Morgunblaðið - 20.06.1948, Síða 10

MORGUNBLAÐIÐ
f 10
KENJA KONA
'kr-£e».Jln
Ttneá i/WLluamó
1Q7. dagur
hann heldur en hin börnin. En
hann tók líka eftir því að hún
vildi ekki láta eldri Pat kom-
hann fann það á heimilisbragn
' um hvað þau faðir hans og móð
ir voru hamingjusöm. Hann
vissi ekki hvernig á því stóð,
en æ.tíð þegar hann var með
ast að þessu, eins og hún skamm Þ6™, þá leið honum svo undur
aðist sín fyrir það. | veL Það var unun að sjá hvern-
língri-börnin voru.rauðhærð,- Jf;. ^au horfcJu hvort á annað í
eins og faðir þeirra. Annað var Þögulli tilbeiðslu, hvað þau
drengur, sem hafði verið látinn Þrostii hlýtt hvort til annars,
heita í höfuðið á John, en var að heyra þau tala lágt og al-
altaf kallaður Jack. Hann var varlega- um niálefni, sem hann
á aldur við Will, freknóttur, skhdi ekki. Alt þetta varpaði
fjörugur og svo góðlátlega ^nma yfir ®sku hans. Hann
varð því svo hræddur að hon-
um lá við að gráta þegar hann
heyrði þau í fyrsta skifti tala
stygglega hvort til annars. Þá
var Mat nýlega fæddur, hann
var ekki nema tveggja eða
þriggja mánaða gamal. Móðir
hans hafði þá sest á knje föður
hans eins'eg hún væri lítið
barn, kjassaði hann, tók í nefið
á honum og kitlaði hann og var
að biðja hann um eitthvað:
„Jeg bið þig svo vel, góði gerðu
það. John“. Dan fanst hún vera
ákaflega falleg og blíð þá stund
ina, hún var kafrjóð í kinnum
og augu hennar leiftruðu. Hon-
um datt ekki í hug að faðir
sinn gæti neitað henni um
nokkra bón. Hann hló líka fyrst
að látunum í henni, en svo
og
gamansamur, að öll börnin
höfðu mestu mætur á honum.
Hitt var stúlka, sem hjet Elísa-
beh <?n var kölluð Lizzie. Hún
var lík móður sinni, hæggerð,
en rauk aldrei upp eins og Ruth
gerði stundum. Öll börnin, að
undanteknum Pat, voru mjög
samrýmd og ljeku sjer altaf
saman. En Pat vildi helst vera
einn eða þá með móður sinni.
Fjðlcli gesta kom á heimili
Johns, svo sem Saladine dóm-
at i, Elijah Hamlin, Black hers-
hö'fðíngí, Adams prófastur,
Vcazie hershöfðingi, Rufus
Dwinel og yfirleitt flestir
heldri menn borgarinnar. Og
svo voru þau Meg og Linc, og
af þeim hafði Dan mest að
segja, og þau höfðu mest áhrif
á hann í uppvextinum. Honum yarð Þann gramur og sagði alt
þótti vænt um þau bæði. Hon- 1 emu. ,,Þey, Jenny, hann Dan
um fanst Linc hafa einhverjar Þeyrir til þín . Þá hló hún og
*aunir- að bera og þess vegna Srúfði sig að hálsinum á hon-
vorkendi hann honum eins og um °g Ijest ætla að bíta í eyr-
Ruth.- Þegar Linc færSi- þeim- að a honum og urraði um leið.
