Morgunblaðið - 09.06.1950, Qupperneq 11

Föstudaginn 9. júní 1950.
MORGUNBLAÐIÐ
11!
Enn um hneSaleika-
keppnina við Dani
IiINN 11. maí s. 1. svarar Jón
D. Jónsson skrifum mínum um
hnefaleikamótið við Danina, sem
var 5. mars í ár. Hann gerir það
á nokkuð annan hátt, en jeg bjóst
við. Skætingi Jóns tel jeg mjer
ekki sæmandi að svara, en á-
stæða til að skýra ýmislegt í
grein hans, er jeg tel hann vís-
vitandi snúa á verri veg. Og
vil jeg þá enn einu sinni stað-
festa það álit mitt, að jeg tel
högg Jóns Norðfjörð, eftir að
bjallan hringdi, hafa haft úr-
slitaþýðingu, hvort sem hann sló
það óviljandi eða ekki. Það verð-
ur líka að teljast mjög varhuga-
vert að afsaka alvarlegt brot í
hnefaleikakeppni með því, að
verknaðurinn hafi verið óvilj
andi. J. D. J. segir að í nefnd-
um leik gildi hnefaleikareglur
ISI. Jeg álít að einmitt 1 keppn-
inni við Danina hafi hnefaleika-
reglur Alþjóða áhugamannasam-
bandsins meira gildi, sem og er
eðlilegast þegar um heimsóknir
erlendra hnefaleikara er að ræða
og ÍSÍ er meðlimur Alþjóða-sam-
bandsins. Jón virðist ekki vilja
skilja það, að leikurinn við F.
Hansen getur ekki haft nem á-
hrif á leikinn við H. Rasmussen.
„Hvort sem hann (J. D. J.i er
hræddur um að fáir leggi trún-
að á það, sem best þekkja til“
J. D. J. er að tala um prentvillu,
er hann telji nokkuð sjers'æða.
Hann gefur með því í skyn, að
jeg hafi farið vísvitandi með
rangt mál. Samdægurs og grein
mín birtist, sagði jeg Jóni, að
úr henni hefði, af vangá, verið
sleppt orðinu ekki, er standa átti
í áðurnefndum ummælum lækn-
isins og vera áttu þannig: „Að
hann teldi höggið ekki hafa kom-
ið á „solar plexus“ o. s. frv. ‘ Jeg
var með handritið og bauð að
sýna honum það. En í blaðagrein
sinni 11. maí, þykist hann ekki
vita um, að þessu var af vangá
sleppt, og ekki nóg með það,
heldur snýr hann orðum læknis-
ins vísvitandi. Jeg hef því sjeð
mig knúðan til þess að fá úr-
skurð læknisins skriflega og ger-
ir hann skrif J. D. J. ómerk.
„Jeg undirritaður læknir, við
hnefaleikamót Ármanns og KR
er fram fór þann 5. mars 1950,
staðfesti hjer með að upplýsing-
ar þær, er jeg aðspurður gaf
hringdómara mótsins, viðvikj-
andi keppni þeirra Jens Þórðar-
sonar og Danans H. Rasmussen
voru þannig: „Jeg tel ekki að
höggið hafi komið á „solar plex-
us“ og heldur engin sjáanleg
ur áverki, sem merki þess að
högggið hafi komið of djúpt'”.
Reykjaík, 11. maí 1950.
Úlfar Þórðarson
(sign).
Það verður ekki talið vítavert,
þó hringdómari athugi hvort ut-
anhringsdómari hafi sjeð eitt-
hvað, sem orkað gæti tvímælis.
Á fundi hnefaleikadómara, sem
H. R. R. boðaði til, var J. Ð. J.
spurður að því, með hvorri hend
inni Jens sló umrætt högg. Jón
sagðist fúslega viðurkenna, að
hann myndi það ekki, einnig, að
hann hefði heldur ekki sjeð hvar
það lenti.
