Heimskringla - 25.06.1958, Blaðsíða 3

WINNIPEG, 25. JÚNÍ 1958
HEIMSKRINGLA
3. SÍÐA
hér vonast eg til að ná skjótum
framförum. Og vitaskuld eiga
menn að læra tungumál þar sem
þau eru töluð. Enn sem komið er
hætti eg mér þó ekki út á þann
ís að fitja upp á samræðum við
heimamenn á íslenzkunni minni
enda eiga þeir annríka daga með-
an prófin standa yfir.
—Fyrir nokkrum árum vakn-
aði hjá mér áhugi fyrir íslandi
og íslenzkum bókmenntum og þó
sérstaklega við það að íslending
urinn Halldór Kiljan Laxness
fékk bókmenntaverðlaun Nóbels.
Eg hafði í nokkur ár lagt stund
á frönsku við háskóla í Japan
Og las einkum bókmentir í þeim
tilgangi að öðlast betri skilning

HRÍFANDI SAGA UM
ÓGLEYMANLEGA EIGIN-
KONU
REBECCA
RAGNAR STEFANSSON
ÞÝDDI
Eg sagði ekkert. Eg hélt hon- að fyllast út. Þeir höfðu aldrei
umþétt. Mig langaði til að hann fallið í rétta röð þegar eg hafði
héldi áfram að létta á hjarta sínu,1 verið að reyna við þá. Hin und-
til iþess að beiskjan smásefaðist arlega framkoma Franks þegar
og hyrfi, og allur þessi sori, hat
ur og viðbjóður sem safnast hafði
fyrir í hjarta hans öll þessi ár,
| allt þetta tímabil sem honum var
l nieð öllu tapað.
~~ rt i “Og svo bjuggum við saman”,
“Manderley var alltaf efst íj sagði hann, “mánuð eftir mánuð,
Professional and Business
" Directory-
jBg minntist á Rebeccu. Beatrice,
sem alltaf hafði farið undan í
flæmingi. Þögnin sem eg hafði
alltaf haldið að stafaði af sam-
úð og söknuði var fyrirverðing-!
ar og vandræðaþögn. Mér virt-
ist það ótrúlegt nú að eg skyldi
aldrei hafa skilið það. Eg velti
huga mínum og gekk fyrir öllu ár eftir ár Eg umbar allt—vegna
öðru. Og slík ofurást á jarðnesk- Manderley. Hvað Mn aðhafðist því fyrir mér hvað fólk
um munum er ekki hin rétta teg-, j London snerti mig ekki_af því 1 heiminum þjáðist, og hélt áfram
und af ást. Það er ekki prédikuð að það skaðaði ekki Manderley.
um slíka ást í kirkjum. Kristur ^ Qg hdn var varasöm fáein fyrstu
sagði ekkert um grjót, og múr-|á)|in) það heyrðist aldrei orð um
steina, og veggi, ást sem aö mað-j franiferði hennar í London, —
_ _____________ D ur Sæti borið 1 brjósti til jarð aldrei dnu sinni hvigl< gvo smán
á lífinu og tilgangi þess. Sérstak elgnar sinnar, moldar, eða lrtil® 0g smátt fór hún að verða óvar-
lega gerði eg mér far um að kynn honungsríkis. Það e ur e í kár> veitzt hvernig
Thorvaldson, Eggertson
Bastin & Stringer
Lögfræðingar
BANK OF NOVA SCOTIA BLDG.
Portage Ave. og Garry St.
Síini: WHitehall 2-8291
Nóbelsverðlauna-,inn ‘ kristna tru
skáldanna, lífsstefnu þeirra og[ “Yndið mitt
ast verkum
sagði eg, —
stjórnmálaviðhorfum.. íslending Maxim, ástin mín . Eg lagði
urinn Laxness hafði hvort hendurnar á honum að andliti
tveggja fengið talín verðlaunin mínu, eg kyssti þær.
og Nóbelsverðalunin. Hann hlaut “Skilurðu allt þetta?” sag'Öi
að hafa boðskap að flytja og eitt hann. “Gerirðu það, gerirðu
hvað fram að færa. Þannig hugs það?”
aÖi eg og varð mér úti um eina
'bók hans. Það var Sjálstætt fólk.
Við lestur þeirrar sögu vaknaði
“Já”, sagði eg “ástin mín
fyrsta og eina.” En eg leit undan
til þess að ihann gæti ekki séð
áhugi minn fyrir alvöru og í janj framan f mig. Hvað geröi það til
úarmánuði 1956 var eg kominn til hvort eg skildi hana eða ekki?
