Alþýðublaðið - 05.01.1945, Side 8

AAW--- HOW'S OL' PlNTO
GOl.'J' TO K'NOCK TH6M JÉPBlES"
POWN ... THÉ fKV'G FULL OF
YANK PLANE?-.. IT'AlN‘T >
fa« /
iTJARNARSiÖ.
Þjoðhátíð
{Knickerbocker Holiday)
NelMot Edáy
ALÞYOUBLAOIP
Föstudagur 5. janúar. 1MSu.
■ NYJA BtO *
Sjáið hana systnr
mína
(„His Butler Sister“)
. QAMLA BiO .
Konan mín er
engill
(I Married an Angei)
orðið of seint.“
„Auðvitað“, sagði ungi maður
inn, sem sá nú fyxir sér glæsi-
legan kvöldverð og Ihráfandi
samræður, sem leiddu til þess,
að þau hittusit aftur efitir að
leiksýningin var úti. Hann var
ákaflega hrifinn af Carrie. „Þá
skuluan við aka niður á Delmon
inc og fá okkur kvöldverð, er
’það ekki Orrii\?“
„Jú, sannarlega1', svaraði
Orrin glaðlega
Carrie kugsaði um Hurst
wood. Hún hafði aldrei áður
svikizt um að koma í kvöldverð
inn án þess að afsaka sig.
í>au óíku til baka, og klukkan
kortér yfir 6 gengu þau inn á
veitingaihúsið. Þetta varð endur
tekning á því, sem gerðist hjá
Sherry fyrir löngu og endur-
minningin vakti þjáninigu hjá
Carrie. Hún mundi efitir frú
Vance, sem hafði aldrei komið
aftur eftir móttöku Huxstwood
og hún mundi eftir Ames.
Og við hann dvöldu hugsan-
ir hennar. Hún sá hann í anda
hreinan og sterkan. Hann hafði
miætur á betri bókum en hún
las, betra fólki en hún um-
igekkst. Hugsjónir hans brunnu
í hjanta hennar
,)Það er dásamlegt að vera
góð tleikkona,“ heyrði 'hún
greindlega.
Hvexs konar leikkona var
hún?
„tJmi hvað eruð þér að hugsa
ungfrú Madenda?“ sagði hinn
glaðlyndi tfiélagi hennar. „Ég
ætla að reyna að geta upp a
þvá“
,fNei, nei,“ sagði Catrrie.
jjíeynið það eíkki“
Hún laigði þetta til hliðar og
borðaði. Hún gleytmdi, og hún
var Ihatmingjusiöm En þegar
hann stakk upp á þvi að hitt-
ast éfitir leiksýninguna, þá
Shrásti hún höfuðið.
„Nei,“ ságði hún. ,J>að get
ég .ekki. Ég ætla annað.“
„Svona nú, ungfrú Madenda,“
sagði ungi maðurinn biðjandi.
„Niei,“ sagði Carrie. „Ég get
það ekki. Það hefur verið reglu
lega sbemmtilegt að vera með
yður, en *þér verðið að hafa mig
afsakaða.“
Urugi maðurinn var mjög von
stvikinn.
„Uáttu ekki bugast, vinur
sæll,“ sagði félagi hans. „Við
förum samt eitthvað annáð.
Hún á ef til vill eftir að skipta
um skoðun.“
PERTUGASTI KAFLI
Carrie hitti þau ekki aftur
eftir leiksýninguna. Hún gekk
heim á leið og hugsaði allan
tímann um fjarveru sína. Hurst
wood yar sofandi, en hann
rumSkaði, þegar hún gekk í
gegnum svefnherhergið og að
rúminu sínu.
„Er þetta þú?“ sagði hann.
„Já,“ svaraði hún.
Við morgunverðinn næsta
morgun fannst henni hún verða
að afsaka síg.
„Eg gat eiíki komizt heim í
gærkvöldi,“ sagði hún.
„Ó, Carriie,“ svaraði hann.