Nú verður mjer á að sp>ija:
Getur utanhringdómari dæmt
högg of djúpt eða ekki, ef hann
veit ekki með hverri hendxnni
það er slegið, og sjer heldur ekki
hvar það lendir? Þá ræðst Jón
á sænsku hnefaleikareglurnai og
spyr: „Er hægt að ætlast til að
menn taki svona þvælu axvar-
lega?“ Allar hnefaleikareglur
eru sammála um vald hringdóm-
ara, hvort þær eru sænskar eða
íslenskar. Væri í þessu tilíelli
ekki tekið tillit til úrskurðar
hringdómara væru lögin um
vald hans mjög vafasöm. Svo
að hringdómari hlýtur
manna best að sjá það, sem ger-
ist í hringnum. Sjái hann það
hinsvegar ekki, að áliti hans
sjálfs (hringd.) og spyrji utan-
hringsdómarana um álit, er það
— Leikfjöldin
Framh. af bls. 5.
Framh. af bls. 2. . . .
og að menn gerx sitt ytrasta
asta almennu sjúkrarúmi í Rvík Qg að bestu kraftar oCm VÖ1 er
en nauðsynleg viðbot eru sex ^ sjeu ag valki p,v; það besta
í mesta máta ósanngjai'nt að ætla j almenn sjúkrarúm fyrir hverja er ekkj of gott, þegar slík menn
honum að kveða upp rangan) 1000 íbúa, sem við bætast, enda ingarst0fnun á í híut, sem
dóm. Það er ekki sagt í um- j þótt ekkert tillit væri tekið til j>jógleikhúsið á að vera
ræddri grein að hingdómari megi j þess, að fójk utan af landi á nú Þjóðleikhússtjóri óskaði i
cSa eiei ekki aS tata tillit til „,iklu auðveldara en iSur meS ræðu Sllmi við vígslu leikhúss-
úískSr taSrtSL lað k°”aS.‘ Reykiav‘k"r ins eftir vinsamlegri gagnrýni.
Annars ætla jeg ekki að fara
til heilsubóta, vegna bættia þetta eru ageins hugleiðingar
- Kvennasíða
Framh. af bls. 4.
breytt með tilliti til staðhátta
þar, og var gert ráð fyrir því,
að allar þessar flíkur, að regn-
kápunni undanskilinni, gætu
endst einu ári lengur.
Hvernig eiga menn að láta
fatnaðinn endast sem lengst? —-
Hjer skulu gefnar nokkrar regl-
ur.
Menn eiga að gera við fatnað
þegar er þeir verða varir við
sht.
Menn eiga að nota regnkáp-
ur eða önnur slík hlífðarföt þcgar
samgangna. , áhorfanda, skrifaðar i vinsam
hnefaleikareglunum, sem bó er 1 Þegar bent hefur verið með legum tilgangi. þannix', að í ljós
viðurkennd af hnefaleikasam-1 rökum á svo mikla vanrækslu koml það, sem jeg hygg að ___ _ _ . „
bandi áhugamanna. Hið virðu- J á þessu sviði, sem öllum öðmm morgum flelri áhorfendum en þess gerist þörf. Kvenfólk á að
lega ÍSÍ hefur ekki sjeð ástæðu j fremur ræður tímanlegri vel- mjeri finnist ábótavant og að nota sloppa eða svuntur við hús-
Hnefaleikaráð J ferð landsmanna, þá verður að ketur hefði mátt gera. En mjer ' ' x"’ ’
gera alveg sjerstakar ráðstaf- i vjrðist það einmitt vera hjer,
anir til að kippa því í lag taf- ; sambandi við leiktjöldin, sem
arlaust. „Allar aðrar^ þarfir skorínn kreppir að hinu nýja
verða að víkja fyrir því . j leikhúsi, frá listrænu sjónar-
í öðru lagi mun verða svar- j miði. Jeg hef heyrt að leik-
að, að enginn gjaldeyrir sje nú hús eilendi.s :eiti aðstoðar góðra
til. Það er sem betur fer ekki listmálara, þegar mikið þykir
til þess, nje
Reykjavíkur.
Guðm. Arason.
— Heimur á heljarþröm
Framh. af bls. 8.
