Þjóðólfur - 29.11.1884, Blaðsíða 1

Þjóðólfur - 29.11.1884, Blaðsíða 1
Kemr út á laugard.morgna. Verð árg. (50 arka) 4 ^r- erlendis 5 kr.). Borgist fyrir 15. júli. PJÓÐÓLFR. Uppsögn (skrifl.) bundin við áramót, ógild nema komi til útg. fyrir I, október. XXXVI. árg. lleykjavík, laugardaghin 29. nóveiuber 1884. ^s46 hefir sent þeim alþingism. Jdni Olafssyni og adjunkt Stgr, Thorsteinson eftirfylgjandi svar upp á ávarp það, er þjóðhátíðarfundr- inn 2. ágúst síðastl. sendi honnm : ,,At blive erindret ined Erkjendtlighed af frie Mœnd paa deres Fœdrelands Fríhedsdag, er den storste Ære, der kan falde i en Mands Lod. For at findes vcerdig til den maa man have tjent det ZJforgœngelige og Seirrige i sit Folka Liv med fuld Forstaaclsc af den Samskjœbne, der til Verdens Held forener /remadstrœbende Natio- ner. Ens Vinding er alles Vinding. De dele Sei- rens Ære og Nederlagets Lcerdomme med hver- andre, og deres Gjerning i Historien bœrcs af Erafter, der naa langt udover noget enkclt Folks Evne. Virkevidden af dennc Fcelleslov for Folkcne har fra min Indtrœdelsei det offintlige Liv staaet klar /or mig. (Ijenncm mange Aar har jeg lagt den Krajt, der var mig forundt, paa at grundlœgge et folkeligt Selvstyre i mit Fcrdre- land til Vœm om Frihed og• Selvstændighed og til Bœrer af ct Samfund, hvori vi Nordmœnd kau leve vort eget Liv og findc Vcicn banet til alle Fremskridt, som vor Stilling og vore Evner un- der dc skiftende Tider tillader os at eftertragtc Men jeg har aldriy glemt, at cn kraftig Udvik- ling i alle llctningcr for et frit Folk kun er mu- lig i det store Samfund i Aand og Strœben, der omfatter alle frie Folk og girer Fremskridtsar- beidet Tryghed, Fylde og Tidsaandens Indvielse. At vore FrœndcJ'olk har staaet mig nærmest for Tanken, vil enhver Nordbo forstaa; han vil ogsaa, naar Tiden cr kommen, med InsHnktets Sikkerhed betrcede de Veie—tusinde Qange tu- sinde—der f'ore til ct Nordcn frit, œret og mœg- tigt ved gensidig Forstaaclse, levende Enhcds- /úlelse og frivilligt Sammenhold. Saaledes har jcg tcenkt og jelt. Det er alene Erindringen hcrom, der tillader mig at modtage den llenve'ndetse, hvormed jcg er bleven hcedrcf. Nordal, September 188-1, 1 Ærbedighed J. Svcrdrup. Á íslenzku hljóðar svar þetta þannig: oAðfrjdlsir menn á frelsisdegi fosirjarðar sinnar minnasl manns með þakklátsemi, það er sd stœrsti Jieiðr, sem nokkrum manni getr hlotnazt, Til pess að metast verðr til þv'úíks heiðrs, verðr maðr að hafa starfað í pjdnustu þess, sem óafmdanlegt er og sigrscelt í lífi þjóðar sinnar, og fyUilega skilið þd drlaga-einiitga, sem heiminum til hamingju sameinar þj"ðt>' þœr, er að framförum keppa. Vinningr einn- ar þjóðar er vínningr altra. pjóðirnar njóta hver með annari sóma sigrsins og lœrcloma dsigrsins, pg framkvcemdir þeirra í sögunni' styðjast við öfl, sem eru miklu umfangsmeiri, en magn nokkurrar sérstakrar þjdðar. Hve viðtœk eru dhrif þessa sameiginlega lögmáls þjóðanna, það hefir vakað Ijdst fyrir mér frá því fyrsta er ég tók að starfa að þjdð- málum. 'Um mörg ár hefi ég varið þeim mætti, er mér var veittr, til að grundvalla pjóðlega sjdlfsstjdrn á œttjörð minni til tryggingar frelsi og sjdlfstœði og til undir- stdðu þeirrar félagsskipunar, að vér Norð- menn gcetum í henni lifað svo, sem oss er cðlilega eiginlegt og fundið rudcla braut til allra framfara, sem staða vor og hœfileik- ar, eftir því sém timar breytast, leyfa oss að keppa eftir. En ég hefi aldrei gleymt þvi, að öflugar framfarir í allar stefnur geta að eins átt sér stað hjá frjdlsri þjóð í peirri einingu ancla og framsóknar, sem tekr yfir allar frjálsar þjoðir og tryggir framfarastarf- ið, eflir það og helgar það af tíðarandanum. Að frœndþjdðir vorar hafi staðið mér ncest fyrir hugskotssjdniun, það mun serhver Norðrlandabúi skilja ; og hver sá mun einn- ig, þegar tíminn er kominn, af óskeikulu hug- boði halda þá vegu—þúsund sinnum þúsund vegu—, er leiða til þess, að Norðrlandaþjóð- ir standi frjálsar, miJcilsvirtar og voldugar fyrir það, að þær skilja hvor aðra, hafa lif- andi tilfinning fyrir því að þœr eru ein heild og hafa því frjdlslegt samheldi s'vn á meðal. þessar hafa verið hugsanir mínar og til- finningar. pað er að eins endrminningin um það, sem leyfir mér að þiggja rívarppað, sem ég hefi verið heiðraðr með. Nordal, i septbr. 