Morgunblaðið - 06.07.1980, Page 18

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 6. JULI 1980
18
Brœðraminning:
Vilhjálmur — Friðrik Heiðar —
Kristinn Ferdinant Asmundssynir
Vilhjálmur Asmundsson. vél-
stjóri. Fæddur 20. maí 1926,
dáinn 4. janúar 1960.
Friðrik Heiðar Ásmundsson,
skipstjóri. Fæddur 20. mars 1930,
dáinn 28. nóvember 1979.
Kristinn Ferdinant Ásmunds-
son, vélstjóri. Fæddur 8. júní
1928, dáinn 22. maí 1980.
Dcyr [é.
deyja frændr
deyr sjálfr et sama.
En orflstlrr
deyr aldrÍKÍ
hveims sér Kódan Ketr.
(ílr Hávamálum)
Á morgun, 7. júlí 1980, kveðjum
við frænda minn, Kristinn Ás-
mundsson, hinztu kveðju — annan
bróðurinn á nokkrum mánuðum
og hinn þriðja í röðinni á tveim
tugum ára. Eg get ekki látið vera
að minnast þeirra allra á þessum
degi — því svo samtengdir eru
þeir í mínum huga frá bernsku,
þessir glæsilegu frændur mínir,
sem ég gat ekki annað en litið upp
til, því þeir báru höfuð og herðar
yfir flesta.
Hver er tilgangurinn með lífi
okkar, spyrjum við, þegar okkur
berast þau sorglegu tíðindi, að
nákominn ættingi, fullur af
starfsorku, sé burtu kallaður svo
sviplega eins og þessir kæru
frændur mínir voru. Mín fyrstu
viðbrögð voru, þetta getur ekki
verið satt, og satt bezt að segja
fannst mér mælirinn fullur að
kvöldi 23. maí 1980, þegar mér
bárust þau válegu tíðindi að Krist-
ins væri saknað úti í Helsinki í
Finnlandi. Já, enginn veit hver
næstur er, sízt hefði ég trúað því,
þegar Kristinn kvaddi mig tæpum
2 vikum áður svo hlýlega, að það
væri í síðasta sinn sem ég sæi
hann lífs.
Foreldrar þeirra bræðra voru
Steinunn Þorsteinsdóttir og Ás-
mundur Jóhannsson, bóndi á
Kverná í Grundarfirði, sem bæði
eru látin.
Vilhjálmur, fæddur 20. maí
1926, fórst með allri áhöfn á Mb.
Rafnkeli 4. janúar 1960. Hann var
kvæntur Gróu Axelsdóttur frá
Sandgerði og áttu þau 3 börn,
Sigríði, Ásmund og Axel, sem var
6 mánaða þegar faðir hans dó.
Gróa átti eina dóttur áður, Þor-
björgu, sem hann gekk í föðurstað.
Kristinn Ferdinant, fæddur 8.
júní 1928, drukknaði í Helsinki í
Finnlandi 22. maí 1980. Hann var
kvæntur Helgu Kristjánsdóttur
frá Reykjavík og áttu þau 2 dætur,
Steinunni og Olgu.
Friðrik Heiðar, fæddur 20. marz
1930, drukknaði í Hull í Englandi
28. nóvember 1979, var jarðsettur
22. febrúar 1980 í Reykjavík. Hans
kona var Þorgerður Gunnarsdótt-
ir frá Reykjavík og áttu þau 3
börn, Þorstein, Ingibjörgu og
Friðrik Þór og eina fósturdóttur,
Hrefnu, sem ólst upp hjá þeim frá
6 ára aldri.
Alls voru systkinin frá Kverná
níu og af þeim stóra hópi voru
þessir yngstir. Tveir bræður,
Kristfinnur og Búi, dóu ungir. Á
lífi eru tveir bræður, Þorsteinn og
Jóhann, búsettir á Kverná og tvær
systur, Ásta og Hallfríður, í
Reykjavík.
Állir voru þessir bræður vél-
stjórar, en Friðrik var skipstjóra-
lærður að auki. Þessir frændur
mínir áttu það sameiginlegt að
hafa gott hjartalag, góðir við alla
sem voru minni máttar.
