Heimskringla - 18.08.1898, Blaðsíða 1

Heimskringla - 18.08.1898, Blaðsíða 1
Heimskríngla XII. AR WI5ÍNIPEG, MANITOBA, 18 ÁGÚST 1898 NK 45 FRIOUR. Þá ei' strfðiðmilli Bandamanna og Spánverja á enda, að minsta feosti fyrsl um sinn, eða þaimað til eAttaue þessara þjóða hafa gert út um það, hvort samkomulag uni sættir jreti órðið eða ekki. Á. föstudaginn var, kl 1.28 e. m.. sknfuðu þeir M. Cambon, sendi herra Frakka, en sem uú er umboðs maður-Spánverja, og Judge Day, utan- ríkisráðherra Bandarikjanna undir hin helztu uudirstöðuatriði fyrir friðar- samningunum. Þessi atriði eru sem fylgir : 1 Að Spánn sleppi öllu tilkalli til eignar eða stjórnar á Cuba; 2. að Porto Rico ásamt öðrum spiin- verskutn eyjum í Vest Indíum og ein af Ladi'one-eyjunum, seni Bandarikin geti valið héráeftir, skuli verða eign Bandaríkjanna; íi. að Bandaríkin taki og haldi bæn- um Manila, flóanum og hðfninni, þ*ng- að til algerður friður er saminn og gert verður út um stjórnarfyrirkomulagið á Philippine-eyj unu m; 4 aðSpánverjar undireins hafi sig burt af Cuba, Porto Rico og öðrurn Vest-Indía-eyjunum með herlið sitt op embættismenn, og aðsáttanefndin, seni verður að vera útnefnd innan 10 daga. skal innan 80 daga frá því skrifað er undir samninga þessa, mæta í Havana og San Juan, til þess að sjá um burt- för Spánverja þaðan; 5, að Bandaríkinog Spán skuli hvort um sig ekki útne ua fleiri en 5 nefndar- menn, til þess að útbúa og samþykkja fullkomna friðarsamninga, og nefndin skuli mæta í Paris ekki seinna en 1. Október. 6. að þegar búið er að skrifa undir þessa samnit.ga, skal stríðið hætta og stjórnin tilkynna hershöfðingjum sín- um þessa samninga svo fljótt sem auð- ir er. Eins og þessi samþykt ákveður, lét forSeti'McKinley tilkynna öllum sír.nm herforingjum og flotastjðrum að stríðið væri á enda, en áður en sú tilkynning komst til þeirra. höfðu þeir háð orust- ur við SpAnverja all-víða. A Poito Rico háðu þeir tvo landbaidapa og unnu þá báða meðlitlu mannfalli. Flot- inn gerði töluverðan óskunda af sér við Cuba strendur, og Morro vígið hjá Ha- vana skaut á herskip Bandarikjanna og skemdi eitt þeirra töluvert, —Dewey og Merrit tóku Manila, og er það happa stryk, því SpAnverjar hafa þá því minna að segja viðvíkjandi Philippine- eyjunum, þegar sáttanefndin kemur saman. Frjettir. Markverðustu viðburðir hvaðanæfa. Gamli Corbett, faðir James J. Cor- betts, hins mikla hnefaleikara, skaut kon i sína til dauðs og skaut svo sjálf- an sig á eftir. Þau áttu heima í San Francisco. Sonur þeirra var austur í ríkjum, en brá undireins við og hClt af stað vestur með konu sinni og bróðir. Shafter herforingi á Cuba hefir ýms óþægiletrheit af óhlýðni hermanna sinna. Ein af herdaildum þeim seni hafði verið sett til þess að sjA um San- tiago bæinn, var orðin svo ærslafull. að Shafter mátti til að senda hana burtu úr bænum og út á landsbygðina. I hennar stað sendi hann þangað nei'ra herdeild eina, sem hefir áður sýnt það, að þeir kunna að haga sér eins og mönnum sæmir. Meðan stóð á hardaganum við Ma- nilla, slapp liinn spAnski hershöfðingi, General Augustine á b'irt. Bátur frá einu þýzka herskipinu beið haus í fjör- unni oi; tók hann samstundis nm borð. Síðan flutti herskipið haun ti) llung Kong í Kína, Augustine var nokkrum dögum áður búinn að missa yfirstjórn hersiiis; hún hafði verið feugin í hend- ur öðrum, en alt fyrir það var leiðin- legt fyrir Kandamenn að missa