Mundi, ekki t. d. Gonnlaugur
Seheving hafa verið fáanlegur
til þessa og líklegur til að leysa
þetta verkefni vel af hendi í
samvinnu við leiktjaldamálara
leikhússins. Eða jafnvel leitað
við samningu bókarinnar, og
nafngreinir höfundur milli 40 og
50 manns, sem hann tjáir þakkir alveg rjett, enda væri þá engin 1 við liggja og einhver utan leik
fyrir ýmsa aðstoð. Þá er aftanjþörf fyrir fjárhagsráð. Alltaf hússins þykir sjerstaklega hæf-
við bókina skrá yfir heimildar- er verið að afla elnhvers gjald- | ur til ákveðins verkefnis. Hefði
rit og eru þau á annað hundrað. | eyris, og alltaf er verið að nota ' slíkt ekki einnig verið hægt
Þýðing bókarinnar virðist mjer gjalcleyri. Spumingin er, til við opnun Þjóðleikhi.ssins.
yfxrlextt mjogvelaf hendx leyst h eii að nota hann f t
A stoku stað hefði þo nokkrul ,
meiri natni við þýðinguna ekki I °S .íremst' hvað “© að ganga
sakað, enda lætur þýðandi þess J
getið, að annríkí hafi háð. sjer | Frá áramótum til aprílloka
við þýðinguna. j voru fluttir inn 93 fólksbílar.
Á bls. 17 stendur: „í ma/gar | Bilum þessum er þó ekki út
aldir hafa möguleikarnir fyrir hlutað til landsmanna eftir þörf ! eftir tillögum að ieiktjöldum
byggð á öðrum hnöttum valdið um' þeirra, hekiur eru þetta frá fleirum en einum listam.
monnum osjálfráðum (á ensku mestmegnis svokallaðir „sjó- Er ekki nokkur sjálfsblekking
finnst mjer það hæpin þýðing. mannabxlar . — Þessir : i þvi folgm, að taka sem goða
Fyrirsögn fyrir öðrum kafla bílar kosta gjaldeyri. — og gilda vöru holsyrði utlendra
bókarinnar er „Hin dimmu en Hvort sem þessi gjaldeyrir er ! gesta. Þeir eru gestir okkar og
örlagaríku ár.“ Á frumritinu erl „frjáls“ eða „ófrjáls“, þá á að vilja e. t. v. ekki eiga á hættu
fyrirsögnin „The dim yet potent | koma í veg fyrir misnotkun
years“. En „dim“ á ensku þýðir hans, a. m. k. þangað til aftur
ekki „dimmur“ á íslensku, held- batnar í búi. Það er kaptíuli út
ur halfdimmur rökkurskenndur,- af f ir sig> en sem nær ekki
oljos. Mjer hefði þott fara betur I , , .
að þyða þetta t. d. „Longu liðn- , ’ .. , ,
ar en örlagaríkar aldir“, eða gerðarmenn, utflytjendur eða
„Grá en mögnuð forneskja.“ ,j innflytjendur fái laun sín
Á bls. 35 stendur: „Afleiðing- greidd að verulegu leyti í er-
arnar af hugkvæmni hans og | lendum gjaldmiðli. Engin ein
hugarró (á ensku „mind rest- [ stjett aflar bans öðrum fremur,
lessness") hafa sest eins og j heldur eru allar nauðsynlegar
þ.ióðfjelagsstjcttir hlekkir i
verkin, til þess að hlífa kjóln-
um. Karlmenn eiga einnig að
nota hlífðarföt eða samfestinga
þegax- þeir vinna óþrifaleg verk.
Það er sjálfsagt að hengja föt
herðartrjé, en ekki kasta þeim
frá sjer hvar sem er.
Menn eiga ekki að nota vasa
sína eins og skranhirslu. Það fer
einnig illa með fötin að ganga
með hendur í vösum.
Gæta verður þess að mölur
komist ekki í ullarfatnað.
Óhagkvæmt ér að nota fatnað
svo lengi að hann verði mjög
óhreinn. Dragið ekki að taka
burtu bletti.
