Fjallkonan


Fjallkonan - 09.07.1887, Blaðsíða 2

Fjallkonan - 09.07.1887, Blaðsíða 2
74 FJALItKONAN. þing. Það er ólíklegt að stjórnin geri nein tilboð í þessu máli, og er því eigi annað fyrir hendi, enn að halda f'ram frumv. ó- breyttu, eða þá að laga það ettir því sem þurfa þykir, því eigi mnn þykja sæma þjóð og þingi. að láta slíkt mál detta niðr þegjandi. Alþingi liefir víst ærið margt að athuga í sumar í fjármálum landsins, og mun nú öll þörf að fara sparlega með landsfé, þar sem tekjnr landsjððs haf'a stórkostlega þverrað og útgjöld auk- izt vegna liarðærisins. Árið sem leið vantaði 88,400 kr. til þess að tekjurnar hrykkju fyrir utgjöldum, og búizt er við álíka halla á þessu ári (fjárlaga frv. stjórnarinnar gerir ráð fyrir 83*/« 1)US- tekjuhalla, eiin það er víst langt of lítið). Jafnframt mun þingið harðlega gauga eftir að landsjðði sé greiddar skuldir vanskilamanna og spara sem mest fjárveitingar og lauuabætr. Að líkindum verðr ekki hjá þvi koiuizt að leggja nýja tolla á ðhófsvörur. eða ekki. Hefir engu ótiðræddara orðið í Danmörk um svína- hundsmál þetta. enn hér um graenahundsmálið. Útlendar fréttir. -f—s* NOKEGR. Kviðdómamálið var komið frá ððalsþinginu til lögþingsins albúið og talið víst, að það niundi þar einnig ganga fram mótmælalítið. Má því kaíla að þetta mikilsverða mál sé koinið í kring. — Kviðdómalögin eiga að fá gildi 1. jan. 1890. FRAKKLAND. Nokkurir félagar þjóðræknisfélagains á Frakk- landi, ev eiga lieima í Elsass-Lothringen, liafa nýlega verið dæmd- ir í Leipzig til tangavistar tyrir æsingar. Út af þessu liefir orðið iiokkiirt uppnam irieðal tiinna ákafari fiokka á Frakk- landi. ENGLAND 17. f. m. vóru þvingunai'lögin móti írum sam- þykt i nd. Þegar forseti lýsti yfir, að nú skyldi atkvncðagrciðsla fram fara, mótmæltu þeir Gladstone og Parnell með siiiiun flokksmönnum og gengu síðan allir út úr salnum undir forustu Gladstones. UNGARN. Kosningar í Ungarn til 5 ára höf'ðu farið f'ram, og urðu þær Tisza og ráðaueyti hans til eflingax; enn Tisza er oddviti frjálglynda fiokksins. Ilin pólitíska stefna þess flokks er friðsamleg og í þann veg, að Austrríki haldi frið og biuida- lag viil Þýzkaland, BOLGARALAND. Stjórnin í Búlgaríu ætlaði að steína sain- an fulltruaþing liinn :í. þ. m. og leggja fyrir frumvarp nra að sci.jii landsstjóra, og vóru heizt til nefndir tveir i kjiiri. Aleko pasja og Strecker ]iasja. Nýjungar frá ýmsum löndum. —* ?s »¦ Kussiikcisai'i gaf í vor út tilskipuu (ukas) um það, að eng- inu fttiendingr akyldi fraraar mega eiga rnssneskar fasteignir i landamæralöndunum og fylkjunuiii I'olcn, lícssavabíu, Podol a og Volhynju, Kúrlandi, Líflandi, Vilna, Vitebsk o. 11. [nnan .'! ara skulu allii Citlendingar hafa selt fasteignir sínar, ella verða þær seldar að eiganda nauðugnm við nppboð. Þessi a- kvörðun kvað trera stiluð rnesl mðti Þjóðverjura; það er Bagt, að alt að þvl 600,000 Þjoðverja bafl i seinni tíð Iluit inniáðr- nefnð lönd. Frnkkneeka stjórnin lét i vor selja við uppboð talsvert af i'semum Frakklands; nndvirðl hins selda nam 7,207,252 franka, Þð er meira virði það sem eftir er öselt, þar á ineðal demanl sá, er „regent" heitii og sem virt.v er til 16 railjöna franka. Forsetakosning er mi braðum fyrir hendi I Banaarikjunum ; tokkarnir farnir aú bna sig t.il tosningar barattn. Samveldis- niciin halda fram John Sherman, ölduiigavaðsfulltrija, sem er tollverndarinaðr, enn sérveldismeun berjasl að líkindura fyrir að tii Clevelaud eudrkosinn. Sybaris liin forna. Coppirto, kenslumAlaraðberra i lialíu, liciiv átornrað að leiða fornborg þessa i Ijðs ativ. og erþaðstér- t'yrirtæki, semkosta iuun svo miljónura skíftix og taka afarlangan tima. Stðrborgin Sybaris i Kaiabríu var afarvoldug í fornöld; íbdatala hennar þá nuiii haía verið um 100,000 og nndir luuia líigu 25 liovgiv aðrar. Hcnní lenti sanian í óti'iði við aðra borg voldnga, Króton að nafni; biSfðn K.r4tonsmenn betr og lii'cinlu Sybaris, ax 510 f. Kr. b'., og leiddn þeir ana Kraþis \tiv röstirnar, enn einmitt þetta hciiv orðið til þi anr heiiv íiorizt ytir og hrngazt I lognm ofan a rnstnimm sro jncr linia varðvcizt þar á likan liiiti og l'oinpcji