mann- greyið. og er litill efi á því, að Þjóð ve,j,,r fá að sýna góðar og gildai ;i- stæður fyrir aðfeið -inni Eldur koiu upp í veikstofu eg geymsluhúsi Victoria Chemical félags- ins í Victoria. B. C. á þriðjndaginn Eldinagnið varð voðaleut, In-í allskonar samsafn af eldfimum spremtiefnum var þar saniankotnið Margir héldu fyrst að Rússar víeru komnir og fíirnir að skjóra á bæinn. þetrar sprengingarnar byrjnðu. Hermennirnir fóru á hðrð nsrn ferð til vopnabúraiina ojr hugðust að búa sid til varnar. En Aður en eld nrinn gat brotist lengra út, kom slðkkvi lið bæjarins og gat stöðvað eldinn að niiklu. Vindur var einnig mjög hag- stæður, stóð af landi. en byggingamar fast fram við sjó. Skaðinn er nietinn um $25,000, með f ullri eldsábyrgð. Altaf ljókkar útlitið milli Breta og Rússa, og ekki gott að seeja hver endir- inn kann að verða. Sagt er að Breta stjórn hafi heimtað að Li Hung Chang gamli yrði settur frá embætti sinu í Kina, því víst, þyki að hann hafi þegið mútur af Rússum til að vera þeini hlið- hollur gagnvart Bretum. Fellibylur og haglstormur æddi yfir suðvesturhlutann af Minnesota og suð- austurpartinn af Suður-Dakota á niánu daginn. Frá 15 til 20 rnanns er bóist við að hafi beðið dauðann af völdum veðursins. í fyrra framleiddu Dakotaríkin og Minnesota 130 milj. bush. af hveiti, en í ár er búist við að uppskeran verði bað ineiri að þau framleiði 190 milliónir bush. Af þeirri upphæð er búist við að Minnesota framleiði 88 millíónir bushr, Norður-Dakota 05 millíónir og Suður- Dakota 37 millíónir bush. Lítið raknar úr pólitisku flækj- unni í British Columbi^ enn þá Mr. Beaven, sá sem fylkisstjórinn hafði kvatt til þess að mynda nýtt ráðaneyti gaf þann starfa frá sér, þar eð helztu flokksbræður hans vildu ekki vera í ráðaneytinu með honum. Hefir því fylkisstjórinn á ný útuefnt Charles A. Semlin til þess verks, og lítur nú út fyrir að honum ætli að takast það. Frétt frá Ástralíu segir að þar sé f undið annað Klondíke hjA Gwynne- vatni, skamt frá bænum Kanovvan. iJarliafði fundizt gullstykki, sem vigt ar 95 pund. Mehn þyrpast ¦ þangað í þúsundatali. búast sjálfsagt við að allir geti fundið svona lagleg gullstykki. Hetjan Hobson. sem sökkti Merri- mac, var í boði í St. Louis hér um dag inn. Ein af fríðustu og mestvirtu stúlkum bæjarins, gekk til haus í sam- kvæminu og bað hann að kyssa sig- Hobson gerði það undireins með á nægju; hann tók það eins og það var meint, að eins sem þakklæti fyrir hug prýði hans. Blöðin sum spynna heil- langar sögur út af þessu, og eru sumar þeírra all-hlægilegar. Kafteinn Cbarles D. Sigsbee, sem var yfirmaður á herskipinu Maine, þeir- ar það var sprengt í loft npþ á Havana- höfn, hefir veríð skipaður kafteinn A herskipinu Texas. Þykir þsð mjóg ve/ tilfallið að setja hann yfirmann A það skip. þar það var bygt alveg eins og Mnine. Kafteinn Philips. sein áður var á Texas, verður set'tur yfirmaður á Mare Island herskipaverkstæðinu í Cali forniu. Einnig hefir kafteinn Good rich, sem stjórnaði viðlaga herskipinu St. Louis, verið skipaður kafteinn á New Ark flaggskipinu Commodore Wattsons, en kafteinn Baker sem þar var áður. tekur við herskipinu Oregon, fyrverandi kafteinn þess Clark verður sakir heylsuleysis að yfirgefa skipið. Þjóðin saknar þessnra tvetrgja hetja kafteins Philips ogCIarks af herskipum sinum, en enginn efi er á að hinir yngri nienn fara eins vel að þegar nauðsyn krefur. Fregn