Vísir - 26.10.1948, Síða 5

Þriðjudagurinn 26. október 1948
V ! S I R
Enn er deiBt um póstþjón-
09
Saga Bjöms um jjóstinn til
nýbýlisins er sérstaldega at-
hyglisverð. Lengi hefir það
valdið örðugum póstskilum,
að í landi Reykjavíkur og'
nágrenni, eru reist „nýbýli“
og margskonar bustaðir, en
langfæstir ábúenda og íbúa
Út af því sem vikið er að Hvort Mosfellssveitarbúar
ínínum orðuin í svai'L frá njóta hags af bréfhirðingu í
póststofunni í RHk. í Vísi 11. „Smálöndum“ er þeim i. ,
þ. m., óska eg að fá þetta sjálfsvald sett, því þangað ll ^nna Pos nium una nyju
;. . , , . ij j- ' •* dvalarstaði og gera at smm
birt: geta þeir, sem vildu, fengið ö ö
í svarinu segir: „tvær bréf- póst sinn.
hirðingar í Mosf.sv., því „ný- ( Rlöðin við „Grafarholts-
lega var stofnsett bréfhirð- hliðið" er vel á minnst atriði:
ing í Smálöndum“. Smálönd Þar er sem sé ekki um póst
er eitt af úthverfum Rvikur að ræða, heldur blöð utan
liálfu engar ráðstafanir til
ípóstskila. Ber póststofan enga
ábyrgð á, er viðtakendur
pósts vanrækja að tilkýnna
ílutninga og nýja dvalarstaði.
, j, . Hins vegar verða af margs-
(siðan 14. apnl 43).Mosf.sv. posts, bemt fra utgefendum, konái, erfiéleikar Oo- nalim-
nytur einslas hags af bref- ega fyrir milligöngu Ferða-
hirðingu þar. Leiðajrbillinn, skrifstofu ríkisins. Skot
(,,rútan“) kemur þar ekki Björiis hittir því livorki póst
ast ætlast Björn til þess, að
póstslofan hafi jafnan nienn
á hnotskógi til þess að sjá,
við. Daglega leggur hann dag- stofuna né bréfhirðinguna. j Pétrf og Páli kann að
MMin UÁV .+ÍX T?__ 4-1___ , 41 _ 4* :4 ... n'aI 10111 °Ö 1311 Kallu JO
íaka vafalaust eftir þeim
biöðin hér við (Grafarholts) En af bessit tilefni er tilvaliÖ * ' i * « a- >. -nrr m _ , , , .v
WMR m þar sé ekkert aS up^sa, aS vilaS e„, „» «« •« bustaí,. My„d.8 er af Trteoof Lottdon j symr, begar venS «
skýli. Fyrir Smálandabúa aiimikið af blöðum, og enda Hlns ve§ar pósístofan | 8 ipta um 'dldJ0-
væri helfningi skemmra að bögglum og bréfuhi, er sent mikla vinnli 1 að gyafast eft-’ ,
vitja þeirra, ef þau væru skil- með ýnisum farartækjum ut- il’ skku- Dæmi Björns um , , ;
in eftir við Smálanda vega- an pósts Qg að meðferð og nýbýhspóstinn, • sem hann' , að er mjog erfitl að veroa cyðilcggmgum, sem urðu a
mótin. 28 dagblaðasírönglar skii slikra sendinea eru mis. segir að só geymdur í Graf- n,íinm aðgonguimða i borginm er styrjöldm geis-
ióo„ UA,. { fioo- „rn - sl 1 ia sen(l . »a eiu nis , aunipoVert leiklius i London, ncma mað- aði. Sums stáðar var eyði-
lagu ber við hhðiö 1 dag um iöf En almenninsur hvsmir mi01u’ ei ml°S aumga\ert. , *
, , , .. . jmu. n-u a <- feu ujsöu1 , i ur han „sambond , ems og leggmgin algior, en bað er
liadegi. Bieflm ðingin í Sma- eins 0p- BiörU að nm nóst- úegna þess áð postsins var) , ., ... ' ' .
... , e,ns 08 öj°in’ ao um Posl °. a i. • ,. , n sagt er. Eg sa a tveim vikuni undraverl livað viðreisninni
„ndum hirSir þv, ekk, dag- sen(|ingar sé aS ræSa og bel. ekk, a b«ftlrSmguna | leifcrilin „Vei(idn fyril. nliSal. vcl afram, 0 brás_
“o/ póátþjónusttína þungum og a Bruar andi, gerS, breflurS- ipáfugl,. á s,ra,KÍ.|,.iul,n3ÍlllI lega mlm u,ndon 'fá sinn
Okunnugt tat m« “ röngnm sökum. Er mavgt n n, hh-aun til skila meS, AnSija fcrSamaiinsins" gamla svip á „ýjan ieik.
