Morgunblaðið - 04.09.1965, Síða 20

r
20
MORGUNBLAÐIÐ
r
taugardagur 4. sept. 1965
PATRICK QUENTIN:
GRUNSAMLEG ATVIK
Það versta var, að mamma,
sem hafði alltaf verið kynþokk-
inn uppmálaður á tjaldinu, hafði
aldrei viljað viðurkenna kynferð
ismálin í daglegu lífi og harð-
neitaði því, að þau ættu nokk-
urn þátt í góðverkum hennar.
Pegar til dæmis menn eins og
Ronnie, sem látið var sem væri
að þiggja samúð hennar og holl-
ráð, tóku að froðufella í návist
hennar, horfði hún á það blind-
um augum og gekk að því með
oddi og egg að koma þeim aftur
til löglegra maka sinna.
Nú skellti hún á mig öllum
madonnusvipnum: — Góði minn
til allrar lukku tókst mér að
bajrga honum. Það var nú eng-
inn hægðarleikur en þó ég segi
sjálf frá, á hún Sylvia La Mann
ekkert að gera í hendurnar á
mér. Og meðan ég var að þessu,
hvort sem var, fannst mér ég
verða að gera eitthvað líka fyr-
ir garminn hana Normu. Ves-
lings Norma, sagði ég við Ronn-
ie, auðvitað drekkur hún og auð
vitað er hún stundum þreytandi,
og ef þú ferð varlega, þá sé ég
ekki, hversvegna þú getur ekki
heimsótt einhverja smástjörnu
öðru hverju. En hversvegna
ekki reyna að vera dálítið þol-
inmóður við hana Normu garm-
inn? Hugsaðu þér bara ástand-
ið hjá .henni. Þú, hinn mikli
framleiðandi með alla bankana
I vasanum, en hún ...... Hvað
er hún orðin. Þú veizt. að hún
var áður vinsæl sem peysu-
stúlka. Hversvegna ekki reyna
með hana? Finndu nú einhverja
stóra mynd handa henni og
gerðu hana að stjörnu aftur!
— Var þetta Ninon de Lenclos
hlutverk þá þín hugmynd?
— Já, víst var það, væni
minn. Vitanlega hefur handritið
verði tilbúið mánuðum saman.
Veslings Ronnie hafði verið að
reyna að draga Garbo út úr
greninu sínu í hlutverkið, en ég
sagði honum bara, að hann gæti
eins vel reynt að draga Ninon
de Lenclos sjálfa upp úr gröf
sinni. Láttu hana Normu ves-
linginn hafa það, sagði ég. Náðu
í sterkan karlmann í hitt aðal-
fclutverki, og þá verður hún al-
veg guðdómleg. Og þó að hún
sé orðin dálítið digur, þá sér
það enginn gegn um krínólín-
una.
Ég leit á hana með einhverju,
sem nálgaðist lotningu. — Ég
mátti svo sem vita, að þú vær-
ir eina manneskjan í heiminum,
sem gæti fengið Ronnie til að
fleygja frá sér mannorðinu og
sex milljónum dala í ofanálag!
Mamma hleypti brúnum.
Hvert orð, sem hægt var að
leggja út sem skammaryrði,
fordæmdi hún sjálfkrafa. —
Hvernig geturðu talað svona?
Norma hefði orðið ágætis Nin-
on, er ég viss um, og auk þess
var Ronnie búinn að fá Brad
Yates til að leika móti henni.
Af öllum karlkyns glæsileika
1 Hollywood á þessum tíma, var
Brad Yates glæsilegastur. Ég
vissi, að mamma hafði sjálf
ekki átt neina ósk heitari en
leika móti honum. Hún greip
upp rauðu lestrargleraugun sín
og sveiflaði þeim.
— Og hugsa sér, að hún skuli
deyja einmitt þegar ferill henn-
•r átti að verða gæsilegri en
nokkru sinni áður. Hvílíkur sorg
arleikur! Og aumingjann hann
Ronnie! Þú hefðir bara átt að
•já hahn. Hann er alveg úrvinda
veslingurinn .... alveg saman-
fallinn!
