Vísir - 05.03.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 05.03.1957, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 5. marz 1957 VtSÍR B m 3 • ¦¦¦ «¦•¦ EDfSON MARSHMLx ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ VíkÍHflUNHH 67 m >aBRBBBBBBBBBBBBBBBBíBBBBBBBBBflRBBBRB! bundið skóþveng sinn eða þá vaett varir sínar með víni. En ég mmntist þess, sem sagt hafði verið, og ég horfði hart og snöggt — og nú var dagur á lofti, og jaín leiftursnögg og tillit mín voru, jaínsnöggt mundi það koma í huga mér hvað gera skyldi. Ég vissi, að Dauðinn var hættulegur leikfélagi, en það var líka hægt að koma honum á óvart. Félagar mínir og fangar okkar mynduðu hring um okku-r Aella-, er við hofum einvígisbardagann. ¥ið höfðum eigi barist: ¦nema örskamma stund, er mér varð fyllilega Ijóst, að hann -vaa? af burða skilmingamaður, og; veí þjálíaður, cg ef' til vili gerði hann sér Ijóst, að ég mundi bregða sverði hart og snöggt, .og- ef íil vill, ef hann hugsaði út. í það> að hægri han.dtegg.ur minn; væri aílmerri en-.hans. Tók. ég ákvörðun um það, mér til varnarj ef hann skyldi reynast: jafningi rrúrm eða jafnvel betri skilmingamaður, að gefa honum eigi færi á mér með að sækja. hart fram, heldur þreyta hann sem mest, og gerði ég því ¦ráð fyrif löngum átökum. Það varð engin þið á, að ég kynntist frekara manninum, sem. brandinum hafði brugðið — og ég ásetti mér' að vera vökull og viðbúinn, án. umhugsunar um hvort líf eða dauði biði mín. Ef íil vill. gat þessi maður hatað allan heiminn, en aðeins sjálfan sjg gat hann elskað. Hvort sem takmarkalaus hégómagiimd hans hans gat talist vagninn eða hesturinn skipti engu máli. Vegna taumlausrar metorðagirndar og 'ákefðar gat hann talist lítilmótlegur andstæðingur, en hættulegur samt. Hann ól enga bardagalöngun í brjósti, hann átti ekki víkingslundina, heldur! ól hann sem snák við brjóst sér grimmdarlega löngun til þessj að halda, hvað sem það kostaði, konungdæmi sínu. Völdin voru honum allt. f viðureign við hann mundi ég ekki verða gripinn berserksæði. Væri hér um beð að ræða en ekki vígvöll, og væri hann kvenmaðUr, sem lægi þar með opiim faðm mundi ég vita, að hana mundi klæja í lófann eftir gulli, og ég mundi ekki líta hana girndarauga. Þéssi hólmganga hefði getað orðið mesti viðburður ævi okkar, ef nágust metnaðar hans hefði ekki lagt fram í sverðs- odd hans.' Við vorum ekki ójafnir skilmingarmenii, því að ég átti næga úlfsmýkt til þess að vega upp á móti leikni hans með sverðið. Dauðinn hlaut að verða hlutskipti hvors okkar, ef einhverju, jafnvel smá, skeilíaði. En í þennan bardaga vantaði allan dreng- skap, sem lyftir huganum. Þessi snjalli skiimingamaður sýndi aldrei neina hrifni yfir vasklegri vörn minni, — þa5 brá aldrei fyrir leiftri í augum hans, við befgmálið frá stáli sverðs míns. Þegar við hófum bardagann voru sverð okkur hvit sem mán- inn, um hádegi voru þau rauð sem sólin í dögun. En ekki heldur hreifst Aella af þessu, heldur virtist hann undra', að enn hafði sverðsoddur hans ekki litast blóði. Og furða hans jókst