Morgunblaðið - 13.02.1953, Blaðsíða 10

I
10
MORGUNBLÁÐIÐ
Föstudagur 13. fcbr. 1953

HVERS VEGNA?
Skdldsaga eítir Daphne de Maurier

■■■■■■■■■■■■■■■■■ri
■ IIIMMIIMMIMIIIMIMIMMIMIIIIIIIM
iMiiiimmmiMiiimiimiiiiiiiiiiiiiimmiMmiiiiiimMiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiimmiiiiimmiifimmiiiimimisi
Framhaldssagan 11 t
Black ók áfram í gegn um þorp .
ið í vesturátt. Honum fannst mik- '
ilsvert að komast að því hvenær
nákvæmlega Mary Warner hefði
misst minnið. Það var gefið mál
að hún mundi ekkert af því sem
fram hafði farið í veizlunni hjá
humlasöfnurunum. Svimi, högg á
höfuðið, hvarta myrkur, tvær
skelfdar stelpur hlaupandi heim ,
tilvonandi föður. Konuna grunaði
ekkert.
„Ja, það er fallegt hérna, herra
Biack“, sagði hún. „Það eru marg
ir sem vilja koma hingað aftur,
ha?“ Hún hló hvelium hiátri.
,,Það eru þó ekki allir sjúkling-
arnir mínir eins hrifnir af því að
líta aftur í tímann. Þér munduð
verða hissa á því hve það eru
fáir“.
_ . , . , . , , Black retti henm sigarettu.
aður en afbrot þeirra kæmist upp.1 rl. , „
^ j Hun þaði það og saug hana af
u | áfergju. „Ég vöna að ég þurfi
. ekki að verða fyrir vonbrigðum".
„Vonbrigðum", sagði hún. „Við
, gerum okkur engar grillur hér.
■ Þær fara allar beina leið á fæð-
' ingarstofuna, og þar er ekki alltaf
sæluríki".
□
Johnson við St. Bee-skólann
hafði staðið á því fastar en fót-
unum að Mary hafði ekki haft
hugmynd um hvernig komið var
fyrir henni.
Þegar umsjónarkonan hafði
komizt að sannleikanum og farið
að spyrja telpuna spjörunum úr,
þá hafði hún orðið steinhissa og
haldið að konan væri gengin af
göflunum. ,.Hvað eigið þér við?“
hafði hún sagt. „Ég er ekki full-
orðin og ég er ekki gift. Eigið þér
við að ég sé eins og María guðs-
móðir?“ Hún hafði ekki hug-
mynd um staðreyndir lífsins.
Skólalæknirinn hafði ráðlagt,
að spyrja telpuna ekki frekar.
Sent hafði verið eftir föðurnum.
Og Mary Warner var send burt.
Þar með var málið útkljáð, hvað
snerti herra Johnson og skólann.
Black velti því fyrir sér, hvað
presturinn hafði sagt við dóttur
Black fór að kenna í brjósti um
hina ímynduðu Pearl. „Jæja“,
sagði hann. „Konan mín er nokk-
Uð hraust. Hún er ekki hrædd.
Hún er að vísu allmiklu yngri en
ég. Það er það eina sem ég hef
áhyggjur af. Hún er ekki nema
átján ára. Er það ekki heldur
ungur aldur til þess að fæða
börn?“
„Þær eru aldrei of ungar“,
sagði konan og blés frá sér reykj-
arstrók. „Því yngri, því betra.
Beinin eru þá ekki eins hörð og
vöðvarnir linari. Það eru þær
gömlu sem valda okkur mestum
vandræðum. Þær koma hingað 35
ára og halda að þær séu á
hveitibrauðsdaga. Langar yður til
að sjá litlu angana? Ég hef hér
lítinn náunga, sem fæddist fyrir
klukkutíma síðan. Hjúkrunarkon
an er einmitt að þvo honum áður
sma. Hann grunaði að prestur- , 1 +
, , . , , skemmtiferðalagi. En þær komast
mn hefði spurt hana 1 þaula þang-
að til hún var örmagna. Slíkt
áfall hlaut að vera nóg til þess
að gera hvaða barn sem var and-
lega veiklað það sem eftir var
ævinnar. Ef til vill -gæti hann
fengið lausnina í Carnleath. Verst
var að Black vissi ekki gerla að
hverju hann átti að leita. Séra
Warner hafði áreiðanlega skipt
um nafn.
Carnleath reyndist vera lítið
fiskiþorp á suðurströndinni.
Sennilega hafði það stækkað eitt-
hvað síðustu nítján árin, því þar
voru þrjú eða fjögur sæmilega . áður?“
stór gistihús, og nokkur einbýlis- i ln®rra U1' , _.. , , rr._
, . , 6 _ _ ' „Yngri en það , sagði hun. „Við
hus, og það var auðseð a ollu að ...” _ ._ , . ...
