Vísir - 18.10.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 18.10.1916, Blaðsíða 3
VISIE 1- Gnla dýrið. [Framh.] Nú reið á að búast íyrir svo sem föiig voru á. Ilann tok alt sein hann náði og tróð því í göt- in sem skotin höfðu verið á bát- ino. Þegar hann hafði fylt upp í síðasta gatið, tók hann að ausa. Skýstðlpinn í austrinu dökknaði æ meira. Svo kom snörp vind- hviða og önnur skömmu á eftir. Svo heyrðist Iágur dimmur dynur þegar Bleik hafði lagst niður og náð haldi á þóftunni, þauthvirfil- vindurinn yflr og alt hringaðist upp í loftið með ógurlegum gný. Bleik hafði óljósa hugmynd um hvað gerðist næstu stundirnar. Þsð var eins og honum væri öðru hvoru kastað ofan af fjallstindum ofan í djúpa dali. Hann átti bágt með að draga andann og eitthvað lá ofan á bonum cins og mara. Hann mundi óglögt að í hálf- gerðri leiðslu jós haun bátinn með annari hendi on hélt sér dauða- haldi með hinni. Froðufellandi gular öldur risu himinháar við borðstokkinn eins og þær ætluðu að gleypa þessa litlu fleytu sem hoppaði á öldutoppunum. Hann mundi eftir hinum voðalega gný sem fylgdi hvirfilvindinum, og svo kom regn, afskaplegt regn, eins og helt hefði verið úr öllum vatns. fötum himinsins. Hversu lengi þetta stóð yfir, vissi hann ekki, en hann var alt af að ausa, eins og hann væri dæmdnr til að ausa hið gula vatn til eilifðar. Loksins létti ósköpunum. Bleik reyndi að átta sig og jafna, eítir allan hinn mikla óhemjugang höf- uðskepnanna. Hann hætti að ausa og fór að aðgæta hvert afhroð bát- urinn hefði goldið. Árarnar voru báðar horfnar. Ein þóftan var brotin og götin á bátnum höfðu opnast á ný. Nú streymdi sjórinn inn í bátinn og Bleik varð að fara að ausa aftur. Honum var ljóst, að öll sund voru nú lokuð, það var engin von um að hann mundi bjargast. Hann bauð samt dauð- anum birginn og hélt áfram að auea og þegar kolsvartir nætur- skuggarnir læddust yfir hafið, var hann enn að ausa. Áður en nóttin féll á hafði hann horft í alíar áttir en hvergi sá hann skip. Hann sá ekkert ann-„ að en svartan sjóndeildarhringinn. Um miðnætti fekk hann hita- sótt af ofreynslu og matarleysi. Svo misti hann alt réð á sjálfum sér og fór að syngja hina yiltustu söngva. Öldurnar köstuðu sér for- viða upp að bátnum, þvi aldrei fýrr höfðu þær heyrt svo vilta og óðslega aöngva. Hvern tímann eftir annan sat hann í austrinum og söng með þróttmikilli rödd. Það voru gamlir vikingasöngvar um ógnandi himin og æðisgengn- ar öldur. Þegar birti af degi sat hann enn við austurinn og nu tók sjór- inn honum i mitti. Það var ó- skiljanlegt 'hvernig báturinn gat flotið, því nú yar hann því nær fullur af sjó. Loksins hvarf honum allur þrðtt- ur. Háim kastaði austurstroginu burtu og féll svo ofan í bátinn. Sjórinn i bátnum hækkaði stöðugt þangað til hann, náði honnm í háls þar sem hann sat og hallað- Kassar stórir og smáir fást keypt- ir í verzluu B. H. Bjarnason. Skölatöskur Vasa og pennahnífar o. m. fl. Pappírs & ritfangaverslun SIGURJÓNS JÓNSSONAR Laugavog 19 Talsimi 504. Gallalaus snembær kýr til sölu. Uppl. á afgr. Vísis. ist upp að einni þóftunni. Þegar sjórinn rann ýflr keypana skolaðist Bleik út. Þegar hann var kom- inn út úr bátnum vaknaði einhver nýr þróttur hjá honum svo hann tók sundtökin. Hann hreyfði hend- urnar hugsunarlaust, og það var nóg til þess að halda honum ofan- borðs. En ðldurnar báru hann á örmum sér Iangt, langt í burtu. Þeim er alveg sama hvert þær fara, því þær eiga hvergi heima. Nykomið með e. s. Gullfossiogislandi Hveiti 3 teg. Haframjöl Rúsínur 2 teg. Sveskjur Jarðarber Hvítkál Kartöflur Rauðkál Selleri Purrur Epli Cocoshnetur Laukur til Jóns Hjartars.&Co. Talsími 40. Nýjnstu baruabækur: Barnagaman. Smásögur fyrir börn með mörg- um mýndum. í föðurleit. Barnasaga eftir ElseR obertsen. Fást hjá bóksölum og í Pappirs & ritíanyavcrslun Slgurjóns Jónssonar Lauguveg 19. Búnaðarfélag Seltirninga Aðalfundur laugard. 