æ meira — hver dráttur í andliti hans bar því vitni, að hann var gripinn sársaukakenndu æði yfir, því, að hann hafði enn enga veilu fundið í vörn minni. Ég veitti því aíhygli, að hann var farinn að gefa því nánari gæt.ur, að hann yrði að athuga sinn gang í leiknum beíur — eimiig að hann yrði af5 vera á verði, og hafa ráð undir hverju rifi, ef á þyrfti a halöa, ef á hann tæki að halla. Hér þurfti til snilli andans, eigi síðuren leikni handarinnar. Þetta var ekki e-invígi, þar sem d.rengskapur og heiðarleiki var i háscst.i. — Andartak, hrópaði hann allt i einu og stakk sverðsoddi sínum í jörðu. —• Já," svaraði ég og gerði hið sama. Hann beindi orðum sínum að Hrólfi. " — Hrólfúr, ég hefi orðið þess var, að sverð horra þíns er af góðum málmi. Nú er það venja meðal kristinna manna, þegai' tveir höfðingjar berjast; unz yfir lýkur, að þeir heiti hvor öðrum þvi, að lík þess er fellur verði með farið áf tilhlýð'ilegri virð- ingu. Nú virðist mér------- Hann talaði. áfram, en ég veitti þehn litla athygli, heldur stöðu hans og hvernig hann myndi beita sér í næstu atlögu. — Ef konungurinn, Aella, skyldi falla, var svar rnitt við spurningu Hrólfs, mun ég ekki lima sundur lík hans, heldur sjá um, að hann fái greftran rneð fullri virðingu að kristnum sið. — Ég fí,ri þakkir herra yðar, Hrólfur, sagði Aella, — og er þess albúinn að halda áfram.bardagahum, sé hann það líka. Eödd. hans t.itraði Iítið: eitt, og ályktaði ég af því, að„ þrátt fj-rir ytari ró myndi taugar hans spénntar til hins ýtrasta. -r- Ég. er einnig reiðubúinn, svaraði ég, og rödd mín h.ljómaði annarlega í eyrum mínum. Svo. biðum við andartak. konungurinn og ég, og biðum átaka. —- Berj.ist, sagði. Hról.fu.r. Ég sá hann syeifla. sverðinu eldingarsnoggt, en hér var sem. tyeimur eidingum hefði slegið saman, og það var sem hvítum bjarma slægi á Mmin, Þegar hið þunga sverð sveigðist upp var sem hver vöovi urinn vísan. Hann breytti stefnu sverðs sín.s eldingarsnöggt eins og hart, svo að sverðsoddur minn snerti næstum. höfuð hans en hann hörfaði og lagði svo hart frain sverðinu, og bióst við að geta rekið það í kvið mér, án þess ég fengi aftrað því. Það hlakkaði í honum, er hann lagði sverðinu og taldi sér sig- handleggs míns hlypi í hnykil knúði ég sverð hans niðu.r snöggt og hann varð að gera kreppti hann hnefann um sverðsklótina, um leið og brast í henni og tvær tungulaga flísar hentust burt. Vio átak lians, dró úr hraðanum á sverðinu lítið eitt og það var það, sem gerði muninn. í þessum bardaga upp. á lif og dauða skaut ég nú á þessu örlaganna andartaki, hart fram sverði mfrru, og þótt miðun á höfuð Aella mistækist, sprettj brandurinn sund- ur hálsi hans og klauf vöðva hold og bein niður að miðjum brjóstkassa. Á þessu andartaki hvarf bh-tan úr augum Aella. Á þessu andartaki hvarf hatrið og æðið úr huga hans og hann þraut alla orku ísama vetfangi. Fyrir hans augum yar allt þurrkað út. Sverðið féll úr hendi hans og hann var eigi lengur í lifenda tölu. Ég leit.á liið blóðuga gras við fætur mér og leit á, hina ræðu sól, sem skeið.