Ég reyndi að hugsa mér Ronn
ie samanfallinn af því að verða
»f þessari endurnýjuðu hjúskap-
•rsælu, sem mamma hafði neytt
uppá hann.
— Ertu viss um, að hann sé
•vo mjög samanfallinn? spurði
— Auðvitað er hann það,
hvæsti mamma. — í blíðu og
stríðu var Norma konan hans
á heil tíu ár og meira tiL Þú
mátt ekki vera svona illkvitt-
inn. Það er svo viðbjóðslegt.
Auðvitað hafði ég eins mörg
áhyggjuefni nú og ég hafði haft
í flugvélinni á leiðinni, en rúm-
ið þarna var mjög mjúkt. Ég
velti mér á bakið og lét mér
líða vel. Ég kunni vel við rúm-
in hennar mömmu. Og mér þótti
líka vænt um að vera kominn til
hennar. Ég hafði alveg verið
búinn að gleyma, hvernig það
var að láta skamma sig og
þveita sér til og frá.
— Mamma!
— Já, elskan!
— Hvernig gerðist þetta?
— Gerðist hvað?
— Með hana Normu, auðvitað.
— Gerðist? sagði mamma og
breytti um tón. Hvernig gerist
það, þegar menn detta niður
stiga? Þá detta menn niður stig-
ann.
■— Var Ronnie þarna viðstadd-
ur?
— Hvar hefði hann svo sem
átt að vera annarsstaðar?
4
— Sá hann hana detta?
— Vitanlega sá hann það ekki.
Hann var langt í burtu, við
sundpollinn. Langt í burtu.
— Hversvegna?
— Vegna þess, að þau hö'fðu
borðað í húsinu við sundpoll-
inn. Þessvegna var það.
— En hvað var Norma sjálf
að vilja inn í húsið?
— Hún fór inn til að ná í
eitthvað. Það hafði hún verið
að gera á tuttugu mínútna fresti.
Bók, eða gleraugun sína eða
kápuna sína. Ronnie segir nú,
að hún hafi verið að ná sér í
gin að drekka.
— Hversvegna hafði hún það
ekki bara með sér?
— Af því að Ronnie hafði
látið hana sverja að vera skikk-
anleg, svo að hún eyðileggði
ekki myndina. En þú veizt nú,
hvernig þessi drykkjusýki er.
Mamma setti upp bindindissvip.
— Hún fór bara aftur og aftur,
og kom alltaf aftur kenndari en
næst á undan, svo að loksins fór
Ronnie inn til að athuga þetta
nánar. Og þarna lá hún. Gin-
flaskan hlýtur að hafa verið í
svefnherberginu. Hún hafði svo
farið niður stigann og ........
hopp!
Þar serrr faðir minn hafði ver-
ið loftfimleikamaður og móðir
mín hafði sem syrgjandi ekkja
farið sjálf að vinna með því að
aðstoða Hans frænda í einhverj-
um jóðl-þætti, þá hefur þetta
„hopp“ líklega verið einhvers-
konar atvinnuorð hjá henni, og
þá ekkert við það að athuga,
eins og ^ stóð. Samt virtist það
ekki eiga sér hinn rétta tón í
sambandi við þetta so'rglega falí
Normu. Það var eitthvað óþarf-
lega fjörlégt. Og ég treysti
mömmu aldrei, þegar hún gerð-
ist fjörleg.
— Svo það gerðist þá svona?
sagði ég.
— Já, svona gerðist það.
— Og enginn viðstaddur þeg-
ar það gerðist?
— Hvaða óskapa spumingar
eru þetta. Það er eins og þú
hafir gaman af að fólk sé að
deyja.
— Ég á við, að þjónustufólk-
ið hefur að minnsta kosti verið
þarna nærri.
— Það var fríkvöldið þess.
