Morgunblaðið - 18.05.1935, Síða 5

Laugardaginn 18. maí 1935.
WORGUNBLAÐIÐ
5
Freðýsa
og
reyktur lax,
best í
HlSftaðHin Herðutareið.
Hafnarstræti 18. Sími 1575.
Gardínustengur.
Patentstangir, messingrör.
Hringir etc. fyrirliggjandi.
REX-stangir væntanlegar
næstu daga.
Lndvig Storr
Laugaveg 15.
Hár.
Hefi altaf fyrirliggjandi liár við
/ íslenskan búning.
Verð við allra hæfi.
Versl. Goðafoss
Langaveg 5. Sími 3436
hann mælir: .. Því ef Kristur
segir, að sá sem lítur eina konu
til að girnast hana, hann hafi alla
reiðu drýgt hór með henni í sínu
hjarta, þá er líklegt, að heiftin
muni ekki hafa meira frelsi í
himninum, heldur en óleyfileg
elska, þótt hvorutveggja sje and-
ístygð fyrir guði“.
Nærri má geta, að þegar báðar
þessar nornir Uggja einum manni
á hálsi, þá muni hann verða all-
undirleitur og bera höfuðið ekki
hátt, eða höfðinglega.
Meistari Jón hefir góð ráð á
boðstólum handa þeim sem reiðir
eru, þeim til yfirbótar. Hann seg-
ir m. a.:
„Þá vil jeg brúka ráð hins
gamla Platonis, er liann bauð
þeim, sem reiður væri, að hann
skoði sig í spegli, á meðan hann
væri hvað grimmastur og myndi
hann hræðast sjálfan sig“.
„Síra“ Sigurður byrjaði ræðu
sína — þegar sólin var háttuð —
bálreiður. En úr heiftinni dró áð-
ur en langt leið. Þar í útvarps-
kytrunni mun vera spegill og má
ætla, að þessi sjálfumglaði maður
hafi litið í hann, eða þá í vasa-
spegil sinn, tU þess að dást að
hrafnsaugunum í sjálfum sjer, en
sjeð þá að hárin risu á höfðinu.
Þá sljákkaði í honum reiðiraustin
og dró úr hvæsi raddarinnar og
mikilmenskuhvinurinn fell niður í
það, sem útvarpstæki ríkisins, 10
þúsund talsins, þola. Ræðu sína
hóf hann með því móti, að hann.
teymdi hlustendur „upp á ofur-
hátt fjall“, og ljet hann í veðri
vaka, að þaðan sæi „öll ríki ver-
aldar og þeirra dýrð“. Þá var þar
komið hans ráði og framferði, að
klerkurinn bar fyrir sig vængi
freistarans og bauð hann hlust-
endum þau til eignar og afnota,
ef þeir veittu sjer lotningu og til-
beiðslu.
Frh.
Guðmundur Friðjónsson.
Drengirnir og dýrin.
Jeg sá það í Lesbók Morgunbl.
á dögunum, að Jón Pálsson, (fyrr-
um gjaldkeri) hefði stofnað fje-
lag með drengjum til þess að
hlynna að fuglum hjer í bænum.
Á þessu var eiigin vanþörf, því að
of mikið kveður hjer að óknytt-
um margra drengja og skemdar-
verkum, m. a. gagnvart dýrunum.
Að vísu mun mega géra ráð fyrir
því, að þetta stafi einatt meira af
óvitaskap en illkvitni, að minsta
kosti í uppliafi; en ekki líður þó
á löngu, áður en atlhæfi þetta er
orðið ástríða, er að lokum gérir
drengina að óknyttastrákum og
misendismönnum eða leiðir þá í
algerða glötun. Það er síst spar-
að nú á dögum að ala á sjálfræði
unglinganna og kveða hart að
þeirri „þvingun“, er felst í að-
haldi — svo sem boði og banni —
á æskulýðnum. Unga fólkið þyk-
ist þá líka geta farið allra sinna
férða fyrir nöldri eldra fólksins.
Það má vel vera, að aðhaldið sje
einatt um of, en hitt mun þó
sannara, að nú sje farið að brydda
geigvænlega mikið á agaleysi,
bæði á heimilunum og í skólun-
um, og það reyndar svo mjög, að
þar sje það í rauninni ungviðið,
sem segi fyrir vérkum — að
minsta kosti óbeinlínis, eða geri
með öðrum orðum það eitt, er því
gott þykir. En það sjá allir menn,
að þá er í fullkomna ófæru stefnt,
er svo er komið. Eða til hvérs eru
blessuð börnin látin fara í skóla,
ef þeim er ekki ætlað að læra af
kennurum sínum, og þá fyrst og
fremst að læra að hlýða?
