Morgunblaðið - 15.08.1967, Qupperneq 20

20
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJU.DAGUR 15. AGÚST 1967
Þórdís Jónasdóttir frá
Straumfirði - Minning
NÚ er til moldar hnigin Þórdís
Jónasdóttir frá Straumfirði, en
hún lézt að Hrafnistu hinn 4.
ágúst s.l., níræð að aldri. Þór-
dís heitin hafði yfirleitt verið
hraust um ævina, þar til hin
síðari árin, að hún bjó við vax-.
andá vanheilsu. Hinzta lega
hennar varð stutt og hún dó
eins og hún hafði lifað, með
hógværum virðuleik. Með henni
er horfin hin bezta og göfugasta
kona.
Þórdís fæddist í Straumfirði
á Mýrum 10. september 1876,
dóttir hjónanna Þuríðar Bjarna-
dóttur frá Knarrarnesi og Jón-
asar Kristjánssonar, bónda í
Straumfirði. Hún var næst-
yngst af fjórum börnum þeirra
hjóna. Eldri' voru bræðurnir
Kristján, sem fór til Kanada
og dó þar fyrir aldur fram, og
Jón Straumfjörð, sem bjó í
Reykjavík og er látinn fyrir
allmörgum árum. Yngst var
systirin Ingibjörg, sem bjó í
Borgarnesi og dó þar fyrir um
það bdl 10 árum. Þórdís ólst
upp í Straumfirði og átti reynd-
ar heimili þar í samfleytt 62
ár. Föður sinn missti hún á
unga aldri. Aldamótaárið gift-
ist hún manni sínum, Guðjóni
Sigurðssyni frá Miðhúsum í
Álftaneshreppi, hinum mesta
ágætismanni til orðs og æðis.
Hófu þau búskap í Straumfirði
og bjuggu rausnarbúi þar tál
ársins 1937, er þau brugðu búi
vegna vanheilsu Guðjóns heit-
ins, en ári síðar fluttu þau til
Borgarness og lézt Guðjón þar,
Myrti börnin sín
Dunstable, Massaohusetts,
7. ágúst (AP)
FRÚ Mary Connolly, 43 ára
húsmóðir í Dunstable í Banda
ríkjunum, hefur játað að
hafa skotið fjögur börn sín,
á aldrinum 3—16 ára, til bana
með haglabyssu sl. sunnudag,
og síðan kveikt í íbúðarhúsi
Connolly-fjölskyldunnar. Eft-
ir morðin ætlaði hún að
fremja sjálfsmorð, en sú til-
raun mistókst.
rúmlega sjötugur að aldri. Ein-
hvern heilsubrest mun hann
hafa átt við að stríða síðustu
árin, en haustið 1936 þegar
franska hafrannsóknarskipið
Pourquoi pas? fórst undan Mýr-
um, mun hann hafa reynt meira
á sig við björgunarstörf en
heilsa hans leyfði og bar hann
ekki sitt barr eftir það. Eftir
lát manns síns bjó Þórdís áfram
í Borgarnesi til ársins 1962, er
hún fluttisf til Reykjavíkur á
heimili systur- og fösturdóttur
sinnar, frú Herdísar Lyngdal.
Síðasta æviárið dvaldist hún á
Hrafnistu.
Bærinn Straumfjörður er ekki
í alfaraleið eins og samgöngum
er nú háttað, en um síðustu alda
mót gegndi öðru máli. Samgöng-
ur á sjó voru góðar, þrátt fyrir
vandrataða sjóleið um skerja-
garðinn undan Mýrum, og gott
skipalægi þótti vera í Röstinni,
eða mynni Straumfjarðar, enda
mun Straumfjörður um skeið
hafa verið verzlunarstaður. Þar
hlýtur því að hafa verið gest-
kvæmt á stundum. Jörðin var
mjög góð bújörð á gamla vísu,
mikil hlunnindajörð með dún-,
fugla- og eggjatekju í eyjum,
hólmum og skerjum, svo að
mörg var matarholan. Það var
engin furða, þótt heimili þeirra
Þórdísar og Guðjóns væri oft
mannmargt, enda þurfti margar
hendur og mikla vinnu til að
íbúð til leigu
Nýleg 4ra herb. íbúð til leigu á 4. hæð í fjölbýlis-
húsi við Kaplaskjólsveg, stórt geymsluris fylgir.
