Heimskringla - 05.09.1889, Qupperneq 3

o<» Manitoba jarnbrautin.
—HIN—
eina Dining -Car -iiraiit til 'sndurs.
Framúrskarandi Pullman-svefnvagnar,
afbragðs I)ining-Cars, óviðjafnanlegur
viðurgerningur.
FAB-BBJEP
—FÁST—
til allra staía innan anstur-Canada,
til British Columbia, og allra staða í
Bandaríkjum. Bestir þessararar brautar
eiga aðgang að öllum sameinutium
vagnstöðvum (Union Devotg).
Farbrjef fást og til alllra staða eystra
YFIR STORVÖTYIY
metS stórum niðursettu verði.
Allur flutningur til staða í Canada
merktur „í ábyrgf!”, svo menn komist
hjá toll-þrasi á ferðinni.
KVROriI-FAKHH.I EF SltlJ)
og herbergi á skipum útvegu«, t'rá og
til Englands og aunara staða í Evrópu.
Allar beztu „linurnar” úr að velja.
IIRING FEBDABFARBRJ EF
til staSa við Kyrrahafsströndina fást hve-
nær sem er, og gilda um 6 mánuði.
Frekari upplýsingar gefa umboðsmenn
f jelagsins hvort heldur vill skriflega eða
munnlega.
II. J. BELCH,
farbrjefa agent-285 Main St. Winnipeg
HÉRBEKT SWINFORD,
aðal-agent------ 457 Main St. Winnipeg.
J. M. GRAHAM. aðal-forstöðumaður.
NORTIIERN PACIFIC & MANITOBA
J.Í.RNBRAUTIN.
Lestagaugsskj'rsla í gildi siðan 1. apríl
1889.
Dagl Expr. S| Expr. Dgl.
UPDltt No. 51 I No.54 nma
s, d. dagl. dagl. s. d.
járnbr. stöðv. e.m.
1,25e l,40e k. Winnipeg f. 9,10f 4,00
l,10e 1 Q 1*0 2e Ptage Junct’ n 9,20f 4,15
12.47e l,19e ..St. Norbert.. 9 9,37f 4,38
11,55 f 12,47e ... St. Agathe 24 10,19f 5,36
11,24 f 12,27e .Silver Plains.. 33 10,45f 6,11
10,50 f 12.08e . Morris. 40 ll,05f 6.42
10,17 f 11.5 ðf .St. Jean.. 47 ll,23f 7,07
9,40 f 11,83 f Letallier.. 56 11,45 f 7,45
8,55 f ll,00f f.WestLvnne k 65 12,1 Oe 8,30
8,40 f 10,50f f. Pembina k. li(i 12,35e 8,55
0,2 5f ..Wpg. Junc t.. 8,50e
4,40e ..Minneapoli s.. 6,35 f
4,00e ...f St. Pautk... 7,05f
0,40e . Helena. 4,00e
3.40e Garrison. 6,35e
1,0 5f Bpokane. 9,55 f
8,00f Portland 7.00 f
4,20f .Tacoma 6,45f
ni. f. m. f. m. e. m.| e. m
2,30 8 ,00 St. Paul 7 ,30 3.00! 7,30
m. f m. f. m. f. m. e. m. < í. m.
10,30 7,00 9 ,30 Chicago 9 ,00 3,10 8,15
<*. m. . m. f. m. e. m. e. in.if. m.
6,45 10,15 6 ,00 Detroit 7 ,15 10,45j 6,10
f in. e. m. f. m. 3. m.
9,10 9 ,05 Toronto 9 ,10 9,05
f m. e. m. f. m. e. m. < a. m.
7,00. 7 ,50 N.York 7 ,30 8,50, 8,50
I m. e. III. f. m. e. m.|< i. m,
8,30 3 ,00 Boston 9 ,35 10,50 10.50
f m. e. m. e. m. F. m.
9,00 8 ,30 Montreal 8 ,15 8,15
Ath.: Stafirnir f. og k. á undan og
eptir vagnstöfivaheitunum þýða: fara og
koma. Og stafirnir e og f í töludálkun-
uin þýða: eptir miðdag og fyrir mifSdag.
Skrautvagnar, stofu og Diuing-vagnar
fylgja hverri fólkslest.
