Morgunblaðið - 18.05.1997, Blaðsíða 20

20 E SUNNUDAGUR 18. MAÍ 1997
MORGUNBLAÐIÐ
■^T' VERNIG stendur á
því að írskur kaup-
sýslumaður og^ eigin-
kona hans frá íslandi
JL. JL. setjast að í litlu þorpi
sem er um 300 km norðan við
heimsskautsbaug í Norður-Noregi
■^.og reka þar umboðssölu, Sami Le-
ather Company, með fiskleður sem
unnið er úr roði? Þeim Gerard J.
Kerr frá Cork og Ólöfu Maríu Jó-
hannsdóttur Kerr úr Eyjafirði
finnst þetta ágætt og eru ekkert á
förum þótt fyrirtækið sé að stækka
og umsvifin víða um heim aukist
hratt. Þau eru einnig með verslun
á jarðhæðinni þar sem íbúamir 700
í Óksfjord geta fengið allar nauð-
synjar og meira til. Náttúran á
svæðinu er óspillt og ernir hnita
hringa yfir byggðarlaginu, fagurt
útsýni er til jökla. Hreindýr úr
hjörð í grenndinni sjá um að stöðva
allan ofvöxt í garðinum.
Ólöf segir að það hafi komið sér
á óvart hve margt í Noregi var ólíkt
því sem hún var vön hér heima,
ýmsir siðir og venjur. Maturinn
fær lága einkunn „þeir nota smjör-
líki með öllu“. Kerr er einnig lítt
hrifinn af norska matnum, segir
granna sína helst ekki borða annað
en pylsur og þeir hafi aldrei áhuga
á að prófa nýjar ostategundir.
Hann hælir hins vegar matnum á
íslandi hástöfum.
Þrátt fyrir þetta eru þau hjón
sátt við staðinn og kvarta ekki und-
an einangrun, segja að margt sé
^ heillandi við að búa þarna og fólk-
ið sé gott. Kerr nefnir einnig mið-
nætursólina, birtuna og litina í
náttúrunni.
Hraðsending
til New York
Við rekstur fyrirtækisins nýta
þau sér hraðsendingaþjónustu. Þá
tekur það ekki nema þrjá daga að
koma pakka með sýnishorni frá
þessu þorpi á hjara veraldar alla
leið til New York. Pakkinn fer með
báti til Tromsp og þar tekur hrað-
sendingaþjónustan við.
„Norska sjónvarpið hefur tekið
viðtal við okkur, þeim fmnst þetta
furðulegt að reka alþjóðlegt fyrir-
tæki á svona stað og ætla að gera
þátt um okkur. Breska sjónvarpið
BBC er þegar búið að ræða við
okkur,“ segir Kerr. Hann telur íyr-
irtæki þeirra hjóna vera komið með
traustan heimamarkað í Noregi en
segist ekki alltaf vera hrifinn af
vinnubrögðum Norðmanna. Þeir
séu sumir orðnir allt of góðu vanir
og lítið fyrir að leggja hart að sér
eða vinna fram eftir. Einkum sé
ýmis þjónusta aftarlega á merinni
hjá Norðmönnum og samt dýr.
„Við þyrftum að fá fleiri Islend-
inga til að taka til hendinni þarna,
það gæti orðið byggðunum til
góðs,“ segir hann.
Ætlunin er að Sami Leather
Company opni útibú á Irlandi inn-
an skamms til að eiga auðveldara
með að reka viðskipti í ríkjum Evr-
ópusambandsins. Fyrirtækið hefur
dafnað vel og annast nú sölu á
meira en 60% af fiskleðurfram-
leiðslu dótturfyrirtækis þeirra Loð-
skinnsmanna á Sauðárkróki, Sjáv-
arleðurs, auk sölu íyrir margar
aðrar sútunarstöðvar í Noregi og
víðar um heiminn.
Notað er steinbíts- og laxaroð og
er það fullunnið en síðan eru það
viðskiptavinir Sjávarleðurs sem
búa til úr þessu ýmsa hluti. Gerard
og Ólöf selja einnig ýmsa skinna-
vöru frá mörgum löndum og mark-
aðimir eru um allan heim, í Banda-
ríkjunum, Sviss, Hong Kong og víð-
ar. Þau segjast hafa mikinn hug á
að taka að sér markaðssetningu á
fleiri afurðum frá Islandi.
Leður í þvottavélina?
,jUlir spyrja sömu spurningar-
innar í upphafi, hvort ekki sé fisk-
lykt af roðinu en svo er alls ekki,
þetta lyktar eins og venjulegt leð-
ur. Margir spyrja líka hvort ekki
megi fleygja þessu í þvottavélina,
þetta sé af fiski og ætti því að þola
vatn! Það gengur stundum illa að
útskýra að þrátt fyrir upprunann
sé þetta eins og hvert annað leður
og eigi að meðhöndlast í samræmi
við það.
Miðað við þykkt er þetta næst-
sterkasta leður í heimi, aðeins
ÓLÖF segir að hreindýr með bjöllur um hálsinn séu tfðir gestir við húsið og stingi jafnvel hausnum inn um dyragættina í versluninni.
Hver getur keppt
við brúðguma í pilsi?
