Vísir - 04.12.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 04.12.1916, Blaðsíða 3
VISIR Gjöld: • Skattar og gjðld tíl foins opinbera ÁTgjald til Hélgafells- prestakalls Stjórn kaupstaðarins Til löggæslu — hreinsunar reykháfa Eftirlaun og ellistyrkur Umsjón og varsla kaup- staðalandsins Manntalskostnaður Til heilbrigðisráðetafana Verkfræðingur og bygg- ingarfulltrúi Til vegagerða Til þrifnaðar Götulýsing Salernabreinsun Til vatnsveitunnar Til slökkvitóla og slökkviliðs Til gasstöðvarinnar Til viðhalds og endur- bóta á fasteignum Til áhalda og aðgerða á þeim Til fátækraframfæris Til þurfamanna annara sveita Til að vejta fátækling- um vinnu Til barnaskólans1) Ymsir styrkir Ýmisleg útgjöld Til undirbún. rafmagns- stöðvar Bjargráðagjald Til mælinga óg skrá- setninga lóða Vextir og afborganir Dýrtíðaruppbót 1200.00 204.45 19100.00 14020.00 2800.00 1570.00 900.00 600.00 4500.00 2800.00 49400.00 8000.00 7500.00 8000.00 38750.00 9200.00 40000.00 9000.00 4000.00 76300.00 18400.00 30000.00 67200.00 5650.00 3700.00 6000.00 3750.00 6000.00 94000.00 6000.00 Nýkomið frá New-York Nærfatnaðlir, karla, kvenna og barna. Sokkar ur síiki mi og bðmuii. VetlÍngar á börn og fullorðna. Barnahúfur Treflar og Slæður Borðdúkar Borðdúkadregill Servíettur silkibönd silkivasaklútar silkitvinni Allskonar smávara o. m. fl, Verslunin GULLFOSS. Óviss gjöld 10000.00 Tekjuhaíli 1915 5711.40 Eftirst. til næ»ta árs 65000.00 Kr. 619255.85 1) Þar af til baðhússbygging- ar 11000 kr. Norðmenn ogÞjóðverjar. Norðmenn skjóta á . þýskt skip. 1 síðustu útlendum blöðnm ssm hingað hafa borist, var frá því sagt, að þýsk blöð teldu liklesjt, að sættír mynda komast á milli Norðmanna og Þjóðverja. Svar Norðmanna væri að vísuekkifull- nægjandi, en liklegt til samkomu- Iags. Nú er sú fregn komin hing- að í símskeyti, að „sagt" sé, að sættir séu komnar á. En allhart var orðið á milli Norðmanna og Þjóðverja. Varðskipin norsku eiga að gæta þess, að verslunarskip Þjóðverja sem koma í norska landhelgi hafl ekki þráðlaus firðritunartæki. Ný- lega fór þýskt flutningsskip frá Skutesnes og fram bjá Pananger og hafði meðferðis firðrituuartæki. Norskur tundurbátur, sem vörð hafði á þeim slóðum, elti það og akaut púðarskoti, skipinu tii að- vörunar, en það nam ekki stað- ar. Skutu Norðroenn þá kúlu meðfram kinnungi skipsins, en pjóðverjar létu sem þeir sæu það ekki. Þá skutu Norðmenn kúln í gegnum reiða þýska skipsins og FatatoLiðin sími 269 Hafnarstr. 18 sími 269 er landsins ódýrasta fataverslun. Regnfrakkar, Bykfrakkar, Yetr- arkápur, Alfatnaðir, Húfur, Sokk- ar, Hálstau, Nærfatnaðir o. fl. o. fl. Stórt úrval — vandaðar vörur. námu Þjóðverjar þá loks staðar með dræmingi. Og firðritunar- tækin voru tekin af þeiim í norska blaðinu sem þessi frá- sögn er tekin úr, er talað um óvina fiutningaskip, og sýnir það, hvern hug Norðmenn hafa borið til Pjóðverja, og hverju þeir hafa búist við. istip og miljönir eftir fharles garyice. 15 Frh. — Pá hafði Heron fógeti aldrei íærri en 4 hasta fyrir vagninum sinum, og einu sinni þegar hanu fór til mðts við dðmarana hafði hann sex. Húsið stóð opið fyrir öllum fátælingum í sveitinni og aldrei var förumönnum vísað á dyr. Sá Heron sem uppi var á tima föður míns, var þingmaður kjördæmisins og daginn sem hann "Var kosinn, var sleginn botninn Úr tveim brennivínsímum og tveim Purtvínsámum á grassléttunni fyr- ir framan húsið. Og i heila viku á eftir sást varla ódrukkinn mað- ur í þorpinu og œílu vegar i kring. Hanu var veiðimaður með afbrigðum' og um veiðitímann var hvergi