(trengjunum smágjafir, þá vissi Þa hratt faðir hans henni frá
fc* uv að hann- gerðr það til þess sÍek- og Dan fann það að hann
að hæna þá að sjer. Þess vegna var reiður- °S um leið reiddist
fcjest liann ætíð verða mjög glað >mÓðir hans líka, því að hún
m t'il þess að gleðja Linc. Það ri6saði fram að dFrum °S sagði
fcór-altaÞsaman hjá- Dan. að .ef -af í>j,psti
fciunn kendi í brjósti um ein-»ý--,,Það er naumast að þú ert
hvern'j þó þótti honum vænt um alúðlegur".
fcfarín: Hann var þannig-gerður. Svo snaraðist hún út og Dan
Og þess vegna þótti honum leið mjög illa. En einni stund
vaant um Linc. síðar voru þau aftur eins og
Um Meg var öðru máli að þau áttu að sjer og hlógu og
gegna. Iíonum þótti vænt um gerðu að gamni sínu hvort við
fctanæ vegna þess- hvað- lionum annað.
gaðjaðist vel'að henni. Hún var Upp frá þessu kom það hvað
JogiUY fjörug og alúðleg, og það eftir annað fyrir að hann varð
hændi hann *að henni. Honum-var við misbresti í samlyndi
tvennum gömlum fötum af
föður þeirra og þó skalf hann
svo að tennurnar glömruðu í
hpnum og hann var kjökrandi
af vanlíðan. Hann sagðist aldrei
hafa lifað jafn kaldan vetur á
ævi sinni, en þeir sögðu hon-
um að nú væri sumar og hann
ætti að vita hvernig veturnir
væri í Bangor þegar snjórinn
væri í háum sköflum og vatn
frysi inni í herbergjum, enda
þótt allir gluggar væri lokaðir.
Og þeir. gátu ekki stilt sig um
að ýkja dálítið, svo að þeir
sögðu að það væri aft sama
hvernig ofnarnir væri kyntir á
j veturna, þá hjeldust menn ekki
við fyrir kulda nema því að-
eins að vera í hlýjum vetrar-
fötum inni. Með þessu gerðu
þeir hann óskaplega hræddan.
Hann ranghvolfdi augunum,
hristi hausinn og sagði:
I ,,Uh, ef það er svona kalt, þá
vildi jeg, að jeg hefði aldrei
farið frá Savannah, það veit sá
sem alt veit“.
I Hann kvartaði um það að eng
in upphitun væri í skýlinu,
sem hann hafði fengið. „Hvern-
ig á jeg að lifa í þessum
kulda?“ sagði hann. „Ó, Sav-
annah, þar hefði jeg altaf átt
að vera“.
Það fór að koma heimþrá í
hann, og hann gat talað tímun-
um saman um það hvað sjer
hefði liðið vel heima og hvað
þar væri yndislegt að vera, þar
hefði hann átt heima í hlýju
húsi, og þar voru þau Nancy
og Sagurs, sem þótti svo vænt
um hann. Dan sagði mömmu
sinni frá því, að Atticus vildi
fara heim til Savannah aftur,
! en hún bannaði honum að vera
, að þessari vitleysu, hvort hann
væri svo heimskur að halda það
að nokkur maður vildi vera
þræll. Dan reyndi að afsaka
sig: „Jeg sagði honum þetta,
mamma“, sagði hann, „en þá
sagði Atticus að það væri miklu
betra að vera þræll, því að þá
ætti maður góðan húsbónda,
nóg að eta, hlý húsakynni og
.spl og sumar“. Þá skipaði
fcrcdði altaf þótt- vænt um hana -Þeirra.- Stundum þegar honum Jenny honum að þegja, og full-
<i á því hann mundi-fyrst eftir,-yarð, gengið fram, hjá dyrum vissaði hann um, að Atticus
<jjsr, Ekki unni hann henni þó þeirra, heyrði hann þennan níst væri alls ekki alvara þótt hann
jatn heitt og móður. sinni, en andi tón, sem.fór honum. gegn. segði þetta.
