Alþýðublaðið - 09.02.1955, Síða 4

ALÞÝÐUBLAÐIÐ
Miðvikudagur 9. febrúar 19S5
4 1
S
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
$
s
s
s
s
s
s
5
s
s
s
s
s
s
s
i
s
s
s
s
Útgefandi: Alþýðuflokjturínn.
Ritstjóri: Helgi Scemundsson.
Fréttastjóri: Sigvaldi H'jálmarsson.
Blaðamenn: Björgvin Guðmundsson og
Loftur Guðmundsson.
Auglýsingastjóri: Emma Möller.
Ritstjórnarsímar: 4901 og 4902.
Auglýsingasími: 4906.
Afgreiðslusími: 4900.
Alþýðuprentsmiðjan, Hverfisgötu 8—10.
Ásþriftarverð 15,00 á mánuði. í lausasölu 1,00.
S
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
s
BARÐUR í NÁÐimi
ÞJÓÐVILJINN þykir
ekki alltaf sjálfum sér sam
kvæmur í afstóðu og mál-
flutningi. Þetta hefur sann
azt einu sinnl enn undan-
farna daga. Hann kann sér
ekki hóf fyrir gleði sakir
vegna þess að Bárður Dan-
íe’sson var kosinn í bæjar-
ráð á síðasta bæjarstjórnar-
fundi af kommúnistalistan-
um — en á hlutkesti. Þetta
heitir vinslri sigur í Þjóð-
viljanum, og þess er auðvit
að sérstaklega getið, að
kosnir hafi verið tveir bæj-
arráðsmenn af C-listanum.
Guðmundur Vigfússon og
Bárður Daníelsson eru lagð
ir að líku.
Hér kveður við dálítið
annan tón en í bæjar-
stjórnarkosningunum fyr-
ir rumu ári. Þá Ienti Bárð
ur Daníelsson í klandri
með þe-im afleiðingum, að
hann vék úr kosningabar-
áttunni og kvaðs t ekki
skipta sér af opinberum
málum fyrr en úr því
hefði verið skorið, hvort
sakargifíirnar á hendur
honum væru sannar. Ekk
ert blað fordæmdi þá Bárð
Ðaníelsson jafn miskunn-
arlaust og Þjóðviljinn.
Kommúnistar íöldu eng-
um blöðum um það að
fletta, að Bárður væri
vandræðamaður og gáfu
meira að segja í skyn, að
hann myndi bezt kominn í
tugthúsinu. Þetta þarf
naumast að rifja upp, því
aÖ herferð Þjóðviljans
gegn Bárði er vafalaust
öllujn í fersku minni.
Rannsókn lyktaði þannig,
að Bárður slapp við tugt-
húsið og taldi sér fært að
hefja sförf í bæjarstjórn-
inni. Þjóðviljinn tók- þeim
úrslitum kuldalega og
fannst lííið til um hrein-
gerninguna á mannorði
Bárðar Daníelssonar. Síð-
an eru Iiðnir nokkrir mán
uðir, og nú er Bárður kom
inn í náðina hjá kommún
istum. Þa'ð er víðar en í
Rússlandi, sem pólitísk
veðrabrigði gerast með
skjótum og óvæntum
hætti.
Og hvers vegna er Bárð-
ur Daníelsson kominn í náð
ina hjá kommúnistum?
Vegna þess að hann hefur
þegið. bæjarráðssæti Alþýðu
flokks'ns af ofsækjendum
sínum, sem vildu hann í
tugthúsið fyrir rúmu ári.
Það er vinstri sigur og gleði
legt tímanna tákn í íslenzk-
um stjórnmálum að dómi
Þjóðvdjans. Ritstjórar kom
múnistablaðsins faðma og
kyssa manninn, sem þeir
hræktu á í síðusíu bæjar-
stjórnarkosningum. Nú er
Bárður Daníelsson sómi
kommúnista, sverð og
skjöldur sem sessunautur
Guðmundar Vigfússonar í
bæjarráði. Magnús Kjart-
ansson lætur sennilega hjá
líða að minnast á naglaverk
smiðjuna í náinni framtíð!