iiniliv livauu- inu. Kiiu Sybavis hclir það frain yliv. að hún er svo niiklu cldri, og íiiiin fovmiiciijalvicðin ellaust græða mikið á uppgrefti hennar. Hundsmái í ÐanmSrku. Ritstjóri blaðs nokknrs (i Svend- borg a Pjóni) hafði fyrir nokkru síðan sctt svo látandi fvrirsjmrn í bréfaskrínn blaös sins: ,.lív leyfilegt, að gera lnunli nafnið Estrup, þegar þ'að er ekki svinabuqdrf" og svaraði ritstjðriun, að heimilt v;cri að kalla hvaða huud sem vbbtí Estrup, og þá einnig svinahnnda. ul af þessu var hðfðað mal m61 ntstjóran- uni. og víU' luuin vio bæjarþingsrétt dæmdr í 100 kr. sckt. og þann ilom hciiv ytivvcttviiiii nýlega siaðicst. At' [ni mi sefctin uicv ckki afrýjunar upphæð (fiðo lcr.), þa kemr til kasta Nelle- nianns að skera úv. livcvt nuilinu skuli skjéta til bæstarötta* Nýlenduríki Evrópuþjóða. (Lauslega þýtt). Hvort sera umræður hinna ensku nýlendufull- trúa, sem fyrir skemstu sátu á fundi í Lundúnum, hafa leitt til mikilvægra ályktana eða ekki, þá er þó tvent sem þær hafa skýlaust sannað, i fyrsta lagi víðáttu nýlendnanna, sem nálega umspenna all- an heim, og í annan stað það hugarfar nýlendu- búanna sjálfra, að þeir skoða sig sem innilega sam- tengda móðurlandinu. Þegar Froude kom til Ast- ralíu lauk hann því orði á, að íbúar borganna Sidney og Melbourne væru ipsis Anglis Angliciores, þ. e. enskari enn Englendingar sjálfir. Heimsveldi Breta styðst enn i dag við nýlendueignir þessar, alveg á sama hátt og heimsveldi Spánverja á sextándu og öndverðri seytjándu öld studdist við silfrnámana í Perú og Mexikó og hina harðdrægu einokunarverzl- un, sem þeir héldu uppi við nýlendur sínar í Ame- ríku. Pað er nýlendudugnaðr Evrópuþjóða, sem fremr enn nokkur hlutr annar hefir veitt þeim yfirburð- ina yfir Asíuþjóðum, sem eru þó svo mörgum sinn- um mannfleiri, og það þrátt fyrir það, að tvær As- íu þjóðir, Kínverjar og Indverjar, höfðu löngu áð- ur enn hinar komu til sögunnar. myndað stór og vel fyrir komin ríki. Hvorki fengu nýlendur Feni- síumanna í fornöld staðizt fyrir Grikkjum né Kart- verja nýlendur fyrir Eómverjum. Sigrhlaup Araba var eins og fellibylr, sem geystist yfir löndin án þess að dreifa yfir þau ávaxtarsömu fra?i. Með því að Arabar höfðu ekki lag á nýleiidugerð, þá stóð veldi þeirra alstaðar skamma stund, bæði i Persíu, Egyptalandi og Norðr-Afriku, og íbúar landanna brutust undan ánauðaroki þeirra. Þeim var reik- unarfýsniti svo iungróin, að þeim gat aldrei til hugar komið að breyta Hfernisháttum þjóða þeirra, er |ieir uniiu undir sig, eins og Rómverjar ge«rðu, sem hvarvetna lögðu þjóðvegi og vatnsleiðslur, og scttu fasta-herbúðir, sctn síðar urðu að borgum. Svo fór |iað á Spáui. að krietindómrinn sigraðist á Mahómeés trú (Islam), enn ekki nóg með það: bú- andmennimir, þótt þunglamalegir væru, unnu sigr á hiiitiiu vítt þeysandi Austrheims riddurum. Enn þegar vér litum til Spáuverja og Englendinga, þá sjáum vi'-r. að þeir hafa haldið áfram verki Ghriklrja og Rómverja á ómælilega víðu heims sviði, og að enguin afreksverktrm þeirra kveðr jafn mikið eins og aýlendugerð þeirra. Þeir hafa eigi að eins fundið tvœr ti.vjar heimsálfur, Ameríku og Ástralíu, heldr liatii þeir numið þær undir umráð og áhrif hinnar evrói»kti mentunar. Það er óvíst hvort Perúingar eða Mexíkómenn hefðu nokkurntima ko ið byrjandi siðmenningn sinni á hærra stig ef þeim hefði ekki lent sanian við hina spánverskn eða cv- rópsl;u menning; sömuleiðis er það mjðg svo vafa- samt, hvort veiðimennirnip indíönska við Ohio befðn nokkurntíma mannazt at' sjálfum sér til hveitirækt- uiiar og akrmanna líf's. Hið stranga lögmál. sem lætr veikara eðlið lúta lægra fyrir hinu sterkara í baráttunni fjTÍr tilverunni, það hefir nálega afmáð þjóðkyn þetta af yfirborðijarðarinmar. Frumastand Ameríku og tungumál frumþjóðanna og [ifirra villimannk'gu, blóðflekkuðu tráarbrögð hafa orðið að víkja úr vegi, enn í staðinn er komið evrópslit fólk, ensk tunga og spánversk og samlíkir hættir þeim, er vér höfum, í borgaralegum og pólitiskum efhum. Eins er í Astraliu, þar hefir þjóðkjm, scra var á lægsta stigi mannlegrar menningar, einnig

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.