Vísir - 09.06.1911, Qupperneq 2

50
V í S I R
almennings.
HYað á að gjöra?
Borgari nokkur skrifar í *Vísi •?
nýlega um stjórnkænsku bæarstjórn-
arinnar hjer í því, að homa fóiki
burtu hjeðan úr bænum — og úr
landinu — til Ameríku. Jeg, og
víst fjölda margiraðrir, erum borgara
þessuni þakklátir fyrir grein hans,
og erum honum fyllilega sammála.
En hvað á að gjöra þegar bæar-
stjórnin hagar sjer jafn óviðurkvæmi-
lega og heimskulega, eins og hún
gjörir í þessu landveitingamáli? —
og það i óþökk og í gegn vilja
allra þeirra bæarmanna, sém á annað
borð nokkurn skapaðan hlut hugsa
um framtíð þessarar borgar og þessa
lands.
Það hefur sýnt sig, að það hefur
engin betrandi áhrifá bæarstjórnina
í þessa átt, þó um þetta mál hafi
verið skrifað í blöðin. Nei, nei, hún
hefur fariö sínu fram sú gamla.
Kært sig skollan um allar blaðagrein-
ar og bendingar, og sama býst jeg
við að verði enn, þó við borgari
skrifum nokkrar Iínurí »Vísir«. En
— hvað á þá að gjöra?
Ef það er rjett sem jeg hygg
vera, og hefi sagt hjer að framan,
að mikill meiri hluti bæarbúa sje
öndverður stefnu bæarstjórnarinnar
í þessu máli; þá sje jegekki annað
ráð betra, en að nokkrir góðir borg-
arar gengjust fyrirþví, aðkallasam-
an borgarafund, sem gefi bæarstjórn-
inni ótvírætt til kynna viljaogóskir
bæarmanna í þessu efni. Best væri
aö fyrir fundinum lægi ákveðnar
tillögur um málið, eða jafnvel nokk-
uð ýtarlegt frumvarp, sem fundurinn
svo sendi bæarstjórninni til meðferð-
ar. Sæist þá glögglega hvernig
hver bæarfulltrúanna um sig væri
sinnaður, því ekki munu þeir allir
vera jafn starblindir í þessu máli,
og mega því ekki allir eiga óskilið
mál.
Jeg skal gjaman nú þegar láta
uppi skoðun mína á þessu máli.
Það getur kannske orðið til þess,
aö aðrir gjöia hið sama, og getur
það talsvert greitt götu málsins. Að
minnsta kosti vona jeg aö borgari
liggi ekki á sínu liði, og margir
margir fleiri.
Það er þá mfn skoðun, að eins
og bæarstjórnin nú hagar — og
hefur hagað — úthlutun og veit-
ingu bæarlandsins, þá sje allir efna-
litlir menn algjörlega útilokaðir frá
að geta rœktað sjer blett hjer. Land-
ið lendir í stórflákum í höndum
efnamanna, sem svo geta boðið
hinum fátækari hluta borgaranna
birgin — þeim er það líka alveg
óhætt, því þeir vita, að ekki er til
neins fyrir fátæklinga að vera að
biðja bæarstjórnina um, að Iáta sig
hafa brúklegt Iand til ræktunar án
mikillar árlegrar borgunar, sem þeim
vitanlega er Iangt um megn. Bæar-
stjórnin segir bara við ræflanna: —
Ef þið viljið fá land, getur það þ í
að eins orðið, að þið borgið það
ríflega. — Ef þið ekki getið það,
verður það ykkar sök. Þið getið
þá reynt að draslast hjer einhvern-
veginn landlausir, þangað til bæar-
gjaldkerinn, með nokkra lögreglu-
þjóna og þann fullmektuga, er bú-
inn að hirða ruslið ykkar upp í
bæargjöldin — og svo er sú saga
úti. — Þessir menn eiga því ekki
annars úrkosta, en að leita á náðir
annara landa og annara stjórna, sem
vit hafa á að meta þessa hluti rjett,
og ekki svamla í kafi í ofurmagni
sinnar eigin heimsku og sjerþótta.