S. H.
uppsprettur lífsins.“ Hjer bykir. .. , ,.
mjer sennilegt að um prentvillQ | somu keðlu-
sje að ræða, að í stað „hugarróH Þeir sem kaupa og selja síld
eigi að standa „hugaróró". („Eirðj við Faxaflóa, fá sjálfir að
arleysi“ kynni að vera nákvæm-J braska með gjaldeyrinn, sem
ari þýðing). Annars eru prenG-tfyrir hana fæst. Meðal annars
villui í bókinni mjög fáar. I efu keypt fyrir hann gólfteppi,
Hákon Bjarnason hefur tmnið!
sem seld eru hjer við mjög háu
sjerstakiega þarft verk með því i _ T. .... f,.
að þýða bók þessa á íslensku. | veiðl'rNu er SVO pmáll1
Auk þess sem hún er fróðleg og sokn °ftir þest.ai í „Faxasild , að
skemmtileg aflestrar, þrátt fyrii | saltendur bjóða sjómönnum
hið uggvænlega efni hennar, ætti reknetin „upp á krít“, ef þeir
tvímælalaust að taka ýms atriði | lofast til að selja viðkomandi
úr henni ^ upp í kennslubækur rnanni síldina Á síðasta ári
skólanna í landafræði og menn-1 nam útflutningur þessarar Faxa
ingarsogu ogíkennslubækurum flóasíldar rúmlega 8 milj. kr.,
jarðræktarfræði og bunaðarhattu 1 ... , _ ., ,
við bændaskólana sem Óarhagsxað hafði aðeins
takmarkaðan raðstofunarrjett
Guðm. Marteinsson.
Ríkið ætti að veita síldarsalt-
anda einkaleyfi til söltunar á
allri Faxaflóasíld, gegn því, að
hann flytti mn allt bygging-
arefni til Hjúkrunarkvenna-
Braggarnir
Framh. af bls. 8.
um og farið sínar eigin leiðir, þó
atrikin, óhöpp eða veikindi hafi
um skeið neytt það til að þurfa | skólans, þótt það yrði til þess,
að ekkert væri flutt inn á einu
ári af gólfteppum, ávaxta
mauki, íþróttavörum eða „gæja
að særa með kaldri gagnrýni,
og ber því að taka ummælum
þeirra með nokkurri varúð. —
Það er einnig álitamál hvort
ekki er til of mikils ætlast að
sömu menn sjeu bæði leiktjalda
málarar og taki einnig virkan
þátt sem leikarar. Hlýtur ekki
annað að vera gert að einhverju
leyti á kostnað hins. Er ekki
umgjörð leiksins, leiktjöldin,
það mikilvæg, að leiktjaldamál-
arinn megi gefa sig óskiftan að
þeim.
Hjer virðist hafa verið næg-
ur tími til undirbúnings. Ljósa-
tækni og önnur starfsskilyrði
hafa verið margrómuð sem hin
fulkomnustu. Hvers vegna eru
leiktjöldin ekki betri9 -
20. maí.
Stefán Jónsson, teiknari.
— Halfdán Bjarnason
Framh. af bls. 7.
þannig að hún þykir nú best
sinnar tegundar.
Það er von, að slíkum mönn-
um sárni, er haffn er lygaárás á
þá í blöðum heima á íslandi,
þar sem þeir geta engri vöm
komið við sökum fjarlægðar.
En bót er það í máli, að hin
lúalega árás vár svo óvönduð
og rakalaus, að ásökunum var
ekki trúað. Og það er rjett, að
ekki verður það landinu til
frægðar, þegar ráðist er á hátt-
settan embættismann og full-
trúa íslands hjá framandi þjóð
í opinberu málgagni á íslandi.
Það væri gæfa íslands, að
eignast sem flesta dugnaðar-
menn og drengskaparmenn 4
borð við Halfdán Bjamason,
bæði heima og erlendis.
- Afmæli
á opinberri hjálp að halda.
Reykjavík, 2. júní 1950.