Skarð er fyrir skildi á heimilum
þeirra. Þeir áttu allir falleg heim-
ili, sem bera vitni umhyggju
þeirra fyrir velferð sinna nánustu.
Ég sendi eiginkonum, börnum,
barnabörnum og systkinum hinna
látnu mínar innilegustu samúð-
arkveðjur á þessum sorgarstund-
um.
Megi mínir kæru frændur hvíla
í friði.
Blessuð sé minning þeirra.
Frænka.
Mér er þungt í hjarta, er ég
skrifa þessi kveðjuorð til mágs
míns, Kristins Ásmundssonar, er
verður til moldar borinn á morg-
un, mánudag.
Það eru aðeins rúmir fjórir
mánuðir síðan við kvöddum eigin-
mann minn, er var bróðir hans, en
hann fórst einnig af slysförum. Þá
var Daddi, eins og við fjölskyldan
kölluðum hann, mér sem stóri
bróðir, sem studdi mig og styrkti,
eins og reyndar öll fjölskyldan.
Það var stór barnahópurinn
sem hjónin að Kverná, þau Stein-
unn Þorsteinsdóttir og Ásmundur
Jóhannsson, áttu og ólu upp.
Nú kveðja systkinin sinn 5.
bróður, en eftir lifa tvær systur og
tveir bræður. Öll þessi systkin eru
og hafa verið með afbrigðum
duglegt fólk, og var Daddi þekktur
fyrir sinn dugnað. Betri starfs-
kraft en hann, held ég að enginn
vinnuveitandi hafi getað fengið.
Helga mín, ég og börn mín
vottum þér og dætrum þínum
innilega samúð og biðjum Guð að
styrkja ykkur og okkur öll í okkar
sorg.
Við Helga mín eigum góðar
minningar um þá bræður. Betri og
hugsunarsamari heimilisfeður
held ég að sé ekki hægt að fá.
Að lokum kveð ég Dadda minn,
með þökk fyrir allt sem hann
hefur verið mér og börnum mín-
um, ekki hvað síst sl. vetur, er ég
var niðurbrotin manneskja, þá var
Daddi mér ómetanleg stoð.
Gerða mágkona.
ÓÐALFEÐRANNA
ÞRÁTT fyrir „kvikmynda-
sumarið mikla“ í fyrra og
afraksturinn. sem nú er
óðum að koma fyrir augu
landsmanna. verður þess
víst langt að bíða. að það
þyki hversdagslegur við-
burður þegar ný íslensk
kvikmynd lítur dagsins
ljós.
Sú staðreynd. hvað stutt
er síðan einhver skriður
komst á íslenska kvik-
myndagerð og fólki því
nýnæmi í íslenskum
„alvörubíómyndum14, eins
og einn viðmælenda okkar
kallaði það, er þó varla ein
að verki, þegar umræður
Ellen Snæbjörnsdóttir
Bergsveinn Guðmundsson
Guðrún Stefánsdóttir
hlutir, sem fólki væri hollt að
velta fyrir sér.
★
Næsti viðmælandi blm., Berg-
sveinn Guðmundsson, var heldur
betur á öndverðum meiði við þá
fyrri. Bergsveini fannst myndin
ósmekkleg í alla staði. Að vísu
yrði ekki sagt, að hún væri illa
gerð, tæknilega séð, en hann
kvaðst samt ekki sjá að þessi
mynd ætti nokkuð erindi til
íslendinga. Það væri kannski ráð
að senda hana úr landi, á vit
þjóða sem hefðu meiri smekk
fyrir „svonalagað" en Berg-
sveinn vildi meina að við íslend-
ingar hefðum. Nánar vildi Berg-
sveinn ekki tjá sig um orsakir
óánægju sinnar með myndina.
Er hér var komið sögu, voru
99
AL V ÖRUBIÓMYND
66
skapast um þær myndir,
sem frumsýndar hafa verið
að undanförnu, s.s. „Land
og syni“ , og „Óðal feðr-
anna“. íslenskar kvik-
myndir hljóta alltaf að vera
fólki umhugsunar- og um-
ræðuefni, því þær eru
sprottnar úr þeim raun-
veruleika sem við þekkjum.