„Hvað þurfinn við að vera að
tala um það? Mér er alveg
sama. Og þú þarft ekki að vera
að segja mér það.“
„Ég gat það ekki,“ sagðí
Carrie og roðnaði. En svo sá
hún, að hann leit út, eins og
hann ætlaði að fara að segja
„Eg veit það“. Þá hrópaði hún:
„Jæja, gott og vel. Það skiptir
heldur engu máli.“
Eftir þetta var kæruleysi’
hennar gagnvart heimilinu
jafnvel enn meira. Þau virtust
ekki hafa neitt sameiginlegt á-
hugamál, sem þu gætu talað
um. Hún lét hann tala um pen-
ingamálin og hann hataði að
tala um þau. Hann vildi held-
ur komast í skuldir hjá slátr-
aranum og bákaranum. Hann
skuldaði matvöruíkaupmannin-
um sextán dollara og keypti
birgðir til heimilisins, svo að
þau þyrfti ekki að skorta fyrst
um sinn. Því næst fór hann að
verzla við annan matvörukaup
mann. Það var sama sagan rneð
slátrarann og í fleiri verzlun-
um. Carrie fékk ekki neitt um
þetta að vita. Hann bað um
það, sem honum fannst hæfi-
legt, en ástandið varð sífellt í-
skyggilegra, og það hlaut að
enda á einn veg.
Þannig leið september.
„Ætlax Drake ekki að opna
þetta veitingahús?“ spurði
Carrie oft.
„Jú. En ‘hann gerir það ekki
fyrr en í oktöber.“
Carrfe varð gröm. „Hvers
konar maður er hann?“ sagði
hún iðulega við sjálfa sig. Hún
fór meirá og meira ut. Hún
eyddi öllu sparifé sínu í föt,
en það var reyndar engin gíf-
urleg upphæð. Loks tilkynnti
leikflokkurinn, að eftir fjórar
“vikur færu þau í ferðalag. Aug
lýsingar um það voru. í öllum
blöðum og á öllutm auglýsinga
spjöldum.
„Ég ætla ekki að fara með,“
sagði ungfrú Osborne.
Carrie fór með henni til ann
ars forstjóra.
„Hafið þér reynslu?“ var ein
af spumingum haris.
Söngvamynd með:
Deanna Durbin
Franchot Tone
Pat O’Brien
, Sýnd kl. 5, 7 og 9
Jeanette Mar DonaM
Nelson Eddy
Edward Everett HoHtoiK
Sýning kl. 5, 7 og 9
„Ég er hjá Casino-leikfélag-
inu sem stendur.“
„Nú, já,“ sagði hann.
Árangurinn af þessu var önn
ur ráðning upp á tuttugu doll-
ara á viku.
Carrie var hrifin. Henni
fór að finnast hún hafa stöðu
í heiminum. Menndmiir gátu
viðurkennt dlugnað.
Aðstaða hennar var svo um-
ibreytt, að henni fannst and-
rúmsloftið heima fyrir alveg ó-
þolandi. Þar var aðeiins fátækfc
og söknuður, og allt var svo
kveljandi. Það var orðið staður
til þess að forðast. En hún svaf
þar og vann dálítið til þess að
halda heimilinu í röð og reglu.
Hurstwood sat þar alltaf. Hann
ruggaði sér í stólnum og las
og hugsaði með þungum hug
um örlög sín. Október leið og
nóvember iieið. Það var kom-
inn hávetur, áður en hann vissi
af, og þarna sat hann.
Fyrsta æviniýrið.
venjulegt myndi vera á seyði. Lokis gengu þeir herra Stolpe
og húsráðandinn út.
Heima hjá mér hugsuðu allir að sjálfsögðu, að ég værí
hjá frænda mínum á Friðriksbergi. En á sunnudagsmorgun-
inn kom stjúpi Eiríks og herra Stolpe heim til föður míns.
Þeir vissu að við Eiríkur vorum mikið saman og hugðu því,
að ég gæti géfið einhverjar upplýsingar um það, hvar hann
væri niður kominn. Faðir minn svaraðLþví til, að ég væri
hjá frænda mínum á Friðriksbergi, eins og hann líka hélt.
Hins vegar bauðst hann til bess að fara bangað þegar hann sá
hversu mönnunum tveim var mikið niðri fyrir, og honum
duldist heldur ekki, að þetta hvarf Eiríks var ekki einleikið.
