Heimskringla - 17.10.1923, Síða 7

WINNIPEG, 17. OKTÓBER 1923.
HEIMSKRINGLA
7. BLAESIÐA
The Dominion
Bank
■#M1 NOTRB DAMH A'WM. M
IHBRBROOKM MT.
»
HöfuSstóll, uppb......$ 6,000 000
Varaijóður ............6 7,700,000
AUar eignir, yfir ...»120,000,000
Sóretakt athytll veitt vifSskfft
kaupmannA oc
SparisjóÖadoildin.
Vertir af innstæðuifé greiddir
J&fn háir og annarsstaOar TiO-
rengst.
PBOHR A ML
P. B. TUCKER, Ráðsmaðtir
konguin, drotningrim og gosum.
Spilin eru prentuð í Þýzkalandi.
Frú María ólafsdóttir andaðist á
heimili sínu hér í bænum í gær,
(6. aept) 78 ára að aldri. Hún var
ekkja Bjfims heitins Gumundsson-
ar kaupmanns.
Frá íslandi.
Synt úr Engey. — 1 fyrri viku
synti Eriingur Pálsson, yfirlög-
regluþjónn, úr Engey og kom á
land f nánd við Völundarbryggju.
Hann var 53 mínútur á leiðini. Ár-
ið 1912 synti Benedikt G. Waage
úr Engey og kom á land við
gamla “Battarlið”. Sagt er, að
þriðji maður ‘hafi syint úr Engey
fyrir mörgum árum, en komst í
kolaskip á leiðinni og hvíidi sig
þar.
50 þúsund laxaseySi hafa verið
flutt í Elliðaárnar fyrir skömmu,
austan úr Alviðru í Ölfusi, en þar
er klakstöð. Elutningurinn tokst
svo vel, að ekkert seyði drapst á
leiðinni.
Einar Jochumsson andaðist á
Landakotsspítala í gærmorgun, (5.
sntip.) eftir stutta legu í lungna-
bólgu. Honum hafði lengi verið
]>ungt fyrir brjósti og legið öðru
hverju í sumar. Einar var bróðir
Matthíasar skálds og þeirra syst-
kina, sem kunnugt er. Praman af
sevinni bjó hann búi sínu vestra og
var hinn mesti iðjumaður, en efn-
aðist 'þó eldrei til muna. Hann
varð fyrir skyndilegum sinnaskift-
um í trúmálum fyrir mörgum ár-
um og fór nokkru síðar til ve.stur-
heims og var þar nokkur ár. Hvarf
hann síöan heim hingað og fór
víða um iand eftir það og var hug-
ur hans þá allur á trúmálum. Hann
orti allmikið á efri árum og gaf út
blað, sem hann kallaði “Ljósið”.
Einar var á öðru ári yfir áttrætt
er hann andaðist og bar ellina eins
o,g hetja.
Kaupgjaldssamningar. — Sig. Egg-
erz forsætisráðiherra hefir undanfar-
inn hálfsmánaðartlma verið aö
reyna að koma á samningum milli
útgerðarmanna og sjómanna. Var
aÓ lokum svo komið í fyrradag, að
úefndir útgei'ðamanna og sjó-
hianna voru orðnar nokkurnvegin
^amímála um að Jeggja málið í gerð,
on af útgerðamanna hálfu var
þá boðið 230 kr. mánaðarkaup á is-
fiski (10 kr. lækkun) og 210 á salt-
fiski. En á sjómannafundi, sem
haidinn var f gærkveJdi, var þeim
hoðum hafnað.
Dánarfregn. — í fyrri viku and-
aðist á íSauðárkróki Regína, næst-
^ksta dóttir Jónasar læknis Krist-
íánssonar, 18 ára gömul.
Hafnsögumannsembætti'S veitti
bæjarstjórn á fundi í gær Friðriki
i’jörnssyni. Hafnamefnd og hafn-
arstjóri höfðu mælt með Þorvarði
Björnssyni. Umsækjendur voru 13.
