Vísir - 07.09.1951, Blaðsíða 7

Föstudaginn 7. september 1951
I
VI S I b
eQOOOOOOaOOOOOÍXXXXXXtOGOOQCXJOOCXXXKXXXX.- ’
Leslei Turner White:
MAGMÚS MARGRÁÐUGI.
69
í'yrir flotanum. Hann sá bróður Díegó fyrir hugskots-
augum sínum og Tim stika á stjórnpalli, búinn til árásar.
Magnús hristi höfuðið. Enn einu sinni liafði hann hagað
sér eins og bjálfi. Hann fór aftur að virða kastalann fyrir
sér. Þokuslæðingur var nú að leggjast um vindubrúna,
og kviknaði nú von í brjósti Magnúsar. Honum flaug ráð
í hug og gerði Máranum grein fyrir því.
„Við hina sjö liimna Islams segi eg: Það gæti lieppnazt,“
sagði Márinn. „Láttu mig reyna.“
„Nei, Abu. Þetta lilutverk telc eg að mér. Sæktu mann-
skapinn meðan eg undirbý þetta.“
Magnús hneppti frá sér treyjunni og smeygði sér úr
henni. Undir lienni var liann ldæddur lirynj u, sem liann
fór úr, þar sem liún mundi þyngja hann um of við fram-
kvæmd þessa lilutverks. Fór liann svo aftur í treyjuna.
Nú heyrði hann til félaga sinna, sem höfðu meðferðis
vopn og ýms tæki, því að ekki vissu þeir fyrir á hverju
þeir kyiinu að þurfa að halda. Magnús greip lítinn hát-
sljaka og batt klæði um hann, til þess að deyfa hljóðið, er
liann snerti múrvegginn. Því næst batt liann um sig taug,
er liann festi með akkeri. Að svo búnu stakk hann sér í
virkisskurðinn og synti yfir hann. Er yfir kom var hann
undir vindubrúnni og náði taki á ryðgaðri keðju og gat
hafið sig eftir henni upp á brúna. Hann lagðist flatur á
brúnni, því að hann óttaðist, að varðmenn kvnnu að hafa
orðið lians varir, cn liarin dró andann rólegar, er hann
varð ekki neins grunsamlegs var. Hann leit yfir virkis-
gröfina, en gat ekki séð félaga sína, en er hann kippti í
taugina, kipptu þeir í á móti. iíippti hann nú að sér laug-
inni og di’ó hana að sér og akkerið mjög liægt og vafði
itpþ taúgina um leið. 1 allt þetta fór nokltur tiirii og varð
Magnús gripinn æ meiri óþolinmæði. Ef þeir tefðust meira
en ráð var fyrir gert við kasfaíann mundi árás bróður
Ðiegó hafa þær afleiðingar, að uppi yrði fótur og fit um
gervallt liéraðið, og engin von undankomu. Alltaf verður
á eitthvað að hælta! — Ilann bjóst nú til að kasta upp
ákkerinu til að festa það og er liann hafði gert það, var
sem hjartað stöðvaðist i brjósti lians. Mundi það festast
— hávaðinn vekja varðmennlna? Hann liallaði sér að hlið-
inu og beið, en ekkert hljóð hevrðist. Magnús tólc nú í
taugina og honum til skelfingar virtist svo, sem taugin
öll myndi lirapa í liendur honum og akkerið detla niður
með miklum hávaða eða í höfuð honum. Hann áncddi
ekki að kippa fast í, en er hann hafði liikað um stund,
steppaði liann í sig stálinu. Nú vaið ekki aftur snúið.
Hann kippti fast i taugina í von um að akkerið lenti í
virkisgröfinni eða bakkanum hinum megin, en til allrar
hamingju kom í Ijós, að það hafði festst i rifu i veggnum.
Og nú kleif liann upp eftir veggnum, eins og sjómaður
upp i reiða. Hann hafði rýtinginn milli tannanna og ýtti
til beltinu, svo að sverðið hélck aftan á honum. Er upp
kom leit hann í kringum sig', en varð hvergi varðmanns
var.
, Kastalagarðurinn var myrkri hulinn og ekkert hljóð
barst að eyrurn. Ljós loguðu í nokkurum gluggum kast-
alans. Auðsæilegt var, að í kastalanum átti enginn sér ills
von. Líldega var þar fátt manna til varnar, því að Filipp-
us konungur þurfti á flestum vopnfærum mönnum að
halda um þessar mundir.