Mamma reis upp víð olnboga
og horfði á mig og nú var það
með arnaraugunum. En svo setti
hún upp hneykslunarsvip. —
Þú ert vonandi ekki að gefa í
skyn, að Ronnie hafi .... gert
eitthvað?
— Ja-a ....... sagði ég.
— En sá þankagangur, blessað
bam! Ekki veit eg hvaðan þú
hefur hann! Svo þrumaði hún
nokkra stund enn, en svo fyrir-
gaf hún mér. — Veslings Nikki,
þú hefur verið að hafa áhyggj-
ur. Hræðilegt! Alla leiðina í flug
vélinni — eintómar áhyggjur.
Auðvitað rannsakaði lögreglan
þetta alltsaman. Þeir komu
margir — allt beztu mennimir,
sem til voru. Og auðvitað sögðu
þeir, að þetta væri slys. Hana-
nú! Nægir þér það?
Það nægði mér. Og að var
yndisleg tilfinning. Þarna kom
það. Þetta var slys og lögreglan
sagði það sjálf.
— Elsku raamma! sagði ég.
— Elsku Nikki!
Hún klappaði mér á kinnina
og stóð upp af rúminu, og gekk
að snyrtiborðinu. Snyrtiborð
mömmu vor fyrir sitt leyti eins
og ljósrauðu veggirnir. Þau voru
míla á lengd með mílulöngum
spegli yfir og á þeim voru nokk-
ur tonn af snyrtivörum, sem
hún snerti helzt ekki við, nema
séfstaklega mikið skyldi við
hafa. Hún hafði tekið upp
bursta, sem lá innan um þvögu
af ljósmyndum, sem hún skildi
helzt aldrei við sig. Óteljandi
frægar persónur, sem höfðu gef-
ið henni áritaða mynd af sér,
en þær sem hún hafði frammi
voru aðeins myndirnar af þeim
allra helztu og svo mynd af
mér sem ungu barni í Varsjá,
Osló eða Barcelona, eða hvar
það nú var, sem ég fæddist,
mynd af Hans frænda, mynd af
Pam, mynd af Gino og mynd af
pabba.
Hún fór að bursta á sér hárið.
— Guð minn góður, klukkan
er hálfellefu og ég sór honum
Ronnie, að ég skyldi koma
klukkan tíu.
Ég lá kyrr á rúminu og horfði
á hana með ánægjusvip, og
hugsaði um, hvað það væri nú
gott að vera kominn heim aftur
og allt væri í lagi og þar sem
ég hafði hitt mömmu á heppi-
legri stund, mundi ég geta sært
út úr henni aðra Parísarferð til
Moniku. En þá skaut upp hugs-
un, sem jafnvel þá hefði getað
verið óþægileg.
— Hver ætlar að taka að sér
hlutverkið, mamma?
—. Hvað, elskan? Hún sneri
sér frá speglinum. Andlitið á
henni, sem gat sett upp hvaða
svip sem vera vildi, var þó sér-
staklega fært um að sýna eng-
an svip. Nú var þessi auði svip-
ur einmitt á því. — Hvað varstu
að segja, Nikki minn? Ég heyrði
það ekki?
— Ég var að spyrja, hver
ætti nú að leika Ninon de Len-
clos?
Mamma var enn með silfur-
burstann uppi í hárinu. Snöggv-
ast var eyðisvipurinn kyrr á
henni, en svo benti hún með
burstanum á handritið, sem lá
rétt hjá mér á rúminu. Ég tók
það upp.
EIGN KVIKMYNDAFÉLAGS
RONALD LIGHTS
KVENLEG AÐ EILÍFU
KVIKMYNDAHANDRIT
,BYGGT Á SÖGUNNI
AF NINON DE LENCLOS
Ég leit á handritið og var aft-
ur orðinn eitthvað skrítinn inn-
an um mig. Mamma kom til
mín og settist á rúmstokkinn.