Fundin stórgripabein. — í gær
var verið að grafa fyrir húsgrunni
á móts við Gasstöðina. Komu
menn þá niður á allmikið af stór-
gripabeinum, og við nánari eftir-
grenslan þótti víst, að þau væru af
nautgripum, sem drápust úr milt-
islbruna hér í bænum fyrir mörgum
árum, og dyisjaðir voru á þessum
slóðum. — Reinin voru tekin upp
með moldinni, sem næst þeim lá,
og flutt inn í mómýri og grafin þar
vandlega i mógröf, að ráði dýra-
læknis og undir umsjón heilbrigð-
isfulltrúans.
Dánarfregn. 8. þ. m. lést í Borgar-
n*esi. á iheimili etjúiKlóttur sinnar
Priðborgar Friðriksdóttur, konu
Kristjánis Jónassonar kaupm., Jós-
ep Jómsson. fyrrum bóndi á Hofakri
í Dalasýslu, 87 ára gamall.
“Eg leit J augu hennar og sá þar
ógurlega þolinmæði aldanna, jörð-
in. var vot af tárum og útþandar
nasaholurnar hlésu upp sandinum
við hvern andardrátt.”
Eg spurði: “Hefir hún aldrei
reynt að hreyfa sig?”
“Jú stöku sinnum hefir einhver
limur hennar sést titrai en hún er
skynsöm og veit, að hún getur
ekki risið á fætur með aðra eins
og var að hugsa um drauminn, og að hann læri að segja orðið “vin
aftur sofnaði eg með hnakkinn átta” ,f ]>essu nýja iandi, eg ætla
minn undir höfðinu, og í hita sól- að bera hann svona með annari |
arinnar dreymdi mig annan draum. hendinni, en ineð hinni glfmi eg
Eg sá konu koma út úr eyði- við strauminn.”
mörkinni, sem gekk fram á áar JEn Athuguil gamli sagði aftur: !
bakka. Vatnið í ánni var dökt og "Legðu hann niður á jörðina, því í
gruggugt og bakkarnir bratti og Jiegar þú ert komin út í vatnið þá
geigvænlegir. • | gleymir þú straum hraðanum og
l>að mætti henni gamail maður öllu nema að gæta hans, svo láttu
með sítt. hvítt skeg.g og liðóttan hann niður. Hann mun ekki deyja
áður, og eg fengi aftur að dreyma
draum líkan þeim síðasta.
(í>ýtt). Yndo.
Mér þótti eg standa.
ibyrði; og ,sá sem stendur við hlið j göngustaf í hendi sem á var skrif- þyf þegar hann finnur, að þú hef-
Nýlega lést á Landakotsspitala
ölafur trésmiður Hjartarson frá
Aiandi í Þistilfirði, bróðir séra
Hermainns á Skútustöðum, maður
á bosta aldri. Hann lætur eftir sig
ekkju og tvö ung börn.
Ný spii eftir Bjarna Magn-
ú.sson, með íslenzkum mynduin,
fara nú að koma á markaðinn. Sýn-
ishorn af myndunum eru komin.
•Spilin eru mjög vel úr garði gerð.
Á ásunum eru miyndir af merkum
stöðum á landimi, -Reykjavík og
Þingvellir á einurn, Seyðisfjörður
og Hallormstaðaskógur á öðrum,
Akureyri og Goðafoss á þeim þriðja
op fsafjörður og Snæfellsjökull á
þeim fjórða; á. ibakinu eru mynd
af- Gullfossi; drotningarnar eru í
fslenzkum búningum, og hefir Rfk-
arðnr Jónsson gert myndirnar af
Þrír draumar á eyði-
mörkinni, undir Mimosa
trénu.
Eg var á ferð yfir Afríku-slétt-
urnar og sólin kastaði sínum eld-
heitu geislum niður á hina þurru
jörð. E,g stwðvaði .hestinn og
spretti af honum hnakknum og
slefti honum á beit í skrælnaða
bijskana. Eg settist undir ini'm-
osa tréð, ]>ví hitinn var næstum
]>ví óþolandi. Hinn heiti andar-
dráttur sjóndeildarfhringsins bærð-
ist yfir höfði mér. sivo eg hvíldi
mig og hafði hnakkinn rninn fyrir
herðadýnu — og það seig á mig
Sivefn, — mig dreymdi nokkuð ein-
kennilegan draum.