. , , , _ . tokum-við þeim a ollum aldri, allt
ibuarmr lifðu nu mest a ferða-' ...... . .... ,
fra fjortan og upp 1 fiorutiu ara.
brátt að hinu gagnstæða. Leikur
konan yðar mikið tennis?“
„Alls ekki“.
„Ágætt. Við höfðum stúlku hér
um daginn .. sigurvegari í tennis
frá Newquay og vöðvarnir á
henni voru svo stífir að hún var
með hríðirnar í 36 klukkutíma.
Við vorum orðnar alveg uppgefn-
ar þegar því loksins var lokið“.
„En konan?“
„Allt í lagi með hana, þegar við
voru búnar að sauma hana sam-
an“.
„Hafið þér haft átján ára sjúkl-
Og það er óhætt um það að þær
hafa ekki allar átt skemmtilega
en hann verður sýndur móðu- ;
rinni“. | í
Black herti upp hugann. Úr því ;
forstöðukonan var svona opinská •
eftir eina sígarettu, hvernig ;
mundi hún þá vera ef hún fengi »
eitt eða tvö glös af vini. Hann ;
varð að bjóða henni að borða með j
sér á einhverju veitingahúsinu.' í
Honum var fylgt um fæðingar- j
stofnunina, sá tvær eða þrjár kon
ur á steypinum og þegar hann
hafði skoðað börnin, fæðingastof-
una og þvottahúsið, sór hann og
sárt við lagði í hljóði að verða
barnlaus það sem eftir væri æv-
innar.
Hann pantaði herbergi þar sem
var útsýni yfir sjóinn fyrir Pear'í,
nefndi dag í maímánuði, hann
borgaðf jafnvel inn á reikningmn
fyrirfram, og bauð forstöðukon-
unni að koma með sér út að
borða.
„Þakka yður kærlega fyrir, það
þætti mér mjö'g gaman“, sagði
hún. „Smyglarahreiðrið" er lítið
veitingahús samanborið við þau
stærstu hérna, og það er ekki einu
sinni fallegt útsýni út um glugg-
ana þaðan, en þeir hafa beztu vín-
föngin á boðstólnum í Carnleath".
„Þá förum við í „Smyglara-
hreiðrið“, sagði Black og þau
ákváðu að hittast klukkan sjö.
Þegar klukkan var orðin hálf
tíu og hún hafði drukkið tvö glös
af brennivíni, hálfa flösku og
Chablis og koníak á eftir var ekki
vandinn að fá hana til að leysa
frá skjóðunni, heldur að fá hana
til að þegja. Hún fór að lýsa smá-
atriðunum í störfum Ijósmæðra
svo að Black var farið að sundla.
Hann sagði henni að hún ætti að
skrifa endurminningar sínar. Hún
sagðist ætla að gera það þegar
hún hætti störfum.
„Þér nefnið auðvitað engin
nöfn“, sagði hann. „Það þýðir
ekki að reyna að teija mér trú um
að allir sjúklingarnir yðar hafi
verið giftar konur, því að þvi
trúi ég ekki.
mannaheimsóknum, eins og þeir
áður mundi hafa lifað af fisk-
veiðum.
Black sendi Phyllis og hinn
unga bróður hennar tíl sinna
réttu heimkynna. Nú var hann
nýgiftur maður. Konan hans var
átján ára og átti von á sínu fyrsta
barni. Black spurðist fyrir um
fæðingarstofnanir. Hann varð
ekki fyrir vonbrigðum. Það var
fæðingarspítali í Carnleath, „Sea
Wiew“ var það kaliað stóð úti á
klettásnös fyrir ofan höfnina.
Hann skildi bilinn eftir fyrir unni aftur niður til hans, en hann þorði varla að treysta
utan garðinn, steig út og gekk þeim.
upp aö forstofudyrunum. Hann | „Það hefir viljað til, að þeir hafa ekki reynzt mér sem
hringdi bjöllunni og bað um að áreiðanlegastir" hugsaði hann. „Og hver veit nerna þeir
fá að tala við forstöðukonuna. Já/*kunni að búa yfir svikráðum.“
eftir GRIMMSBRÆÐUR
8.
það var viðvíkjandi plássi í ná-
inni framtið.