frá Porto R-'eo segir. að sjálf- boðaliðs hermaður í 2. Wisconsin her- deildinni, Laluke að nafni. haíi skotið til dauðseinu hennann Bandaríkjanna og að hann hafi samstundis vei ið dreg in fyrir herrétt og fundinn sekur af glæpnum, og síðan skotinn. Fellibylur æddi yfir nokkurt svæðl i Tennessee í vikunni sem leið, biðu þar 17 manns bana af og eignatjón varð fjarskalegt. Voðalegt þrumvrveður með ofsa heassviðri gekk yíir vestur Ontario A fimtudagskvöldið var. Nokkrir bænd ur mistu kornhlöður sínnr með öllu sem í þeim var, sem í flestum tilfellum var öll ársuppskera, og margar stórbygg ingar eyðilöuðust alveg. Tjónið katíega mikið oir víðtækt, og ekki hægt að meta nú þegar. Smibeerinii Mailnc í Onfario nn'r því eyðilagðisi af eldi » laugaid»gs- kvöldið Eldurinn byrjaði í fjósi við Windsor hóielir,i Hóteliðospðsthrjsiðois nokkrar búðir brunnu. Skaoinn er met- inn á S75,i AðmirAll P,,llise>- er að mynda vara- sjðherdeild í Bi itish Colurobia. Sacrt er að ófriðarútlit niilli Breta oe Knssa muni hafa hert S ]> -í Herdeildin byrj ar æfingar undireins Col. John IFnv. sendiherrn Banda- manna í Englandi verður eftirmnður Judge D^y, sem hefir verið utanrikis- raítherra Bandarfkjanna Col. Hay teknr við embættinn undireins og sátta nefnd rnilli Spánar og Bandaríkjanra verður útnefnd. því Judge Day er sjálf- satjfiur að verða í þeirri lefud. Full- yrt er að Whitelaw Reid verði skipaðu sendiherra á Bretlandi i stað Col. I i Maðnr að nafni Clans. sem hafði drepið tvo félaca sína. Burns oíí He,.d rickson. á Stikine-brautinni, sem vorn á ferð nieð honum til Kloudike. var tek jnn fastur og settur í fang»húðlð í Na - naimo. Skömmu þar á eftir var hann dæmdur til hengingar; sagði hann oft að hann væri ekkert hræddur við að deyja, en hann sagðist vera hræddur við gahjann, og mæltist því undan að þurfaað deyja þeim dauðdaga, er hann óttaðist mest. Maður þessi átti sér konu. trúa og dygga, og um leið kjark- mikla og snarráða. Þegarhún vissi að engin von væri til að maður sinn gæti komist undan háðungar dauðanum á galganum, þá fékk hún leyfi hjá yfir- manni fangahússins að mega búa til miðdegisverð mannsins síns deKÍnum áður en hann áttl að verða hengdur, og að hún mætti færa honum hann sjálf Hún bjó honum svo til beztu máltið og fór með hana inn til hans, en saman við matinn hafði hún látið góðan skerf af strycknine, því hún vildi þannig forða manni sínum frA því að deyja á galg- anum. Henni tókst það lika, því mann ræfillinn dó sama kvöldið með mestu harmkvælum, en samt mjög ánægður yfir þyí að frelsast'frá galganum. Mánudagurinn síðastl. var sá heit- asti dafrnr sem komið hefir í London á Englandi þetta sumar. Fjöldi fólks beið bana af og jafnvel hinir ötulu og harðfengu lögregluþjónar stóðust ekki hitann. Þriðja herdeildin frá Virginia sem situr nú í Camp Algor ásamt mörgum fleirum, ætlaðiáþriðjudaginn aðhengja negra, nefnil. án dóms og laga. negrinn hafði smánað nokkra af þeim í orði, en þeir vildu ekki þola það án hefnda. Major General Butler, sem er yfir öllum hernum þar var mjög fljotur að koma í veg fyrir þenna glæp; lét hann hinar herdeildirnar.vopnaðar sem til bardaga, ráðast á Virginia menn ogrekaþáí her- búðir sínar. Siðan lét hann setja strangan vörð yfir þá. Búist er við að um 300 manns verði reknir úr her deildinni. Stutt ágrip af ræðu borgarstjóra Andrews, er hann hélt á þjóðhátíð ísleidinga, í Winnipeg. 