J.M.Graham, II.Swinford,
ad/dforsiöðumaður. adalumboðnm.
að minnsta kosti að minna yður á, að
leggja gó’Sa rækt við hiii t'ögru óþrosk-
uðu og ungu blóm—blessuð börnin yðar,
svo að illgresi siiilliugariunar kippi ekki
vexti úr þeirra andlegu framförum— og
að ganga á undan þeim með góðu eptir-
Mæmi.
Svo haldið þá áfram leið yfiar kæra
landar til upplýsingar, frægfiar og frani-
I'ara í öllu góðu; með lúnum rnikla skara
er leitar sjer fullkoninunar og ágætis
undir merkjum frjálsrar stjórnar. Látið
mannkosti, drenglyndi og staðfestu vrera
skjaldarmerki yðar, svo að menn sjái og
viðurkenni að þetta sjeu Islendingar
komnir af hinni drenglyndu og frjáls-
bornu hetjuþjó'S,
er heldiir vildi hníga fyrir skjóma
en hlut sinn láta—hver sem fyrir stóð.
.Já, vjer þurfum að vera hreinhjartaðir
*>g rátSvandir, svo vjer getum áunniö oss
álit og velvild vandaðra og góðra manna,
<-n ekki skynhelgir og sjergóðir, eins og
karl nokkur lieima á Fróni, er jeg skal
leyfa mjer að segja yður dálitla skrltlu
af áður jeg lykta rteðu míim.:
Þorvaldur hjet hann, og átti heima á
Valþjófgstað í Hjeraðl austur. Hann var
undarlegur mjög, fávís ogeinrænnískapi;
leit út fyrir að vera trúmaður mikill og
sýndist lifa injög lastvöru líti. llann
liafði stœrstaama á allri nýlireytni, eink-
um í klæðaburSi, er þá var að færast i vöxt
helzt áhinum heldri bæjum, kallaSi liann
þaS synd og svívirðingu og fór um það
mörgum ómildum orðum. Sjálfur fór
liann svo aldrei á fætur á morguana, a'S
hann ekki hálflilypi ofan með hettu sína
í liendinni, og umlaði þá eitthvað fyrir
munni sjer, áðnr hann setti hana upp.
Einusinni sat dóttir prestsins um hann,
er hann hafði áfiur borið út á liræsi-
brekku fyrir skraut og hjegómagirni, og
heyr'Si hún þá karl hafa yfir fyrir munni
sjer fram göngin vers þetta:
„Hestar þá hlaupa ástig með harki þjettu,
gleður samvizkan sig, ogsetur upp hettu”.
Að þessu búnu setti hann upp hettu
sína!
Jeg býst nú við kæru tilheyrendur, að
yður þyki ræSa min mögur og helzt til
löng orðin. Jeg bý^ jafnvel við, að sum-
ir kunni máske að kalla hana úrelta stein-
gerflnga, sem alls ekki eiga við þennan
tima eða tækifæri. Mjer stendur nokkuð
á sama um það álit. Jjeg er þá enginn
biskup og lief ekki úr háum sö'Sli atS
detta hvað virSing, auð ogmetorð snertir,
og það síst hjá hinum heldri á meðal
ySar. En að tala gagnstætt sannfæringu
minni þykir mjer órá'Slegt, og þa'S ætlast
jeg ekki til að neinn geri. ÞaS verSur
og að líkiudum í síðasta skipti er jeg
tala hjer opinberlega til yðar allra, og
bið jegyður að færa t!l beti'a vegar þa*
vanhugsað er.—GirS veit að jeg vil þjóð
minni vel, að jeg óska einkis framar en að
hún blómgist meir og meir að dáð og
dyggðum, og nái ailri þeirri fulikomnun
í andlegum og líkamlegum framföium
sem unnt er að ná. Og a'S hún verSi
fyrirmynd annara að mannkostum, and-
legu þreki, trúmennsku ogslðgæðum.
Frelsisins guð leiðbeini yður að hinu
sanna og rjetta takmarki andlegs og ei-
lífs frelsis.
Að lyktum kvetí jeg yður alia með þess-
ari herhvöt skáldsins:
Trú þú, trú þú á krapt þíns kyns og anda,
kappanna—sögunnar þjóðl
Trú þú, trú þú á ljósið allra landa,
lífs'.traumsins himuesku Ijóð.
