Vísir - 25.11.1952, Page 4

Vísir - 25.11.1952, Page 4
VfSIR Þriðjudaginn 25. nóvember 1952 'li DAGBLAÐ Ritstjúrar: Krístján GuDiaugsson, Hersteinn PáLsson. Skrifstofur Ingólfsstræti 3. Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIB H.F. Afgreiðsla: Ingólfsstræti 3. Símar 1660 (finun línur). Lausasala 1 króna. Félagsprentsmiðjan h.í. Ekki er ráð, nema í tíma sé tekið. Brezkir útvegsmenn hafa nú knúið fiskkaupmenn í Grimsby til þess að kaupa engan fisk af íslenzkum togurum, en hótuðu ella að stöðva rekstur sinn. í þeirri hótun einni birtist Kijög 'vafasamt viðskiptasiðferði og tiltakanlega lítil umhyggja fyrir þörfum brezkra neytenda. í almennum viðskiptum ein- staklinga á miiíi myndi slíkt framferði vera talið í ætt við kúgun, sem í menningarlöndunj væri talin í'efsiverð, en að sjálf- sögðu er Bretland framarlega í hópi slíkra landa. Réttlætis- gyðjan er frá fornu fari mótuð í stein af manna höndum á þá lu.nd, að bundið er fyrir augu hennar, sem tákn þess að hún geri sér ekki mannamun, en Bretum er tamt að fara að dæmi Nelsons og setja kíkinn fyrir blinda augað, og því fá útvegs- menn vafalaust komið fram ofbeldi sínu og nauðung. Lýðræðissinnar hins vestræna heims hafa ávallt litið til brezkrar menningar með nokkurri aðdáun, þrátt fyrir mis- fcrestasama sögu, dg veldur það þeim því bæði furðu og von- brigðum er brezk síj irnvöld láta ofbeldismenn taka fram fyrir hendur sér, til þess ; beita smáþjóðir nauðung. íslenzka ríkis- stjórnin hefur fyrir sitt leyti lýst yfir því, að hún sé þess albúin að leita úrskurðar alþjóðadómstóls varðandi lögmæti víkkunar landhelginnar. Bretar hafa vel efni á slíkum málarekstri, þótt hann hafi gefist misjafnlega upp á síðkastið, og skyldu menn þá einnig vænta að þeir myndu ekki hika við málatilbúnaðinn, teldu þeir á rétt sinn gengið. Brezku útvegsmennirnir hótuðu að leggja skipum sínum og svelta með því brezka neytendur til hlýðni. Brezka ríkisstjórnin virðist hinsvegar hafa þá skoðun á málinu, að markaðsbann í Bretlandi muni knýja íslendinga til Undansláttar, en það er misskilningur. Danskir einokunarkaupmenn, sem hér höfðu dvalið, réðu arftökum sínum að verzluninni, frá því að gefa íslendingi oftar en tvisvar utan undir, með því að landinn mundi reiðast gífur- lega við þriðja höggið og þá ekki hlífast við. íslendingar eru svo misjöfnu vanir, að þeir munu láta sér í léttu rúmi liggja „sveltikúr Bretanna“, og ekki er með öllu loku fyrir það skotið, að satt sé, sem sagt er, að þeir telji brezkar vörur of góðar handa sér þessa stundina. íslenzka landheígin verður ekki verzlunarvara héðan í frá, þótt hún þætti frambærileg 1903, en þá samdi önnur þjóð fyrir okkur og sér í hag. Þeir tímar eru liðnir og koma ekki aftur, og almenningur mun ekki hlífast við sulti eða seyru til þess að vernda landsréttindin. Gera verður ráð fyrir að íslendingar fari á mis við brezk viðskipti um ófyrirsjáanlega framtið. Við því verður þjóðin að vera búin. Leiðir það af sjálfu sér að öflum við ekki gjaldeyris þar í landi og getum ekki keypt þar nauðsynjar, ber að beina siglingum og viðskiptum í aðrar áttir, austan hafs eða vestan. ísfisksala á brezkum markaði hefur ekki verið ábatasöm fyrir íslenzka útvegsmenn, en hinsvegar hefur þjóðinni skapast þar gjaldeyrir, sem í góðar þarfir hefur komið. Vafalaust verður löndunar- og markaðsbann Bretanna okkur hollur og góður skóli, og ætti að glæða þann skilning með þjóðinni að víðar er „Guð en í Görðum“ og víðar góður markaður en í Bretlandi. íslenzkir kaupsýslumenn munu þegar hafa leitað fyrir sér um viðskiptasambönd, sem komið geta í stað hinna berzku, enda er ekki ráð nema í tíma sé tekið. Siær í hart. Harðar deilur hafa verið háðar á Alþýðusambandsþingi varð- andi kjörbréf fulltrúanna, en þar standa konímúnistar gegn lýðræðisflokkunum. Þykja starfsaðferðir kommúnista innan verkalýðsfélaganna, en þó einkum nú við