2. Ágúst 1898. hinum islenfeka þjóðrlokki. Oa hvergi á jðrðunni tgöfgari bjnð. held- ur en |)á. s^iu rekur ætt sína fram til hinna uiikln os[ voldugn víkiiii_'a, sem í ishjAlm yfir öllum Norflurlöiidhm með atli siiiu og hug tekki Þeir hðfðu skáld af sfnum þjóð- flokki við nHar konungahiröir Norður- landa. I'rssi þjóðflokkur var viður- kendur fyiir skáldskap ok bókmentir alt frá hiiiTin: fvrstu só«utímum, oí; þetta voru íslendingar—forfeðnr yðar, — Þér eigið og heiðm- og þökk skilið fyr- ir það, að þér komuð hingað meðhinum fyrstu fi uiuherjuin á barndómsárurn iiessa Norðk-esturlands, og hafið þolað hér alla |ió örðusíleika og þrantir, sem fylgja því að b.Viryja upp ný!t land. Fyrir þett* eigið þér þökk og heiður skilið. Og ég vona og óska að þerta heimsins betta land launi yöur ríkulega starf yðar í harfi.r þe Það er fthjett að segja, að vér ernm hérfeins fijósömu landi eins oíí auga manns hefir nokkru sinni litið, og það er engum efa bundið, að starfsemi yðar, hyggindi og sparsemi hlýtur með tim- anum að gera þjóðflokk yðar auðugann. Þér tilheyrið aðalle-'a þeim flokki fólks, sem neytir sins brauðsí svoita síns and- litis, og um leið og þér eruð iðjusamir þá sjáið þér um það að gjalda hverjum sitt og fyrrast allar skuldakröggur. í hinu félaaslega lífi takið þér einnig yð- ar tiltölulega þatt. Þér hafið komið til þessa lands til þess að auðga þjóðina að velsæld og gáfum og þekkingu. Mér hefir verið sagt, að á íslandi sé ekkert barn 10 ára gamalt, sem ekki sé Ieeandi og skrifandi, og í þessu landi hafið þér það sem enginn annar þjóðflokkur Jietii, en það er, að skólakennarar af j'ðar eig- in þjóð eru í öllum yðar skólum út um byggðirnar. kennandi á enska tungu. Þér látið einnig til yðar taka í flestöll- um atvinnumálum þessa lands. Þér hafið kaupmenni lögmenn, lækna, og þér hafið tvö fréttablöð. Síðan hinir fyrstu íslenzku landnemar komu hingað 1G75, hefir þjóðflokkur yðar aukist þar til þér eruð nú um 10,000 að tölu hér í Canada, os af þeim eru um 4000 hér í Winnipeg . F.í; segi því sem borgar- stjóri þessa bæjar. að ég þekki engann þjóðflokk hér í landi, er taki yðnr fram að líkamlegu eða andlegu atgervi, og enga sem séu virðingarverðari borgarar heldur en fólk af yðar þjóðflokki. Svo votta ég yður öllum þakklæti mitt fyrir þá virðingu sem þér hafið veitt mér, með því að bjóða mér að á- varpa yður hér í dag. Og ég óska yður til lukku og góðs gengis framvegís með þessa ágætu þjóðhátíð yðar. Herra forseti, heiðruðu tilheyrendur. Hjartanlega óska ég forstöðunefnd yðar til lukku með hina ágætu og á- hrifamiklu þjóðhátíð, sem þér haldið hér í dag, og sem samansafnar meðlim- um þessa þjóðflokks ti 1 að minnast sins fræga föðurlands. Ég óska yður til lukku, ekki sem íslendingnm eða út lendingum, heldur sem Canadiskum meðborgurum. Mér skilst að þér haldið því fram,—og ég hygg það vera rétta kröfu—að foi feður yðar, hinir BttgU- frægu víkingar, hafi fundið þetta mikla land 500 árum áður eu Columbus fann það. ÞeSs vegna er það í rauninni öf- ugt að bjóða yður velkomna hingað til landsins, því það eruð þér sem hafið all- an rétt til þess að bjóða aðra velkomna hingað, Þér liaíið komið hingað. ekki til þess að verða héi að Ei.glum. Skot- um eða íslendinguni. heldur til |>ess að verða Canadiskir borgarar. í tilliti til inntíutniniia fólks í þetta land, |)á er ekki heppilegt ao le>.'gja aðaláhersluna á fjöldann, helilur á hrt'bleikii þeirra sem til þessa lands tlytja, Og með tilliti til jiess. af hvaða ættstofui þó' I.