Morgunblaðið - 29.08.1946, Side 10

10
MORGUNBEAÐIÐ
Fimtudagur 29. ágúst 1946
Sf ’ §|
WmSkMÍb jMjfc .lljeS;
40. dagur
Hann sagði þeim ekkert frá
þeim frjettum sem hann hafði
fengið hjá mönnunum, sem
þau mættu, að hitasótt væri
komin upp meðal uppreisnar-
þrælanna og að þeir liðhlaupar
hefðu nú dreifst út um landið.
Þrír af þeim höfðu verið skotn
ir, er þeir voru að ránum á
búgarði hans.
Hann steig á bak múlasnan-
um og lagði aftur á stað niður
að fljótinu, og hjelt síðan niður
með því.
Honum var ekki rótt út af
þessum frjettum, að negrarnir
væri farnir að dreifa sjer um
bygðina. Síðan kvöldið góða, að
ellefu þeirra voru drepnir, og
hinir höfðu orðið að flýtja,
höfðu þeir hafst við á hólma
úti í fljótinu. Það var auðvelt
að hafa gát á þbim þar. En er
þeir höfðu dreift sjer, þá mátti
búast við því að þeir gerðu
árásir úr öllum áttum á nótt-
unni. Þó var hann ekki mjög
hræddur um það að þeir myndi
ráðast á Bel Manoir aftur. Og
það voru margir aðrir búgarð-
ar og geymsluhús, sem hægt
var að ræna. Þeir höfðu aðeins
ráðist á Bel Manoir vegna
þess, að þeir hötuðu Elías Sharp
og alla Caniusfjölskylduna, og
eins vegna þess, að áður höfðu
gengið miklar sögur af þeim
auðæfum, sem þar væri. Það
var að minsta kosti engin
hætta á að þeir gerði árásir í
björtu.
Nú var hann á leiðinni til að
sækja prestinn, því að Amedé
de Leché varð að ná prests-
fundi svo hann yrði sáluhólp-
inn. Þetta var trú þeirra, —
en undarleg trú var það. Mac
Tavish var kallaður trúlaus.
Afi hans hafði verið í Frakk-
landi og komist þar í kynni við
skoðanir Voltaires, og eftir
það voru þ'eir Tavisarnir trú-
lausir.
Og nú var Mac Tavish á leið
inni til að sækja prest, föður
Desmoulius, sem var vinur
hans, þrátt fyrir allt. Faðir
Demoulius var miklu frjáls-
lyndari heldur en safnaðarfólk
hans, enda hafði hann alið
mestan aldur sinn meðal Indí-
ána, Negra og Sabina, og taldi
þá ekki síður guðsbörn heldur
en ríka fólkið í New Örleans
og á búgörðunum. Mac Tavisk
hafði ekki frjett neitt af honum
æði lengi, en bjóst við að hann
mundi vera heima í Beaupré.
Annað erindi átti Mac Tav-
ish líka. Han nætlaði að reyna
áð ná í bát, svo að hann gæti
sent þær aðkomukonurnar til
New Orleans. Það var miklu
öruggara en fara landleiðina.
Hann vildi losna við þær sem
fyrst. Það var ekki gott að hafa
tvær konur frá Nýa Englandi
sem gesti í hinu dæmda sloti,
Bel Manouir. Þær áttu þar
ekki heima og ekkert gott leitt
af dvöld þeirra.
Hann var þreyttur. Hann tók
ekki eftir því fyrr en hann var
kominn nokkuð á leið. Og um
leið og hann fann það, settist
að honum dapurleiki einstæð-
ingsskaparins og aldrei þessu
vant varð hann kvíðandi og
kjarklaus.
Hann var að hugsa um ör-
lög Amedé og honum fannst
þau vera táknræn fyrir örlög
heilla ætta þar í landi, þar á
meðal ættar hans, ætta, sem
höfðu hafist upp úr fjöldanum,
en síðan hnignað og tapað
krafti sínum og manndómi. —
Hjer fúnaði allt í hitanum og
rakanum. Hjer var allt í ökla
eða eyra, aðeins tveir flokkar
manna, auðmenn og öreigar.
Þetta var ekki land fyrir hvíta
menn. Negrarnir þrifust hjer
ágætlega. Það gat líklega orð-
ið óskaland þeirra. Og þegar
hann var að hugsa um þetta,
mintist hann þess að hvorki
hann nje ættingjar hans hefði
í rauninni nokkurn tíma átt
hjer heima, því að það var eitt
hvað í blóði þeirra og eðli, sem
ekki gat samrýmst iðjuleysinu,
hitanum, kryddaða matnum og
sterku ilmvötnunum.
