Vísir - 18.07.1916, Blaðsíða 2

Vísir - 18.07.1916, Blaðsíða 2
VlSIR VISIR Afgreiðsla blaðslns á Hótel lsland er opin frá kl. 8—8 á hverj-um degi, Inngangur frá Vallarstrætf. Skrifstofa á sama stað, fnng. frá Aðalstr. — Kltstjórlnn til viðtals frá kl. 3-4. Síml 400,— P. O. Box 367. Best að versla i FATABÚBINNI! Þar fást Regnkápur, Rykfrakkar fyrir herra, domur og biirn, og allur fatn- aður á eldri sem yngri. Hvergi betra að versla en i FATABÚBINNI, Hafnarstr. 18. Siml 269 Sókn bandamanna. • Nl. H orf u r. Þegar Þjóðverjar hófu sóknina j hjá Verdun, létu blðö þeirra ekki j raikið yfir því. Sögðu þau að sú sókn væri hafin aðeins í því skyni að ná betri aðstöðu, en þar væri ekki um neina úrslitaorustu að ræða. — Líkt er enskum blöðum farið nú. f ritstjórnargreinunum eru menn varaðir við því að gera sér of mikl- ar vonir um árangur sóknarinnar þegar í byrjun. Hér fér á eftir út- dráttur úr éinni slíkri grein frá 3. þ. mán. Vér og bandamenn vorir höfum orðið að taka höggum óvinanna með þögn og þólinmæöi í nærfelt tvö ár. Þeir nutu þægindanna af því, að það voru þeir sem ákváðu tímann, af sérstökum undirbúningi, afi innri varnarlínum og af því að þeir höfðu viðbúinn yfirgnæfandi herafla og herbúnað. Vér urðum að berjast og draga á langinn og reyna að bæta úr vanbúnaði vorum. Og það sem Kitchener vann sér mest til ágætis, var það, að hann sáþað fyrir, hvert hlutverk her sá, sem honum var falið að búa til, átti fyrir höndum að vinna er fram liöu stundir og að því kæmi að farið yrði að berjást til úrslita. Það er tilfinning manna um það, að sá her sé nú ioks orðinn öflugur meginþáttur framkvæmdarafls banda- manna á vígvellinum, sem veldur þeim geðshræringum, sem nú gera vart við sig meðal almennings. — Biðin er á enda og komið að því að taka á til framkvæmda af öllum kröftum. En varlegast er, að láta ekki eftirvæntingarnar hlaupa roeð sig í gönur, og foröast samanburð á framkvæmdum, sem nú fara í hönd, við það sem á undan er gengið. Vér vitum ekki hvaö yfir- herstjórnin ætlast fyrir og megum ekki mæla árangurinn á Iandabréf- inu. Það er mikiisvert að ná landi af óvinunum, en ef til vili er það þó ekki það, sem mest ríður á í svipinn. Það, sem að iokum sker úr, er mannfjðldinn, og markmið bandamanna hlýtur nú að vera það, að ná sem fuiikomnustum yfirburð- um að því leyti. Þegar því er náð og óvininiir hafa ekki lengur mann- afla til að halda ölium vígstöðvum sínum, þá er komið að lokasenn- unni og má þá ef til vill vænta skjótra úrslila. Sú aðferö, að sliga óvinina með mannfjðldanum, hlýtur auðvitað að verða ógurlega mann- skæð, en það er eina aðferðin sem gefur nokkra von um úrslit, og einmitt vegna þess hve ógurieg hún er, er ef til vill hugsanlegt að mann- tjónið verði minna en ætia mætti. En þó að vér þykjumst ekki geta vænst snöggra, stórkostlegra um- skifta og úrslitaatburða í ófriðnum, þá dylst oss ekki hvílika þýðingu sú breyting hefir, sem orðin er á vigveliinum, og sem framsókn Breta er síðasti og þýðingarmesti vottur- inn um. £n í hverju er þá þessi breyting fólgin? Hún er fólgin í því, aö framkvœmdaráðin era kem- in t hendur bandamanna fyrir fult og alt. Frá upphafi ófriðarins og þangað til þeir hófu sóknina gegn Verdun hafa Þjóðverjar ráðið rás viðburðanna. Þeir réðust á Frakka Rússa og Baikan'íil að framfylgja sínum fyrirætiunum, en ekki vegna þess að hernaðarfyrirætlanir banda- manna neyddu þá til þess. Vér urðum að láta oss nægja að verj- ast — að haga segium eftir því sem vindurinn blés í Berlín. Vér vissum að sá tími myndi koma, ef vér gætum haldiö í horfinu þangað til, að þessu yrði snúið við, að Þjóð- verjar yröu neyddir til þess aö haga seglum eftir því sem vindurinn blési í Frakkiandi og Rússlandi. Og Þjóðverjar vissu það líka. En til þesa aö koma í veg fyrir að svo færi, reyndu Þjóðverjar upp á líf og dauða að berjast til úrslita. Vegna þess að þeir vissu, að að því var komið, hófu þeir hina tryllingslegu sókn hjá Verdun, og töldu bandamenn sína á að tefla á tvær hættur í ftalíu, þó þeir ættu eins mikið á 'hættu og raun er á orðin. Þetta gerðu þeir tii þess að reyna að halda vöidunum yfir rás ófriðarins. Þaö mistókst og þeir hafa fyrir fult og ait mist .stjórnina. Með þeirri fulivissu getum vér rólegir