-leudini'ai eruð koiimir. þá ínun óhit-Ct að segja.að nliÍM'i li< tii' nokkur þjóðf?ol<kur H ¦ þessa m k'.a me«inlands. í h--er-a hetir runmð ættgöfgra bl"1 I Bréf frá Klondike. Dawsox, 11. JfjiJ 1898. Kæri vinur M. Pétursson :— Það verður víst ekki opt sem ég nenni að skrifa héðan ; en í þetta sinn langar mig til að gefa mönnum hug- mynd um hvernig ústatt er hér og hvað verið er að gera. Það fyrsta sem fyrir mér verður er bærinn hérna. Hann stendur undir brekku og er liðug mila á lengd og kvart mila á breidd. Þessi bær er mjög ó- þokkalegur, bæjarstæðið er blaut og úld- in og fúin mosamýri. Aðalstrætið er k fljótsbakkanum. Það er bygt baðum meein, en þeir sem eru fljótsmegin og þurfa ekki að borga nema 84—$0 í rentu fyrir fetið um mánuðinn, verða að bygKJa a stólpum út í rlj/itið. Það mA búast við að þessum tjöldirni og húsum sópar burtu í vor. því þa verður vatnið hálft annað fet á dýpt uppi á bakkanum. Það er næstum undarlegt hvað þessi bær er friðsamur. Hér sjást engin Aflog eða drykkjulæti ; menn umgangast með kurteisi hverjir aðra, og eru ekki að reyna að stinga nefinu í annara einka- mál, eins og víða á sér stað annarstaðar. Það væri áL'ætt fyrir allar kjaftakindnr og slúðurbera að koma hingað, því hér hlustaði enginn á það, svo þetta fólk jTrði að fá sér aðra atvinnu. Það er sagt að hér í bænum séu 30 þúsund manns, og upp um hóla og læki séu 10 þúsundir. Það er mikill munur að sjá þá sem búnir eru að vera hér. þvi þeir hafa flestir töluveiða peninga, eða að sjá þá sem nýkomnir eru, atvinnu- lausir og peningalausir, og fjöldauiargir veikir. Margir hen<rja höfuð á bringu og eru að reyna að selja út ; má vera að þeirra síðustu vonir séu aðengu oiðnar. Sjúkrahusið hér er alveg fult ; Ieuu- kostnaður og læknishjálp er $10 á dag. Það er (ffgt og skirbjúgur sem að tlest- •im geey-nr rjg sný-t svo upp í aðra veiki. Sagt er að þaðmnni ekki vera meira en einn af hverjum tíu sem komi lifandi hér út úr sjúkrahúsinu. Ástráð- ur, seni búimi var að iiggja þar lengi, dó stuttu eftir að és; kom hingað. Tiðin hér má h<>ita eóð; engir ákaf- ir hitar og ekki heldur rifningar. Það er svalr h nóttunni o<r stundum frost ; jarðkuldinn er ákatleira mikill og l>ess vettna þiðnar svo lftið á sumrin. enda er mosinn altaf blautur oíí kaldur. Það má, segja að hér er svo sem ekk- ert búið að ^rafa sui'dur af jörðinni, nema á Eldorado og Bonanza Creeks. Ef alt á að vinna se;n búið er að skrá- setja, þA, verða verkvélar að koma hing- að, annars lifa barnabörn okkar ekki þá tíð, að alt þetta land veiði unnið. Hér er raikil óánægja út af náma- lögunum nýju, og námaeigendur hafa á orði að láta ekki vinna þar til srjórnin er búin að létta af þessum 10 oenta tolli (Royalty); annars ætia. þeir að geyma gullið í jörðnnni. Það liggur orð A því, að undauskildum sárfáum námalóðum borfri sig ekki að hafa daglaunamenn við að vinna þær ; gullið er ekki nógu mikið til þess. Það veldur líka mikilli óAnægju, að ómögulegt þykir að fá upplýsina; hjA stjórninni um, hvað upptekið er af land- intr og hvað ekki. Hver hóll og hver dalur er mældnr og hælar settir niður með mannanöfnum A. Menn vita að sumt af þessu hefir aldrei verið skrAsett og ætti því að standa opið oí auglýst fyrir almenningi, en í staðinn fyrir"það er öllu haldið i jArngreipum. Menn eru hér vel vakandi fyrir því sem þarf að eera. Það eru auðvitað nokkur íló i hér, sein halda sitr á d <ns- húsum ot' liita drukkið kvennfólk leiða sig inn i danssalina- og svo að veitinga- borðinu ; en þetta eru aðeins fAir af fjöldanum. Hér eru hópar af mönnum sem skifta með sér verkum og passaupp á hvert einasta tækifæri ; þeir eru eins og gammar sem skifta með sér geyran- um, og ef einhversstaðar.