Vaknaðu! vaknaðu! varpafiu’ af lierðum
vantní og sundrung og hryggð;
girtu þig, skrýddu þig skínaudi gerðum,
skörungsskap sannleik og dyggti!
SEATTI.E, WASH. T. 20. &gú»t 89.
líitst. „Ilkr.”!
Ilöf. greinarinnar „Margir lilutir
undarlegir”, sem stóö í 29. nr. „Lögliergs”
þykir það undarlegt að jeg skyldi liafa
nokkti'S á móti þyj, sem stóð um þennan
bæ í 19. nr. blaðsins.
Höf. hlýtur þó að vita þati, ef lxann
annars veit nokkuð, að það er almenn-
ings álit á þessari borg, að hún hafi verið,
sje og verði, ein af hinum lang beztu
borgum lijer með fram aPuget”-sundinu.
Og hann hlýtur líka að vita það, að
hugir margra landa vorra þar eystra hafa
stefnt og stefna einmitt r.ú á þessum tíma
hingað vestur á bóginn. Og að það liefur
allt af verið svo hingafi til, að ísl. hafa
vanalega leitað til þeirra stöðva þar sem
landar þeirra hafa áður tekið sjer ból-
festu. Og gangandi út frá því að höf.
hefði átt aS vita þetta, þá er það hreinn
og beinn bjánaskapur af lionum, sem aS
pví er jeg nú veit, ekki einusinni býr í
borginni og veit ekkert um hana, að segja
svona rjett út i hött, að hjer sje „ekkert
gott fyrir verkamnnninn”,og gefa meí þvi
þeim, sem annars hafa í liyggju að flytja
hingað vestur, tilefni til aí sneiSa alveg
lijá þessari borg.
Hver eru nú rökin scm höf. fœrir
fyrir því, að hann sjái hjer „ekkert. gott”
fyrir verkamanninn? Þau eru þessi:
Að jeg hali verifi hjer vinnulaus í 3
vikur!! ivfi verkamannafjelögin sjeu svo
”sterk”! að þau haldi mönnum frá vinnu
og að innlendir menn hjer, kunni ekki
að uota þá sem ekki kunna ensku!
Viðvíkjandi því fyrstu, skal jeg geta
þess að það voru að eins 3 - 4 dagar sem
jeg var hjer vinnulaus, eptir að jeg var
búinnaðkoma mjer svo fyrir að jeg gat
sinnt vinnu, og utn leið fræ'Ka höf. á því
ati þessi borg hefur verið mjer „notadrjúg”
í otKsíus fyllstu merkingu. En þó jeg
hef'Si nú verið vinnulaus í 3 vikur, þá
sannar það ulls ekkert af því sem hann
staðhæfii'. Eru ekki t. d. margir ísl.
vinnulausir í Winuipeg svo niáuuðum
skiptir? Og þó liefur enguin dottið í
hug að segja, aS þar væri „ekkertgott fyr-
ir verkainanninn.
Ilver maður með heilbrigðri skyn-
semi, veit að menn lijer vestra eru allt
eins laglegir að „nota” óenskutalandi
menn eins og austurfrá. Eða hví skyldu
þeir ekki vera það? Hafa þeir ekki
flestir komið að' austaii í fyrstunui. Og
hafaekkí skandinvaar komið hingað hóp-
um saman beint a'S lieiman, og menn hjer
getað notað þá strax?
Þá eru verkamannafjelögin. Flestir
menn vita að það eru einmitt þau, sem
eru að berjast fyrir rjettindum verka-
manna, og að það er einmitt þeim fje-
lagsskap að þakka, að kaupið er það sem
það er, og vinnutíminn eins stuttur og
hann er. Og þau taka feginsamlega á
móti hverjum nýtum dreng, sem vill
ganga í þeirra fjelagsskap.
