Vísir - 16.11.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 16.11.1957, Blaðsíða 7
; Laugardaginn 16. nóvember-1957 VlSIB hyitmáluð einstaklingshús ,með stórum grindum úr. smíðajárni, og vegir niður að einkabryggjum — íþurðarmikil .milljónam.ær- ingaheimili. Bak við þau yoru minni hú's. með vaf ningsviði upp- eftiryeggjunum, og ennfremur smáhús með þrepum beint niður að vatninu. En öll þessi fegurð fór fram hjá honum, þvi að þessa stundina gat hann ekki um annað hugsað en að þessi sterki og fimi strákur, sem sat þarna undir árum, skyldi vera dóttur- dóttir Hele.n Stannford. ¦ ¦•*'' -#.- COLETTE LEIÐBEINIR. — Það var gott að Colette skyldj snúa bakinu að honum, hugsaði John meö sér, Annars mundi hún vafalaust hafa furðað sig á svipnum á honum. Þessi upplitaða bómullarskyrta og stag- bættu buxurnar voru vafalaust hversdagsfatnaður Colette, og liklega gerði hún sér ekki ljóst hve lík hún var tatara. En hann jafnaði sig brátt eftir fyrstu furðuna. Honum þótti gott að hann hafði ekki sagt stúlkunni sitt rétta, nafn. Honum 5 fannst ótrúlegt að hún skyldi vera orðin tuttugu og tveggja ára, !j| og að hún gæti verið bamabarn frú Stannisford og Væntanlegur erfingi að Osterkey House og miklum auðæfum. — San Salvadore, sagði Colette og benti á fjall til vinstri. John þakkaði honum fyrir hjálpina og fcr svo með streng- Tinduriim hinu megin neitir Monte Bré. Það eru strengbrautir brautinni upp í bæinn til að fá sér eitthvað að borða. aUa leið upp a topP) og morg gistmús þar uppi- Á kvöldin er Eftir góða máltíð i.litlu matsöluhúsi tók hann sína töskuna hœgfc að fo ^ fpa strengjabrautinni) alveg eins og stiga.... í hvora hönd og fór niður að bryggjunni, sem var þarna skammt Hún m&m fingrunum til að utskýra pað. _ Alveg eins og stjörnu. frá. Hann svipaðist um, forvitinn. Þarna var lítill gufubátur, en 'g upp ag ^ stærstu stjornunni. svo að sjá sem hanncnundi ekki fara fyrst um sinn. jg^ £ gtrax að Mn yar ekki að reyna að miklast yfir Grannur strákur með Ijóst, hrokkið hár, gulljarpur á hörund og með augu sem voru jafn blá og vatnið, kom róandi upp að bryggjunni í klunnalegum báti. Stráksi góndi og'kallaði eitthvaðj ^^"^ ,.,, ,, hl,!;l að eg .kjosi litlu þm,,in lmi)U1, ,:l,ðj á ítölsku. John hristi höfuðið en varð ekki litið forviða er hann staðnum. Hún var aðeins leiðbeinandi. John renndi augunum i lengra til gömlu, skrítnu þorpanna, sem voru fjær. — Lugano er á næsta augnabliki heyrði stráksa tala beztu ensku. — Eruð þér Englendingurinn, sem ætlar að verða í Albergo Fionetti? Hvers vegna ætlið' þér til okkar? Það er nóg af góðum gistihúsum hérna í bænum. Hann benti fyrirlitlega á Strand- götuna. John brosti. Nú sá hann það. Þessi tötralegi, frakki, töfrandi strákur, var alls ekki strákur heldur steipa. Hálfgert barn. — Eg kæri mig ekkert um neinn íburð, sagði hann fastmæltur. — Eg vil hafa ró og næði og ef til vill veiðá. Mér var sagt að hægt væri að fá það hjá ykkur. En hvernig vissuð þér af mér? — Nú, hann Peppone — burðarkarlinn — sagði Emilio af því, þegar hann var að ná saman ferðamannahóp sem átti að fara til Morcoté, sagði stúlkan, eins og ferðafólkið væri