Kaupmannahafnar með það fyrir Hjarta mitt var eins 0g fjöður
augum að læra íslenzku. Þar heb gem liður dfram f i0ftinu. Hann
eg verið síðast liöið ár og nú er hafði aldrei elskað Rebeccu.
eg kominn alla leið. “Mig langar ekki til að rifja
—Hefur nokkur bóka Kiljans neitt Upp frd þessum liðnu ár-
verið þýdd á japönsku? j Um(” sagði hann hægt. “Mig lang-
' Sjálfstætt fólk kom nýlega ar jafnvel ekki til ag segja þér
frá þeim. Svívirðingunni og nið-
urlægingunni. Hvernig hjúskapa
út í japanskri þýðingu en hún
var þó ekki þýdd beint úr ís-
lenzku heldur stuðzt við enska, leiku;inn ^^^i'íf okSar Var aílt
danska og sænska þýðingu. Eg
geri ráð fyrir því aÖ eg sé fyrsti
Japaninn, sem lærir íslenzku og
markmið mitt með íslenzkunám
rnu er ekki einungis að geta skil
ið og talað nútímamálið, heldur
hefi eg einnig hug á að þýöa ís-
lenzk ritverk á japönsku—og þá
sérstaklega skáldsögur Kiljans.
Nokkurn veginn á þessa leið
fórust Susumu Okazaki orð. Að-
spurður kveðst hann vera 33 ára
gamall og er einkasonur læknis-
hjóna. Hann ihafði aldrei komið
út fyrir landsteina síns heima-
lands fyrr en hann lagöi upp í
langför sína til Danmerkur og
íslands.
1 Eg hafði ekki verið lengi
hér á landi, er eg komst að raun
um það, að hér er dýrt að búa.
Þess vegna skrifaði eg til Mennta
málaráðuneytisins og óskaði eft-
ir styrk eða f járhagslegum stuðn
ingi.
Ráðuneytisstjórninn sagði mér
í dag að eg myndi fá ókeypis hús
næði hér á landi til næstu ára-
móta, á Garði og í sumar í
Menntaskólahúsinu á Akureyri.
Þangað fer eg í byrjun næsta
mánaðar. Eg er mjög ánægður
með að hljóta svo vinsamlegar
viðtökur hér á landi.
—’Finnst þér ekki margt öðru
vsi Ihér en í Japan?
ein lýgi. Auðvirðilegi og and-
styggilegi skrípaleikurinn sem
við lékum saman frammi fyrir
vinafólki, frammi fyrir ættingj
um, jafnvel frammi fyrir þjón-
ustufólkinu, frammi fyrir trygg-
um og trúverðugum persónum,
eins og gamla Frith. Þaö trúði
allt á hana ihér, það dáðist allt
að henni, það vissi aldrei hvað
hún hló að því þegar það snéri
við henni bakinu, hvernig hún
ihæddist að því og herrndi eftir
því. Eg man eftir mörgum degin
um þegar allt var fullt af fólki
hér og sýningar af einhverri teg
und eða garðskemmtanir, eða við
hafnarmiklir sjónleikir, og hún
gekk um með engilsbros á andlit-
inu, og hélt um handlegginn á
mér, og útbýtti verðlaunum á eft
ir til barnanna sem stóðu í hóp-
um; og svo næsta dag var hún
á fótum í dögun og ók í einu
kasti til London, og til íbúðar
innar á árbakkanum eins og villi
dýr í tholu sína, og kom aftur
heim í vikulokin, eftir fimm daga
1 óslitinn saurlifnaðartúr. Ó, eg
hélt samninginn að minum parti
fylililega, eg kom aldrei upp um
hana. Hinn, ótrúlegi smekkur
hennar gerði Manderley að því
sem það er nú í dag. Garöarnir,
runnarnir, jafnvel azaleas-blóm-
in í sæludalnum héldu aö þau
—Margt er hér ólíkt því, sem hefðu verið til þegar faðir minn
eg á við að venjast í Japan og lifði? Quð minn góður, óðalið
þó er margt sameiginlegt. í Jap
an hafa orðið miklar framfarir á
nndanförnum árum og banda-
rískra áhrifa gætir þar jafnvel
einna meira en hér. Japanskar
iðnaðarvörur njóta mikillar hylli
var allt villiskógur, yndislegt
auðvitað, villt og eyðilegt og fag
urt á sinn hátt, en þarfnaðist
hirðu og umbóta og f járútlát sem
hann vildi aldrei leggja útí og
-sem eg heföi aldrei lagt útí held
erlendis, leirkerasmíðar og skipa ur_ef það hefði ekki verið fyrir
smíðar hafa elfzt verulega og' Rebeccu. Helmingurinn af hús-
sjónvarp er víða í húsum. Tokioj gögnunum sem nú eru til sýnis
er stærsta borg í heimi og hefur f herbergjum hússins var hér
á milli 8 og 9 milljónir ibúa. ekki upprunalega. Viðihafnarsal-
urinn eins og hann er í dag, og
morgunherbergði—það er allt
Hægri sinnaður flokkur hefur
nú hreinan meirihluta á þingi en
sosíaldemokratiskur flokkur er verk° Rebeccu.“Þessir stólar sem
n3est stærstur stjórnmalaflokk-
snna.