Föður mínum gazt hið versta að mönnum þessum, og þegar
móðir mín skýrði honum frá því hvernig ég hefði lýst líðan
Eiríks, varð málið enn ískyggilegra að hans dómi og hann
óttaðist mjög, að dapurleg öríög myndu bíða Eiríks litla.
Hann varð auðvitað fjarska undrandi, þegar hann komst
að raun um, að ég hvorki var né hefði verið hjá frænda
mínum, en sem betur fór hafði móðir mín meðtekið blaðið
frá mér, þegar faðir minn kom heim aftur. Honum fannst
nú ekkert ráð vænna. heldur en hitta kandidat Petersen,
skólastjórann, að máli og ræða við hann um þetta. Veslings
faðir mann varð ekki síður órólegur, þegar hann fann, að ég
var við rnálið riðinn, og frásögnina af gripdeildunum í skól-
anum höfðu náungamir gert svo óljósa, að í raun og veru
Cbarles Cobtsm
Constance Dowlinð
Sýad kl. 5, 7 og 9
Eitt sinn var vinnumaóur á
bæ og var húsmóðir hans nokk
uð aðsjál í matargjöfum. Lang
aði vinnumanninn tiil að rétta
Mut sinn í þvi efni, en vildi þó'
ekki ganga lengra en góðu hófi
gengdii í aðfinnslum sínum.
Einn morgun er hann snæddi
árbít tók hann til máls: „Ekk-
ert veit ég, hvemig þessu vík-
ur við, ég er víst farinn að tapa
ajón, ég get varla grillt smjör-
,ið ofan á brauðinu."
Húsfreyja anzaði engu og
liðu svo nokkrir dagar, og tók
vinnumaður eftir því, að betur
var brauðið smurt en áður.
Dag einn segir húsfreyja:
„Jæja, er ekki' sjónin að lagast
aftur?“
„Jú, svo er nú guði fyrir að
þakka,“ svaraði vinniumaður.
„Ég er farinn að sjá til botns í
kaffibollanum mínium."
• • •
Smá hönd getur veitt mikla
hjálp.
Norskur málsháttur.
* • *
EkMi eru allir englar, sem
naktir ganga.
Norskux málsháttur.
• • »
Það er heimskulegt að trúa
öllum. Þó er heimskulegra að
trúa engum.
Norskur málsháttur.
❖ * *
Cætfcu þín á lygnu vatni og
þegjandalegum mönnum.
Þýzkur málsháttur.
*
Ungmeyjan giftist til þess
að gleðja foreldra sina en ekkj
,an til þess að gleðja sjálfa sig.
Kínverskur málsháttur.
MYNDA-
SAGA
^JhíLE FLVINCx BACfC TO
BA5E WITH tHg WOUUOBO
yANHS- . . SCOXOHV'S
A!(2 AMBULANCE 15
ATTACKEP BV ME ZlO'S.
HOPlHá- TO E5CAPE THE'
NAZt FIÖHTER« HE
ro lanp...
0UPP£HL't TW0 É-51'5
OIVE FKOM TLE CLOUOS
A0OVE m m m
Reg. il S Rat Ofi
AP feaiunet
MC/STAM&S/
... FROM FlEUP
M... LOCK AT
THEM IZIPE
THCÍE NAII5/
/rs
OU/* B0VS,
$cozc//y'
ÞEGAR Örn er að fljúga sjúkra
flutningafluvél silnni frá fjall
inu, lendir hann skyndilega í
hóp j þýzkra árásarflugvéla.
Hann reynir að losna við árás
airseggina xneð því að reyna
að lenda — en skyndilega
steypa tvær vélar sér nú
úr skýjaþykninu fyrir ofán
hann. .
Öm!“
KATA: „Þetta eru vinir okkar
ÖRN: „Já, þetta eru Mustaug-
▼élar. Sjáðu hvernig þeir
leika sér að pazistunuiii.“
PINTO: O, fari það bölvað------
Hvernig á ág nú að fara að því
að britja nazistana í spað, loft
ið er orðið fullt af Amerikön
um. Þetta er illa gert við
mig!“