Jeg er höf. samdóma í því að vita
uekki til” að hann hafi ugert mjer neitt”,
sem jeg þarf að „hefna”. Jeg hef'Si fyrst
þurft að vita hver maðurinn var. Aður
hafði jeg enga ástæðu til að uhefna”
mínáhonum sjerstaklega!! Þar af leið-
andi er það jafn vitlaust af höf., að
ímynda sjer að „tilgangur” minn hafi að
eins verið sá, að gera einmitt hann og
engan annan, að „ósannindamanni”. Og
mjer finnst það ósanngjarnt af höf. að
ætlast til, að jeg viti hver sje höfuudur
nafnlausra greina, þar sem bæði hann og
ritst. „Lögbergs” eru í vandræðum me'S
att vita hver jeg er, og það þó íöðurnafn
mitt stæði fullum stöfum undir greininni
í 24. nr. blaðsins!
Jeg get annars fullvissað höf. um
það, að jeg ber engan óvildarliug til
hans, eða nokkurs annars, þó hann kunni
að hafa einhverjar aðrar skoðanir á
einliverju heldur en jeg sjálfur. Og mjer
þykir miki'S mannlegra að ráðast á mál-
efnið heldur en að ráðast á persónuna
metS glósum og lít úr snúningum, eins og
höf. gerir. Það er æfinlega smásmug-
legt, og þeir sem það gera hafa vanalega
rangt mál að verja.
Af þvíjeg skil þa'S á ritst. uLögb.”
að liann vill komast hjá því, að hafa
fleiri ummæli um „ástandið” hjerísínu
blaði, þá sendi jeg „Hkr.” nú þessar línnr
í þeirri von afi hún ijái þeim rúm,
Sveinn Björnxton.
A N 1) R E A L 1 T I. A .
Þú flýgur í fangið á mjer,
og flaxandi’ er hárið á þjer;
þú býður mjer vangann og varirnar heitar,
jeg veit þafisvo gjörla aðhverju þú leitar
sóleyjan sveitar!
Þú vilt að jeg yrki’ nm þig óð,
en engan jeg hef til þess móð,
þó kvsstirðu heitar, ogfkysstirðu betur,
kærasta Andrea, liönd míu ei getur,
ljóð fært í letur.
Samt vil jeg segja þjer eitt,
þitt sakleysi hefir mig veitt.
Og kossinn,sem þú mjerí grandleysi gefur
—þig grunar ei neitt um þafS vald sera
liann hefur—,
liann luerru mig hefur.
Leiktu þjer ljósglöð og ung,
lífsreynslan enn er ei þung.
Æskan er glaSvær og giruist. ati skoða
geislandi lífið vi'5 morgunsinsroða,
veit ei um voða.
8vo lif meðan tími er til
—tilveran er ekkertspil—
Æskan burt líður og lífið með árin,
ljósið og myrkrið og brtisið og tárin,
sorgina’ og sárin.
(")U I N OG L.l ÓÐIÐ.
(Eptir H. W. Longfellow).
Ut í loptið ör jeg skaut,
ei vissi’ eg livar á fold hún hraut;
því svo flaug hún geysi-greitt,
eg gat ei sjónum flugið leitt.
Jeg andaði ljótii á upplieims braut,
ei vissi’eg hvaráfold það liraut;
því liverjum er sjónsvo gefin gó-8
að geti ttug' sitt þreytt yið ljóð?
Eptir margra ára skeið,
örina jeg fann í meið,
og ljóttið, orð fyr’ <irð á ný,
eg fann vinar hjarta í.
Jón Runólfmon.
VliAIHMII! Kllimsn.
Eptir
ALVRED ROCHEFORT.
(Eggei-t Jóhannsson þýddi).
jÞolinmæðin, móðir gótt er kvennleg
dyggfi, ogkarlmenn Rússlands hafa feng-
ið hana í móðurarf. Ef jeg mætti tala
eins djarft á strætum úti, eins og lijer, þá
ríkti fljótt friður og frelsi t landinu.
En þú fer villt, ef þú hugsar að jeg einn
hafi þá skoðun, sem jeg ljet í Ijósi. Tíu
þúsundir—já, tíu inilj. manna á Rúss-
landi, hlaupa oglivísla hver í annars eyra
samskonar orðum og jeg talaði upphátt
áðan’'. Kyssti liann svo móður sína og
hjelt svo úfram, hressari i bragði: ,Þín
og systur minnar vegna skal jeg vera var-
kár, eins og að undanförnu, eða hef jeg
ekki verið þaS? Þegar jeg I fyrra mán-
uöi var rekinn úr skólanum frá kennslu-
stöðunni, brosti jeg framan í böðla mina
um leib’ og jeg gekk út, þó jeg uni leið
sökkti nögluui mínum gegnum hörund
ogholdi lófunum. Jeg er þolinmóður!