glaðara á hjalla í öllu kon- ungsrikinu en í Herondal. Já, Heronarair gerðu Herondalinn frægan, eins og sagt er, herra minn. Hann þagnaði og hristi höfuðið, og Stafford þagði líka; hann var nógu hygginn til þess að vera ekki að slíta söguþráðinn. Gestgjafinn andvarpaði og leit hugfanginnn á vindilinn sinn, og hélt svo áfram: Honum var boðin lávarðstign; það var afi ungfrú Idu. Heron- unum hafði oft verið boðin baróns- tign, en þeir neituðu alt af að taka við henni og þessi neitaði lávarðstigninni. Hann sagði að hærra yrði ekki komist en að vera Heron frá Herondal, sð honum meiri menn hefðu látið sér nægi'a það Og að hann væri fyllilega ánægður með þá tign sem forfeð- ur hans hefðu látið sér nægja. — Þegar hann dó, var likfylgdin hálf önnur mila á lengd. — Hvernig atvikaðist það, að ættin misti eignir sínar og völd? spurði Stafford, Gestgjafinn leit upp í loftið og var hugsi. Það er ekki svo auðvelt að giska á það, sagði hann. Vitaulega fóra feyknin 811 í súginn, því það var ekki að eins hér heima, sem fó- getinn eyddi drjúgum. Það var engu betra ef ekki verra þegar hann var í Lundúnum. Hann átti þar stórt hús og sýndi engu minni rausn þar en hér, ef til vill enn meiri. Og i þá daga^ herra minn, var mikið um fjár- hættuspil og veðmál, engu siður en nú, ef til vill meira — en það er nú sagt að heldra fólkið nú á dögum sé hneigðara fyrir að spila á hlutabréf en spil og veðja um veðhlaupahesta; þér fyrirgefið herra minn. — Eg er hræddur um að þér hafið rétt fyrir yðnr, sagði Stafford og hló við. Eg fyrir mitt leyti held meira upp á gamla lagið. — Það er rétt, sagði gestgjaf- inn og kinkaði kolli ánægjnlega. Jæja, en það er þá af peningun- nm að segja, að þeir fóru i allar áttir, og þegár gamli fógetinn, faðir þess sem nú er & Iifi, lést, þá var sagt að lítið hefði verið eftir skilið: og það sem verra var, mikið af landinn var selt og það sem eítir var veðsett fyrir því sem á því toldi. Það er oft sama sagan um þessar gömlu ættir, herra minn, og því hörmulegra er það! — Já, öagði Stafford, Og er þá fógetinn sem nú er uppi líkur föður sinum? / — Nei, herra minn, ekki vitund, svsraði gestgjafinn og hleypti brúnum hugsandi og hálf vand- ræðalegur. Þvert á móti. Faðir hsns var frjálsmannlegnr og þægi- legur við hvern sem var og hafði altaf gamanyrði á vörunum við hvem sem hann hitti. En sá yngri var ætíð fáskiftinn og ómann- blendinn þegar i æskn. Og þegar hann tók við eignunum varð hann enn ómannblendnari en áður, forð- aðist alla fornkunningja föður síns og lukti sig inni á búgarðin- um aleinn. Hann er háskólamað- ur og mesti bókaormur og er 611- um stundum í bókaherberginu sínu eins og - eins og einbúi hafði eg nærri sagt. Hann fór utan um hríð, til ítaliu trúi eg það væri, og hann kom kvongaðnr heim aft- ur; en koDan kom ekki meira fjöri i heimilisbraginn, því hún dó skömmu eftir að Ida fæddist. — Ungfrú Ida er einbirni. Húnvar send að heiman um tima og dvaldi þá hjá einhverjum ættingja sín- um og það eru ekki meira en tvö ár síðan hún kom heim aftur. . Vesalings stulkan, sagði Staf- ford, ósjálfrátt. — Já, meira en svo, það er von að þér segið það, og var þó dálitið efablandinn. Það sér nú samt ekki á, að ungfru Ida sé svo aumkunarverð; hún er svo glað- lynd og — og bjartsýn, eins og maður segir. Og er það þó ekki trúlegt í þeim kringumstæðum, að búa þarna ein i þesgu stóra husi með gamla manninum, sem aldrei fæst til að fara út fyrir túnið og hýmir yfir bókunum frá morgni til kvölds. Og þó getur hún

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.