Morgunblaðið - 30.03.1946, Síða 14

14
MOBGUNBLAÐIÐ
Laugardagur 30. mars 1945
iý framhaldssaga — Fylgist má frá byrjun
4. dagur
Annað eins og þetta hafði
aldrei komið fyrir hana áður.
Mú fanst henni hún allt í einu
skilja. hvers vegna Natalía
fíafði verið svona hneyksluð á
svipinn áðan. Hún Teodosia
Ih: rr. lítillækkaði sjálfa sig —!
flann hlaut að ætla að hún
væri ósiðlát og illa upp alin,
fyrst hún kom á fund hans, án
í>ess að hafa hugmynd um,
hver hann var.
Hún hratt honum frá sjer, og
sagði kuldalega: „Góðan dag-
inn. Jeg kom bara af því að
jeg var búin að lofa því. Jeg
wtá ekki vera að því, að staldra
neitt við“.
„Af hverju ekki?“ spurði hann.
„.Það er svo margt, sem við
jþtírfum að tala um, og jeg —
jeg kom hjerna með dálítið,
sem mig langar til þess að lesa
fyrir þig. Jeg held, að þú hefð
ir gaman af því“.
Theo hikaði. Hún var kaf-
t'jóð í andliti.
„Við vitum ekki einu sinni
hvað við heitum", sagði hún
Iðks vandræðalega. „Jeg á við
— að þú veist ekki hver jeg
er, og jeg veit ekki hver þú
ert“.
„Drottinn minn sæll!“. Hann
rak upp skellihlátur. „Er það
allt og sum't? Það er fljótgert
að bæta úr því. Jeg er Was-
hington Irving. bróðir Peter
rfving, læknis. Jeg á heima við
William Street. Jeg les lög-
fræði — en finnst hún með
öndemum þurr og leiðinleg.
Jeg vil heldur lesa ljóð og
skáldsögur — og láta mig
dreyma um fjarlæg lönd“. —
Hann brosti til hennar. „Og jeg
vil miklu fremur ræða bók-
mentir við ungar og fagrar
stúlkur. Jæja — þá er komið
til þinna kasta, Dulcinea".
Theo brosti. „Jeg er Theo-
dosia Burr, dóttir Aarons
Burr“.
Hann kinkaði kolli. „Mig
grunaði það. Jeg hefi heyrt þín
getið: fögur og óvenju gáfuð.
— Jæja — nú er kurteisis-
venjunum fullnægt — og viltu
ffá vera hjer kyrr svolitla stund
og lofa mjer að lesa fyrir þig?“(
Já, af hverju skyldi hún ekki
gera það? Hinn heimskulegi
ótti hennar var horfinn. Irving'
fæknir var í miklu áliti í borg-
inni — og auk þess geðjaðist
henni mjög vel að þessum
unga manni. Hann var frá-
brúgðinn öllum öðrum, sem
hún hafði kynnst um ævina.
Þau settust niður, og höll-
uðu bákinu að stórum, mosa-
vöxnum steini. Það var yndis-
lega svalandi. Sólargeislarnir
seitluðu gegnum laufkrónur
trjánna. Loftið var þrungið
gróðrarangan. Ekkert hljóð
lieyrðist, nema suðið í flugun-
um.
Þau þögðu bæði góða stund.
Hann virtist hafa gleymt því,
að hann ætlaði að lesa fyrir
líana.
„Jeg á aímæli í dag“, sagði
hún loks.
Hann rankaði við sjer, eins
og hann hefði verið með hug-
ann einhversstaðar langt í
burtu. ,,Jæja?“ — Hann sleit
upp sóley, og stakk í hár henn
ar. „Gjörðu svo vel — og jeg
óska þjer hjartanlega til ham-
ingju. Er það sextándi afmæl-
isdagurinn þinn?
Hún hristi höfuðið, og var
ekki laust við, að henni þætti.
„Nei, — sautjándi“.
„Við erum þá jafngömul“,
sagði hann letilega.
,,Er það?“ Hún var undrandi.
„Jeg hjelt þú værir eldri“.
Hann vpti öxlum. „Þessar
umræður eru tilgangslausar".
Hann sleit upp strá og tugði.
„Ætlaðir þú ekki að lesa
fyrir mig?“ Hún var vandræða
leg. Það leit út fyrir, að hann
væri eitthvað annars hugar.
Hann stakk höndinni í vas-
ann. „Jú, jeg ætlaði að lesa
fyrir þig bjánalega smásögu,
sem jeg skrifaði um hollensku
nýlenduna upp'með Hudson-
fljótinu. En jeg sje nú, að þú
myndir ekki hafa neitt gaman
af því“.
„Jú — víst myndi jeg hafa
gaman af því!“ mótmælti hún.
„Viltu ekki gera það fyrir mig,
að lesa hana?“ Ósjálfrátt rjetti
hún höndina biðjandi í áttina
til hans. Hann greip utan um
hana. Það kom þykkjusvipur
á andlit hennar, þegar hún sá
allt í einu bregða fyrir gletnis-
bliki í augum hans.