— Mér leiðist það nú hálfgert,
en ég neyðist bara til að gera
það. Ekki einasta fyrir hann
Ronnie, heldur líka fyrir hana
Normu veslinginn. Þannig hefði
hún viljað hafa það. Og það
sagði ég líka, þegar veslings
Ronnie grátbað mig að taka það
að mér og bjarga myndinni. Þá
sagði ég, að þannig hefði hún
Norma viljað hafa það.
3. kafli.
Ég vissi, að mamma hafði til
að bera ótrúlega dirfsku og
jafnþykka húð og nílhestur.
Annars hefði hún aldrei orðið
Anny Rood hin mikla. En þetta
fannst mér fullmikið, jafnvel af
henni. Svipurinn á mér hefur
víst verið jafn einkennilegur og
tilfinningarnar, því að hún leit
hvasst á mig.
— Jæja, hvað er það nú, strák
bjáni?
— Hvað heldurðu, að þeir
segi? tókst mér að stynja upp.
— Hverjir? Hverijir? Hverjir
segja h'vað?
— Blaðamennirnir. Hollywood.
Allir. Norma dettur og drepur
sig. Ronnie vitlaus í þér. Þú
leggur undir þig íeitustu mynd,
sem á ferðinni hefur verið síð-
an . Boðorðin tíu“, og það áður
en x. jima er einu sinni kólnuð.
—Legg undir mig, þó, þó!
Mamma lamdi á handarbakið
á mér með burstanum, svo að
mig sárverkjaði. „Hefurðu eng-
in eyru á hausnum? Ég sagði,
að Ronnie hefði beðið mig ....
hann grátbað mig melra að segja
og þegar ég loksins lét undan,
þá var það aðeins fyrir Normu
gert ....... henni til heiðurs!
— Ég skil, sagði ég.
Mamma greip í axlirnar á
mér. og hristi mig harkalega.
— Þú, Nikki! Ertu svo ungur og
heimskur, að þú getir ekki skil-
ið vinargreiða? Hún gleymdi
mér svo og fór að verða falleg
og dreymandi á svipinn. — Þessi
mynd á ekki bara að verða ein
af öllum hinum með leikkonu,
sem leikur hlutverkið sitt. Hún
á að verða minnisvarði um kæra
vinkonu.
Mér svelgdist á.
— Ég er þegar búinn að segja
Ronnie, að ég taki ekki við hlut-
verkinu með neinum öðrum skil
málum. Fyrst koma nú yfirskrift
irnar: „Ronald Light sýnir Anny
Rood og Brad Yates í „Kvenleg
að eilífu“. Svo glymur tónlistin
við — dauðaþögn — og röddin
mín, mjög mjúk, segir: Kven-
leg að eilífu, saga mikillar
franskrar konu, tileinkuð minn-
ingu mikillar konu í Hollywood
— Normu sálugu Delaney."
Hún þagnaði, mjög hrærð, en
svo birti yfir andlitinu í engil-
brosi. — Svona á að gera það,
Nikki, og ekki öðruvísi.
— Það er yndislegt! kvakaði
ég, og hugsaði lotningarfullur:
Þetta hefði enginn getað gert
svona vel, nema sú gamla, eða
látið sér detta það í hug. Þetta
er hræðilegt, en hún ver vís til
að geta hrist þetta af með ósvífn
inni. Blessuð mamma!
Hún hafði nú tekið aftur gleði
sína og hélt áfram að mála sig.
— Og svo geri ég auðvitað meira
henni til heiðurs. Ég gef blaða-
viðtöl. Ég skrifa greinar í kvik-
myndaritin. „Anny Rood og
Norma Delaney. Sönn Holly-
woodvinátta“. Það er nú það
minnsta, sem ég get gert, því að
hef ég ekki þekkt Normu í heila
eilífð, ef út í það er farið?
Manstu ekki eítir því, mörgum
árum áður en ég kom hingað,
þegar við vorum báðar a.lls ó-
þekktar og hún var að sýna sig
allsnakin i Folies Bergéres, og
var gift Roger Renard, þessum
vesældarlega litla franska Ijós-
myndara með baskahúfuna?