beðið þess sem verða vill. En vér verðum að vera viðbúnir mörgum vonbrigðum. Þó að Þjóð- verjar verði framvegis að láta sér lynda að verjast, þá getur vörn þeirra orðið oss ægiiegur þrándur f götu. Vér vitum ekki hver áhrif osigrarnir hafa á skeplyndi þeirra, hvort þeir berjast meðan nokkur stendur uppi, eða þeir reyna að bjarga því sem bjargað verður, þegar þeir sjá að baráttan er orðin vonlaus. Sem stendur verðum vér aö láta oss nægja þá vitneskju, að rás við- burðanna í ófriðnum hefir tekið nýja stefnu og að ekki er sjáanlegt mannlegum augum, aö þeirri stefnu verði breytt f framtíðinni. Allir þeir yfirburðir, sem voru Þjóðverja megin i upphafi ófrlðar- ins eru nú vor megin. Úrslitanna verður ef til viil iangt að bíða. Það vitum vér ekki. En í dag höfum vér þegar fengið fulla vissu fyrir þvf, að sigur verður unninn. Minnisbikar Eftir Johan Bojer, —o— Frh. Þeir játuðu því og komu fús- lega með mér. Eg fylgdi þeim inn f þakherbergið og læsti. Þegar eg var í stíganum heyrðí eg skrif- arann kalla: »Þú ætiar þó ekki að koma upp um okkur kunn- ingi?« — »Nei«, sagði eg, »fóst- bræður haidameðsér bandalagc. Eg hitti konuna mfna hálf- dauða af hræðslu, en gat þó tal- að um fyrir henni svo að hún varð rólegri. Við og við heyrð- um við ofan að stóla-þrusk og högg í borðið. Spilið hefir ef- laust gengið vel. Svo þagnaði alt og hroturnar heyrðust um alt húsið. Þeir sváfu vel, greyin — þeir höfðu víst ekki sofið síðan þeir sluppu úr fangelsinu. Eg tíndi saman f nestið handa þeim og þegar dimt var orðið sendi eg þá aftur út í skóg- inn. Þeir höfðu með sér betri föt en áðurogbréf til kunningja míns, sem var útgerðarmaður í Drammen. Eg skrifaði honum að eg sendi til hans tvo kunn- ingja mína úr sveit minni og bað hann að útvega þeim atvinnu á leið til Miðjarðarhafs-landanna, af því þá iangaði til að skoða sig um í heiminum. Eg get ekki gleymt því, þegar eg stóð úti og horfði á eftir þeim. Jóiakiukkurnar hringdu hátíðlega. Sjómaðurinn gekk á undan og reyndi að ryðja djúpan snjóinn fyrir félaga sinn. — Skrifarinn, með mjóu spóafæturna labbaði á eftir. — Þegar þeir voru farnir óskaði eg þeim af aihug góðs gengis, Stundu seinna fórum við að TILMIHNIS: Baðhúsið opið v. d. 8-8. Id.kv. til II Borgarstskrifat. i brunastðð opín v. d 11-3 Bæjarfðg.skrifst. Hverfisg. op, v. d. 10-2 og 4-7 Bæjargjaldk, Laufásv. kl. 12-3 og 5-7 v.d Islandsbankl opinn 10-4. K. F. U. M. Alm. samk, sunnd. 81/, siðd Landakotsspít. Sjúkravltj.tími kl, 11-1. Landsbankfnn 10-3, Bankastjórn til við- tals 10-12 Landsbókasafn 12-3 og 5-8. Utlán 1-3 Landssíminn opinn v. d. daglangt (8-9) Helga daga 10-12 og 4-7 Náthtrugripasafnið opið 1SI,-2L/, siðd. Pósthúsið opið v. d. 9-7. sunnd. 9-1 Samábyrgðin 12-2 og 4-6: Stjórnarráðsskrifstofurnar opn. 104 v. d. Vifilsstaðahælið. Hcimsóknartími 12-1 Þjóðmenjasamið opið sd. þd, fmd. 12-2 Ókeypis lækning háskólans Kfrkiustrætl 121 Alm. lækningar á þriðjud. og fðstud. U. 12-1. Eyrna-, nef- og hálslækningar á fðstud, kl. 2-3. Tannlækningar á þriðjud. kl. 2—3. Augnlækningar í Lækjargötu 2 á œiö- vikud. kl. 2—3. andsféhirðir kl. 10—2 og 5—6. kveikja á jólatrénu. Þá var aftur hringt og þegar eg kom fram stóðu tveir iögregluþjónar fyrir utan. »Við höfum rakið sporin hing- að«, sögðu þeir, »en nú er of dimt. Hafið þér nokkuð orðið varir við * strokufangana ?« »Já«, sagði eg, »þeir hafa ver- ið hér«. »Ha!« — Lögregiuþjónarnir teygðu fram álkuna. »En nú eru þeir farnir«, sagði eg. — »Hvert fóru þeir þá?« »Þangað«, sagði eg og benti í þveröfuga átt. »Oott«, sögðu lögregluþjón- arnir og skálmuðu af stað. Næstti daga leitaði eg árang- urslaust í blöðunum að því hvort strokumennirnir hefðu verið tekn- ir. — Eg var í útlöndum nokk- ur ár en frétti ekkert um þá. En árið 1915 var eg kvaddur heim í herþjónustu og bjó á gisti- húsi í Kristjaníu. Einu sinni er eg kom heim sagði gestgjafa- konan: »Það kom hingað mað- ur að spyrja eftir eftir yður«. — Eg spurði hana hvaða maður það hefði verið. »Það var bóndi*. sagði hún. Daginn eftir þegar eg kom ut- an af götunni segir þjónninn: »Nú er bóndinn hérna, sá sem vildi tala við yður í gær«. >Jæja«, segi eg, »látið hann koma inn í herbergið mitt«. Frh.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.