Hann fann það nú að hann
hafði aldrei átt samleið með
fjelögum sínum, mönnum eins
og Amedé de Léche-og Chau-
vin Boisclair. Hann hafði altaf
haft viðbjóð á háttum þeirra,
letinni, einvígunum, drykkju-
skapnum og lausunginni. Stund
um hafði þessi andúð hans brot
ist út í öfugstreymi, þannig,
að hann langaði til að ganga
fram af þeim í öllu, drykkju-
skap, lausung og löstum. En
á eftir fjekk hann andstygð á
sjálfum sjer, því að hann fann
að þetta voru falsaðar lysti-
semdir, og honum fanst hann
verða eins og epli, sem var
rautt og fagurt að utan, en orm
etið og úldið að innan. Nei,
hann átti enga samleið með
þeim, og þeir ekki með honum.
„Það er vegna þess að skotskt
blóð rennur í æðum mínum“,
hugsaði hann.
Hann hafði altaf verið fram
farargaður. Hann hafði jafnan
brennandi löngun' til þess að
breyta háttum til hins betra.
Ungir og hraustir menn áttu
ekki að hokra með konum,
drekka sig fulla, eta yfir sig og
láta þræla stjana undir sig. —
Þeir áttu að hafa meiri metnað
og líf þeirra átti að verða starf
og stríð. Ungur maður átti að
elska konu sína og eiga börn,
ekki til þess að fullnægja kyn-
hvöt sinni, heldur til að end-
urnýja sjálfan sig í nýrri og
hraustri kynslóð.
Fyrir honum var nú svo
komið að arfur feðranna var
farinn forgörðum. Hinn mikli
búgarður hans var í rústum. ■—
Það var ærið verk að endur-
reisa hann. En var það ekki
gagnslaust að reyna að endur-
reisa nokkuð í þessu fagra
óláns landi. Hvaða gagn var að
því hjer, að reyna að ala upp
hraust afkvæmi, þegar það var
dæmt til þess fyrir fram að
fara í hundana?
★
Ekki fann hann neinn bát
og ekki sá hann neina mann-
lega veru, nema gamla negra-
kerlingu, sem horfði skelfd á
hann og flýtti sjer í felur.
Þegar hann hafði ferðast í
tvær klukkustundir sá hann
turnspíruna á kirkju Jóhann-
esar skírara rísa úr móðunni.
Og þegar hann kom nær, sá
hann að reyk lagði upp af litlu
húsi, sem stóð skamt frá kirkj-
unni. Það var eitthvað vin-
gjarnlegt við þennan reyk, og
hugur hans fyltist þakklæti til
prestsins, sem hafði haft kjark
til þess að vera kyrr hjá leif-
um safnaðar síns.
Hann fór af baki við hliðið.
Hann var orðinn stirður af því
að sitja á múlasnanum svona
langa leið. Hann barði að dyr-
um og þær voru þegar opnaðar
og út kom faðir Desmoulius
sjálfur, brosandi á svip. — Á
bak við hann gægðist Céliméne,
gamla negrakerlingin, sem ekki
vildi yfirgefa hann. Hún brosti
út undir eyru þegar hún sá
hver kominn var. Henni þótti
vænst um Mac Tavish, að und-
anteknum prestinum, og oft
hafði hún beðið hina heilogu
mey um það, að Mac Tavish
tæki rjetta trú svo að hann
kæmi ekki að luktum dyrum
himnaríkis hinumegin. Því að
Mac Tavish hafði altaf verið
góður við Svertingjana.
Gamli presturinn sagði: —
„Góðan daginn, sonur minn“,
og Mac Tavish sagði: „Góðan
daginn, faðir“. Og svo tókust
þeir í hendur, fast og innilega.
„Þú kemur eins- ok kallaður
í morgunkaffið“, sagði prestur.
„Jeg má ekki tefja“, sagði
Mac Tavish. „Jeg er kominn til
að sækja yður. Amedé de Le-
che er að deyja“.
„Guð sje oss næstur“! hróp-
aði gamla konan og krossaði
sig. „Veslings drengurinn“.
Mac Tavish hvolfdi í sig ein
um bolla af kaffi og svo stigu
þeir presturinn báðir á bak múl
asnanum og lögðu af stað til
Bel Manoir.
Amedé de Léche, seinasti
karlmaðurinn í þeirri fjöl-
skyldu, andaðist í dögun. Við
dánarbeð hans voru að eins
tvær framandi konur. Hann
fekk hægt andlát, og það gerði
svo sem ekkert til þótt faðir
Desmoulius væri ekki kominn
til að hughreysta hann.