Mér þótti eg vera staddur við
eyðisand sem þyrlaðist upp við og
viðí líkt og moJdryk. En álengdar
sá eg votta fyrir einhverjum stór-
um lifandi verum, siem ifktust helst
áburðar dýrum, svo sem úlföldum,
sem oft er ferðast með yfir eyði-
merkur. Eg sá að annað dýrið iá
niður og teigði fram hólsinn, en
hitt stóð hjó. Eg horfði undr-
andi á dýrið sem lá því það hafði
feikna sítóra hyrði á bakinu. Sand
urinn var hlaðinn fast upp að því
í stórum bylgjum á báðar siður,
eins og lionum hefði verið þjappað
saman frá alda öðli. Eg fann að
einhver stóð við hlið mér, svo eg
spurði hann. Ihver þessi undraverða
stóra skepna væri sem lagi þarna í
sandinum. En hann svaraði, “það
er 'konan sem hefir borið mann-
kynið í yðrum sér”.
“Hví liggur ,hún þarna hreyfingar
ilaus, skoi-ðuð í sandbyjlgjunuin’’?
spurði eg,
“Hlustaðu”! sagði hann. —
“öldum sainan ihefir hún legið
hér og vindurinn hefir nætit um
hana.
Elsti maður jarðarinnar sá hana
aldrei hreyfast, og í elstu bók
mannikynsins var skráð að hún
hefði legið jafn hreyfingarlaus og
niú. En hlustaðu: Eldri en nokkur
bók eða hinar elstu skýrslur frá
mannheimum á steinplötum ómuna
tíma, og sólgljáðum leir fornra siða,
sem nú eru að verða að duiti. sjást
fótspor hennar og hans. sem við
hlið hennar stendur.
“I>ú getur rakið þau og séð
að hún sem nú liggur þarna, reik-
aði eitt sinn frí og frjáls yfir mosa-
bergin með honum”.
Aftur spurði eg: “Hví liggur hún
]iarn?”
“Fyrir afar löngu siðan, þegar
öld drottnunai'girninnar og vöðva-
afl karlkynsins fann liana. Og
þogar hún laut niður að næra af-
kvæmi sitt og baik hennar var breitt
og hraust, þá lét liann þar byrði
undirgefninnar og Ibatt hana með
valdboða bandi natjðsynjanna; ]>á
leít hún á jörðina, loftið og skýin,
og sá, að fyrir Ihana var engin v«n;
)J>á lagðist hún í sandinn með sína
óleysanlegu byrði — og hefir legið
þar síðan.
“Aldir hafa komið og farið, en
\
]>etta valdlband nauðsynjanna hef-
ir aldrei verið slitið.
hennar —” ,
“H'ví yfirgefur hann hana ekki,
og Iheldur áfram?”
‘iSjáðu, hann getur það ekki. Eg
sá breitt band sem lá á milli þeirra,
er þau voru bundin saman með.”
“Yeit hann því hann getur ekki
hreyft sig?” Félagi minn neitaði
þvií. Þóttist eg þá alt í einu
heyra brest mikin og sá eg þá
bandið sem byrðin var fest
m-eð á haki hennar, hafði hrokkið
4 sundur og hyrðin féll af henni.
Hrópaði eg þá, 'hvað er þetta?
“Sjáðu,” sagði sá sem virtist
standa hjá mér.
lSteinalda(iiiniátturinn er dauður
og öld vitemuna aflsins hofir
jdieytt hann með hnífnum sem hún
heklur á í hendinni.
Þegjandi og óséð laumaðist hún
til konunnar og með hníf vélafræð-
innar og uppfindinganna skar hún
ibandið sem hólt byrðinni, nauð-
synjavaldið er slitið og hún gæti
nú staðið á fætur. En hún lá hreyf-
ingarlaus á sandinum með opin
augu og teigði úr hálsinum.