íbúðin leigist frá 1. október. Ársfyrirframgreiðsla.
Tilboð sendist afgreiðslu blaðsins fyrir fimmtu-
dagskvöld, merkt: „5696.“
Man Diesel vörubif reið
Man 6 tonna diesel vörubíll, árg. 1965 í toppstandi
með iy2 tonns vökvakrana til sölu, skipti koma
til greina.
Uppl. gefnar í Bílasölunni Borgartúni 1. Símar
18085 og 19615.
nýta slík hlunnindi. Húsfreyjan
í Straumfirði hefur því fljótlega
þurft að sýna hvað í henni bjó
og hef ég ávallt heyrt henni
hrósað fyrir dugnað, gestrisni
og létta' lund en sérstaklega þó
fyrir góðsemi hennar í hvers
manns garð. Mun varla of-
mælt, að slík var hjartahlýja
hennar, að í návist hennar leið
öllum vel. Þau hjón voru mjög
samstillt í orði og verki; þau
voru bæði góðum gáfum gædd,
mól þeirra var vandað, ef ekki
beinlínis fágað, og orðræður
þeirra, sín á milli, við heimilis-
fólk eða gesti, voru hnyttnar og
skemmtilegar, svo að unun var
á að hlýða. Af jafn góðum eðlis-
kostum og lýtalausri hegðun
skapaðist á heimilinu einstakt
andrúmsloft, einkennt af kær-
leik og virðingu. Slíkt hef ég
hvergi fundið í jafnríkum mæli
og í Straumfirði.
Þórdísi og Guðjóni varð ekki
barna auðið, en tvö systurbörn
Þórdísar, Herdísi og Kristján,
ólu þau upp sem eigin börn og
ég trúi því, að frænka þeirra
eigi ekki lítinn hlut í hjarta-
gæzku þeirra og prúðmennsku.
Auk þess lögðu þau hjón drjúg-
an skerf til upeldis margra
annarra, t. d. var faðir minn
mestan hluta bemsku og æsku
sinnar undir handarjaðri þeirra.
Sjálfur varð ég þeirrar gæfu að-
njótandi að eiga hjá þeim mitt
annað bernskuheimli og það er
með ljúfsárum söknuði, að ég
minnist þessara ára og í minn-
ingunni renna þessi bernsku-
sumur saman í eitt langt, ham-
ingjuríkt og heiðskírt vor. Með
árunum hefur mér orðið æ ljós-
ara, að það er fyrst og fremst
hjartahlýja Þórdísar heitinnar,
sem gert hefur þessar mdnning-
ar svo bjartar og ljúfar. Og ég
er þess fullviss, að þeir eru
margir, sem hafa sömu sögu að
segja og munu senda með mér
einlægar samúðarkveðjur til
fósturbarna Þórdísar, því vissu-
lega hafa þau mikið misst.
Blessuð sé minning hennar.
Þórhallur B. Ólafsson.
- MINNING
Framhald af bls. 18.
skemmtilegt var að ræða við
þessa frænku mína um menn og
kynni frá fyrri dögum, enda var
ekki komið að tómum kofunum
hjá henni. Eins og áður er sagt
var frásagnargáfa hennar óvenju
leg, skýr og gagnorð, oft krydd-
uð góðlátlegri kímni. Ég gleymi
ekki þeim myndum, sem hún brá
upp frá æskuárum sínum í Tung
unni, atburðum, sem ég hafði að
vísu heyrt getið um, en aldrei
skilið til fulls, fyrr en af frásögn
hennar.
Með Þorgerði frá Hemru er
horfin góð kona sem lengi verð-
ur minnst af þeim mörgu, sem
báru gæfu til að kynnast henni.
Og í dag, þegar hún er kvödd
í hinzta sinn í sóknarkirkju henn
ar á Stórólfshvoli, þar sem hún
kvaddi eiginmann sinn fyrir tæp
um þremur áratugum, mun hug-
ur vinanna dvelja við minning-
arnar í virðingu og þökk fyrir
heillarikt ævistarf.
Að lokum votta ég fjölskyldu
hennar og ættingjum innilegustu
samúð okkar feðganna.
Jón Björnsson.