Og þessi fögnuður Þjóð-
viljans stafar af því, að
eini fulltrúi vinnustétt-
anna í bæjarstjórninni
skuli víkja úr bæjarráði
fyrir verksmiðjueigandan-
um og fyrrverandi tilvon
andi tugtliúslimi að dómi
Þjóðviljans, Bárði Daníels
syni, manni, sem var óal-
andi og óferjandi fyrir
rúmu ári. Þeíta eru heil-
indin á bak við málæði
kommúnista um nauðsyn-
ina á samvinnu verkalýðs
flokkanna. Kommúnistar
hafa ekki valið bæjarráðs
mann úr hópi vinnandi
stétta. Þeir eiga ekki. leng
ur verkalýðsmann í bæj-
arstjórn Reykjavíkur. En
Alþýðuflokkurinn valdi
fulltrúa alþýðustéttanna í
efsta sæti bæjarstjórnar-
listans og gerði hann að
bæjarráðsmanni. Og nú
finnst kommúuistum það
dagrenning nýs og „ beíri
> tíma, að hann hverfi úr
bæjarráði til að Bárður
Daníelsson fái þar sæti.
Þjóðviljinn telur Bárð
sannan vinstri mann af því
að hann fékkst til að fara í'
bæjarráð af kommúnistalist
anum. Hér er ekki mínnzt
á málefni, en hitt lagt til
grundvallar, að metorða-
girnd Bárðar rak hann til
samvinnu við þá, sem hrak-
yrtu hann og ofsóttu fyrir
nokkrum mánuðum. Náðin
■hefur leyst vanþóknunina
af hólmi, Afstaða Bárðar er
skiljanleg. Hann v;ll allt til
vinna að komast í bæjarráð.
En ósköp eru kommúnistar
lítilþægir að gleðjast úr hófi
fram yfir því að hafa fengið
enn eitt tækífæri til þess að
verða að viðundri.
Úthreiðið Alþýðuhlaðið

-»« —1!«— KM——- ««—-.lilmm
VÉLSKIPIÐ ,.ÁSTRALIA“
átti langa leið fyrir höndum,
þegar það lét úr höfn í Fen
eyjum. För þess var heitið til
Me'bourne og Sidney í Ástra
liu. með 849 farþega af átján
þjóðernum, sem hugðust, eins
og þúsundir annarra, er áður
höfðu haldið þessa ieið, frelsta
hamingjunnar í þessari fjar
lægu heimsálfu, sem nú hefur
tekið við af Ameríku sem
heimsálfa hinna gullnu tæki
færa.
Meðal farþega voru allmarg
ar ítalskar konur, sem voru á
.leið til eiginmanna sinna, er
þær höfðu raunar aldrei séð,
þar sem hjónavígslan hafð; ver
ið framkvæmd með aðstoð stað
gengils. Aðrar voru á leið til
eiginmanns og fjölskyldu, sem
þær höfðu ekki séð um margra
ára bil. Og þarna var. talað á
frönsku, þýzku, hebresku, rúss
nesku, hollenzku, grísku og
ótal fleiri tungum. Það hlýtur
að hafa verið mun auðveldara
að átta .sig á tungutaki þeirra
í Babe1sturninum forðum, en
um borð í þessu skipi.
Síðan 1947 hefur því sem
næst ein milljón manna haldið
t-1 Ástraliu í hamingjuleit. Hjá
mörgum þeirra hófst ferðin á
,pví. að þeir urðu að skríða
undir gaddavírsgirðingar
fangabúða eða laumast að næt
urþeli yfir lokuð landamæri,
þar eð þe'.r höfðu verið sviptir
frelsi og mannrétti)idum í sínu
eigin landi. En meira en helm
ingur þessa útflytjendafjölda
hefur þó verið Breiar í leit að
jarðnæðl, sólskini og nægreg
um mat.
INNFLYTJENDiTM VEL
TEKIÐ.
Þáð er stórfenglegt að at
huga hvernig þjóðin hefur nú
um síðir hafizt handa um -að
notfæra sér náítúruauðæfi
síns geysivíðlenda en strjál
býla lands. Þó er enn athyglis
verðara hvernig þjóðin hefur
gert allt til þess aö búa sem
bezt í haginn fyrir jnnflytjend
urna, og það á örskömmum
tíma. Ástralíubúar hafa í raun
og veru unnlð hið merkilega
mannúðarstarf. er þeir hafa
veitt strandmönnum úr brot
sjóum styrjaldarinnar öruggt
hæli og búið þeim tækifæri til
að gerast dugandi borgarar.