Jeg- ætlaði mjer annars með
línum þessum að minnast á
„dúfnarækt“ drengja hjer í bæ.
Svo sem bæjarbúum er kunnugt,
grípur sá „faraldur" drengina við
og við að koma sjer upp kanínu-
búi eða alifuglarækt. Nú sem
stendur eru það víst dxvfurnar,
sem mést kveður að í þessu efni.
í sjálfu sjer er ekkert við það
að athuga, þó að drengi langi
til þess að hafa dúfur sjer til gam-
ans, svo skynsama og skemtdega
fug-Ia, ef þeir kunna með þær að
fara og láta fara vel um þær. En
þetta vill nú ganga misjafnlega,
sem von er til. Þó er hitt verra,
að góðum drengjum helst ekki á
dúfum sínum fyrir yfirgangi ann-
ara, sem að næturlagi hef ja hrein-
ar ránsferðir þangað, sem þeir
vita dvífna von. Þessir spellvirkj-
ar hafa svo dúfurnar á brott méð
sjer á stundum, af eggjum eða
jafnvel frá nýútskriðnum ungum.
Og fyrir hefir það komið, að ó-
þokkamir hafa misþyrmt dýrun-
um og limlest þau eins og guð-
lausir skrælingjar — og náttúr-
lega ekki gleymt að gerspilla vist-
arverum þeirra. Yeslings dreng-
irnir, sem fyrir þessu verða, leita
svo á náðir lögreglunnar til þess
að lvafa uppi á bófunum. Þetta
tekst avvðvitað misjafnlega, þó að
lögregluþjónarnir geri drengjun-
um venjulega einhverja úrlavvsn,
j)ótt auðvitað hafi þeir öðru að
sinna. Ef í sökvvdólgana næst,
meta lögregluþjónarnir skaðann
og gera þeim að endurgreiða eig-
öndum. En hjer er venjulega
langt of slakt tekið í taumana, því
að fyrst og fremst eiga þorpar-
arnir alvarlegri ráðningu skilið en
þá btlu fjársékt, sem á það er
lögð; og- í annan stað vill inn-
heimtan einatt fara allmjög út um
þvvfur, ef spellvirkjarnir eiga
sjálfir að annast greiðsluna án
frekari íhlutunar lögreglunnar.
Það mun ósjaldan hafa komið fyr-
ir, að ránsmennirnir hafi svarað
skömmnm og jafnvel beitt bar-
smíðum, éf drengirnir, er dýrin
áttu, hafa int þá eftir andvirðinu.
Jeg hefi að eins drepið á þetta
eina dæmi um óknytti sumra
drengja hjer í bæ, en þessu lík
géta og önnur verið. 1 sambandi
við þetta langaði mig til þess að
veja athygli manna á því, að ef
lögreglan sjer sjer fært að skerast
í leikinn á annað borð, þá dugir
engan veginn að skiljast við mál-
ið á þann veg sem að ofan getur.
Það stælir að eins upp „strákinn"
í bófunum, að þeim haldist þetta
uppi bótalaust — nema á pappírn-
um, og að þeir meira að segja
hælist um af því, að þeim hafi
„verið boðið upp á ókeypis akst-
ui' í lögreglubílnunv — þeir hafi
svo verið fyrir rjetti og verið sekt-
aðir ,en borgi andvirðið aldrei“.
Þetta nær náttúrlega engri átt,
og eru þó „sektirnar“ lijer ekkert
höfuðatriði. Hitt er alvarlégra, að
unglingar temja sjer alls konar
óknytti á bak við foreldra sína,
eða forráðamenn og kæri sig koll-
ótta um „sektirnar“, ef ekki er
meira að gert. Hjer dvvga því eng-
in vetlingatök, ef vel á að vera:
Drengirnir verða fyrst og fremst
að bæta það tjón, sem þeir hafa
orðið valdir að; en þar næst, eða
um leið, eiga aðstandendur þeirra
að fá fulla vitneskju um framferði
þeirra. Lögregluþjónar munu að
vísu hafa þá ótrvvlegu sögu að
seg-ja, að „aðstandendurnir“ kvvnni
þeim einatt litlar þakkir fyrir af-
skifti þeirra af þessum málum og
beri vísvitandi eða í blindni á móti
afbrotum dréngjanna.