Agnes tók fyr eftir því, að
hann var dáinn. Hún hafði
aldrei fyrr sjeð mann deyja,
en hún tók þegar eftir því þeg-
ar hann skildi við. Tam frænka
hafði sofnað sem snöggvast.
Lengi sat Agnes og horfði á
líkið og hugur hennar reikaði
til ókunnra landa. Hún grjet,
en það vaí ekki af því, að hún
gæti saknað hans, heldur af
hinu að hann skyldi deyja svo
ungur. Hann var áreiðanlega
ekki eldri en Davíð bróðir
hennar. Og á þessari stundu
var eins og alt hið barnslega
í henni hyrfi fyrir návist dauð-
ans, það var eins og hún þrosk-
aðist að æðri visku frammi fyr-
ir dauðanum.
Þannig sat hún nokkra stund,
eins og í leiðslu. En svo reif
hún sig upp úr því og vakti
Tam frænku. „Hann er öáinn“,
sagði hún.
Það var eins og Tam frænka
ætti bágt með að átta sig á því
hvar hún væri og við hvað
Agnes ætti. En svo sagði hún
hugsunarlaust: „Það er guðs
vilji“ Svo áttaði hún sig og
sagði: „Jeg ætla að vera hjá
honum. Farðu og sæktu þá Ce-
sar og Mac Tavish“.
Sagan af Gullsmiðsdóttirinni
5.
Segist hún vera glaðari en svo, að þessi fatamissir geti
hryggt sig; segist hún skuli útvega honum föt — miklu
íallegri en þau, er keisarinn hafi farið með, og skuli hann
ekki sýta yfir þessu lengur. Síðan fara þau að sofa og sofa
af um nóttina. — Þegar Sigurður vaknar um morguninn,
er konan horfin úr rúminu frá honum. Verður hann þá
hræddur um, að hún muni hafa lagt trúnað á það, sem
keisarinn hafi sagt kvöldið áður, og muni hún nú alveg
vera búin að yfirgefa sig; en þegar hann er að telja harma-
tölur sínar, vindur henni inn með fullt fangið af skraut-
legum fötum, sem hún hafði keypt, og segir honum, að nú
sje best fyrir hann að klæða sig. Varð Sigurður glaður við
þetta og flýtir sjer í fötin, sem voru svo fögur, að vel
hæfðu kóngssyni. Síðan segir hún, að hann skuli nú ekk-
ert gera í dag nema skemmta sjer. Voru þau síðan á gangi
allan daginn fyrir utan glugga keisarans, því að hún þótt-
ist vita, að í því mundi honum vera mest stríð, að sjá þau
saman og Sigurð svona fagurlega búinn. Talar Sigurður
um við hana, að sig langi til að fara heim og finna föður
sinn. Tekur hún þessu vel og segir að gullsmiðurinn, faðir
hennar, sje nógu ríkur; hann geti bæði keypt skip til ferð-
arinnar og útvegað menn á skipuð. Verður þetta fast-
ráðið á milli þeirra, og fara þau síðan að búast til ferðar.
Kvöldið áður en þau fara af stað, segist kona Sigurðar
þurfa að vera heima hjá föður sínum þessa nótt, og leyfir
hann henni það. Fer nú gullsmiðsdóttirin heim og skrif-
ar brjef; síðan klæðist hún í hvítan kjól, setur blæju fyrir
andlitið og fer inn í garð keisarans og settist á bekk, sem
stóð fast undir glugganum hans. Keisarinn var til hálfs
búinn að afklæða sig, þegar honum verður litið út um
gluggann; sjer hann þá, hvar kona situr á bekknum; lýst
honum hún íturvaxin, og fögur yfirlitum; ræður hann
sjer ekki en stekkur út á brókinni. Sest hann hjá konunnl
og taka þau tal með sjer. Spyr keisarinn, hver hún sje,
en hún segist vera dóttir karls og kerlingar í kotinu út
í skóginum; hafi þau látið það berast út, að hún væri

Unglinga
vantar til að bera blaðið til kaupenda um
næstu mánaðarmót, við:
Laugaveg
Óðinsgötu
Barónsstíg
Grettisgötu
Við flytjum blöðin heim til barnanna.
Talið strax við afgreiðsluna, sími 1600.
Ytfjor^VLnLÍa^i^
Byggingameistarar-
Húseigendur
Hurðir, gluggar, eldhúsinnrjettingar.
Efni fyrirliggjandi.
^JréámJjaa (JiL
Máfahlíð við Hagamel. — Sími 1944.