1884. Með virðingu. J. Sverdrup". Frá hannyrðasýningunni íslenzku i London. —»«— Blaðið »The Queen«, 4. okt. þ.á. (bls. 358) kemst þannig að orði um þessa sýningu :— „lrt lang-fegrsta og aðdáanlegasta, og án als efa ið nýstárlegasta hannyrðaverk, er það þeirra' Islendinganna. Vér stóðum í blygðun og auð- mýkt. J>essi litli sýnisstallr er, til allrar úluklui, í ondanum á danska sýnmgarsvæðiuu, enn er eigi að síðr fjarskalega merkilegr, og frúMagn- ússon var svo góð að sýna oss hannyrðirnar þar allar nákvæmloga. J>etta or i fyrsta skifti, að hanuyrðir íslands hafa verið sýndar á nokk- urri sýningu enn í Englandi — og aðdáanleg- an vott um iðni, þolgæði og aðsætni sýna þær oss. I'rjónlesið er fullkornlega undrunarvert. Vinnuvélar þekkjast ekki þar í latuli, og OSS i) „The Queen" er kvennablað og gengr meðnl auðfólks og aðalt og helir miida ótbreiðslu, var sagt að fólk væri þar enn, þar sem það var fyrir tveim hundruð árum. Merkilegar þóttu okkr snældurnar, þær voru svo smáar og ein- faldar, og in óbrotna aðferð að kemba og og spinna ull var sýnd okkr. Hver einasta ögn verks, sem viðkemr prjóulesi, bandspuna, vaðmáli, einskeftu o. s. frv., er okki einungis . undirbúinn frá upphafi, heldr er alt unnið, prjónað, ofið, spunnið með höndum íslenzkra kvenna — og þvílíkt prjónles, svo jafnt, svo smágjört! Okkr voru sýndir þar fingravetling- ar af sömu gjörð og þeir voiu, sem Drotningu vorri hafa verið sendir að gjöf. Aðrartegund- ir vetlinga voru þar prjónaðar úr bandi með náttúrlegum sauðlit, „fínni" en nokkurir vorra fínustu ofinna glófa — mjúkir, hlýjir og voð- feldir. fegar þeir voru ekki á hondinni, þótti okkr lagið ekki rétt gott, en þegar í þá var farið, fóru þeir aðdáanlega vel, og svo er verð- ið svo vægt — 4 s. (3 kr. 60 a.) parið — að vcr vildum ráða hverjum, sem þjáist af handakulda, að fá sér eina, og hafa til taks fyrir votrar- hörkumar, som vcrið er að spá oss. Karl- mannasokkar, öldungis eins vel unnir og mjúk- ir, kosta 3 s. (2 kr. 70 a.); en þetta er ekki alt — hér eru líka hvít vaðmál spunnin og ofin af Islendingum sjálfum. „Hvað ? ofin" ? „Við hefðurn engin föt, of við sjálf ynnum þau ekki". „Hvers vogna ?" „Isiondingar moga, ekki við því, að kaupa það litla, sem að flytzt, og ef þeir hefðu eigi hoima unnin föt að fara í þá yrðu þoir að ganga fatalausir". ímyndið þið ykkr stúlkurnar hjerna 1884 sitjandi að vinnu dag eftir dag alt ið langa kvöld, spinnandí og prjónandi, meðan fornar sögur væru lesnar þeim upp-hátt allantímann! J>etta er lif innar íslenzku konu, og leiðir af fátækt lands og einokun verzlunarinnar. Okkr voru sýndar tvær ágætlega fallegar ábreiður. J>ær voru glitofnar á bláum grunni, og var uppdráttrinn, þó einfaldr væri, einkar eftirtektaverðr, í grænu og rauðu. Enskar konur mundu telja gjafvcrð á þeim fyrir £ 5 hvora. Hvornig skyldi þeim líka að vefa og sauma út eina fyrir tvær? J>ar voru aðrir hlut- ir, bróderaðir, guil á flöjeli, silf'r á fló'ieli; þar var svart silki-isaum á rauðu klæði; ckki var uppdráttrinn þó fenginn í ísaumsbúð, því isaum þotta var fost á afklippu af kotungsfötum. Svo gengr sparnaðriun langt þar í landi, að sauð- arleggr skafinn og hreinsaðr er notaðr fyrir þráðarspólu". Eftir að þessi grein kom út, vakti ÍS- LENZKA SÝNINGIN í London mikla eft- irtekt. Mikið hefir selzt af mununum, sem nú verða sendir kaupendum, er sýningunni er lokið (var lokið þann 30. okt.). Pantau-

x

Þjóðólfur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðólfur
https://timarit.is/publication/72

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.