Honum var fylgt í einkasetu-
stofu fórstöðukonunnar. Hún var
Og í stað þess að fara í korfuna sjálfur, lét hann bareflið
í hana. Það var honum happ, því að þegar þeir félagar voru
búnir að draga körfuna hálfa leið upp, slepptu þeir kaðlin-
,. . „ , , , ium og létu hana detta niður aftur. — Og ef Jón hefði verið
h U og digur og full a'kat.no £ henni myndi hann hafa beðið bráðan bana.
mundi að skilja hina ímynduðu . ?n það var þyngn þrautm að komast upp ur gjanm, og
eiginkonu sína .. Pearl átti hún | oskiemmtxleg tilhugsun að deyja þar ur sulti.
að heita eftir í hennar umsjá. I Hann litaðist nú nm í hellinum og herberginu, þar sem
„Og hvenær eigið þið voníá að hann hafði fundið 4cóng»dótturina.
það verði?“ | Dvergurinn 14 á "gðlfínu, eins og hann hafði gengið frár
Hún var ekki frá Cornwáíl. Það honum. Jón tók. fiftir-þy| að glampaði á gullhring á fingri
heyrði Black á málfæri h'énnar. dvergsins. Hanfí‘ tók hrfnginn af fingri hans og setti hann á
Hún var frá London og talaði fingur sér, en á meðan hann var að því, heyrði hann ein-
.,kokney--‘mállýzku. j hvern þyt yíir höfði sér. Og þegar hann leit upp, sá hann
„I maí“, sagði Black. „Konan einhverjar andaverur, sem spurðu hvers hann óskaði.
mín er rúna hjá tengdafólkinu j Fyrsf varð hanp alveg orðlaus af undrun, en hann áttaði
xnínu, og þess vegna er a hingað gig braff Qg bað ántlana að bera sig upp á jörðu. Þeir hlyddu
ominn emn. un, ,ei s u 13 !n /honum samsfúndís og svifu með hann upp úr gjánni. :
KZÆRÍ’ÍÍÍSl WMBf to—#. var engan mann að sjá, tg ekki
sem við vorum hér'hveúibrauðs- heldur í höllinm. — Trjávingull og Klettabrjótur höfðu far-
dagana okkar, þykir henni vænt ið leiðar sinnar og tekið kóngsdótturina með ser, v
um staðinn og það þykir mér auð : Jón fór nú aftur að rjála við hringinn, og komu þa and-
vitað líka“. Black setti upp bros, arnir von bráðar og sögðu honum, að félagat hans hefðu
hann áleit að ætti vel við siglt til hafs. Jón flýtti sér nú sem mest hann mátti ofan
Landsmálafélagið
VÖRÐUEfi
SPILAKVÖLD I
■[
verður í Siálfstæðishúsinu á bolludaginn, 5
mánud. 16. þ. m. og hefst kl. 8,30 síðd.
Varðar-Whist! — Verðlaun veitt.
^ í1
Okeypis aðgangur fyrir félagsmenn og gesti þeirra. g
STJÓRNIN [j
Sjálfstæðismenn! i
Drekkið bollukaffið á spilakvöldi Varðar. :
Nýju og gömlu
dansarnir
í kvöld kl. 9. — Stjórnandi Númi Þorbergsson
Hljómsveit Magnúsar Randrup Icikur.
Aðgöngumiðar seldir frá kl. 8. Verð kr. 15.00.
VETRARGARÐURINN
VETRARGARÐURINN
DANSLEIKÐR
í Vetrargarðinum í kvöld kl. 9,
Hljómsveit Baldurs Kristjánssonar.
Miðapantanir í síma 6710, eftir klukkan 8.
V. G.
Dansleikur
verður haldinn að HLÉGARÐI, Mosfellssveit, laugard.
14. febrúar. — Hefst kl. 9,30.
Ferðir frá Ferðaskrifstofu ríkisins kl. 9,00.
Ölvun bönnuð. — Húsinu lokað kl. 11,30.
U.M.F. Afturelding.
SKATAR
GRÍMUDANSAR verða í Skátaheimilinu miðvikudaginn J
18. febrúar, Oskudag, kl. 4 fyrir yngri en 16 ára. Kl.
9 fyrir 16 ára og eldri.
Skátaheimilið í Reykjavík.
Laxá í Leirársveit
fæst leigð til stangaveiða yfir laxveiðitímabilið næst-
komandi sumar. Þeir, sem kynnu að vilja gera tilboð í
veiðiréttindin, sendi tilboð sín iil undirritaðs formanns
Fiskiræktar- og veiðifélags Laxár fyrir 1. marz næstk.
Óskað er eftir, að lekið sé fram í tilboðunum hvort þau
miðist við, að eingöngu sé veitt á flugu, eða notað sé hvert
annað löglegt veiðiagn, sem völ er á.
Réttur er áskilinn til að taka hvaða tilboði sem er,
eða hafna öllum.
Stóra Lambhaga 12. febrúar, 1953.
Sigurður Sigurðsson.