á jörðunni fell- ur til bráð. þú detta þeir niður úr loft- inu hver á eftir öðrum. Margir vissu að spilda ein A Domin- ion Creek Atti að opnast i þessum mAn- uði. En það var eitthvað óvanalegt við það. Það njósnaðist að eitthvert sér- stakt leyfi yrði að fA hjá stjórninni. en fAir vissu hvernig það var lagað. Svo var fest upp auglýsing um það, að þessi spilda yrði opnuð fyrir alinenningi mAnud«ginn 11. þ. m. En sA dagur var ekki kominn þegar önnur auglýsing var fest upp, laugard. 9. þ. m., og landinu slegið opnu tveim dögum Aður en menn bjuggust við, og þar með fyrri auglýs- ingin afturkölluð, og vissir menn sem búnir voru að senda inn beiðni löngu Aður, sAtu fyrir því sem þeir voru búnir að velja sér. Alt þetta vissu gammarn- ir í loftinu; þeir sjA jafnvel í gegnum skrifstofuveggina. Þeir lögðu af stað A föstudagsnóttina A "stampede" sem þeir kalla hér (æðis-hlaup). Þeir sem ekkert höfðu frétt sáu hlaupin og vissu að eitt- hvað stóð til, stukku svo í hópinn. sem síðast var orðinn um 500. Allir hlupu sera mest mAttu með húfurnar og hatt- ana í höndunum, löðrandi sveittir, hAlf- berir, blAir og blóðugir, sumir með nest- ispoka, en sumir allslausir. 50 mílur er nokkuð langur vegur, og þegar tekið er til greina að vegurinn er svo vondur. að hestar reka sig í gegn og rífa sig A hol A þessum snögum og agnúum sein alstað- ar eru, þá er ekki furða þó raenn rítí af sér tuskurnar og séu illa útleiknir. Enn hvað höfðu menn nú upp úr þessum hlaupum V Fjöldinn kora aftur "uieð blóðtra leggi og brostin lungu" ; höfðu auðvitað mælt sér út nAmalóð, en þegar hingað kom á stjórnarskrifstuf una þá voru aðrir búnir að biðja um þær löngu Aður, en sem enginn vissi um nema fAeinir gæðingar stjórnarinnar. Það er ef til v.ll ljótt að segja það, en þessi aðferð finnst mér svipuð því þegar marfíir hnngraðir hundar vakta mann sem hefir bein í hendinni osr læst ætla að fleygja því ; hundarnir stökkva koll hlaupa sig, rífa hver annan til að nA beininu,—sem svo er aldrei kastað. Svona gengur það til hérna. Lifið er erfitt, eitt stórt kapphlaup. Þegar menn eru búnir að setja sig niður og farnir að vinna fvrir sjAlfa sig eða aðra, þá er hagurinn betri. Eitt er það sem menn verða að passa sig me.ð, það er að láta sér ekki leiðast; það mA ekki lAta sig langa til "kjötkatlanna'', þvi þó erfitt sé hér í eyðiinörkinni. þá er mað- ur þó frjáls. F>n get ekki gefið mönnuin hugmynd um hvernighér veiðurí fram- tíðinnl : éij: held samt að duglegur og heilsugóður maður geti náð upp tölu- verðum peningum. ef baun er hér 2—3 ár. Sveinn. Ármann og Jóhann, sem fóru hingað í fyrra, fara héðan með fyrsta skipi heim og verða mAske Aund- an þessu bréfi. Teitur ráðgerir að fara héðan í haust og koma svo aftur næsta vor með meiri vörur. Skilaðu kveðju til kunninpjanna. Þinn. S. Si'LVASON. Eftirmæli JOSEPH HÓLM, fæddur2H. Júní 1870; dáinn 15. Júlí Ilann var efnileg-ur mnður, drengur góður of; sveituiifíura stnum harmdauði. VID JARÐARFÖRINA. I. Vinur.