Rað- var.«.jafnveL»bjartara., yfir.. unr merg. og bein. ......i Dan varð vaý við það að for-
vinfengi þeirra. Honum var un- Aldrei komst hann að því eldrar hans deildu út af Atti-
un að því í hvert skifti sem hún hvað það var sem þeim bar á cus. Og þegar þrællinn var sótt
kom. Og ef það kom fyrir- að-Juilli, ,því-að hann skildi ekki UL.bá ,sá hann. móður sína af-
kau-yor.u-^tvö ein og hún talaði það. sem þau sögðu, jafnvel myndast af bræði, og hann
við hann, þá fanst honum hann ekki þegar þau deildu út af At- vissi að hún var reið við föður
vera alsæll. ticus, Svertingjanum, sem vann hans. Viku eftir að Atticus fór
Eitt af því sem honum geðj- nokkurn tíma í garðinum með talaði hún ekki eitt orð við
aðisl einna best að í fari henn- Pat. Þessi piltur var kominn föður hans nema með slíkum
ai var það, hvað hún hafði mikl þarna einn morgun án þess að fleðuskap, að þeim drengjun-
?r mætur á föður hans og fór þeir drengirnir vissu af, en um rann kalt vatn mili skinns
ekki neitt dult með-það. Honum þeir urðu fljótt góðir vinir. og hörunds að hlusta á það.
var. sjerstök gleði að því, að Fyrst spurðu drengirnir hann Það var aðallega eftir að Mat
segja henni, frá því hvernig einhvers af eintómri forvitni, fæddist að foreldrar hans fóru
þeir fegðarnir.skemtu sjer.þeg- ..embanmtpk- svo glaðlega undir að slá brýnur.. Og nú kom.það
ar þeir voru saman, og hvað það að þeir fengu undir eins æ sjaldnar fyrir að heimilið
ei r ætluðu að gera- „þegar -besta -þokka á honum. Og svo væri hlýtt og notalegt eins og
fccann væri orðinn stór“. Stund- sagði hann þeim margar sögur, áðuji En þá sjaldan það kom
uiu sagði hann henni sögur, sem beir hlýddu á með mikilli fyrir þá ljeku drengirnir á alls
sem faðir hans hafði sagt hon- athy^li. Hann kuni líka ýmsa oddi og fanst sem þeir hefði
tmi; og þær voru svo skemtileg- einkennilega og jafnvel fárán ' himin höndum tekið.
ar að þau hlógu bæði dátt að lega söngva um alt milli him-
ím. -Þetta voru mestu ánægju ins pg jarðar. Og þeir eltu hann
sfundir hans. Honum fanst hún á röndum eins og dilkar fram
skilja sig fullkomlega og hann og aftur um garðinn og báðu
áann með mikilli ánægju að.„hann að.syngja meira.
hún var honum alveg sammála Það fanst þeim ákaflega
í því, að faðir hans væri besti spaugilegt, að honum var sí-
sfuaðurinn í heiminum. kalt, þótt sumar og sólskin
væri. Eina nóttina var um frost
IV. mark, og þegar þeir hittu hann
'Dan var ekki gamall þegar um morguninn, þá var hann í
■’JÓHANNES BJARNASON
VERKFR/íÐINGUR
Anncsl öll verkfræiistörl, svo sem•
MIÐSTÖÐVATEKNINGAf?*
JÁRNATEIKNINGAR.
MÆLINGAR, ÚTREIKNINGA
□G FLEIRA
SKRIFSTOFA LAUGAVEG 24
SÍMI 1180 - HEIMASÍMI 5655
-----------------------------
Sunnudagur 20. júní 1943.
— -a’
5. - - 'r' 1.
Hann beygði til vinstri í áttina að þorpinu, yfir bmna^
framhjá kirkjunni með undarlega tuminn og út úr þoroinit
hinum megin. Hann þurfti að taka marga króka á sig; en
það var allt í lagi. Um kvöldið leit hann á töfluna og sá, að
hann hafði gengið fjórar og hálfa mílu. Hann var enginn
snillingur í reiknilistinni, samt tókst honum að finna það út,
að með sama áframhaldi myndi hann verða tvö ár að komast
á leiðarenda, — nokkuð langur tími, en hvað um það, ef
hann hlyti gæfuna í laun, þá skyldi hann vinna nokkuð til.
Hann hugsaði ekkert um bræður sína, því að sá, sem leitar;
gæfunnar, gleymir öllu nema sjálfum sjer.