þessa Smalanda Inefhno- >lmrœSnvert j þessu sam. þv, að; «nda tonn aS Graf- , Crifa.ion.Ieikhá5Ín„ Lejk '
mgu þar til eg sa heniiar get- bandi) þó ddd öé rúm m þess arholli, en nybykð er þar
ið í Yísi. Eins um pósthólf aú sinni En þegar má benda mÍ°
„Grafarholtsbúa“ í Rvík., og á lef6) sein póstsofan liefir 200 ‘ metl’a fjarlægðar. Þvi
þess vegna eigi að vænta, að margsinnis vakig áthýgli á, ekki ósennilegt, að skilyrði
pósts sé þar vitjað. Getur þvi en þ,(6 ei. a6 menn setjj upp til sambands þar á milli yæm
verið, að þar hafi legið bréfin kassa vig hbðin, sem bif- allgóð. Sömuleiðis virðist
iil mín, er um getur í „Berg- reigastjórar geta stungið kafa veríð mögulegt að koma
máli“ Yísis. En hver tók biögunum it sá háttnr hefir vitneskju til bréfhirð,ingar-
hréfin úr hölfinu og sendi 00. viða verig Upp tekinn innar eða jafnvel póststof-
þau hiiigað? ' vegna pósts, og mun póst- unnar um legu póstsins, úr
I eignarnánistöknlandi stjórniri hafa látið fjölda ÞV1 að loks auðnaðist að
að sinni. En þegar má benda mj°S nærri, iikleg mnan ^ &éríégá Xnægja ferða-
Hvarvetna má sjá skilti,
!rit þessi crti ínjög skennnti- sem bera áletrunma: „Gætið
ið yðtir! Menn að vinnu,“ og
manrisins", sem fjallar um þegár maður virðir hin cyði-
cnska férðáíánga erlendis, lögðu hús fyrir sér, sést að
peningávandræði þeirra, en hvarvetna eru smiðir, múr-
eins og kuimugt er mega arar og aðrir iðnaðarmenn
R.vikur hér efra er nýbýli, kassa j td j þessú skýni víðs-
þar sein búa hjón með tvö Y6gar nm landiðl Súnistaðar
börn. Maðurínn hefir atvinnu em jafllvel notllg gömul
i borginni. Milli býlis þessa póstkoffort 0g þau mun enn
hægt að fá til slíkra nota.
Eigi vérður póststofan um
sökuð, þó Björn telji sig eigi
vita um hólf Grafarholts-
húa i pósthúsinu, sem þeir
liafa þó notað núlega um
tveggja ára tiina.
og Grafarholts em engar
samgöngur. Fyrir nokkurum
dögum kom hingað „póstur“
til nýbýlisins, 4 hefti mánað-
afrits og 6 bréf, þar á meðal
útsvarsseðillinn, sennilega
fjögra mánaða safn! Óvist
er hvenær þetta kemst til
skila. Ilér érii engar ástæður
til að senda með það.
Grafarh., 15. okt. ’48.
Björn Bjarnarson.
Athngasemdir
póststofimnar.
„Vísir“ hefir gefið póst-
stófunni kost á að láta at-
hugasemd í'ylgja bréfi Björns
i Grafarholti. Ber þann hátt
blaðamanna vel að virða. —-
Það særiiir og vel liáöldruð-
um heiðursmaimi, eins og
Birni, að segja til nafns, og
áhugi öldungsins er virðing-
arveröur. Hins vegar margt
að atliuga við bréf hans. Það
ér þýðingárlaust i þessu máli
þö !,Smálönd“ séu i daglegu
tali keimd til Mosfellssveitar.
Og utari málefnis er, þó á-
ætlunarvagn („rúta") eigi
ekki viðlconiu i „Smálönd-
um“, þvi þangað er enginn
póstur sendur riieð þeim
vágni, heldur fluttur beint til
hréfhirðingarinnar með bif-
reiðum póststofunnar sjálfr-
i ár, eins og til annarm útt
liverfá böfgarinnai4. *1
koma henni
Reýkjavílc.
lil dagblaðs i
Bretar ekki taka nieira en
35 steríingspiind riiéð sér úr
Iandi, ef þeir vilja ferðast til
aimarra Ianda.
Endurþgggitigih:
Þeir, sem til London koma,
að vinnu sinni
skémmdirnar.
að gcra við
('mf erðann enni ng.
í Englandi, sérsíaldega i
Loridón ei- umferðarmenn-
Frnmh. á 7. síðu.