Enginn af Ruloffs ætt hefur svo hleypt
sjer í hættu, að hann sæi sjer ekki for-
rá-S’.
í hálfum hljóðum, og þrátt fyrir að allir
reyndu afS hylja málróm sinn var auð-
heyrt að þar voru þó nokkrir kvenn-
menn.
,En mundu föður pinn, sonurminti!
Ef keisarinn eða þjónar hans ætla að
fara me‘5 þig eins og úlfurinn meft lamb-
ið, þá er ekki spurt að ástæSum. Gefðu
þeim þess vegna ekki svo mikið sem
skuggaaf ástæliu, me'ÍS því að vera í fjel
agsskap með þeim sem kenndir eru við
byltingar. Og um fram allt hættu öllum
fjelagsskap við Michael Pushkini’.
,Það er satt’, svara'Si Vladimir. ,Micha-
el er ekki útlits fallegur, en það æ*la
jeg ati fáir eigi trúrra hjarta en hann.
Jeg hvet hann ekki til að sækja fundi
systur minnar, þ<) hann sýni góSan smekk
með því, að líta liýrt til hennar. En það,
sem hann unnir fremur öllu öðru, og
það sem liann sækir mest eptir, er frelsi
föðurlandsins. Það er sú eina brúður,
er liann æskir eptir’.
í þessu var diepið á dyr mjög gætn-
islega. Elízabet leit upp og hvítnaði enn
meir en áftur, erhún sá lítin mann, þunn-
leitann, með hrafnsvart hár og augu, er
allt af voru á flugi, ganga inn og htiegja
sig djúpt optar en einusinni. ,Býsna
kalt úti, en furðu hiýlegt hjer inni, frú
Ruloff, sagði Michael, og ýtti sjer um
leið aptur á bak að ofninum, en tók ekki
augun af Elízabetu.
,Nei, þakka þjer fvrir! Jeg ætla
ekki að sitja. Við prófessór Vladimir
þurfiim að flnna kunningja í kvöld, og
það er mál að við værum þar komnir’.
,Og jeg’ tók Vladimir undir ,var bú-
inn að gleyma því. Jeg var svo gagntek-
inn af yfirvegun glaumsins og prýðinnar
á Nevu og bökkum hennar, út um
gluggann. Þetta er nýársdagur, og marg-
ur sjálfsagt óskar öðrum gleðilegs nýárs,
en hvílík meiningarleysa er það ekki hjer’!
,Stór meiningarleysa!’ sagði Michael,
og neri samau höndunum. Annað sagði
hann ekki, euda var Vladimir í þessum
svifum að klæða sig í skósiða yíirkápu;
setti svo á sig loðhúfu mikla og dró hana
niður svo luín liuldi andlit hans. Ivvaddi
linnn svo ínútiur sína með kossi og kvaðst
verða buvtu að eins litla stund. Hún bað
hann vera varkárann og lofaði hann því,
og svo fór hann.
Michael langaði til afi kveðja þær
mæðgur me8 haudabandi, en er hanu sá
engan tilbúning til þess af þeirra hálfu
varð hann að vera án þess.
3. KAP.
Þeir fjelagar Vladimir og Michael
hjeldu sigí hinum dimmustuog þrengstu
götunum, og áður en þeir beygðu fvrir
strætisliorn stönzuðu þeir um stund til að
hlusta, og fóru ekki af stað fyrr en vist
var að enginn var á gægjum. Eptirhálfs
tíma krókastígsgang komu þeir að graf-
hvolfslegri byggingu allmikilli, er stóð
æði spöl frá strætinu, en frani af tiyrum
þess voru 2 stór ljós í glerluktum. Flöt
urinn fram af húsiuu var umgirtur og al-
skipaður smáviöarbúskutn, en í miðj-
unni var gosbrunnur, er sýndi, að flötur-
inn að sumarlagi var blómstragarður.