á landið. Það var sem röðull himins hefði staðið kyrr í sínu roðaveldi frá því er einvigið hófst í birtingu og hann hefði horft þar af sínum himni á einvígið, frá þvi það hófst, og þar til Aella konungur lá nár í valnum. Frá sólarupp- rás til sólarlags höfðu þeir barizt Aella konungur og Ogiei* hinn danski. Hugsanir mínar voru á reiki og mér fannst hjarta mitt sem blýklumpur í brjósti mér. Ég bjóst til að leggja af stað, án þess að talja upp sverð hins fallna. — Ogier, þú gleymir sigurlaunum þínum, sagði Alan. Er ég leit í augix hans var tillit þeirra slíkt, sem hann hefði hitasðtt og rödd hans titraði. — Hví skyldi ég hirða sverð hans? Hví skyldi ég vilja nokk- uð, sem hans var? Mitt sverð hefur dugað mér vel." — Nú, er bú hefur sigrað hann, verður þú að taka sverð hans og bera, hvort sem til ills leiðir eða góðs. — Hvers vegna? — Slík eru örlög þín og það verður atriði i drápu minni. — Taktu upp sverðið, Kitti- — Ég? Ég er seiðkona þín, gula.geitin þin, og ekki skyltað bera s\rerð þitt. Hví biðurðu ekki einhyern af hinum djörfu (••••••••«««««««««««»«»^ k»¥-*ö«l«il-»¥-»ii»k»ii«n«B«» »•••••• ••••.••••• «••••••«>' Hinn frægi ungyerski leikari, Franz Molnár, hafði -tvær áð- ferðir við að afgreiðii gesti, sem. heimsóttu hann og hann vildi !ekki tala við. Stæði honum !á. sama um gestinn eða þekkti jekki til hans, lét hann einka- iskrifara sinn tjá honum_ a5 Franz Molnár væri því miður ekki heima En þegar um gesti yar að ræða^ sem fóru í taug- arnar á leika^ranum, lét harui. skrifarann segja; „Því miður, hann var að fai~a út_ en ef þéi- fh'tið yður eða hlaupið^ þá ná^ð þér honum áreiðanlega við næsta götuhorn." Hr Karl Valentin, gamanleikaid í Múnchen, var einu sinni að mála gipsstyttu og málaði hana græna. . . Mótleikara hans% List Karl- stadt, bar þar að og þótti furðu gegnav hve Karl kepptist við að rnála. ,,Þvi flýtirðu þér svona óskaplega?" spurði hún. ..Skilurðu ekki manneskja aö eg er að flýta mér til þess að- eg verði búinn að mála stytt- una áð'ur en málningin geng- ur til þurrðar." StaðgengfllElísa-' betar í Ghana. líertogafrúin af Kent kemur fram fyrir hönd Elísabetar Bretadrottningar, er GuH- ströndin fær samveldisstöðu og nafnið Ghana í næsru viku. — Setur hertogafrúin þingið. Hún ferðast í flugvél til Acra og verður R. A. Butler í sömu flugvél, en hann er formaður sendinefndar stjórnarinnar, er verður viðstödd hátíðahöldin. Enn er óvíst hvort stjórnary andstæðingar á Gullströndinni taka þátt í hátíoahöldunum. ¦ • Kaupi ísL f rímerki. S. ÞORMAR Simi 81761. í". & Sutmmhá 'Þegar Maxian 'lið'síoringi hafði sagt Tarzan að fíam, sem gekk undir •nafninu Pierre Bpis3 hefði verið 'fluttur tiH annarrs.r h^rstöðvar, varð hann vonsvil;inn. Bíðið' vjð, sagði. Maxian. Nafn yðar er einnig á list- anum. Mér hef ur láðst að tilky-nna yður, vegna þessara óeirða, að þér hafiðeinnig.tíkipun urn að veraílutt- ur.Þér.eigið að fara til aðalstoðvann.a í El Salaam. Tarzan hlustaði me$ ákefð. Þar mynái 'hánn halda áfram að leita sð Sam.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.