Þó liér sé tilefni gefið til
frékari umræðna um póst-
skil og afstöðu þá, sem ýms-
ir menn virðast hafa tekið á
seinni ái*um til þess máls,
vérður hér staðar numið að
sinni, en margir muna tvenna
timana i þvi efni.
iurbyggiitg Lundúna
áfram.
Ef BiII Atkin skipstjóri snöggt i færði lijá Hány og
hefði komið heim og sagt .eftir nokkra slund tókst
nágrönnum sínum í Brook-j þeim félögum að innbvrða
lyn,- að hann hefði rekizt á liana og lcom þá i ljós fisk-
sjóskriinsli í seinustu veiði- j tegund, sem hvorugur þeirra
ferð sinni, hefðu þeir tæplega ■ hafði nolckru sinni áður aug-
trúað honum. Atkin komumlitið.
ioar vet
með það með sér og sýndi
það og varð því ekki kóinizt
hjá að tfúa sögunni.
Nágrannar h-áns urðu
mdrandi. er þeir sáu
Báðir urðu fyrst í stað
skelfdir, því svo var skepn-
an ófrýnileg, en Átkin hleypti
í sig kjarki, og barði hana í
hausinn með kefli, sem var
ingu af
■ Siirhúm kanri að þgk ja erf-
iil að fd leigubíi hér i IWik,
en í London er það mun erf-
iðara, a. m. k. var það svo
í haust.
Menn síanda oft og tiðum
tímunriin saman á gangstétt-
ununi og bíða ctiir þvi, að
léigubíll, sem ekki er upp-
tekinu, aki framhjá. En í sjö
tilfellum af tíu liættir maður
við áð triða eftir leiguvagni,
en síígur liius vegar upp i
hina Iieimsfrægu strætis-
vagna i London Þeir eru
nieð tveimur „þilförum14, ef
svo rnætti að orði komast og
er útsýri af efra „þilfarinu“
Það ef ekki óalgeng sjón
að sjá fólk i samkvæmis-
klæðnaði á leið 1 leikliúsin í
sírætisvögnúm, en það stafar
náttúrlega af því, aö menn
hafa ekki getað fengið leigu-
bíl. Það hefir orðið talsveí’ð
hréyfing á klæðnaði LuUd-
únabúáns frá þvi fyrir styrj-
öldina. Þá voru allir, er sátu
„parkettinu“ í leikhúsunum
skepnu þá, sem Bill hafði við höndina. Þegar þeir fé-
veitt, þvi að liún lilctist engri lagar ætluðu að fara að slcoða
þeirfa fiskiegunda, sem þeir i fiskinn, raknaði hann úr rot-
höfðu áður séð. Fiskurinn inu og var þelm þá öll-
var nær fimm fet á lcngd um lokið. Atkin heríi sig upp
og óg 70 pund. Upp -úr höfði
hans stóðu fjögur hofn og
aftui’, barðidiann Öðru sinni
í hausinn mcð þungum hamri
í skolíinum liafði hannfiirim'og lognaðist hann út af við
raðir af beittum tömiuiri., höggið. Síðan var farið til
Það, seni valcti cimia niesla lands og Atkin fói' úr éinni
furðu, var þó, að hann hafði ( fiskbúðinni í aðras en enginn
tvo fætur hvorn mcð fimm gat sagt honum hvefs konar
tám, en enga- sjáanlfaga ugga fiskur þetta væri.
aðeins hreýfa likt og sel-
í samkva'misklæðnaði, en nú | nrmn.
Loks hitti hann á fiski-
fræðing, er starfaði við nátt-
má telja þá á fingrum sér,! Atkin fór á veiðar með að-! úrugripasafn eitt og skýrði
sein efu þánnig búnir. Hinir [ stoðarmanni símini, Harry, jhann Atkin svo frá, að þessi'
furðulegi fiskur væri néfnd-
ur „Lophius piscatorius“,
væri sjaldgæfur mjög og það
inna sérkennilegast við hann
að hann synti sjaldan, en
gengi oftast eftir boíninum..
>! ' 'U; .. >„• 'ús.
eru í fötuni með ýnisuin lit-) °g ædaði aðéiris að draga
iriri, allt ffá svörtuin og upp j l>01’sk. Hann för á venjuleg
i ljó'sgrá. Tímarnir breýtast jinið undan 'Ncw York og
og mennirnii’með, það á líka ! gekk veiðin sæmilega i
við í hinni gömlu og ilialds-1 nokkrar stundir. Um það
sömu Loridon ;^eip annafSj- ’ ícyÖI- faf ákyeðið var að halda
staðar. Yé : (heim, Idþpti einhver skfaþila