Fyrst í stað reyndist þetta
ekki auðvelt <verk. Ástralska
þjóðin hafði búið við einangr
un um alllangt skeið, og veitt
ist örðugt að átta sig á öllum
þeim ólíku tungum, þjóðern-
um og manngerðum, sem nú
tóku að nema. þar land í stór
úm stíl. En hin vaxandí vel
megun landsins sýnir og. sann
ar, að innflytjendurnir hafa
orðið bjóðarhe'.ldinni ávinn
ingur fjárhagslega og menning
arlega.
FJÖLÞÆTT STARF
INNFLYTJENDA.
Fyrsti óbóleikari symfoníu
hljómsveltarinnar í Victöríu
er til dæmis ungur landflótta
Tékki. Átján ítalskir verka
menn vinna að kvarznámi inni
á öræfum Nýj-a Suður Wales.
Landflótta vísindamaður frá
Vínarborg heldur fyrlrlestra
um lífræna efnafræði við há
skólann í Tasmaníu. Tveir ung
verskir skíðagarpar hafa reist
vetrargistihús fyrir íþrótta
menn í áströlsku báfjöllunum.
Þriðji Ungverjinn, Colman
Vadasz, hefur fundið upp ör
uggt ráð til að koma í veg fyr
r
„Vesturheimm- er herlegt
land“ var sungið um alda
mótin síðustu. Nú hefur
Ástralía tekið við hlutverki
Vesturheims sem innflytj
endaland; m. a. hefur fjöldi
innflytjenda fluízt þangað
eftir heimsstyrjöklina.
ir skriðuhlaup, sem lögðu í
eyði þúsundir bændabýla í
hæðardrögunum umhyerfis
Adelaide í Suður Ástralíu.
Garðyrkjumaður frá Ho’landi
hóf túllpanarækt, sem gekk
svo vel, að nú hefur hann feng
ið þrjár fjölskyldur að heiman
sér til aðstoðar, svo að hann
geti fullnægt eftirspurninni.
Ungur Þjóðverji hélt til Ástra
líu, og hafði ekkert p.nnað með
ferðis en fötin, sem hann stóð
í. Nú er hann orðinn eigandi
að nýlenduvöruverzlun og veit
ingahúsi. ' ,
Þess má finna ótal dæmi, að
fátækir innfly tjendur hafi
komizt t!l efna og álits. Marg-
ir þeirra höfðu orð ð að bola
hungur, áhyggjur og ofsóknir,
áður en þeir komust til Ástra
líu, og flestir þeirra komust
þangað aðe'n.s fyrir það að
astra’ska .stjórnin greíddi ferða
kostnað þeirra að mestu eða
öllu leyti. Er því sizt að undra,
þótt þeir, sem eitt'hvað mhnn
tak er í, séu þjóðinni þakklátir,
og leitist við að sýna það með
því að gerast nýtir borgarar.
BYRJUNARÖRÐUG
LEIKAR.
En örðugleikarnir reyndust
margvíslegir til að byrja með.
í byrjun heimsstyrjaMarinnar
voru 98% hvítra manna í
Ástralíu af brezkum ættum,
og það var þeirra mesta stolt.
Þeir þóttust sjálfum sér nógir
á allan hátt. Þeir fóru fæstir
að heiman, unz flugsamgöng
ur hófust við aðrar heimsálf
ur, og fáir gerðust beldur til
að heimsækja þá, enda tekur
,sjóferðin frá Evrópu og þang
að mánaðartíma minnst.
Ástralíubúar urðu þó að síð
ustu að viðurkenna þörfina fyr
ir nýtt blóð, og að hagur þjóð
arinnar væri undi.r því. kom
inn, að land þeirra byggðist.
íbúarnir voru aðeitis 7—8 mill
jónir. og þar af bjuggu sex
milljónlr í stórborgunum. Sid
ney, Me’bourne, Adelaide,
Perth og Brisbane og næsta
nágrenni þeirra. Að öðru leyti
va]r bið geysivfða ,landflæm('.
