Austri - 07.11.1887, Blaðsíða 4

Austri - 07.11.1887, Blaðsíða 4
72 legt, en ekki lagði porkell neitt til þess. Um nóttina dreymdi Solveigu að henni þótti Gunnlaugur koma á glugga uppi yfir sér, alblóðugur og illa útleikinn og segja: „Illa var far- ið með Glókollu þína um daginn en verr var nú farið með mig". Solveigu varð mjög bilt við og vaknaði, og kom hún því til leiðar, að þegar í dögun var farið af stað að leita Gunnlaugs. Gengu leitarmenn suður yfir Jökuls'i og fram á Vaðbrekkuháls, og eptir vesturbrú Hrafnkeldals allt fram und- ir þar sem eru landamerki Aðalbóls og Vaðbrekku; þar rennur lítil þverá ofan af hálsinum, og er hún kölluð Skænudalá. Fundu leitarmen'n að framanverðu við ána för eptir Gunn- laug, og sáu að hann hafði sezt nið- ur á stein og tálgað spítu. Gátu þeir séð aí förum hans, að hann hafði brugðist hart við af steininum, og stokkið svo mikið ofan fjallshlíðina beint. að einskis manns fótaför kvað- ust þeir séð hafa jafn mikil. Röktu þeir slóðina eptir hann, og undarleg för stór og kringlótt, ofan á sléttu niður við Hrafnkelsdalsá. þar hafði Gunnlaugur veitt viðnám, og orðið allliörð viðureign, en svo hafði hann losnað og hlaupið út dalinn, ailt á mel nokkurn sem er rétt íraman við Skænudalsána; skammt þar í'rá sem hún fellur i Hrafnkelu. jpar hafði hann aptur tekið á móti, og hafði þar orðið enn harðari viðureign, því grjóti var spyrnt upp úr meluum, og spor- klakinn afarmikill. jpar lá stafur Gunnlaugs margbrotinn, og hann sjálf- ur á grúfu örendur og illa útleikinn, snúinn úr liðum um axlir og kné. jaaðan röktu þeir þessi för sem áður var lýst, allt suður í Aðalbólsslakka sem kallaður er á austurbrún dals- ins, fyrir framan Urðarteigsfjall gagn- vart Aðalbóli. þar snéru leitarmenn aptur. I sporum þessum voru blóð- drefjar þau sýndust ólík mannsför- um, nema ef bann hefði verið á þriig- um1. (I Arbókuin Espólíns segir: að spor þessi hafi verið eins og eptir arnarklær að framan, en hestshóía að aptanverðu). Af blóðdrefjum þeim er sáust i förum þessum var það ráð- ið, að óvættur sá er fengist hafði við Gunnlaug, mundi hafa fengið mikla áverka af viðskiptum þeirra, eða jafn- vel bana; því minnka þóttu reimleik- ar i dalnum eptir þetta. Leitarmenn 1) „þrúgar" voru sterk gjörð sem beygð var i hring, fitjað ólum innan i og bundnir upp um risturnar. A þeini gengu einstakir menn hér á Aust- urlandi fraiu á þessa öld, þegar snjór var mikill og djúpur; en mjög var það ólipurt, þar eð þrúgarnir skögðu alla vega eins langt út undan fótun- um eins ng þeir voru stórir til, en nokkuð héldu þeir uppi þeim sem á þeim gekk. og ekki hefur víst verið til þeirra tekið nema í mestu fann- fergjum. tóku lík Gunnlaugs og höfðu það með sér, en lögðu steina niður í kross, á melinn þar sem það lá, í minning um atburð þenna, og standa þeir steinar þar enn fast við ána. þá er lik Gunnlaugs kom heim að Eiríksstöð- um, varð Solveig mjög sorgmædd, og náði sér ekki lengi þar eptir; en þor- keli varð ekki annað en hann sagði það sem síðan er af sumum haft að máltaki: „Svonafara þessir hn a p p a s t r ák ar". SJtytf Margar getur voru hafðar um at- burð þenna, og ætluðu flestir þá að óvættur mundi hafa grandað Gunn- laugi. Um sama leyti og þetta varð, var karl nokkur á Brú, sem Eiríkur hét Runólfsson, og var fjármaður á Brúarseli þar sem enn eru beitarhús frá Brú. Hann var fremur greindur maður og haldinn manna „skyggnast- ur". Eitt sinn þegar talað var um afdrif Gunnlaugs, sagði hann: „Séð hef eg Gunnlaugs bana"; og er menn spurðu hvernig það hefði að borið, svaraði hann: „það var um kveld snemma vetrar að eg kom einn hérna innan af selinu, og sá eg þá hvar maður kom sunnan yíir hálsinn, og sýndíst mér hann hafa meir en nátt- úrlega stærð. Hann hafði afar stóra stöng reidda um öxl, og stefndi í veg fyrir mig. þegar hann kom ofan á Bakkastaði hina fornu1, var eg rétt á móti á gilsbakkanum við Jökulsá. Nam hann staðar við ána, en eg spurði að erindi hans, og skoraði á hann að koma, því gilið og áin var ófært. Engu svaraði hann, en hristi sig eins og hundur, og snéri síðan sömu leið aptur". Oðrum þykir mikið trúlegra, að Sigurður á Görðum hafi fengið mann til að vinna á Gunnlaugi, og bera það saman, að um sömu mundir sem þetta varð, var |>orkell Böðvarsson, bróðir Arna skálds Böðvarssonar á Ökrum 1713—1777, gjörður sekur og útlægur; flýði hann þá viðsvegar um land og kom einnig hér austur. Hann var talinn afarmenni að allri karl- raennsku og sögðu menn hann mundi gengið hafa á þrúgum og unnið á Gunnlaugi á þann hátt sem áður er greint. Solveig |>orkelsdóttir átti síðar Sigvalda son Eiríks Styrbjarnarsonar sem bjó á Ketilsstöðum í Jökulsár-' blið. og bjuggu þau Sigvaldi í Hafra- fellstungu. Gunnlaugur í Skógum í Axaríirði, sem dáínn er fyrir fáum ár- um, merkur bóndí, bar naí'n Gunn- laugs Arnasonar, og hið sama nafn 1) Sjá Isl. þjóðsögur. Bakkastabir voru fyrir sunnan .Jökulsá nokkuð i'ramar á Jökuldalnum en Brú er nyrðra megin þeir eru nú í Vaðbrekku- landi, síðan þar varð aptur byggð, og ) hafa þaðan verið höfð beitarhús á Bakkastöðum allt til skamms tíma. er víða í þeirri ætt. Guunlaugur bóndi Jónsson, sem nú býr á Eiriks- stöðum, er einn afkomenda Einars þorkelssonar eða 6. liður frá þoikeli hinum heimska. þessi frásaga er rituð eptir minni skilríkra manna sem nú lifa, og eru niðjar þorkels þess sem getið er um hér að framan. S. E. /Luglýsingar. Oúnaðarrit Heimanns Jónassonar. fæst hjá Magnúsi Einarssyni á Vestdalseyri iyrir 1 kr. 50. aur. 5. október næstl. tapad- ist á Seyðisíirði alrauð meðal-stór meri með siðu tagli, heldur faxmik:l, 7 til 8 vetra gömul, viljug og vel vökur en heldur höst á brokki, sprungur nokkrar í hóf- unum; á 6 boruðum skeii'um. Mark: Sneitt aptan vinstra. Hvern sem kann að finna hana, bið eg gjöra mér vísbending um, eða koma henni til Arnfinns bónda Jóns- sonar á Arnhólsstöðum í Skriðdal móti þóknun. Eskífirði 26. október 1887. F. Zeuthen. TTjá undirskrifuðum fæst aðgjörð á alls konar skófatnaði; sömuleiðis fást nýjir skór og stígvél eptir máli fyrir sama verð og það er ódýrast fæst hér á Seyðisfirði, ef borgað er með peningum út í hönd. Vestdalseyri 4. nóvember 188^. Einar Halldórsson vítur hrútur veturg. með óþekkjan- legu eyrnamarki en brennimark: 0 S, var seldur við uppboð 27. f. m., og verður eigandi að vitja andvirðis að frádregnum kostnaði til undirskrifaðs í tima. Vestdalseyri 1. nóvember 1887 B. Siggeirsson. rá því er auglýsing þessi birtist í „Austra", s^lja allir búendur í Jök- ulsárhliðarhreppi ferðamönnum greiða. Hrafnabjörgum 22. október 1887. I umboði hreppsnefndarinnar. Jónas Eiríksson. Tlrá þessum tima fær engin hjá mér gistingu eða nokkurn annan beina nema fyrir borgun út í hönd. pá sem skulda mér fyrir gistingu eða aðr- ar veitingar bið eg svo vel gjöra og borga það hið allra fyrsta. Seyðisfirði 3. nóvember 1887. Finnbogi Sigmundsson, veitingamaður. A b y r g ð a r-m.: 8 i g u r ð r J óns s o n. Prentari: Baldvin M. Stephánsson.

x

Austri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austri
https://timarit.is/publication/120

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.