21. þ. m kl. ll. árd. í þinghúsi hreppsins. Kjósa skal form. og féh. / Dóttir snælandsins. Effir Jack London. 84 Frh. Hánn opnaði augun og hvíslaði með hásri rðddu: Jakob "Welse --------áríðandi bréf-------langt aö! Hann þroif í hálsmálið á skyrtunni sinni og sáu þau þá spenta um brjóst hans ðlina, sem bréfataskan hlaut að vera fest með. Það var nðg pláss bæði fram i bátnum og aftur i, en Corliss, sem sat í miðjum bátnum, var neydd- Br til að hafa manninn milli hnjánna meðan hann reri. La Bijon þaut nu á stað með stramuuum, svo ekki var erfiður rððurinn. Alt í einu tðk Frona eftir því að herðar og bak Corliss var hvoru tveggja blóðrautt. — Ósk mín er uppfyit, hrópaði hun ánægjulega, um leið og hún fltrauk um handlegg hans. Við Verðum að bera duglega á þetta $egar við komum yfrum. — Strjúkið þér bara handlegg- inn, sagði hann, mér finst það mjög þægilegt. Hún stakk hendinni niður í vatnið og jðs því yfir brennheitt bakið á honum. Hann saup kvelj- ur. Tommy sneri sér við til þess að horfa á þau. — Pað er gotfc verk, seín við höfum unnið í dag, sagði hann. Að rétta hjálparhönd þeim sem bágt eiga, er Guði velþóknanlegt. — Hver var það sem var hrædd- ur? sagði Frona hlæjandi. — Nú, já, — sagði hann tóm- lega, dálítið smeikur var eg, en Það var eins og orðin frysu fðst á vörum hans og hann yrði að steini, Hann starði áfergislega yfir öxlina á Fronu og tautaði seinlega með skjálfandi rðddu: Guð almáttugurl Þau litu snögglega við og sáu fjallháan jakaruðning koma ber- andi niður ána. — Góði guð! Góði gnð! Við erum hér eins og mýs i gildru! sagði Tommy og lamdi árinni nið- ur i vatnið. — Kóðu maður, skipaði Corliss höstugur, og La Bijon þaut áfram. Frona stýrði nú þvert yfir um ána. Corliss leit til hennar áhyggju- fullur. Hún hrosti og hristi höf- uðið. — Við höfum ekki uudan, sagði hún lágt og le.it um öxl á íshrönn- ina, sem nú var mjög skamt frá þeim. Mnasta úrræðið okkar er að reyna að fiýta okkur sem mesfe að komast undir bakkann hinum megin. — Eg get ekki haft áralagið, stundi Tommy, en honum leist svo á útlit Corliss og Fronu, að hent- ast væri að taka á því sem hann hefði til. — Það er rétt svo að við höf- um undan með þessu áframhaldir en svo þurfum við tíma til að lenda, sagði Frona. — Undir eins og tækifæri býðst þá stýrið þér á land, sagði Cor- liss, og þegar báturinn tekur niðri þá stðkkið þér uppúr Og hlaupið. — Ef þú lítur aftur eitt augna- blik, Tommy, þá mölva eg haus- inn á þér í þúsund mola með ár- inni, sagði Corliss. — Jæja, jæja, stundi Tommy. En Corliss og Frona lita aftur við og við og sáu hversu óðfluga hættan nálgaðist. Jakaruðningur- inn reif upp með rótum trén á ár- bökkunum, og nú sáu þau Del Bishop hlaupandi þar á árbakk- anum og gátu að eins óljést heyrt að hann var að kalla til þeirra að flýta sér alt sem af tæki. — Hérna kemur fyrsta rennan, sagði Corliss. Frona bærði varirnar. Hún reyndi að segja eitthvað, en gat það ekki og hneigði að eins hðf- uðið til merkis um að hún hefði heyrt hvað bann sagði. La Bijon þaut með fullri ferð inn í rennuna og hóf sig upp úr vatninu á ísjaka eicn sem lá þar á ská i veginum, Þau stukku út öil þrjú í einu. En á meðan Frona og Corliss töku 1 bátinn til að draga hann á land, þaut Tommy á stað til að bjarga sjálfum sér sem fyrst. Og honum hefði líka tekist það, hefði hann ekki runnið til og dottið. Corliss sem var að toga í framstafn bátsins steig ofan á hann. Hann lyfti sérsamtupp og þreif i borðstokkinn. Á bak við þau þrumaði ísinn. — Pau streyttust af öllum kröftum við að draga bátinn upp, en þegar þyngslin af Tommy, sem hékk í horðatokknum á honum, bættust við, þá varð það þeim nm megn^ Sjúki maðurinn reis upp í óráðs- ofboði og rak npp voðalegan tryllings-hlátur.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.