Þ»ð var sem hún væri að horfa
að skynfræði. Hann spurði haua
um erindi hennar. Hún svaraði:
“Eg er kona, sem er að leita að
iandi frelsisins”.
“Það er framundan þér”, sagði
ir skilið hann eftir einann þá'
mun hann l>enja út sína hvítu
vængi og fljúga. Hann verður
kominn á undan þér í frjáisa land-
ið, það verður litla höndin hans I
hann. En hún sagðist ekkert sjá sem verður sú fyrs'ta sem rétt verð-
nema þeltta sjtóra fjali og þessa ur að þeím sem fyrst koma yfir um
bröttu bakka með smá inngröfnum til að lyflta þéim upp á bakkann,
skurðum á hinn þunga sand. l>á verður hann maður en ekki
Þegar eg set hönd fyrir auga; þá barn; hann getur ekki þroskast á
grilli eg í stúr tré. og hæðir, sem brjósti þér; legðu hann frá iþér svo
sólin skín ó, Það er frelsis landið hann geti vaxið.”
svaraði hann. | Þá tók liún brjóstið úr munni
“Hvernig get eg komist þang- bansv en hann beit hana svo, að
að?” spyr hún. I blóðið rann ofan í sandinn, hún
“‘Þangáð er aðeins einn vegur”, ia^ði 'bann með hægð á jörðina og
segir hann, “ofan bakka starfsem- bnldi sár sitt með klæðinu, svo
innar og í gegnum hinn dökka iaui: bún niðnr °S strauk hendinni
straum þrautanna — enginn ann- blíðlega um væng hans, og eg sá
ar i< j að hárið sem lá niður á enni henn-
ar, varð alt í einu snjó hvítt og
breytti henni úr æsku í elli; hún
stóð upp og rétti úr sér og sagði:
“Hví skyldi eg leggja upp yfir á
þetta land, þangað sem engin hefir
komist fyr. ó, eg er svo ein — svo
spyr, al-ein.” En gamli maðurinn at-
| huguli sagði við hana: — “Þey!
fótur bvað heyrir þú?”
“Er enga brú að
hún.
“Nei.” segir hann.
“Er vatnið djúpt?”
“Já, djúpt.”
“Er árbotninn sleipur?”
hún.
finna”? spyr
“Já, hann er sleipur og
eftir einhverju yfir á fjærstu brún ])jnn getur skrikað hvenær sem er
eyðimerkunnar, sem aldrei kom. 0g j)lá er{U töpuð. Hafa nokkrir! “Eg heyri skóhljóð fleiri
Eg vissi naumast hvort lvún var farjg hér yfir áður?” unda sem eru á leið hingað.’
vakandi GÖa soiandi, Gn g^ vnti **Jiá nokkrii’ liafa rcynt
hana fyrir mér og sá að titringur “Er nokknr slóð sein vísar á rétta
sást í augunum líkt eins og þegar! Vaðið?”
snögglega er dregin upp blæja og
Eg þóttist vera stödd í liimna-
ríki fyrir framan hátsætið, og Guð
spurði mig erinda. Eg sagðist
| vera komin til að ásaka manninn,
bróður minn.
“Hvað hefir ihann aðliafst”?
spurði Guð.
“Hann hefir tekið kvennmann-
inn, systir mína; slegið hana og
sært, og svo kastað henni út á
götuna, þar sem húin nú liggur út-
skúfuð. Hendur hans eru blóði
roðnar og eg er hér kominn til að
ásaka hann, svo að konungdómur
hans verði tekinn frá honuin og
gefin mér, þvi hann er ei hans
verður. En ihendur mínar eru
hreinar, og eg sýndi þær. Þá sagði
Guð:
“Já, hendur þímar eru óflekkaðar,
en lyftu upp klæðafaldi þínum ”
“Eg hlýddi boði hans og sá aö
fætur mínar voru rauðar sem blóð,
og Guð sagði, “hvernig víkur þessu
við?”