kosningaundir- búning, sízt hafa verið til fyrirmyndar, ekki sízt í fyrirbrigðinu „Dagsbrún“, þar sem félagstalan fer eftir þörfunum. Við slíkum átökum mátti búast,, enda var kominn tími til að sporna við yfirgangsbrölti kommúnista í ýmsum verkalýðsfélögum, þar sem þeim hefur tekizt að troða sér í stjórn með misjöfnum ráðum og heilindum. Þótt slíkar deilur séu háðar á þinginu, munu kommúnistar aðeins halda uppi málþófi fyrst í'stað, en sætta sig við úrslitin til málamynda. Fyrir kommúnistum vakir öðru fremur að beita áhrifum sínum óbeint, með áróðri á þinginu og síðar er vinnu- deilur fara í hönd. Hinsvegar má gera ráð fyrir að allir reyndari fulltrúar, verkalýðsfélaganna sjái við slíkri moldvörpustarf- semi, en það mun fljótlega koma í ljós er þingstörfin hefjast íyrir alvöru. _ „Tango ja!ousie“ Kvdidstund í Reykfavík mel Jisssa Björling og fBeintun. Einn af frægustu flugmönn- um heimsins, norski flugkap- teininn Riiser-Larsen sté út úr S.A.S. flugvél á Kastrupflug- vellinum í. Kaupmannahöfn s.l. fimmtudagskvöld. Hann hefði tekið þátt í heimssögu- legu flugi frá Los Angeles, yfir norðurpólinn til Kaupmanna- hafnar á 24 klukkutímum. Fréttamaður norska útvarpsins náði í hann að hljóðnemanum, er flugkapt. kom inn í flug- skýli og bað hann að segja frá ferðinni. En Riiser-Larsen taldi að frá litlu væri að segja, allt hefði boxúð að með eðlilegum hætti og samkvæmt áður gerðri áætiun sem allir þekktu af frásögnum í blöðum og út- varpi. Nei, Guði sé lof, það skeði ekkert óeðlilegt né sögu-- legt. „En hvernig er að fljúga yfir Norðurpólinn?" spyr frétta- maðurinn. „Ekkert öði'u vísi en annarsstaðar, „háloftin“ eru allstaðar eins, það er ekki fyrr en maður nálgast jörðina að ,,veði’ið“ hefur einhver áhrif og þessa stundina er það til- tölulega verst . yfir „Kongsins Kaupinhöfn“.“ Þannig fórust Riiser-Larsen orð, ekkert sögu- legt við að fljúga frá sól- vermdri Kaliforníu, í 60 stiga L'osti yfir Norðurpól og taka í höndina á Knud Kristensen í Kaupmannahöfn eftir 24 stunda flug. — Og svo getur ritstjóri þessa blaðs ætlast til þess að það sé eitthvað sögu- legt við að setjast upp í „Land- Rover“ í einni af uppsveitum Árnessýslu, aka á tveimur tímum suður í Þjóðleikhús og sitja þar í rúma tvo tíma áður en haldið er heim aftur, og. þó---------- Það var mánudaginn 10. xióvember s.l. að ég skrapp suð- ur í Þjóðleikhús ásamt tveimur sveitungum mínum til þess að hlusta á hinn heimsfræga tenór Jussa Björling. Eg skal geta að eg hefði beðið þessa kvölds með mikilli eftirvæntingu og tilhlökkun, enda sá sjö ára gömul dóttir mín ástæðu tii að segja þegar eg var að kveðja og fólkið óskaði góðrar skemmtunar, að pabbi mundi áreiðanlega ekki skemmta sér neitt, hamx hlakkaði svo mikið til. Ferðin suður gekk að sínu leyti eins og flugið yfir Norð- urpólinn, ekkert markvert skeði og allt skv. áætlun, Guði sé lof, því í'étt fyrir kl. 8Yz‘ Iögðum við Landrovernum upp við vegg Þjóðleikhúsins og gengum inn í helgidóminn. Maður „nikkar“ til kunningj- anna og hneigir sig ósjálfrátt fyrir myndastyttunum í andyr- inu og verður innanbrjósts eins og þegar maður er staðinn að því að tala vio sjálfan sig og reynir að söngla sig út úr vand- ræðunum. Þá er gengið til sætis og' klukkan verður hálf. En það verður aðdragandi að því að konsertinn hefjist, því að ótrú- lega stór hluti af fólkinu mæt- ir of seint. Okkur kemur sam- an um að það hafi verið að mjólka en það er skyldustarf sem ekki verður komist hjá að inna af hendi heima í sveit- inni áður en farið er til skemmtana. Loks gengur fremsti tenór heimsins inn á sviðið, en svo hefur Jussi Björling verið talinn um margi’a ára skeið í viðurkendum útlendum „mús- ik-lexikönum“ og nú þegar Gigli er hættur------en nóg um það. Hin glaðlega og ljúf- mannlega framkoma heillar mann strax og söngnum verð- ur að sjálfsögðu ekki með orð- um lýst. Verður hér ekki gerð nein tilraun til þess. Enda telur