Vísir - 04.11.1915, Blaðsíða 3

Vísir - 04.11.1915, Blaðsíða 3
A * íi l vi JShdtWB Satút&s ^4||ttiaa s\ttott ot| kampavín S\m\ V9Ö ¦.Chairman' og ViceChair' Cigarettur p!T eru bestar. ~^jj REYN I Ð Þ Æ R ! Pœr fást í öllum betri verslunum og í heildsölu hjá T. Bjarnason, Umboðsversiun Templarasundi 3 Sími 513 f Alfatnaður seldur afar ódýrt. Sturla Jónsson Bogi Brynjólfsson yfirrjettarmálaflutningsmaður. Skrifstofa Aöalstræti ð (uppi.) Skrifstofu tími frá kl.12-1 og 4-6 e. h. Talsfmi 2SO. * Pétur Magnússon yfirdómslögmaöur, Grundarstíg 4. Sími 533. Heima kl. 4—6. Prentsm. Gunnars Sigurðssonar. ETRARKÁPUR fyrir telpur ti$Wtva». Stórt úrvaL Sturla Jónsson. •••••«•••••• Bakhúsið Austurstræti 17 sem um nokkur undanfarin ár hefir verið notað fyrir prentsmiðju, (síðast af hr. Gunnari Sigarðssyni) er til leigu fyrir sanngjarna leigu. Lysthafendur snúi sér til Brauns Versl. Rvík. •••••»•••••• Eg undirrituð tek að rrér að kenna börnum. innan fermingaraldurs, einnig lesa með þeim ensku og dönsku undir skóla. Hannyrðir tek eg að mér að kenna jafnt sunnudaga sem virka daga. Jóhanna Grísladóttir. Grundarstíg 5 (uppi). Heima kí. 5—7. Vindla er best að kaupa í ítiornunni. Oddur Gíslason yfirréttarmálaflutningsmaður, Laufásvegi 22. Venjulega heima kl. 11-12 og 4-5. Sími 26. Sendið augl. tímaniega Úrskurður hjartans Eftir Charles Garvice. Frh. »Eg hefi séö hann margsinnis . með þennan hníf«, sagói ungi verkamaðurinn. Hann fyltist hug- rekki við að heyra til sjálfs sín. »Já, já, það höfum við séð!« kvað alstaöar við. Lynborough lávarður varö ösku- grár í framan og hann hleypt! brúnum. »Gætið að, hvað þið seg- iö«, mælti hann svo byrstur, að þeir sem næstir stóðu hörfuðu aftur á bak. »Hvers vegna ætti hnífur Ralphs að vera hérna?* »Hann var grafinn með líkinu. Hann fanst viö höfuð þess eftir því sem Burchett og Goldie segja«, nöldraði lögreglustjórinn. Jarlinn hvesti svipinn við þetta Jnpekr>*, sHvirt^ cg-nrnrid fiJMi vw- h'nn áU"pftifV »F;>rift meft 'íW'ð ið milli morðingjans og þessa unga manns? Sennilegast er, að þeir hafi aldrei hist, aldrei sést!« Talbot stóð rétt hjá honum. Hanri kinkaði kolii samsinnandi. »Alveg rétt«, mælti harin lágt. Senni- legast hafa þeir aldrei hvor annan augum litið. Hvers vegna ætti ungi maðurinn — hvað heitir hann? -— Farrington, að vera grunaður?« »Það mintist enginn á neinn grun«, mælti jarlinn hvatskeytlega. Lögreglustjórihn hristi höfuðið. »Mér þykir leitt að þurfa að segja það, lávarður«, mælti hann virðu- lega en ákveðiö, »að þeir hittust. Þeir hittust oftar en einu sinni'og að minsta kosti í tvö skifti fóru þeim orð á milli. Farrington rakst á manninn hér í skógunum og samkvæmt skyldu sinni þá skipaði hann honum að hafa sig á burt. Maðurinn var ekki mjög hlýðinn og mér er sagt, að hann flafi ógn- að Farrington, eða Farrington hafi ógnað honum.* Jarlinn varð enn alvörugefnari og þyngrl á svipinn. »Hér er ekki staður fyrir slíkar umræður*, mælti burtu, lögreglustjóri, og komið svo upp að Court. Burchett, þér komið með honum.* Talbot rétti fram handlegginn og jarlinn studdist við hann að vagn- inum. Um leið og hann sté inn í vagninn gaf hann Whetstone merki um að koma líka. Er þeir komu inn í lestrarsal jarlsins, féll jarlinn niður í stói sinn við eldinn og sat hugsi, starandi fram fyrir sig. Svo stóð hann svo skyndilega á fætur, að hinum varð felmt við. Hann gekk tígulega að stólnum við borð- ið og tók ritföng sín fram. Talbot gekk hægt til hans. »Hvers vegna ert þú að íþyngja þér með þessu'? Hvers vegna léstu ekki lög- reglustjórann fara til Saintsbury lá- varðar?« mælti harin. Jarlinn horfði byrstur framan í hann. »Hvenær hefi eg ekki gert skyldu mína?« mælti hann alvöru- gefinn. »HeIdurðu, að eg sé svo gamall, svo volaður að eg reyni ekki að gera skyldu mína. Þetta morð — ef það annars hefir verið morð — var framið á landareign minni. Ungi maðurinn, sem er álcærflnr —« »Nei, nei«, tautaði Talbot. »Ekki ákærður — naumast grunaður!« Það létti yfir jarlinum. »Þú hefir rétt að mæla. Eg gerði of mikið úr þessu, Talbot«, mælti hann. »Það er hreinasta héimska að ætla, aö Ralph Farrington sé nokkuð við þetta ri5inn.« »Auðvitað«, mælti Talbot blátt áfram. »Hann var ákafur í lund og menn vissu ekkert um hans fyrri æfi, en« — hljlega og skírskot- andi til hinna — »þetta eru áreið- anlega ekki nægilegar ástæður til þess, að gruna hann um svo hrylli - legan glæp.« Whetstone leit upp. »Þér hafið rétt að mæla, Talbot, það er eg viss um. Hann hefir ekki gert þetta*, mælti hann með svo miklum ákafa, að Talbot horfði á hann undrandi. »Þektuð þér hann, Whetstone?« mælti hann eins og hann væri á- nægður yfir því, hversu Whetstone- var sannfærður um sakleysi Ralphs.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.