“Kæri herra — göturnar eru
þaktar leir og ef eg gengi beint
eftir þeim, þá mundi ytri klæðn-
aður minn verða blettaður — sérðu
hvað hann er hvítur — þess vegna
vel eg mér leiðina.”
“Hvaða leið”? sagði Guð.
Eg ]>agði og lét klæði mín falla
og faldi andlitið í yfirhöfn minni.
þús
sóiargeislinn alt í einu brýtur tjj
myrkrið inni fyrir.
“Hvað er þetta”? spurði eg; en
hann ihvísJaði: —
“Þey! Hugur hennar er að
vakna og spyr: skyldi eg geta ris-
ið á fætur, og um leið sá eg hana
reisa höfuð ftá sandinum. og hvos-
in sást eftir háls hennar og höfuð,
sem hafði Ihvílt þar svo lengi.
Hún leit í kringum sig á jörðina
og skýin, og á hann, sem stóð hjá
henni, en hann starði út í fjarskan
út yfir eyðisandinn. Aftur færð-
ist titringur um líkama hennar og
“Nei, það verður að búa það
“Það er fótatak þeirra sem á
eftÍT þéi koma,”. sagði gamli mað-
uririh. \
“Farðu á undan og gerðu slóð
ofan bakkan; þar sem þú stendur
Hún skygði fyrir augu sér og nú, verður þessi lausi sandur troð-
sagði: , ; inn af fleiri þúsund fótum; hefir
“Eg ætla að fara”. en hann stöðv- Þú séft hvernig engisprettumar
aði hana og sagði, þú verður að tara aú l,vú aú komast yfir vatns-
klæða ]>ig úr þessum fötum sem þú sPrænu • Fyrst kemur ein og svo
__ Eg gekk út hljóðlega og þorði
Hún hlustaði vandiega^og sagði: | ekki að r4t» engiana sjá mig.
Löngu seinna stóð eg og önnur
til við dyr himnaríkis, við leidd-
oimst og vorum þreyttar. Englar
opnuðu fyrir okkur og við fórum
inn; klæði ökkar voru forug, en við
genguin yfir marmaragólfið og upp
að hásætinu. Þá aðskildu engl-
arnir okkur og létu hana standa á
efstu tröppu, en mig á þeirri
*
varst í á eyðimörkinni, annars
hver af annari, en þær fynstu
draga þáu aila niður, sem út í hverfa í stramninn og úr þetan smá
þetta vatnsfali fara. Og hún fór
glöð úr kápu forau skoðana sinna,
sem hún var búin að gatslíta.
Hún kastaði frá sér mittisgjörð-
myndast l>ryggja þegar skrokkam-
ir eru orðnir nógu margir og þá
ganga hinar á þeim y,fir um. Og
þær sem fyrst koma hverfa, og
J inni með hinuín vandlega geymdu en&'n veB meir um þær, og skrokk-
neðstu.
“Því, þegar þessi kona kom hér
síðaet, þá skildi hún eftir rauð
fóta-för, sem við þurftum að þvo
burt með tárum, og nú mé hún ekki
fara lengra,” sögðu þeir.
Þá rétti hún, sem með mér var,
hönd sína og horfði til mín, svo eg
gekk til hennar og stóð við hlið
hennar. Og englarnir, þessar skín-
hún þrýsti hnjánum ofan í jörðina,
og íeðarnar l>rútnuðu á háJinum.
íjársjóðum og melflugurnar þutu ar l>eirra verða jafnvel ekki part- a[1<jj hjörtu verur, sem aldrei höfðu
úr því í stórum hóp sem inyndaði ur a£ bryggjunum. En hvað um j pyndgað og aldrei liðið hvalir gengu
skýfláka. og gamli maðurinn skip-
aði henni að taka af sér skóna,
sem hefðu gert hana öðrum háða er banni£ fara ]>ær sem seinni eru. vora yfirgefnar og einmana ef við
svo lengi. Svo stóð hún þar nakin ^'n hverskonar brú verður bygð iiofðuni ekki verið tvær saman, því
En aðeins síður hennar þöiidust tan ejnnar {lfkar> sem fé]] að ]ik. úr líkömum okkar; hverjir ganga | ©nglarnir voru svo bjartir.
