Suðri - 31.03.1883, Blaðsíða 1

Suðri - 31.03.1883, Blaðsíða 1
Af Suðra kemur 1 blað út annanhvern laugard. Upp- sögn með 3 mán. fyrirvava. Árgangurinn 24 blöb kostar 2 kr. (erlendis 3 kr.), sem borgist fyrir gdstlok. 1. árg. 7. blað. Útgefendur: Einar þórðarson. Kr. 0. forgrímsson. 31. marz. 1883. Nú vakna s k ó 2 a r. Nú vakna skógar, skrýðist björk og eik og skæran fuglar liefja róm, og þýðir vindar strjúka ljúft í leik um lanf og blóm. Eg vildi' eg fengi flutt þig, skógur, lieim í fjallalilíð og dalarann, svo klæða mættir mold á stöðvum peim, er mest eg ann. Ó gæti' eg mér í lieitan hringstraum breytt, eins heitan eins og blóð mitt er, pú ættarland, og stranmmagn streymdi heitt við strcndur þer. Og gæti' eg andað eins og heitur blær um alla sveit með vorsins róm, þá skyldi þíðast allur ís og snær, en aukast blóm. Haimes Hafsteinn. Hvöt Opnið sálar alla glugga andans sólargeislum mót! Burt með drauga, burt með skugga. Birtan hæfir frjálsri sjót. Myrkrið fæðir uglur einar; ekkert blóm í myrkri grær. Sólin inn í æskuhreinar árdagsrósir lífi hlær. ]par sem sólin sjálfrátt blikar svalur andab getur blær; þar sem aldrei andblær kvikar enginn geisli' í lognið nær. Breiðið arma báða móti blænum, þótt hann við og við fari' í storm og bistur brjóti brúðurusl, sem dýrkið þið. Látið andans storm og strauma streyma húsi sálar í, hreinsa' og lífga loptið nauma, leysa vanans ryk úr því. Stökkvið upp úr fúnu fieti, fyllið hjörtun nýjum móð. Atumein er andans leti. TJpp til vinnu, nýja þjóð. Hannes Hafsteinn. 25 Eg þakka. (Úr sögunni af «Ólafi unga»). Eg þakka allt sem áður varst, og aldrei framar verður þú, eg þakka tryggð sem til min barst, þá tryggð, sem mér er horfin nú. Eg bjóst við því þú brigðist mér og ber því enga sök á þig, nei, hverja stund eg þakka þér, sem þú hefur getað elskað mig. Nei, eg hef reynt það, — veit það vel, að við mig ekki festist tryggð, og hart ei á pá hverflund tel, því hún er víst á rökum byggð. En aldrei eg það áður grét þótt yrði' um kveðjur stundum skjótt, er fagra mey eg fyrirlét, ¦— nú finn eg hrynja tár mín ótt. Og er það ei von: eg unni og ann þér einni mey, pví fyr eg ei hjá einum svanna allt það fann, sem eg hef fundið hjá þer, mey. Svo glóöheit ást, svo göfug sál, svo gott var aldrei hjarta skapt, svo blítt og þó svo sterkt sem stál, svo styrkt við eigin skýrleikskrapt. Og er það ei von, því einmitt þá, er allt var hrunið, von og trú, og ekkert nema sorta' eg sá og sviklund vina, þá komst þú. Svo frjálsmannlega faðminn þinn inn fríða breiddir að mér þú, eg kyssti mimninn kæra þinn — þú kysstir í mig lif og trú. Já, trú á lífið, trú á það, að til væru enn þá nokkrir menn, sem hefðu ei stein í hjartastað, að heilög ástin lifði enn. Og er eg bjó við brjóstin þín, og brosti í sjónum ást þín trú, þá fannst mér vaxa vonin mín og verða sterk og björt sem þú. Eg veit að lundin veik er mín og verður mjög um gleði og harm, en þá var hjarta og höndin þín, mér hvarí öll sorgin við þinn barm. Ef döpur hugsun harm mér bjó með hlýleik öllum gladdir mig.

x

Suðri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Suðri
https://timarit.is/publication/118

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.