Borgari.
Rfkomenöur
Höpoleons III.
Eftir að Cliarles Louis Napoleon
Bonaparte mistókst að ná undir
sig hásæti Frakklands 1840, var
hann hafður í varðhaldi í Ham.
Þar kyntist hann þjónustustúlku,
sem hjet Eléonore Vergeot, og
eignaðist með lienni tvo syni. Árið
1846 slapp íhann úr varðhaldinu og
þá gifti hann Eléonore fóstbróður
sínum, sem Jijet Bvvr, og gerðist
hann fósturfaðir drengjanna.
Annan drenginn, Evvgéne
gerði faðir hans, sem þá var orð-
inn Napoleon III., að greifa að
Dorx 1870. Hann eignaðist þrjvv
börn. Sonur hans á nú heima í
Bordeaux og á hann tvær dætur.
Onnur þeirra, Hélené, er nú 28
ára gömul og er hún þerna í
veitingahúsi í París. Gestur nokk-
ur, sem komst að því hverrar ætt-
ar hún var, spurði hana hvernig
á því stæði, að hún væri komin
,í þessa stöðu. Hún svaraði svo:
„Jeg er liarðánægð með vistína, og
hið eina sem jeg óska, er að fá
að gegna starfi mínu í friði. Hvað
væri jeg bættari méð því ef fólk
fengi að vita að jeg er afkomandi
keisara?“
Systir hennar, sem er yngri,
vinnur í hattasaumastofu í Bor-
deaux.
Prjónasilki
i peysuföt
nýkomiO &
Uerslun In^ibjQrgarJahnson
Sími 3540.
Slægjulönd til leigu.
Áveitulönd ríkisins á Flóaáveitusvæðinu verða leigð
til slægna á komandi sumri. — Upplýsingar á skrifstofu
Flóaáveitunnar á Selfossi. — Viðtalstími á laugardögum.
F.h. Ríkisstjórnarinnar.
Búnaðarfjelag íslands.
Borðstofuborð, Borðstofustólar
og allskonar húsgögn.
Mest úrval. Lægst verð.
Húsgagnaverslun Reykjavíkur.
Vatnsstíg 3.
TENNIS-spaðar frá GRAYS í Cambridge, —
— þetta merki er selt í —
SPORTVÖRUHÚSI REYKJAVÍKUR, Bankastræti 11.
Óþarfur íburður.
Fyrir ekki all-löngu hygðu húsa-
meistarar í stórborginni Los
Angeles í Baudaríkjunum mikið
hús handa fjelagi sínu. Var boðið
til samkeppni um uppdrátt húss-
ins og vildi þá svo kynlega til
að kona sem var húsameistari,
hlaut fyrstu verðlaun, og var hús-
ið bygt eftir uppdrætti hennar.
Það var úr járnbentri steypu og
var yfirborð steypunnar látið
lialda sjer eins og það kom úr
mótinu og voru þó borðaförin
talsvert áberandi. Aftur var nokk-
urt skraut utan um inngöngu-
dyr og gluggaop. Þetta þótti þeim
liúsameisturunum fara vel og vera
auk þess traust og ódýrt. Húsið
var óneitanlega einkennilegt og
mun fléstum hafa þótt það fallegt.
Þetta þótti húsameistarafjelag-
inu í Los Angeles sæma skraut-
hýsi í stórborg, en hjer á landi
sljetta menn jafnvel hlöðuveggi.
Alldýrt er þetta, en gagnið vafa-
samt, viðbúið að sljettunarhúðin
springi og verði því aðeins traust
að hún sje máluð áður mörg ár
líða. Og málningunni haldið við,
en það er ekki lítíll kostnaðarauki.
— Þú segist aldrei ætla að gift-
ast?
— Nei, það væri líka skrítinn
náungi sem vildi giftast mjer —
og je gvil ekki skrítinn náunga!
Bardínustansir.
Patent-stangir, gormar.
Stangir, sem hægt er að
lengja og stytta.
BirgÖir takmarkaðar.
Komið meðan nóg er til.
Björn & Marino
Laugaveg 44. Sími 4128.
Grænmeti:
Hvítkál,
Gulrætur,
Rauðrófur.
Gulrófur.
Tómatar.
Til Stykkfsbólms
fastar bílferðir alla mánndaga eg
fimtudaga. Frá Stykkishólmi aila
þriðjudaga og föstudaga.
Blfrelðastððln Hekla.
Sími 1515.