ónumið að mestu. Því var það,
að -stjórnarvöldin tóku þá
ákvörðun árið 1947. að hefja
þegar móttöku innflytjenda í
stórum stíl, bæði frá Stóra
Bretlandi og á vegum alþjóð
legu flóttamannasfcofnunarinn
ar. 1949 voru innílytjendurnir
orðnir 160 þúsund á ári, en
samkvæmt áætlun stjórnarvald
anna á íbúatala landsins að
hafa náð tíu milljónum árið
1960.
SKORTUR VINNUAFLS.
Innflytjendur, sem ástralska
ríkið borgaði fargjaldið fyrir,
voru skuldbundnir t.l að vinna
um tveggja ára skeið við það
starf, sem stjórnin fékk þeim,
en gíðan gátu þeir valið um
starf að eigin vild.
Flestum var þes'sum innflytj
endum fengin eríiðisvinna,
skógarhögg, byggingavlnna eða
handlangarastörf í stálverk
smiðjum, g’ergerðarhúsum og
við tígulsteinabrennslu. Einnig
var mikil þörf fyrir ófaglærða
verkamenn við samgöngur og
flutninga;, við byggingar á nýj
um verksmiðjum og orkuver
um. Konurnar unnu í sjúkra
húsu.m, veitingahúsum og við
ýmsan iðnað.
í Ástralíu hefur ríkt mikill
skortur á vinnuafli. Til dæmis
v-ar ekk; unnt að framleiða
það magn af öli, sem þióðin
þurfti með.
Fyrir fimm árum síðan var
ekki unnt að framleiða múr
stein og gler, sem mest burfti
til bygginga. Innf'.ytjendurnir
hófust handa um að faæta úr
þessum skorti. Læknar meðal
flóttama.nna unnu að skógar
höggi, á meðan þelr biðu eftir
leyfi til að mega stunda lækn
ingastörf. Garðyrkjumaðurinn
var ef til vill prófessor í jurta
fræði. — Innflytjendurn-
'r tóku öllum útistörfum með
bökkum í þessu só'ríka landi,
þar sem nóg var um mat og
launin há. Þeim var fyrir
mestu, að börn þeirra gátu
fengið næga mjólk, og að þeir
þurftu sjálfir hvorki að óttast
leynilögrtglu né’ ofsóknir.
BREYTT VIÐHORF.
Að sjálfsögðu var þetla ekki
allt óblandin ánægja, að
minnsta kosti ekki fyrst í st&ð
— og er það raunar ekki enn.
Því var það, að stjórnarvöld
i® hófu, árið 1950, skipulagðan
áróður fyrir bættu samkomu
lagi með iinnflytjeridunum og
íbúum landsins. Var skorað
á almenning, að veita innflytj
endunum hjálp og aðstoð, og
bar þessi starfsemi brátt góð
an árangúr. Sjötíu af . staffs
mönnum ástralska flugfélags
ins unnu að því í íómstundúm
sínum að byggja hús handa
fátækri ekkju, sem flutzt hafði
tH landsins, ásamt tveim börn
Framhald a. 3 síðu.
Flokksstarfið
SPILAKVÖLD ALÞÝÐU-
FLOKKSFÉLAGANNA
í REYKJAVÍK
Alþýðuflokksfólk er m'.nnt
á spilakvöldið í kvöld kl. 8 í
Alþýðuhúsinu við Hverfis-
götu. Flokksfólki er heimilt að
taka með sér gesti og beðið um
að hafa með sér spil. Byrjað
verður að spila nákvæmlega
kl. 8.30.
KVENFÉLAG ALÞÝÐU-
FLOKKSINS í REYKJAVÍK
heldur kvöldvöku fyrir. full-
orðið fólk þriðjudaginn 15.
febr. n.k. í Alþýðuhúsinu við
Hverfisgötu.
iSkemmtunin hefst með sam
eiginlegri kaffidrygg'ju.
íSkemmtiatriði eru mörg og
góð, m. a. söngur, kveðskapur
o. m. fl.
Skemmtunin verður ókey.p-
is. ■ -