—Þau eiu ekkiámínu valdi kveðjuorðin hins framliðna, ef að hann, yfir djúpið sem nu aðskilur, gæti hvíslað að ykkur hjartfólgnustu vonum sínum, látið ykkur nú í ljósi óskirnar sínar, rétt ykkur vingjarn- lega hendina eða sent ykkur síðasta kossinn. Þegar öllu er lokið, gæti maður þá viðurkent alla umiinnunina fyrir sér, alla ástina og velviljann til sín, allan söknuðinn sem eftir mann vcrður, hve hjartanlega myndi raaður þá kveðja þetta erfiða líf, þennan örð- uga heim, sem veittu honum þó alt sem hann hefir nokkru sinni þekt, af unað og fegurð, af farsæld og ást. Þau geyma þó enn alt sem manni var nokkru sinni dýrmætt. Þá yrðu óafloknu ætlanirnar manni brennandi áhugamál; alt sem hann hefir vel og vingjarnlega til mannanna gert, að innilegri bæn til þeirra, um huggun og bjalp við þá sem manni eru kær- astir allra : skyldmennin nánustu —elskendurnir munaðarlausu. Al- drei myndu vinir manns og n&grann- ar jafn alúðlega kvaddir, né kona manns og börn finna eins glögt til þess, að sig hati hann elskað bezt aí öllum mönnum — um okkur hefir honum þött vænst. —Við, sem komum hér svona svip- lega saman, til að fylgja hinum látna yini okkar til grafar, skiljum kveðj- una iians p]kki fyrir orðin -dauð- inn er mállaus—en gegnum tilfinn- ingar sjálfra okkar. Við vitum, að sö kveöja þökk. II. Svo er þá að kveðja fyrst leiðirnar hafa skifst svona — t>íN í gröfina, okkar út í lífið aftur; lífib það sem þú hafðir séð björtu hliðina af, allan þann unað og gleði sem æskan þín átti til handa þér; lífsstakfid sem þú hefir aflokið áður en fjíirið var dofnað og manni fer að verða aflfátt. Þín er hvíldin, eilif og órjúfanleg í faðmi grafarinnar; okkar er sökn- uðurinn, áhyggjurnar, erfiðiðogmis- skilningurinn. Vandamenn þínir syrgja þig ætílangt, sveitin þín fá- menna saknar þín. Hver burtfluttur nágranni er henni missir, hver látinn ungur efnismaður er henni dáin von; þegar vinnaskal aðalmennum þarfa- málum missir hún nú við liðsins þíns. Þegar æskan safnast saiuan til skemt- ana og leika, sttknar hún nú eíns glaðlyndasta og myndarlogasta mannsins. Þeitn sem þr'-r unnu heit- ast finst harmur sinn bðta'aus Sé þeim það nú léttir að hafa eitt sinn átt þig! Sj4i þeir svipinn þinn, sem þeir unnu, í andlitum bainanna þinna, glaðlyndið og æskufjörið þitt í hverjum grrtandi vordegi— það var þeim svo skilt. Aðra huggun dirfist ég ekki að bjóða þeiin hngum scm þekkja lífið og dauðann jafng-lögt og ég, þeim hjíiitum sem hverftminning nærri ýfir, sem hvert huggunarorð næstum særir. Af gn'ilinni þinni er grassvörður- inn næstura rifinn og um stund verð- ur hún gróðurlaust llag. Seinna raun hún þógrasi grOa—gióa jafnvel betur af því hún var tætt svona upp. Að missa þig svona ungann, sýnist eins og rifinn grassvfirður af' heilu æfistarti,—en þci mun þa» likaeitt sinn gróa. Eitt er víst, þrátt fyrir allan söknuð og efasemdir : ftrang- urinn af tilveru einstakl;ngsins týn- ist aldiei, þí hann sjáist ekki jafn- glögt er tímar líða. Hann er góð og farsæl afleiðing af hverju lífi, sem er rAðvandlegt eins og þitt var, hversu stutt sem það verður. Lííið er strídh), dauðinn er s.kttin Svo kveðjum við þig þakklatlega, brrtðurlegii, hjartanlega, ástúðlega, eins og við vitum að þu kveddir nú. okkur ef þú mættir. Stephan G. Stepiiaxsson-.

x

Heimskringla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimskringla
https://timarit.is/publication/129

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.