MIKILHÆF kona er í dag
kvödd hinztu kveðju. Þorgerð-
ur Jónsdóttir fyrr húsfreyja í
Vestri-Garðsauka í Hvolhreppi
er horfin úr hópnum eftir langt
og gott ævistarf. Til hennar
leitaði ég oft, er mig vantaði
fróðleik um forna atvinnuhætti.
Fór ég jafnan fróðari af fundi
hennar og minnist þess með
þökk að leiðarlokum.
Þorgerður átti æskuár sín á
ágætu heimili í einni fegurstu
sveit Suðurlands, Skaftártungu,
og var elzt sex systkina, er til
aldurs komust. Er nú aðeins
eitt þeirra á lifi, Jóhanna, ekkja
Einars Bergssonar á Mýrum í
Álftaveri, en hin voru: Valdimar
kennari og hreppstjóri í Hemru,
Þorvaldur bóndi á Skúmsstöð-
um, Guðrún og Sigrún í Hemru.
Þorgerður var fædd í Hrífu-
nesi 12. desember 1878, dóttir
Jóns Einarssonar frá Hrifunesi
og Hildar Vigfúsdótitur hnepp-
stjóra í Flögu, Bótólfssonar.
Þau hjón fluttu að Hemru 1879
og bjuggu þar víðfrægu rausnar
búi um áratugi. Varð Jón
snemma forystumaður í sveit og
héraði. Bjó hann vel um sig í
Hemru og reisti þar eitt af
fyrstu timburhúsum Vestur-
Skaftafellssýslu af orðlagðri
vandvirkni. Var þá erfitt með
alla aðdrætti, og var þakjárn
til hússins flutt á klyfjahestum
utan frá Eyrarbakka. Fjallabaks
leið. Hildur húsfreyja var mikil
myndarkona í hússtjórn og
kenndi dætrum sínum vel til
verka. Heimilið í Hemru var
fjölmennt, gestkvæmt og gest-
risið. Gamalmenni með mikla
lífsreynslu eignuðust þar at-
hvarf, og nam Þorgerður af
þeim margt um hætti fyrri tíð-
ar.
Þorgerður giftist 1907 Einari
Einarssyni hreppstjóra í Vestri-
Garðsauka, er þá var ekkjumað
ur með ung börn. Fyrri kona
hans var Kristin Sigurðardóttir
frá Þórunúpi í Hvolhreppi, Sig-
hvatssonar alþingismanns í Ey-
vindarholti. Börn þeirra, þrjú
náðu fullorðinsaldri. Guðríður,
er ólst upp á Þórunúpi hjá afa
sínum og frændfólki, og Sigríð-
ur og Sigurður, sem Þorgerður
gekk í móðurstað eins og eigin
börnum. Þorgerður var vel vax
in þeim vanda að verða hús-
freyja í Vestri-Garðsauka og
bætti á sig margri önn umfram
skyldukrfur sveitaheimilisins,
sem oftast taldi þá um 20 manns.
Tók hún að sér umsjá sjúklinga
fyrir Guðmund Guðfinnsson hér
aðlækni, áður en sjúkraskýli
var reist á Stórólfshvoli. Voru
vandasamar læknisaðgerðir unn
ar í Vestri-Garðsauka á þeim
árum íneð aðstoð Þorgerðar, er
síðan annaðist um sjúklingana
af nærfærni og umhyggju, með-
an þörf krafði.
Gestaönn var í Vestri-Garðs-
auka, allan ársins hring. Marg-
ir þurftu að hitta húsbóndann
vegna starfa hans, og öllum
þótti gott að ræða við hann, hinn
vel gefna mann, fróðleiksvin og
fróðleikssafnara. Langferða-
menin sneiddu ekki heldur hjá
garði, sízt Skaftfellingar
„milli sanda“ og áttu alúð og
gestrisni að fagna. Man ég vel,
hve mín gamla, góða vinkona,
Jóhanna Eyjólfsdóttir frá Á á
JAMES BOND --k-
James Bond
|Y IAN FLEMING
DRAWINC BY JOHN McLUSKY
BOND HAD ALWAYC
CONSIPEREP MMSELE
AN EXPERT IN
IUNARMEP COMBAT.
Uí NAP TO PO rrr—
HOMAGE TO TM9 fyA
UMQUELY //fr
ÞREAPFUL I ///■
PERCON... /Ml
^SOFTLY, oddjob.