Gerard Kerr og eiginkona hans, Ólöf
Jóhannsdóttir Kerr, reka umboðssölu
með fískleður og selja m.a. afurðir
fyrir Sjávarleður á Sauðárkróki.
Kristján Jónsson ræddi við hjónin sem
selja afurðirnar víða um heim en
fyrirtæki þeirra og heimili eru í litlu
þorpi í Norður-Noregi
kengúruskinn er sterkara. Fisk-
leðrið er notað í töskur, peninga-
veski, mittisólar og margt fleira,
jafnvel stígvél. Það nýjasta er að
bandaríska fyrirtækið sem fram-
leiðir Fender-rafmagnsgítara ætlar
að hafa ólina og litla plötu sem er
undir strengjunum úr fiskleðri.
Þeir eru búnir að búa til tvo slíka
gítara til reynslu sem verða kynnt-
ir í bæklingi frá Fender, það verð-
ur hægt að sérpanta þá. Þeir höfðu
áður notað ýmislegt annað, t.d.
nautsleður og snákaleður en okkur
Gerard datt í hug að benda þeim á
fiskleðrið," segir Ólöf.
Lífsgæðakapphlaupið
Kerr er 42 ára, hann var fráskil-
inn og átti tvö börn þegar hann
kynntist Ólöfu. Hann er menntað-
ur í viðskiptafræði og hefur starf-
að við skiparekstur, fóðursölu, við-
skiptaráðgjöf og margt fleira.
Hann segist eitt sinn hafa rekið 11
evrópsk íyrirtæki samtímis, oft
sem framkvæmdastjóri, og var á
stanslausum ferðalögum.
„Ég tók þátt í lífsgæðakapp-
hlaupinu og var á fullu í því að
hreinsa til í rekstri fyrirtækja. St-
arfsmönnum var fækkað án þess að
ég velti því fyrir mér hvað yrði um
þá sem voru reknir út á guð og
gaddinn, mér skilst að ég hafi ver-
ið verið uppnefndur á bak, kallað-
ur Hitler. Ég ákvað loks að hætta
þessu, draga mig í hlé. í Norður-
Noregi þekkti ég vel til þar sem ég
hafði eytt sumarleyfum þarna og
settist að í 0ksfjord 1990.
Mér fór að leiðast eftir nokkra
mánuði og keypti mér litla verslun
í óksfjord, þessa sem við rekum á
jarðhæðinni. Núna hef ég mikinn
áhuga á því að reyna að finna at-
vinnutækifæri handa fólkinu þama.
Ég fékk þá hugmynd eftir að hafa
lesið um leðurframleiðslu úr fisk-
roði í Bandaríkjunum, að nýta
mætti roð sem fellur til á þessum
miklu fiskveiðislóðum.“
Kerr ákvað að fjárfesta í hug-
myndinni og ferðaðist nú til margra
landa, þ. á m. í Asíu, til að kynna
sér nýtingu á fiskroði og markaðs-
möguleika. Ráðamenn í norskum
sjávarútvegi sýndu þessu áhuga og
árið 1992 fór hann á alþjóðlega leð-
urvörusýningu í París til að ræða
við hóp frá Loðskinni hf. á Sauðár-
króki og kanna samstarfsmögu-
leika. Þeir sögðu frá tilraunum sín-
um með nýtingu á steinsbítsroði og
samstarf hófst milli Loðskinns og
norskrar sútunarverksmiðju, Vik-
ing Leather. Kerr kynntist líka
sölustjóra Loðskinns, Ólöfu.
Ólöf á eina dóttur en þau hjónin
eiga ekki börn saman. Hún lauk
námi í tækniteiknun við Iðnskólann
á Aku ^eyri og stundaði ýmiss kon-
ar störf, hefur m.a. grafið skurði og
selt tískufatnað, en réð sig hjá
Loðskinni á Sauðárkróki árið 1990.
Mætti ekki í vinnuna
Þau segja að ástin hafi ekki
kviknað strax. „Ég bauð henni
vinnu hjá mér og sagði henni að
mæta næsta mánudagsmorgun.
Þegar ég var kominn heim hringdi
ég í hana á Króknum og rak hana
fyrir að mæta ekki á nýja vinnu-
staðinn!“ segir Kerr.
Þau héldu þó sambandi þótt fjar-
lægðin væri mikil, símareikning-
amir urðu háir. Svo fór að þau létu
gifta sig á Akureyri árið 1995. Móð-
ir Kerrs er að vísu kaþólskur íri en
í föðurætt er hann af gamalli,
skoskri ætt og heldur í heiðri þá
venju að klæðast Skotapilsi með
sérstöku mynstri ættarinnar við
hátíðleg tækifæri.
„Ég var í hefðbundnum brúðar-
kjól og bjóst ekki við neinu óvenju-
legu en hver getur keppt um at-
hyglina við brúðguma í pilsi?“ seg-
ir Ólöf. Forstjóri Loðskinns var
svaramaður Kerrs sem kann enga
íslensku og er spurður hvort hann
hafi vitað hvað hann var að sam-
þykkja. „Ég var margsinnis varað-
ur við því að segja já já. Það væri
alveg bannað. En mér finnst ein-
kennilegt að á íslandi skuli brúð-
guminn vera látinn samþykkja að
annast öll húsverkin, það fullyrðir
Ólöf að minnsta kosti!“