson. Drengjaföt, matrosföt, j«kka* ÍÖt, frakkár, skíðaföt. Sparta, Laugavegi 10, sími 3094. JOHN DICKSON CAKR: NorðiD í vaxmpdasaíniDD. Jíann virtist undrandi, þegar ég varpaði fram þessari spurn- ingu... . . — Hvað .... Þú manst eftir glerbrotunum, sem við fund- urn í garðínum? Ekkert okkar sagði orð. Hjarta mitt sló ákaft. í>að er bersýnilegt, að morðinginn hefir brotið glasið af armbandsúrinu sínu um leið og hann stakk stúlkuna. Hann hefir hlotið að stinga hana með hægri hendinni og þegar hann feiddi upp hendina hefir hann rekið úlnliðinn í vegginn. En hvers vegnahafði hann úrið á hægri úlnlið, herrar mínir og ungfru? Getið þið svarað því? Það var dauðaþögn. Við horfðum ráðþrota hvert á annað. ,-—-Vegna þéss, sagði hann hugsandi, vegna þess, að Martel liðsforingi er einhentur. XVIII. KAFLI. MÁLIN SKÝBAST,, 'Bencolin hélt áfram; — Já, það var hann, sem myrti dóttur sína. Og ég fyrirgef mér það aldrei, að mér skyldi ekkí detta þáð strax í hug. Ég vissi, að hún hafði snúið baki að veggn- um, og ég vissi, að þegar morðinginn sveiflaði hendinni, hafði hann rekið úlnliðinn í vegginn. En það, sem ég vissi ekki, var það, hvers vegna morðinginn hafði úrið á hægri hend- inni, þeirri, sem hélt um hnífinn. Ég heyrði rödd hans eins og úr fjarska. Ég endurtók orð hans, — það var hann, sem myrti dóttur sína. Ég starði á glóðina í arninum. Mér fannst þetta svo ósennilegt, að ég gat ekki trúað því. Allt og sumt, sem ég mundi eftir, voru skugga- legir gluggar, þar sem regnið draup niður rúðurnar. Þetta hús stóð í miðjum Fauborg St. Germam-garðinum. Og þar sá ég gamlan, skuggalegan mann með stórt yfirvararskegg og sterkleg höfuðbein, sem starði á okkur. Það var Martel liðs- foringi. Ég heyrði hása rödd, sem lét einkennilega í eyrum í þögn- inni. —: Vitið. þér, hvað þér eruð að segja? spurði Chaumont. Bencolin hélt áfram dálítið háðslega: — Þið vitið, að menn bera alltaf armbandsúrið sitt á vinstri úlnlið, nema þeir séu örvhendir. Ef menn eru örvhendir, bera þeir úrið á hægra úlnlið, þeir bera úrið alltaf á þeirri hendi, sem þeir skrifa ekki með. Mér var því ómögulegt að skilja, hvers vegna hann hafði haft úrið á þeirri hendi, sem hann stakk með, hvort sem hanh hafði verið örvhendur eða ekki. En það var skiljan- legt með einhentan mann. Chaumont tók aftur til máls: — Ég krefst þess, sagði hann mjóróma, að þér gerið nánari grein fyrir þessari ákæru. , Bencolin leit upp og virtist nú ekki utan við sig lengur. —: Já, sagði hann og kinkaði kolli..•—-- Já, þér eigið rétt á því að vita allt um. þetta, naál. Ég sagði, að þetta væri ein- kennilegur glæpur. Og það einkennilega er, að þessi gamli skröggur gaf okkur tækifæri til þess að ráða gátuna. En það var þó ekki viljandi gert. En hann gaf okkur tækifærið og við notuðum það, og hann var undir það búinn að játa glæp sinn. Verið þér rólegur, liðsforingi. Þér þurfið ekki að láta svona. Hann hefir þegar játað. — Hann . .. játað? ¦— Ég talaði við hann í^ síma fyrir fimmtán mínútum. En verið nú rólegur o glofið mér að segja yður alla söguna. — Bencolin fékk sér sæti. Chaumont starði á hann stjörf- uðum augum, hörfaði aftur á bak og féll ofan í stól. — Þér eruð töframaður, herra minn — ramgöldróttur töfra- maður, sagði ungfrú Marie Augustin. Hún var náföl í andliti og hafði ekki sleppt takinu um handlegg föður síns og húri titraði öll. — Var allur þessi formáli nauðsynlegur? Ég héli, að þér ætluðuð að fara að ákæra föður minn. Röddin var hás, og faðir hennar horfði á hana, án þess hanh virtist skilja, hvað um væri að vera. — Það hélt ég líka, sagði ég. — Mér heyrðist það á for- málanum. — Ég var aðeins að leita fyrir mér um það, hvernig föð* urnum yrði við, ef hann hefði grun um, að ekki væri allt með felldu úm hagi dótturinnar. En það var allt svo ótrúlegt! Eh í kvöld skildi ég loks samhengið og þá vissi ég, að það hlaut að vera satt. — Bíðið andartak, sagði ég. -— í kvöld, þegar þér voruð í sem dapurlegustum hugleiðingum, endurtókuð þér, hvað eftif annað: Ef faðir hennar vissi — ef faðir hennar vissi ... Þá hélt ég. að þú værir að tala um ungfrú! Augustin.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.