Einhver innanhúss hafði sjeð til þeirra
fjelaga, því undir eins og þeir komu a5
aðal-dyrunum opnuðust þær hljóðlega
og luktust aptur jafnhljóðlega undir eins
og þeir komust innyfir þre; skjöldinn í
breiðan, illa lýstan gang. Frá iunri enda
gangsins lágu breiðir stigar upp á efri
loptin. og npp þá gengu þeir fjelagar og
heyrðist ekki hið minnsta skóhljóK, svo
þykkt var kligðið á tröpputium, nje heldur
sáu þeir nokkr« lifaudi veru enn sein
komið var. Gengu þeir áfram eptir
gaugi, löngum og breiðum eptir fyrsta
loptiuu, þiutgað til nálægt honum miðuin,
ati hávaxin inaður með svarta grímu
bannaði innganginn.
Ifvers leitið þið'í’ spuriSi grimtt-
niaður.
,Þess sem .við höfum týnt!’ svaraði
Vladimir.
Ilverju liafið þið týnt?'
.Ejnhverju sem huIi'S er í lijartablóði
lierra vorra!’ hvíslaði Vladimir að grímti
manninuni.
(Fimmtíu og tvö!’ kallaði nú grímu-
maður í fjarri enda salsins, og jafn-
snemma litu allir til þeirra Vladimirs og
Michaels, er liöfðu gengiS inn að löngu
borði er var í mi'Sjum saluum.
,Spilin eru öll!’ svaraði Vladimir og
renndi augunum eptir borkinu, en við
það voru 52 stólar, og eitt spil lá á borð-
inu framundan hverjum stóli.
,Þá er að byrja; hjerna er kassinn.
Dragið!’ var sagt með kvennlegri rödd,
og litill og veiklulegur grímumaður setti
dálitinn kassa á mitt borðið og opnaði
hann og dró eitt spil, hjelt því svo hátt
upp, a'X allir gætu sjeð það, og sagði svo:
,Hjartadrottningin!’ og tók sjer svo sæti
á stólnum, þar sem hjartadrottningin var
framundan. Þannig drógu nú allir og
tóku sjer sæti eins og spilin á borðinu
vísuðu á. Hlutskipti Michaels varð lauf-
gosinn. en Vladimir hreppti tigulásinn.
Hjartaásinn varfyrir öðrum enda borðs-
ins, og var þar stærri stöll en annars stað-
ar. Þetta sæti hreppti hár og mikill
maður með rautt sitt, skegg, er gekk
niðurundan grímunni.
Eptir að allir höfðu tekið sæti sátu
allir um stund þegjandi með hnegð höf-
uð, eins og væru þeir á bæn. Um síðir
rauf hjartaásinn þögnina.
,Það er mitt hlutskipti að liafa for-
höndina í kvöld—fyrsta spilinu á árinu.
Það ætti a$ gleðja okkur, að á þessari
stundu eru hundruð þúsunda þvílík fje-
lög að spila, allt frá Gandvíkurbotnum
til Svartahafs, og frá grjótnámunum í 8i-
beríu til saltaámanna i gamla Póllandi!
Á umliXnu ári hafa margir af bræðrum
okkar fallið fyrir kaðalliöggum, fyrir rifl-
inum og fyrir dauða á gálganum. En
hvert þvílíkt dauðsfall hefur framleitt
margar drekatennur, er ekki láta af að
nagahlekkina fyrr en þeir slitna og frels-
r5 er fengið. Á umliðnu ári hefur
mörgum, sem gruna'Nir hafa verifi um
vináttu við okkur, verið steypt úr tignar-
stö'Su fráöllum sínum og sendir til 8íbe-
ríu, en familíur þeirra gjöreyddar öllum
eignum, látnar sjálfráðar hvort þær lifa,
eða deyja úr tningri. í þetta sinn nafn-
greini jeg ekki aðra en minn gamla, góða
vin, Ruloff greifa. En 00015, sem gerði
hann landrækann, sendi i okkar flokk
nýjann og öflugan liðsmann og níhilista,
son hans Vladimir!’