Jeg vildi því koma með þá aðal-
tillögu, að hver borgari, sem er
heimilisfaðir og þess æskir, geti
fengið land til ræktunar án nokkurr-
ar borgunar, gegn því að hann
vinni ákveðna dagsverkatölu á land-
inu fyrstu fimm árin, og verði
Iandið þá hans Iögleg eign og gefi
bæarstjórnin honum þá afsalsbrjef
fyrir því. Land það, sem hver ein-
stakur þannig fær, má ekki vera
stærra en 5 vallardagsláttur, en þar
fyrir neðan eftir því, sem umsækj-
anda og bæjarstjórn kemur saman
um.
Auðvitað er þetta aðeins aðal-
atriðin — grundvöllurinn — sem
úthlutun landsins ætti að minni
hyggju að byggjast á. Ýmsar nán-
ari reglur þarf vitanlega að semja,
en jeg sje ekki brýna ástæðu til að
fara svo nákvæmlega út í þá sálma
nú. F.nda mun það naumast valda
mikluin ágreiningi, ef menn geta
orðið á eitt sáttir um aðalatriðin.
Búi.
Bræðrabýti.
Eftir Rudyard Kippiing.
---Niðurl.
Kirpa Ram sagði: »Jegáhúðar-
klár, sem er aflóga, en með því að
lemja hann má kann ske komast á
honum hálfa dagleið. Drepist hann
má sútarinn fá húðina.
Þá sagði Chumbo sútari: »Jeg
skal borga þjer þrjár krónur fyrir
skrokkinn, og ætla að fylgja mann-
inum eftir þangað til klárinn upp-
gefst. En komist hann lengra en
hálfa dagleið, borga jeg ekki nema
tvær krónur.« Kirpa Ram svaraði:
»Sje það svo!« Var svo klárinn
sóttur, en jeg bað um vatn að
drekka, því jeg var alveg þur inn-
an af ótta. —
Þá sagði Ram Narain: »Hjerna
eru fjórar krónur, sem þú mátt eiga
Durga Dass. Guð hefursteypt þjer
djúpt niður, en jeg vil ekki láta
þig fara hjeðan alveg tómhentan^
þó kvígumálið sæla hans systursonar
míns sje eins og opin und á milli
okkar. Þú átt langa leið fyrir hönd-
um til ættlands þíns. Farðu og
forðaðu lífi þínusjeþað Guðs vilji.
En um fram alt — steldu nú ekki
teymingnum af klárnum, því jeg á
hann.« —
Og jeg lagði af stað úr bænum
Isser Jang, og hlátursköll kvennsnipt-
anna hljómuðu í eyrum mjer, og
sútarinn varð nú samferða og beið
þess að klárinn uppgæfist. Þess
þurfti heldur ekki lengi að bíða, því
aðeins stuttan spöl vorum við komn-
ir frá bænum þegar það skeði. Og
þar sem jeg var fullur ótta við reiði
höfðingjans hljóp jeg áfram alt hvað
aftók uns jeg náði hingað alveg
yfirkominn af þreytu.
En það sver jeg í nafni kýrinnar,
jeg sver það í nafni allra þeirra
helgu dóma, sem Hindúar, múha-
meðstrúarmenn og jafnvel Shaibar
sverja, að það var jeg en ekki bróð-
ir minn, sem höfðinginn misþyrmdi.
En því máli er nú lokið og dyrum
rjettvísinnar er lokað, og Guð má
vita hvað orðið er af Stunt Sahib.
Móðurmjólkin er ekki en þornuð á
hinum skegglausu grönum lians. —
Æ! æ! — Jeg hefi engin vitni og
sár mín munu gróa, ogjeg er fátæk-
lingur. •— En það sver jeg í nafni
sálar míns dána föður. — Það sver
jeg dýrum eiði enn ogaftur, —að
það var jeg en ekki bróðir minn,
sem höfðinginn misþyrmdi!*
Hvað get jeg gjört? Rjettvísi
Englendinganna er eins og stór elfur;
þegar hún einu sinni hefur ruðst
fram snýr hún ekki við aftur. En
alt um það. Tak þú penna þinn
Sahib og skrifaðu greinilega það
sem jeg nú hefi sagt, svoað Dipty
Sahib fái að sjá það og geti ávítað
Stunt Sahib, sem er nýkastað folald