höfundur þessa greinarkorns sig aðeins haldinn venjulegu músíkölsku brjóstviti og í engu nálgast þá Pétur og Pál eða Árna og Bjarna, svo maður tali ekki um hljómlistargagn- rýnandann sem byrjar alla í'itdóma sína með því að hann kemur of seint á konsertinn og ég vil leggja til að yrði lokaður úti einu sinni svo hann passi sig næst. Fyrst söng söngvarinn þrjú smálög eftir Sibelius. Þá varð örlítið hlé. Eg leit á sveitunga minn og sá strax á andliti hans að eitthvað hefði gerst, og hann sagði: „Svona hef ég aldrei heyrt sungið áður og ekkert sem kemst í námunda við þetta.“ Það má geta þess, að hér er um mjög músik- alskan mann að ræða, sem um. 30 ára skeið hefur haldið uppi sönglífinu heima í sveit sinni. Eg mundi fullkomlega treysta honum til að velja hljóm- plötur hjá Jóni ÞórarinssynL fyrir þriðja hluta þjóðarinnar, fólkið sem í sveitum landsins býr, en það mætti ekki vei'a á mjaltatímanum. SöngV(prinn gengur nú aftur inn og syngur livert lagið af öði'u' af dásamlegri snild, það er því einkennilegt að viður- kenna þá staðreynd að það tr engin stemning í húsinu og minna klappað en oft áður. Hvernig gat á þessu staðið, hvað lá í loftinu? Eitthvað sem við skildum ekki þairna að austan og ég er ekki í neinum vafa um að þessi stemning náði til sönvarans, en nú kom Frh. á 5. síðu. RGMÁL ♦ ♦ Nú hefir vei'ið lagfæi'ður hringaksturinn við norðan- verðan íþróttavöllinn og síðasta farartálmanum rutt úr vegi fyrir viðstöðulausum akkstri bæjarhluta á milli. Hefi eg heyi-t margar ánægjuraddir yfir því, að verki þessu er nú lokið, því að menn telja þessa breiðu braut, sem liggur milli austur- og vestui'bæjar, - ein- hverja þá beztu samgönguæð, sem lögð hefir vei'ið í Reykja- vík. Ekið kringum bæinn. Eiga bæjaryfirvöldin og verk- fræðingar bæjarins þakkir skilið fyrir framsýni þá, er þeir hafa sýnt með lagningu þessa vegar. Nú er hægt að aka svo að segja kringum bæinn eftir þesasri breiðu — tvískiptu braut, allí frá sjó við Rauðarár- vík og svo áfram inn á Hiing- brautina- og niður að sjó við Ánanaust eða Selsvor. Með þessu móti er lík hægt að kom- Eist miklu fljótar úr einum bæj- arhluta í annan, því hægt er að sneiða hjá fjölfömum og þröng- um götum miðbæjarins, þar sem umferð gengur miklu hæg- ar. — Það er og mikill kostur, að brautin er all leiðina tvö- föld og eykur það auðvitað mikið öryggi fyrir alla umferð, því að með því móti eru á brott numdir mökuleikar á árekstr- um farartækja á stóru svæði. Reyndar eru árekstrarnir tíð- astir á gatnamótum, en með því að gera þessa hringbr-aut að aðalbraut, ætti að evra hægt að komast að mestu hjá slys- um á gatnamótum. Það er líka hægara fyrir allt gangandi fólk, sem þarf að komast yfir braut- ina, að vita að ekki er von á umferð nema úr annarri átt- inni. Tvær merkar. vegalagningar. Þegar minnzt er á þessa hringbraut, er þess vert að staldra við og minnast Lækj- argötunnar nýju, en eftir breyt- ingarnar þar, eða breikkun vegarins, hefir öll umferð um miðbæinn orðið miklu greiðari og þægilegri. Breikkun Lækj- argötu er kannske mesta fram- takið, sem sýnt hefir verið hér í götulagningu síðari ár. En Hringbrautin er líka vottur um framsýni þeirra, er um þessi mál fjalla, en með henni hefir verið að noltkru leyst vandamálið um, hvernig tengja skyldi saman bæjarhluta þessa, þegar greinilegt var orðið, að létta varð sem mest á þröngum götum miðbæjarins. Eplin aftur. í sambandi við klausu, sem. birtist í gær, hefur einn inn- flytjandi skýrt blaðinu svo frá, að fyrir þá hafi verið lagt, að kaupa eplin frá því landi, sem þau voru fengin, en hins vegar var ekki keypt eins mikið magn og ráð hafði verið fyrir gert, því að innflytjendum þótti var- an ekki eins góð og æskilegt hefði verið. — Kr. Gáta dagsins. Gáta nr. 309. Hvenær sástu kirkuna albúna af hrossabeinum? Svar við gátu nr. 308í Kvörn.

x

Vísir

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.