Sig. Á. Björnsson
frá Veðramóti.
— Ilölsk hjénabönd
Frh. af bls. 1.
tíma liðnaðarhætti og vaxandi
sjálfræði kvenna.
öllum siðmentuðum lönd
nm tr stefnt að því, að gera
hjúskaparslitin sem auðveldust.
Með þessum nýju ákvæðum í
ítölsku hjúskaparlögunum er
þeim mönnum gert ókleift að
öðlast skilnað, sem verða
I bindum“.
Hjer hafa einungis verið tal-
I in örfá dæmi af þeim, sem í
hugann koma, um misnotkun
Framh. af bls. 10.
Jeg sakna þess að vita ekki
nákværrdega, hve mörgum börn-
um Þórunn í Ey hefir tekið á
móti síðastliðin 50 ár. En þau
skifta áreiðanlega mörgum hundr
uðum. Og öll eru þau börnin
hennar í vissum skilningi. í
þeim öEum — og jafnframt í hin-
um mörgu mæðrum þeirra —
mun hún eiga þau ítök, sem seint
munu fyrnast.
Jeg samfagna þjer í dag, Þór-
unn í Ey, með allar minningarn-
ar um hið langa og farsæla ljós-
móðurstarf. Jeg þakka þjer hjart
anlega fyrir börnin mín — fyr-
ir börnin öll, sem' þú hjálpaðir
til að sjá dagsins ljós. Og jeg
árna þjer allra heilla og bless-
gjaldeyris. Ekkert blað hefði unar í þeirri öruggu trú, að bjart
rúm, ef þau væru talin öll. En
á meðan þetta er látið viðgang-
ast, er ekki hægt að sætta sig
við, að neitað sje um brýnustu
aðgerðir í sjúkrahúsmálum. —
Það er jafnvel ekki nægilegt,
að verksmiðjur sjeu starfrækt-
ar og bygð sjeu orkuver, heldur
verður fvrst og fremst að hugsa
um heilbrigði fólksins, undir-
. . _ , , ,, i stöðu starfsorkunnar, sem er
starfa sinna vegna að hafa it- .... ..._ .
, , , . “ _ , _; ollum oðrum orkuverum nauð-
alskan þegnrjett. Er þar um að j . .
ræða embættismenn ríkisins og 8
aðra þá, sem mega því aðeins j ------------------------------------
reka atvinnu sína á Ítalíu, að EF LOFTUR GETUR Þ.4Ð EKKl
þeir sjeu ítalskir þegnar“. * ÞÁ HVER ?
verði um ljósmóðurhendur þín-
ar, bæði þessa heims og ann-
ars.
Jón Skagan.
— Síra Halidcr
Framh. af bls. 1.
dal f. h. U. M. F. Drengur skraut-
ritað ávarp. í öllum þessum fje-
lögum hefur sjera Halldór starf-
að meira eða minna, og summo
alla sína prestskapartíð.
Alls munu hafa verið fluttar
13 eða 14 ræður;og ávörp. Einn
meðal ræðumanna var sjera Hálf
dán Helgason prófastur á Mos-
felli. — Auk þess flutti Helgf
Bjarnason sjera Halldóri tvöi
frumsamin erindi.
Að lokum voru borð upp tekin*
og endaði samkvæmið með dynj-
andi dansi.
Sjera Halldór flytur nú til
Reykjavíkur, er hiim nýkosnf
prestur tekur við.
St. G.
iiiiiiMiiiiidiiimimitfiiintiiiiiiimimiiiiiiiiiiiimiiiiii
Gólfteppi
Kaupum gólfteppi, nerrafatnafi,
harmonikur, útvarpstæki, heim-
ilisvjelar o. m. fL — Staðgreiðsla
Fomverslunln Vilaslíg 10
Sími 80059.
itiiiiiitiiiitittiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimMiiii iiiiiiiiiniiiitixii iia
Hópferbir

Höfum ávalt til leigu 22ja—30 manna
bifreiðar til hópferða.
Bifriðasíöð Sfeindórs.