Um morguninn, þegar Jakob vaknaði kastaði hann hnoðr-
anum niður og hann skoppaði á undan honum í hálftímá,
Þegar hann loks staðnæmdist vissi •*tkob, að hann var
kominn inn á rjetta línu og að nú gat hann haldið ferðinnl
ófram.
★
Meðan þessu fór fram hafði Frits beðið eftir bróður sín-
um, en fór að lengja eftir honum. Jæja, það var bá ekkl
annað að gera en að bíða lengur, svo að hann lagðist ryrir
i grasinu og sofnaði. Þegar hann vaknaði var komið kvöld,
sólin var að renna til viðar, en bróðir hans var ekki enn
kominn. Frits reis á fætur, teygði úr sjer og reikaði til baká
veginn, sem hann hafði komið eftir fyr um daginn. Ætli jeg
reyni ekki að finna Jakob.
Á sama stað og þeir höfðu áður mætt ókunnu konunni,
mætti hann ungri sveitstúlku, sem var að koma utan af
engjum og ýtti á undan sjer vagni með bungu heyhlassi.
Frits bauð gott kvöld og spurði síðan hvort hún hefði ekki
sjeð bróður hans.
Eftir að hann hafði lýst útliti hans, sagðthún:
Jú, jeg sá hann. Hann fór gegnum þorpið. Hann gekk
mjög hratt og það er svo langt síðan, að hann hlýtur að
vera kominn í órafjarlægð og þú getur ekki náð honum.
Frits horfði á ungu stúlkuna og honum fannst hún falleg,
þótt hún væri fátæklega klædd og berfætt. En hann vor-
kenndi henni, að hún skyldi þurfa að ýta svo þungum vagni
á undan sjer, svo að hann spurði hana, hvort hann ætti að
hjálpa henni.
— Pabbi, mamma sagði að þú
mættir fara á 5-bíó ef !þú yrðir
þá búinn að þvo upp.
★
*— Talaðirðu við konuna þína
í síma í dag?
— Nei, það var hún sem tal-
aði.
k
Nemandinn las upphátt: —
Arkimedes hljóp frá lauginni
Pg hrópaði „Eureka, eureka“.
— Bíddu við, sagði kennar-
inn, hvað þýðir „Eureka“?
— ,,Eureka“ þýðir: Jeg hefi
fundið það, svaraði drengurinn.
— Nú, hvað hafði Arkimed-
es fundið?
Drengurinn hikaði, en sagði
svo: — Sápuna.
k
— Hefir þessi jálkur ekki
slegið þig?
— Nei, það hefir hann ekki
gert, en hann hefir mjög oft
slegið staðinn, sem jeg var ný-
búinn að vera á.
Sjúklingur hjá tannlækni: —
Dragið þjer tennurnar altaf úr
sársaukalaust?
— Nei, ekki altaf, um dag-
inn beit einn í fingurinn á mjer.
*
Bóndi einn heyrði að nætur-
lagi mikil læti í hænsnakofa
sínum, svo að hann greip hagla
byssu sína og fór að rannsaka
það. Hann opnaði gættina á kof
anum og hrópaði: — Hver er
þarna?
Skræk rödd úr kofanum
svaraði:
— Huh, það er enginn nema
við hænsnin.
★
Og svo er það sagan af
skotsku konunni, sem læknir-
inn sagði að þyrfti að komast
út í sjávarloftslagið. Morgun-
inn eftir vaknaði hún við það,
að maðurinn hennar var að
veifa saltsíld yfir henni.
•
...................
f PLÖNTUSALAN
Sæbóli — Fossvogi.
| Mjög fallegar vorsáðar
| stjúpur og Bellisar, selt á
| kr. 1,00 stk. Sömuleiðis í
| mikið af sumarblómum, |
| morgunfrú, nemesía, lev- |
| koj o. fl. Ennfremur tals- 1
| vert eftir af fjölærum =
I nlöntum, georgínur, prí- S
| múlur, vatnsberi, lúpínur |
I o. m. fl. Selt á hverjum 5
I degi. Sími 6990.
" ■