Allir ljetu fögnuí j’fir ræðunni í ljósi
með lófaklappi, en gerðu það með mestu
varkárni. Og liver leit til annars, eins
og vildi hann gegnum grímuna sjá Vladi
mir og ósks honum til hamingju. En
lijartaásinn hjelt ál'ram:
.Orðið nihilisti þýðir: tkkert, og er
það heppilega valið, þar eakert svar fæst
upp á bænir lýðsíns. Fjrrir'3 dögnm fór
Paul Rudier á fund Gliourkos, til að
biðja föfiur slnum lífs. I dag er faðir-
inn dauður, en Paul sjálfur kominn af
stað til Siberíu. Þannig var þeirri bæu
svarað! Það mál verðum við að taka
fyrir strax!’ Og svo settist hjnrtaásinn
niður.
,Hjer er um einn veg einungis að
ger.a’ sagði laufgosinn: .Ghourko er
rjettlaus. Auga fyrir auga og tönn fyrir
tönn, hnífstungu fj rir hvert kaðalhögg
og mannslíí fyrir hveru sem til Síberíu
fer! Gleymum ekki þvS!’
Jfva'S segið þiðvinir? Spilamennsk-
an gengur selntf sagði lijartaásinn, eptir
að laufgosinn var sez.tur niður.
,Jú, liuiui er rjettlaus!’ sagði hjarta-
drottningin. ‘Við skulum dragu uin
það!’
.Bíðið við!’ kallaði einhver með
drungalegri rödd, frá liiuum borðeudan-
um. .Gliourko er farinn til bróður síns
suðurá Krimu! En maðurinn sem tekur
við starfa hans og gerist njósnarforingi
keisarans verður að bera ábyrgtS af ger8-
tun týrirreunara síns! Það er okkar
regla. Bræður okk'w á Kriinu sjá um
Gourko. er. við eigtim við eptirmann
,Og nafn þess er?’
.Frelsi!’
.Svörin eru rjett, fj’Igið mjer!' sairði
gríinuinaðurinn, er sliðraði nii hníf-
sveðju sína, og færði þá fjelaga inn í her
bergi þar sem sat aiinargrinnimaður, og
veggir herbergisins litu út eins og smá-
liólfaður skápur, en í hverju hólíi var
svartur böggull. Grímiimaðurinn reis
nú úr sæti sínu, tók 2 bögglana og fjekk
þeim Vladimir og Miehael, og hvísluði
að þeim uin leið, að þeir skj’ldu flvta
sjer.
Greiddu þ< ir nú sundur liögglana og
steyptu yfir sig skósíðri svartri kápu og
settu á sig svartar gríinur, er vafðar voru
innan í kápuna. ,Eru þið nú tilbúnir?'
spurði dj ravörðiirinn í lágum rómi, og
kváðu þeir svo vera. Klappiiði haun pá
ineð luegð á vegginn uálægt miðju her-
befginu, og hevrðist þegar samskonar
klapp hinsvegar. OgS því opnaðist vegg-
urinn alveg hljótSlaust og luktist aptur
undir eins og þeir fjelagnr höfðu stigix
! fæti innfyrir dyrnar.
Voru þeir nú staddirísal, er fullur
var af grimumönnum. Allirtöluðu þeir 1
; hiins!’
.Oghverer eptirm.iðurinn?’ spurði
’ hjartaásinn.
,Það veit jegekki, en stjórnartiðind-
in kunngera það á m<irgun. Gortsehakoff
sjer uni. að önnur eins embietti sjiui ekki
auð til lengdar’. svaraði sá diininraddaki.
,Væri ekki rjett', sagði tíguliísinn
með skjálfamli röddu, ,að látn frekuri að-
gerðir í þessu máli lúða fvrst um sinn?’
,Gej nidu aldrei 1 il morguns þuð, senr
i gera skal i dag! Jeg veit hver eptirmaður
' Ghourkos er’, sugði lijartatlrottningiii.
,IIver er það?’ spurðu nú allir íeinti.
.Vladislas Gallitsin, prinz af Novgo-
| rod’, svaraði hjartadrottniugiu. En allir
! endurtóku orðin eptir lienni, öldungis
i hissa. ,Ja, Gallitz.in af Novgortid” lijelt
liún áfra'u og hætti svo við og var au5-
heyrt a5 hún var mikið hrærð. ,Og nú
heimta jeg að dregið sje strax!'
,8j stir okkar hefur rjett! I.átik öll
spilin i kassann!’ sagði hjartaásinn.
(Framh.).