Eg kallaði upp:
rísa á fætur!”
‘Hún ætlar að
það. Þær búa til slóð út í vatn-1 v]ð ]l]lð 0kkar fram og aftur.
ið, og yfir þessa brú sem bygð Eg he](j okkUr hefði fundist við
út qg hún lá kyr l>ar sem hún var
en samt hélt hún höfðinu á lofti.
Sá sem stóð hjá mér sagði: “Hún
er máttfai'fn, limir hennar hafa svo
lengi verið í klemmu. En þessi
skejrna braust um aftur og aftur,
svitinn rann af henni og mér varð
að orði:
“Vissulega mun sá sem hjá henni
stendur hjálpa henni”, en
minn svaraði: —
ama hennai.
“í þessu máttu vera”, sagði hann,
“það skýlir þér og gerrr léttara rnai'>ui'in:i
á henni? , j iGiuð spurði aftur um- erindi
l “Alt mannkynið”, svaraði gamli ! nnitt,, en eg leiddi systir mína fram
sundið; í landi frelsisins eru allir
klæddir í þessa tlík. Eg sá að
Konan greip stafinn og eg sá
hana brjóta sér götu ofan að þes.su
framan á brjóstið á þessari hvítu stóra dökka vatsfalli og synda út
flík var skrifað sannleikur með i strauminn.
stóru letri. Sólin hafði ekki oft
svo ihann gæti séð hama. Þá spurði
hann 'hvernig stæði á því, að við
værum þar komnar báðar saman.
Hún lá á götunni og í.iannfjöldinn
gekk yfir hana. Eg lagðist niður
Eg vaknaði og sá að alt útsýni j híá henni og hún lét anna sína um
. skynið á þetta letur, því ytri fötin var sv-eipað í gullnum roða mið- j háis rnér’ sv0 eg gre£' ivi£ henni
íélag' j hötðu hulið það. ! aftans sólarinnar, og hesburinn j UPP °£ við risum Þannl& báðar 1
Hiann rétti ihenni staf sinn og 'minn var rétt hjá mér að nasla í ró j einu-
Kei. iHann getur það ekki ilL,n sagði haltu fast um þennan staf, og næði. Og enn voru þúsundir j “Hvern ertu nú komin til að á-
verður sjálf að brjótast um þar til ]>vj 6lf hann gjeppur nokkurn tíma af þessum smáu sandiiödduiri á saka fyrir mér?” spurði Guð.
hún er nógu styrk tii að geta kom- , ,-,r ]lorK] ,])éri ])4 fellur þú og það hlaupum í rauðurn sandinum. Mér
ið íyrlr S1g fótunum. | er út um þig. Þreyfaðu fyrir þér datt i hug, að bezt væri að fara á
“Hann mun þó ekki hindra , lneð lionuim og þar sem hann finn- stað því seinni hluta dagsins fór
hana”, mælti eg. “sérðu, hann fær- qir ,ekkj hotn, þá settu l>ar ekki að koma ofurlítil kæla. En ein-
ir sig fjær henni og herðir á band- fét þinn.” * liver ósigrandi svefndrungi var yfir
inu sem er á milli .þeirra, og það *'2g er reyðubúin að leggja á 1 mér og eg haJlaði mér aftur á bak
dregur hana niður aftur. Já, hann ! stað”, sagði hún alvöru þrungin. og sofnaði.
skilur það ekki, að þegar hún j En hann benti f barm hennar og j Gg enn dreymd] migi að eg sæi
hreyfir sig þá strekkir á bandinu spurði, hvað geymir, 1>Ú l>arna. En ! lan<1 fmm undan mér> og a hæö.
og hann finnur til. og færir sig frá hún var þögui og lútti höfði. UTn ])e.ss TOru hetju]egar konUr og
hennl‘ I °Pnaðu barm i)inn io£aðu mér menri á gangi sem leiddust og
Sá dagur mun koma. að hann að sjá", sagði liann. Hún fletti j ho,.fðuJt f aug,u> og einnig gcngu
mun sjá hvað hún er að gera, og klæðmm af brjósti sér, og þar kúrði J konu]. Qg menn út af fyrir sjg. alt
ef hún kemst upp, þá mun liann ofur lítil vera, sem var að sjúga var hrosand] og ánægt og engjnn
standa fast Jijá henni og borfa í j og gulu hrokknu lokkarnir á enni j óttj sýndist vera heim nájægUT.