Nú er búið að frumsýna
kvikmynd Hrafns Gunn-
laugssonar, „óðal feðr-
anna“. Hafa fjölmiðlar að
sjálfsögðu gert því skil og
eftir því sem næst verður
komist, hefur aðsóknin ver-
ið góð, en sýningar eru í
Háskólabíóí og Laugarás-
bíói. Ekki verður söguþráð-
ur myndarinnar tíundaður
hér, enda hefur það þegar
verið gert á öðrum vett-
vangi, s.s. umsögnum gagn-
rýnenda, en eins og oftast
vill verða, eru menn ekki á
eitt sáttir um öll atriði
myndarinnar. Einn er e.t.v.
ósáttur við atriði, sem öðr-
um finnst ómissandi og þar
eftir götunum.
Blm. brá sér í Háskólabíó
á dögunum, að aflokinni
sýningu, tók nokkra áhorf-
Spjallað
við
áhorfendur
endur tali og innti þá eftir
því, hvað þeim hefði fundist
um myndina.
Þau Bergljót Jónsdóttir og
Ásgeir Sigurgestsson kváðust
ánægð með myndina. Fannst
þeim hún „jafngóð" þ.e. öll atriði
hennar í fullu samræmi við
samhengið í heild og leikur,
kvikmyndataka og klipping allt
með ágætum. Þetta væri
„alvörubíómynd". Ef eitthvað
II
Bergljót Jónsdóttfr og Ásgeir Slgurgestsson.
ætti að gagnrýna, að þeirra
dómi, væri það einna helst sögu-
þráðurinn. Að því er Ásgeiri
fannst, var þetta einum of mikil
hrakfallasaga til að hún væri
trúverðug fyrir áhorfendur.
★
Guðrún Stefánsdóttir tók
nokkuð í sama streng og þau
Bergljót og Ásgeir, hvað varðaði
ágæti myndarinnar. Hún vildi
sérstaklega nefna frammistöðu
leikaranna, sem henni þótti
mjög góð. Henni þótti ádeilan
sem kemur fram á kaupfélags-
valdið hörð, en eiga fullan rétt á
sér, þar eð hún myndi vekja fólk
til umhugsunar um þessi mál.
Aðspurð um hvort hún teldi
þessa ádeilu réttmæta, sagðist
Guðrún ekki treysta sér til að
segja til um það, þótt hún hefði
reyndar verið töluvert í sveit, en
allt um það kæmu þarna fram
raðir þeirra sem skunduðu af
sýningarstað teknar að þynnast.
En þó tókst að góma enn einn
viðmælanda. Var það Ellen Snæ-
björnsdóttir og hafði hún ýmis-
legt um Óðal feðranna að segja.
Hún kvaðst svo sannarlega ekki
sjá eftir því að hafa farið að sjá
þessa mynd. Sagði Ellen að sér
fyndist myndin frábærlega vel
tekin og það væri ánægjulegt að
sjá og heyra, loksins íslenska
kvikmynd, þar sem hljjoðupp-
takan væri í lagi. Leikurinn væri
prýðilegur, og vildi hún sérstak-
lega nefna hlutverk einstæðu
móðurinnar, sem henni fannst
leikkonan skila sérdeilis vel.
Móðir Stefáns, aðalsöguhetj-
unnar, fannst Eilen ekki nógu
trúverðug persóna í handritinu,
þótt ekkert væri út á leikinn að
setja. Atriði, þar sem sýnt er
hvar foli er geltur, fannst Ellen
óþarflega „nákvæmt", en þó eiga
fullan rétt á sér sem tákn fyrir
vissan hluta atburðarásarinnar.
Ægivald kaupfélagsins yfir lífi
þeirra sem minna mega sín í
sögunni hélt hún að væri e.t.v.
nokkuð ýkt, en var þó á því að
svona hefði þetta a.m.k. verið að
einhverju leyti. En þegar á
heildina væri litið, þætti sér
„Óðal feðranna" besta íslenska
kvikmyndin sem hún hefði séð
hingað til.
H.H.S.