bögglar, sem ætti að útbýta í þorpunum kringum vatnið. Hún bætti við, efins: — Við erum ekki vön að taka á móti fastagestum. Aðeins mið- degisverðargestum og þess háttar. Hún benti yfir vatnið. — Gandria er þarna. Það er fallegur staður fyrir listmálara. En þér eruð ekki málari — er það? — Eg mála dálítið. Þau horfðu hvort á annað í sterkri sólarbirtunni. John var skemmt, en stúlkan var dálítið tortryggin. Hún sagði barnslega: — Eg sagðist skyldu flytja yður yfir, ef mér fyndist þér vera í lagi! — Og___er ég þá í lagi? spurði hann brosandi og horf ði f ast inn í bláustu augun, sem hann hafði nokkurn tima séð. — Eg skal taka yður. En þér megið ekki kvarta úr því að þér komið yfir á annað borð. Báturinn skreið hægt og jafnt yfir blátt, spegilslétt vatnið. Stúlkan gerði ekkert til að halda samtalinu við, hún spurði að- eins hvað maðurinn héti. — Eh----Johnson, svaraði hann dræmt. Hann langaði til að kynnast Colette Berenger án þess að hún vissi að hann kæmi frá Castletown. Hann vildi láta halda að hann væri venjulegur ferðalangur, sem dundaði við að mála i frístundunum. — Þér munuð vera ein af Fionetti-fjölskyldunni? spurði hann. Hún leit við og horfði á hann. — Eg heiti Colette Berenger, sagði hún ofur blátt áfram. John var sem steini lostinn, en tókst þó að láta ekki á neinu bera. Hún leit aftur við og benti: — Þarna er Gandria! John horfði á ströndina, sem alltaf færðist nær. Þarna voru hann. Og hún brosti þegar hann sagði það. — En við höfum enga baðklefa og ekki heitt vatn í herberg- unum, sagöi hún. John andaði djúpt að sér krystallstæru loftinu. — Eg býst við að eg komist af án heita vatnsins, sagði hann vingjarnlega. — Og það er fullgott handa mér að baða mig í vatninu. Eg er að hugsa um að synda í kvöld. —¦ Vatnið er kalt.ennþá. Við erum ekki vön að synda þar á þessum. tíma árs. Ekki fyrr en eftir nokkrar vikur. — Eruð þér vön að fara með fólk í ferðir og sýna því? Hún hló glaðlega. — í þessari gömlu le.kabyttu? Ekki nema yaldan, en hann Emilio fer með fólkið í vélbátnum. Hann heitir „Pegasus" og hann flýgur áfram. En hann er ekki borgaður ennþá og hann er skrambi benzínfrekur. Við notum þennan bát hérna þegar við förum í veiði, eða þegar svo ber undir að við þurfum að sækja mann, eins og til dæmis yður núna. Og þegar eg er send í búðir, bætti hún við. — Þetta er báturinn minn. Eg nota hann oft. — Það get eg séð. — En það hlýtur að vera erfitt fyrir stúlku að eiga við svona stóran bát. — Uss! Eg er sterk. Miklu sterkari en eg sýnist. Og báturinn kostaði ekki nema fimmtíu krónur, því að nágranninn okkar þóttist ekki geta notað hann lengur. Vélbáturinn kostaði tvö þúsund, og það verður langt þangað til Emilio á hann skuld- laust. Tvö þúsund krónur var eiginlega ekki mikið verð fyrir vélbát, hugsaði John með sér. Og þegar hann drap á það við hana, leit hún á hann og forvitnin skein úr augunum. — Þér eruð vafa- laust ríkur. Ef þér eruð það þá getum við grætt mikið á yður meðan þér veröið hjá okkur, sagði hún mjög blátt áfram. John hló. Þetta var stúlkan, sem hafði neitað að taka við miklum auði. Hann átti bágt með að skilja það, en nú lék honum forvitni á að fá