Hann slepti hönd hennar, og
sagði: „Jeg vildi óska, að jeg
hefði ort um þig kvæði, Dul-
cinea. En jeg er ljelegur í þeirri
iþrótt. Óbundið mál hentar
mjer betur. En jeg get svo sem
reynt“.
Hann studdi hönd undir
kinn. og horfði á hana, og var
augnaráð hans í senh gletnis-
legt og blíðlegt. Þegar hann
hafði starað á hana góða stund,
fór Theo að ókyrrast.
Hann hló. „Nei — það stoðar
ekki, þó að j^g rembist eins og
rjúpan við staurinn — jeg get
ekki rímað!“
Hann varp öndinni og horfði
út á fljótið. Svo tók hann
skyndilega viðbragð og hróp-
aði: „Sjáðu — sjáðu briggskip
ið þarna!“
Hún leit þangað sem hann
benti, og kinkaði kolli. Hún var
undrandi yfir því, hve hann
virtist æstur.
„Þetta er Infanta!" Það var
lotning í röddinni. — „Hún
hefir verið í Boston, og á að
fara til Spánar. Spánar!“ Hann
sneri sjer að Theo, og sagði
ákafur: „Heitasta ósk mín er
sú, að jeg stæði á þilfari henn-
ar á þessu andartaki. Þú veist
ekki, hvað það er, að þrá fjar-
læg lönd — er það?“
Hún hristi höfuðið.
„Nei •— auðvitað ekki. Þjer
líður vel, þar sem þú ert —
og svo ertu líka kvenmaður!
En á hverju kvöldi dreymir
mig um Gamla Heiminn. Það
er eins og hitasótt. England,
Frakkland, Spánn. Þessi orð
láta í eyrum mjer eins og feg-
ursta hljómlist. Jeg ætla að
heimsækja þessi lönd einhvern-
tíma — áður en jeg dey. Jeg
skal gera það! Og jeg ætla að
skrifa um þau, svo að aðrir
verði eins hrifnir af þeim, og
jeg mun verða. —• Jeg vona
það, að minsta kosti“. Hann
þagnaði, og var alt í einu orð-
inn daufur í dálkinn.
En Theo leit á hann stórum
augum: „Jeg veit, að þú gerir
það“, sagði bún hægt. Því að
hún hafði sjeð bregða fyrir í
svip hans neista snilligáfunnar
— og hún vissi alt í einu, að
þessi drengur, sem sat við hlið
hennar, myndi einhverntíma
verða mikilmenni.
Hann lokaði augunum and-
artak. „Þú ert góð“, hvíslaði
hann. „Jeg held þú skiljir mig.“
Hann sneri sjer snögt við,
og lagði höfuðið í keltu hennar.
Hann fann, að hún kiptist við,
og brosti stríðnislega til henn-
ar. „Vertu ekki svo hneyksl-
uð á svip, litla, fagra Theo
mín — ertu ekki kölluð Theo,
annars? Jeg er þreyttur. Það er
svo gott, að hvíla höfuðið í
keltu þinni. Jeg gæti hæglega
sofnað“.
Hún hafði ákafan- hjartslátt.
Barmur hennar hófst og hneig.
Hugsanir hennar voru allar á
ringulreið. Hún ætlaði að
hrinda honum frá sjer, en gat
ekki hreyft sig.
„Við hvað ertu hrædd?“
spurði hann blíðlega, og horfði
á hana. „Jeg ætla ekki að gera
þjer neitt mein“. Svo rak hann
upp stuttan hlátur og settist
aftur við hlið hennar. Theo
ljetti stórum — en samt var
eins og hún yrði fyrir von-
brigðum í sama mund.
Hann lagði hendurnar mjúk
lega á axlir hennar". Það hefir
víst aldrei neinn karlmaður
kysst þig, Theo — er það? Það
er ekki neitt ógurlegt, skal jeg
segja þjer. Jeg held jeg verði
að gefa þjer einn afmæliskoss“.
Hann dró hana að sjer og þrýsti
kossi á mjúkar varir hennar.
Hann slepti henni samstund-
is. „Jæja? Var það ægilegt?“
Hún reyndi að hlægja. Nei
— það hafði ekki verið ægilegt.
Kossinn hafði verið indæll —
en án mikilvægis. Hún hafði
búist við eldingu — en þetta
hafði verið eins og lítill glampi,
er hafði liðið hjá, án þess að
snerta hið leyndardómsfulla,
óþekta, sem blundaði einhvers-
staðar í djúpi sglar hennar —
og ekki skilið annað eftir, en
örlítinn blygðunarvott.
Flún brosti til hans og sagði
rólega: „Nú verð jeg að fara.
Pabbi fer að koma heim. Þakka
þjer fyrir afmæliskossinn".
ll'lllllllllllll..
KKSl \f) XIGLÝSA
í MORGl TNftl.AF)TN1
................
Lóa íangsokkur
Eftir Asírid Lindgrea. .