Eg spurði þann sem mér fanst
altaf vera við hlið mér, hvaða pláss
þetta væri? En .hann svaraði:
“Þetta er Jiimnaríki”!
djúp augna hennar með hluttekn- hans lágu þétt upp að brjósti henn- J
ingu. ! ar. Hann lá í hnút og hélt með
Enn teigði hún úr hálsinum og; báðum höndum um hrjóstið.
lyfti sér svo sem þumlung upp, en 1 Gamii maðurinn s.purði: “hver er j
hné niður aftur. • j hann og hvað er hann að gera i
6. hún or svo máttvana; hún þarna?”
getur aldrei gengið. Þessi árafjöldi “Sjáðu", sagði hún, “litlu' væng-
hefir* tekið allan kraft frá henni.! ina á honvim,”
Sá sem með mér var sagði: i En Athugull gamli sagði: “legðu j
“Sérðu ekki glampann í augunum j hann niður! 6 liann er sofandi og
á henni? Og seint og hægt tókst j er að drekka: eg ætla að hera liann j
“Og hvar er það?”,spurði eg aft-,
ur.
“Á jörðinni,” sagði hann.
“Og hvenær skeður þetta?”
“f framtíðinni,” var svarið.
Eg vaknaði, og alt f kringum
! inn á land frelsisins, eg hefi borið mig var gullmðað sólsetrið. A
hann svo lengi, en í frjálsa land-, bak við liinar iágu sandhæðir var
inu verður hann maður, við verð-
um samferða, og lian.s fögru væng-
ir skyggja yfir mig.
kveldsólm að síga i hvarf, og eg
s'tóð á fætur og tók reiðhest minn
og hélt af stað. Þegar að sein- i
henni að brölta upp á hnén. ,
Eg vaknaði og sé ekkert nema
tóma sandanðn til austurs og vest-
urs eins iangt og auga e.ygði, og
sandormarnir voru á hraða hlaup-
um út og inn um sandhóla híbýli
sín.
Eg ]á og horfði upp i bláloítið mörkina — ástrfða, — eg er að vona : piundi rísa að morgna fegurri en '
Hann hefir aðeins tæpt á einu ustu geistum ihinnar liverfandi sól-
orði vlð mig á ieiðinni yfir eyði- ar sló á teið mína, vissi eg að hún
Við erum ekki komnar til að á-
saka nokkurn mann.
En Guð hneigði sig og sagði:
“Börn niín, að hverju Ieitið þið
Og hún við hlið mér, þrýeti hönd
mfna — að eg skyldi mæla fyrir
báðar, svo eg sagði:
“Við erum ihér komnar til þesa
að hiðja þig að tala til mannsins,
bróður okkar, og bera okkar boð-
skap til hans, svo hann geti skilið,
og svo liann geti —
“Farið og flytið boðskap minn til
hans”, sagðl Guð.
“Hver er hann, herra?” spurði eg.
En Guð svaraði: “Hann er letr-
aður á hjarta ykkar; farið og flytj-
íð boðskapinn.”
Við snerum á burt, Englarnir
gengu til dyra iheð okkur og
horfðu undrandi á okkur og eina
sagði:
“Ó, hvað klæði þeirra eru fög-
ur!”
Og annar sagði: “Þegar þær
konm inn hugsaði eg að það væri
aur, en nú sé eg að skykkjur þeirra
eru gulli roðnar.”
Enn þá einn sagði: "Þey, þa5
eru geislarnir frá andliti þeirra”.
Og við fórum niður til hans.
(Þýtt).
Yndo.