að vita sem mest um liðna ævi stúlkunnar og viðhorf hennar til tilverunnar. Hann sagði þurrlega: — Nú hef eg að minnsta kosti fengið aðvörun. En hver er Emilio, og hvers vegna er honum nauðsynlegt að hafa vélbát? Mér sýnist þér komast af meö þennan bát, og hérna eru sjálfsagt fáir, sem þurfa að flýta sér. Hún haliaði sér fram á árarnar og sagði með meðaumkvunar- svip. — Skiljio þér þao ekki. Svo benti hún út á vatnið. Það er langt á milli allra þessara þorpa. Gandria er þarna. Melide er þarna niður frá, sem brúin er, og fyrir handan Melide er Morcoté, vestan hafs. Á tæpum 3 mán. fengu 30 millj. Asíu-influensu. I Wasliington hafa verið birtar skýrslur, sem sýna að um 30r millj. manna hafa fengið slæmt kvef eða slæma inflúenzu, háls- bólgu og lungnabólgu frá 15/7 til 5/10. Talið er að 8.5 millj. manna hafi verið rúmliggjandi einndag- eða léngur vikuna, sem endaði 5. okt. Um 2.500.000 manna láguí'rúm inu hvern dag þeirrar viku. Frá 15/7 fengu 30 millj. kvef og fylgikvilla, en í byrjun kvef- faraldurs þá voru um 200.000' rúmliggjandi daglega þar til tala þeirra var komin upp í 2.5 millj. á byrjun mánaðarins. Einn af læknum heilbrigðis- málaráðuneytisins segir, að eng- inn vafi sé á því, að mikill hluti þessa fólks hafi verið með Asíu- inflúensu. E. R. BwiTímghs - TARZAI^J 2<S-S4 Hiii hressxiega ivua Tarz- ans herti upp huga svert- ingjanna og nokkrir buðust strax að fylgja honum til bardagans. Raemu bauð sig líka fram. Þú hefur gefið mér Jíf oð þyí mun eg verða þinn auðmjúkasti og dygg- asti þjónn, sagði hann. og . brosti gleitt, .en það var svip- ur á honum þegar Tarzan hafði snúið við honum baki. Þá skein b.æði grimmd og slægð úr Ijótum svip hans. Ghana vantar 300 millj. stpd. Ghana, nýja brezka samyeldis- landið í Afríku, skortir lánsfé — hvorki meira né minna en 300 millj. stpd. Féð á að nota til virkjunar Volta árinnar og er þetta risa áform, næstum á borð við Ash- wan-áform Egypta. Fjármálaráðherra Ghana sagði nú í vikunni, að ef vestrænu þjóðirnar vildu ekki lána féð yrði „bara" leitað annað". Gjaldeyrisskorto á Indlandi. Gjaldeyrisskortur er svo mikill á Ihdlandi, að sijórnin hefír skorið innflutning niður að verulegu leyti. e%i Til að byrja með verður al- gert bann við innflutningi á sumum vörum næstu sex mán- uði — og er það einkum álls- konar neyzluvarningur, ' sem þetta bitnar á. Stjórnin vohast til að getá sparað með þessu móti erlendan gjaldeyri sem svarar 220 milljónum dollara á einu ári. 50 slasast í einu 09 sama bílslyst. I fyrradag varð óvenjulegt bílslys við Hoo, suðaustur af London. Sex farartæki lenta þar í eih- um og sama árekstri — þrír almenningsbílar, tveir fólks- bílar og bifhjól. — Fimmtíu manns slösuðust, en aðeins tveir alvarlega. Málið er svo flékið, að lögreglan veit ekki enn^ hvernig slysið vildi til. " " Kcnnarar. Fræðsluráð hefir samþykkt ráSningu eftirtaldra stunda- kennara. — Gagnfræðaskól- • inn við Vonarstræti: Eihar Magnússon,: Erling Tómas- son, Hörðúr Lárussón, Magnús Runólfsson, -Krist- inn Pétursson, . • Njör£ur • Njarðvík, Einar Óafssoiai og Ingunn Vatýsdóttir, -v|

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.