17.
— En -hvað er annars indselt að lifa, sagði Lóa og teygði
úr sjer eins og hún gat. v
í því komu tveir lögregluþjónar inn um hliðið, og
glampaði á gylltu hnappana.
— Oj, sagði Lóa. Jeg verð heppin í dag líka. Lögreglu-
þjónar eru það besta, sem jeg þekki. Næst á eftir rabar-
baragraut.
Og hún gekk móti vörðum laganna með andlitið ljóm-
andi af hrifningu.
— Er þetta stúlkan, sem hefir flutt í þetta hús, spurði
annar lögregluþjónninn.
— Þvert á móti. Jeg er lítil og gömul fröken, sem býr í
hinum enda bæjarins, sagði Lóa.
Hún sagði þetta bara til þess að gamna sjer svo lítið
við lögregluþjónana. En þeim fannst það alls ekki ekki
gaman. Þeir sögðu að hún skyldi ekki vera að gera sig
neitt breiða. Og svo sögðu þeir henni frá bví, að gott fólk
í staðnum hefði komið því þannig fyrir að hún ætti að
fara á barnaheimili.
— Jeg er nú þegar á barnaheimili, sagði Lóa.
— Hvað segirðu, er það komið í kring, spurði annar
lögregluþjónninn. Hvar er það barnaheimili?
— Hjerna, sagði Lóa stolt. Jeg er barn, og þetta er heim-
ili mitt, þessvegna er það barnaheimilL Og það er vel
rúmt um mig hjerna.
— Góða barn, sagði lögregluþjónninn og hló. Þú verð-
ur að komast á almennilegt barnaheimili og hafa einhvern
til þess að hugsa um þig.
— Er leyft að hafa hesta hjá sjer á barnaheimilum?,
spurði Lóa.
— Nei, auðvitað ekki, sagði lögregluþjónninn.
— Ja, því gat jeg svo sem búist við, sagði Lóa dapur-
lega. Jæja, en apa þá?
— Víst ekki, það geturðu skilið.
— Jæja, þá getið þið fengið ykkur krakka á barna-
heimilið ykkar einhversstaðar annarsstaðar en hjer. Jeg
hefi ekki hugsað mjer að flytja þangað.
— Já, en skilurðu þá ekki, að þú verður að ganga í
skóla, sagði lögregluþjónninn.
Kvöld nokkurt fyrir rúm-1
lega 40 árum síðan, borðuðu
ung, nýgift hjón í litlu veit-
ingahúsi í París. Þegar að því
kom, að borga fyrir matinn, j
uppgötvaði eiginmaðurinn, að
veski hans hafði verið stolið.
Hann skýrði þjóni frá þessu,
sem neitaði að trúa honum og
fór með hjónin til eiganda veit
ingahússins. Eitthvað 1 fram- j
komu unglingsins varð því
valdandi, að veitingahúseigand
inn ekki aðeins skrifaði mál-1
tíðina hjá ungu hjónunum, •
heldur lánði þeim líka pen-
inga fyrir járnbrautarfari til
Vínarbogar, því farmiðar þeirra j
höfðu einnig verið í stolna j
veskinu.
Þau nýgiftu voru ákaflega
þakklát og áður en þau fóru,
sagði eiginmaðurinn: „Þjer
munuð ekki sjá eftir þessu. Jeg
lofa, að gera bæði yður og veit-
ingahús yðar frægt. Jeg hefi í
huga að semja óperettu og veit
ingahús yðar mun koma þar (
vjð sögu“.
Og unglingurinn — Franz
Lehar — efndi loforð sitt. —
Nokkrum árum seinna samdi
hann óperettuna Káta ekkjan,
en í henni er hirni frægi Café
Maxim söngur. Og vegna greið
vikni eigandans varð Café
Maxim fjölsóttasti og þektasti
næturklúbbur veraldarinnar.
★
Vestfirðingur nokkur kom til
Reykjavíkur. Fyrsta daginn,
sem hann var í höfuðstaðnum,
stöðvaði maður hann niður í
Hafnarstræti og otaði að hon-
um marghleypu.
„Afhentu mjer peningana
þína“, sagði hann, „eða jeg
skýt af þjer hausinn“.
„Skjóttu bara“, svaraði Vest-
firðingurinn. „Það er hægt að
lifa hauslaus í henni Reykja-
vík, en peningalaus ekki“.
★
Oldruð kona, sem auðsjáan-
lega var stórlega móðguð,
spurði einu sinni dr. Gallup,
manninn sem heimsþektur er
fyrir skoðanakannanir sínar,
hvernig á því stæði, að hún
hefði aldrei verið beðin að láta
í Ijós álifc sitt á neinu máli.
„Kæra frú“, sagði Gallup,
„gerið þjer yður ekki ljóst, að
það er eins ólíklegt, að þjer
verðið fyrir valinu, þegar 130,-
000,000 mans er á að skipa, og
að eldingu slái niður í yður?“
„Eldingu hefir slegið niður
í mig“, svaraði gamla konan.