Manstu ekki eftir, hvernig við
áttum báðar okkar drauma, þar
sem við sátum saman á pessum
óteljandi krám á Montmatre?
Manstu ekki ....... Nei, auðvit-
að manstu ekkert af þessu, barn-
ið gott. Þú varst þá svo hrá-
.ungur! En svona var það nú
samt: Anny Rood — Norma Del-
aney. Hvað þetta er orðið löngu
umliðið!
Hún sleppti sér út í þessa
vellulegu og sjálfsagt af-
skræmdu draumóra um æskuvin
áttu sína við Normu. Horfinn
var síðari ára raunveruleikinn i
sambandi við þessa druslulegu,
fyrrverandi peysustúlku, með
þústaða andlitið, sem gerði alla
óhamingjusama og datt svo að
lokum niður stigann, eftir að
hafa sopið einu sinni um of á
ginflöskunni, sem hún hafði fal-
ið. En þetta gat mamma. Hún
var trúgjarnasti áheyrandi sjálfr
ar sín. Þessvegna slapp hún frá
því öllu. Jafnvel Lettie Leroy
yrði farin að háskæla áður en
mamma hefði lokið sögu sinni.
— Æ, guð minn góður, þarna
stend ég og masa við þig meðan
blessunin hann Ronnie ....
Hún þaut aftur að spæglinum
og tók að bursta á sér hárið,
allt hvað af tók.
— Hvar er Gino? Hvað, er
þetta, eru allir seinir á sér í
dag? Öskraðu á hann, Nikki
elskan. Farðu fram á stigagatið
og veinaðu!
Ég tók að brölta fram úr rúm«
inu, en í sama bili, kom Gino
að dyrunum, glæsilegur og lag-
legur í nýjum bílstjórabúningi.
Hann sá mig alls ekki, heldur
aðeins mömmu við spegilinn.
Hann glotti til hennar.
— Æ, mín fagra frú. Fljót nú
Anny elskan. Klukkan er næst-
um ellefu.
Tíu árum áður hafði mamma,
á einnig „landkönnunarferð
sinni um þessi Bandaríki“, feng-
ið leigða íbúð undir stóru rauð-
viðartré í Yellowstone-þjóðgarð
inum, og einhver skógarvörður
kom því í kring fyrir hana. Svo
ótrúlegt sem það kann að virðist
kom það í ljós, að þessi skógar-
vörður var Gino, yngsti maður-
inn í loftfimleikaflokknum hans
pabba, og hafði orðið innlyksa í
Bandaríkjunum, þegar sirkusinn
gafst upp í Seattle. Mamma
hafði hlaupið upp um hálsinn
á honurn, af eintómri viðkvæmni
í sambandi við „gömlu dagana",
oe. jafnskjótt sem hún var þess
vör, að hann var ekkert hrif-
ínn af þessu skógarvarðarstarfi,
lét hún hann segja upp á staðn-
um og stundinni og ók beint
heim með hann, og þar hafði
hann svo verið síðan.
Ekki veit ég, hvað starf hans
var kallað. Vissulega var hann
ekki einungis bílstjóri og lífvörð
ui, því mamma tók hann með
okkur, hvert sem farið var, jafn
vel í fínustu boð. Fólk, sem
þekkti ekki mömmu, var vant
að vera íbyggið viðvíkjandi
stöðu hans á heimilinu, en það
var bara fólk, sem þekkti ekki
mömmu.
Gino var, að ég held, bara
hliðstæður Pam og Hans frænda
— bara einn í viðbót, sem
mamma þurfti að ausa velvild
sinni yfir, og órofa tryggð sinni.
Þegar mamma sá hann i spegl
inum, snarsneri hún sér við.
— Þú! Þú ert of seint á ferð-
inni. Alveg gæti ég myrt þig.
"■"k