UC COULD CRUSH
iUR HAKID TO PMLP
ÍITHOMT MEAKIINO
T07 MR. BOND...
Síðu, var þakklát Þorgerði í
Garðsauka fyrir hjálp hennar í
langvinnri veikindakröm.
Einar í Vestri-Garðsauka dó
1939. Þorgerður bjó áfram til
1944 með Jóni syni sínum og
konu hans, en brá þá búi og
flutti til Kristínar dóttur sinnn-
ar og manns hennar, Ragnars
Jónssonar. Átti hún heimili hjá
þeám alla tíð síðan,
Þorgerður naut margháttaðrar
hamingju í lífinu, í föðurgarði
og á eigin heimili og átti þrek
til að sigra alla erfiðleika. í ell-
inni átti hún þá hamingju mesta
að vera jafnan samvistum með
góðri dóttur, tendasyni og ágæt
um börnum þeirra, er öll kost-
uðu kapps um að gera henni
lífið glatt og bjart. Þorgerður
var glæsileg álitum og fágæt
þrekkona. Sá ég hana aldrei svo,
að mér dytti ekki í hug spak-
mæli sr. Matthíasar:
Víðar en í siklings sölum
svanna fas er prýði glæst.
Mörg í vorum djúpu dölum
drottning hefur bónda fæðst.
Þorgerður var skemmtileg og
fræðandi í viðræðu, gat virzt
fremur hlédræg við fyrstu
kynni, en vinátta hennar var
heil og traust, þar sem hún tók
tryggð við. Vinna og bækur og
umgengni við gott fóik veitti
henni næga hugsvölun í ellinni,
sem varð henni ekki áfallalaus
fremur en flestum öðrum. And-
leg heilsa hennar hélzt óhrörn-
uð allt til andláts, er bar nokkru
bráðar að en vinir hennar
væntu, þótt æviár væru orðin
nær. 89. Er nú skarð fyrir
skildi á heimili dóttur hennar
og tengdasonar, sem hún prýddi
um svo mörg ár í sjón og raun.
Hún dó þann 4. þ.m. á Landa-
kotsspítala.
Fósturbörn Þorgerðar frá
fyrra hjónabandi manns henn-
ar, Sigríður húsfreyja í Reykja
vík og Sigurður bóndi á Hóla-
vatni, hafa þegar verið nefnd.
Vandalaus böm, sem kallað er,
ólu þau Garðsaukahjón einnig
upp: Ingimund Þorfeelsson frá
Markaskarði og önnu systur
hans. Börn Einarsr og Þorgerð-
ar eru tvö: Jón bóndi í Vesfra-
Garðsauka, giftur Sóley Magn-
úsdóttur frá Súgandafirði og
Kristín, gift Ragnari Jónssyni
skrifstofustjóra á Kirkjuteig 14
í Reykjavík.
Vinir Þorgerðar kveðja hana
með innilegri þökk fyrir aUt,
sem hún veitti þeim á liðinni
ævi, dáð hennar og hollustu v>ð
allar skyldur lífsins.
Þórður Tómasson
Sveinbjörn Dagfinnsson, hrl.
og Einar Viðar, hrl.
Hafnarstræti 11 - Sími 19406.
í FERDAHANDBÓKINNI ERII
»ALUR KAIIPSTADIR OG
KAUPTÚN A LANDINU
IEIOSLHVERDI. ÞAÐ ER I STÚRUM
&MÆIIKVARDA. A PLASTHUDUDUH
NÝJA VE8AK0RT SHELL A FRAM-
Bond hafði alltaf álitið sjálfan sig
framúrskarandi slagsmálamann. Hann
▼arð að sýna þessum hræðilega manni þá
yirðingu, sem honum bar . . .
— Variega, Oddjob. Hann gæti kreist
saman a þér höndina, Bond, án þess að
vita af því . . .
— Hvers vegna er Oddjob alltaf með
þennan harðkúluhatt?
— Oddjob, hattinn . . .
— Iiatturinn er gerður úr léttri en mjög PAPPiR 06 PREHTAÐ ILJÓSUM 06
sterkri málmblondu. Heimagert en mjög . „.... , m„. „cn »cnn
snjallt og leyndardómsfullt vopn. Ég lÆMLtbUM LIIUM, MtU /,bUU
hugsa, að þú komist á þá skoðun lika . . . STAOA NðFHIM