Magnús lagði nú af stað til þess að leita uppi varðmann
þann, sem einhversstaðar hlaut að vera þarna. Kreppti
liann lmefa liægri liandar um rýtinginn. Loks fann hann
stiga, sem lá niður í kastalann. Er niður kom var liann
staddur i göngum. Hann læddist meðfrem veggjunum,
en þeyrði ekkert nema slög síns eigin hjarta. Allt í einu
var lióstað skammt frá honum og brá Magnúsi mjög við
jietta óvænta kjöltur. Hann þrýsli sér að veggnum og
varð í bili næsta óstyrkur í knjáliðum. Brátt áttaði liann
sig á, að sá mundi framundan vera, er lióstað hafði. Lædd-
ist hann áfram noklcur skref og kom að dyrum, og slcein
ljósglæta gegnum rifu á hurðinni. Er hann hafði liugleitt
livaða leið liann hafði farið, komst hánn að þeirri niður-
slöðu, að þetta væri varðslofan í turninum. Hann gægðist
inn og liélt niðri í sér andanum. Blyslampar, sem festir
voru i veggi, báru daufa birtu um stofuna, en við borð
sátu tveir menn og spiluðu á spil. Annar var klæddur
leðurMpu og liékk lyklakippa i belti haris. Maður þessi
var skeggjaður og allþreklegur, en liinn vár ungleg'ur, og
bar brjósthlíf úr stáli. Mágnús taldi lrinn skeggjaða marin
vera dyravörð kastalans, en hirin hlaut að vera varðmað-
ur. Hiriuin megin við borðið var lijói, til þess að draga
vindubrúna upp og niðiLr. — Magnús átti kæruleysi varð-
mannsins það að þakka, að hanri háfði kómizt óáreittur
leiðar sinnar til þessa, en samt bölvaði hann honúfti i sand
og ösku, því að það liefði verið miklu auðveldara að fást
við þá hvorn í sínu lagi. Að líkindum mundu dyrnar vera
ólæstar að innanverðu,* og þótt hann gæti ráðið niðuriög-
mn beggja, mundi eitt óp annarshvors þeirra nægja iil
að kalla á vettvang alla kastalabúa. Hann varð að hætta
á það, því að langur tími gat liðið þar til annarhvor kæmi
út. Hariri þuklaði um odd rýtings sins. Ilann var beittur,
en haöii vissi af revnslunni, að menn gáfu ekki upp önd-
ina hávaðalaust af rýtingsstungu. Ef hann nú aðeins gæti
lokkað annan þeirra út fyrst. Ilann strauk hönd um gólf-
ið og fann, að liann gat fundið þar örugga fótfestu. Allt
í einu bölvaði annar spilamannanna óheppni sirini, og er
Magnús gægðist inn um rifuna sá liann, að hann hafði ýtt
aftur stólnum, sem hann sat á, en aðeins til þess að teygja
úr fótleggjunum. Sá skeggjaði glápti á spil sín og hölvaði
óheppni sinni.
Magnús glotti og ákvað að láta til skarar skríða. Barði
hann léltilega á hurðina.
Dyraverðinum skeggjaða briá* ákallaði guð sér til hjálp-
ar og greip til atgeirs sins.
„Kom inn,“ sagði hann svo.
Magnús þekktist ekld boð hans og þrýsti sér áð veggn-
um, en dyravörðurinn kallaði aftur: „Kom inn“.
Er enginn sváraði eða kom inn, kallaði harin:
„Ilver djöfullinn gétur þetta venð.“
Ilann slikaði til dyra, en Magnús greip þéttara um
rýtingskeftið. Ilann heyrði dyravörðiim segja varðinann-
iuum að bíða, og svo opnuðust dyrnar.
Magnús treysti á það, að liann væri skugga bulinn, þótt
ljósíð sti’ymdi nii út um dyrnar. Dyravörðurinn gægðist
út um dyrnar og leit í kringum sig, bölvaði aftur, og steig
frami göngin, en i söniu svifum greip Magnús með vinstri
hendi fyrir kverkar honum, svo að liann fengi engu hljóði
upp komið, og samtímis keyrði hann rýtingsskeftið i
liöfuð honum og rotaði liann, og lmeig maðurinn niður
þegar án þess að í honuin heyrðist. Nokkur augnablik
ríkti alger þögn, unz varðmaðurinn lingi kallaði, mjórri
titrandi röddu:
VAXDITKUR
nýkominn.
Nora-Magasín
BILSKUR
sem er upphitaður er til
sölu í miSbænum. Uppl. í
dag og á morgun í síma
81820.
BEZT AÐ AUGLYSA í VISS
Korktappar
Cellophan
Smjörpappir
Betamon
Peetinal
Lárviðarlauf
Pipar St. og heiil
Canel — - —
IMegul— - —
Kúmen
VERZLl/N
SIMI 4203
Ljöskastara
fyrir stóra mótorbáta og
stærri skip eigum við fyrir-
liggjandi. Lágt verð.
VELA &
RAFTÆKJAVERZLIXNIN
Tryggvag. 23. Sími 81279.
c g. Sumuabi _ TARZAN —
Tarzan fór á undan þeim félögum Þegar komið var i gegnum úðann Þarna var um mjög gott fylgsrii að Þeir liéldu samt ótruflaðir áfrrán upp
inn i fossinn, en var mjög var um sig, komu þeir i helli, scm alls ekki sást ræða. Mjög var dinnnt þarna og sáu hrattan stíg og fann Tarzan geinilega
ckkert var að vita, hvað við tæki. fyrr en komið var í gegn. þeir félagar varla handaskil. þcfinn af Tantor.