Susumu Okazaki sagði frá
Frith vekur athygli fólks á með
svo miklum metnaði á sýningar
dögum fyrir almem\ing, og rós-
menn
byrja að leggjast í ofdrykkju?
Þeir fara varlega í það i fyrstu,
neyta lítils í einu, svo fara þeir
á slæma túra ef til vill á hveirjum
fimm mánuðum eða svo. Og svo
verður millibilið styttra og
styttra. Bráðlega fer svo að það
verður í hverjum mánuði, á
tveggja vikna fresti, fárra daga
fresti. Það er engin öryggis
kennd eftir og þeir falla alger-
lega fyrir freistingunni. Það var
svo með Rebeccu. Hún fór að
bjóða vinum sínum hingað. Hún
kom meö einn eða tvo og lét þá
samlagast fólki sem boðið var að
dvelja hér yfir helgar svo að í
fyrstu var eg ekki viss. Hún hélt
útiveizlur hjá húsinu sínu við
voginn. — Eg kom heim einu
sinni, eftir að eg hafði verið í
burtu að skjóta, og fann hana
þar með sex manns, fólk sem eg
hafði aldrei séð áður. Eg aðvar-
aði hana, og hún yppti ýxlum.
—Hvern djöfulinn kemur það
henni að hún gæti heimsótt þessa
vini sína í London, en eg ætti
Manderley. Hún yrði að halda
þér við?—sagði hún, og sagÖi
þann ihluta saminingsins. Hún
sagði ekkert. Svo tók hún til við
Frank, vesalings feimna, trúverð
uga Frank. Hann kom til mín
einn dag og sagðist vilja fara frá
frá Manderley og útvega sér
vinnu annars staÖar. Við deild-
um um það og rökræddum það í
tvo klukkutíma hér í bókhlöð
unni, og þá skildi eg hvernig i
öllu lá. Hann gugnaði að lokum
og sagði mér allt. Hún lét hann
aldrei í friði, sagði hann, hún
var alltaf að fara ofan í húsið til
hans, og reyna að fá hann til að
koma til steinhússins niður við
voginn. Hugumkæri, aumingja
Frank, sem hafði ekki skilið
hvernig allt var, sem hafði alltaf
haldið aö við værum eðlileg og
hamingjusöm hjón eins og við lét
umst vera. Eg ásakaði Rebeccu
fyrir þetta, og hún rauk upp und
ireins, ibölvaði mér, og notaði
öll viðbjóðslegustu og andstyggi
legusu illyrðin úr því sérstaka
orðasafni sem hún átti ytfir aö
ráða. Það var hryllileg summa.
Hún fór til London þegar þess
um illindum var lokið og var
þar heilan mánuð. Þegar hún
kom til baka var hún hæg í fyrstu
eg hélt að hún hefði að lokum séð
aö sér. Bee og Giles komu og
dvöidu yfir helgi. Og eg gerði
mer þá grein fyrir því sem mig
hafði stundum grunað áður, að
Bee félli Rebecca ekki vel í
geð. Eg held að hún á sinn ein-
kennilega, — fljótfærnislega,
hreina og beina hátt hafi lesið
Rebeccu ofan í kjölinn, gizkað
á aÖ ekki væri allt með felldu.
Það var einhvern veginn óeðli-
leg helgi, sem tók á taugarnar.
Giles fór í sigUngartúr með Re-
beccu. Bee og eg fengum okkur
að líða fyrir það, að það gat ekki
losað sig við sína eigin feimni
og óframfærni, og byggði i
blindni og fíflsku afskræmdan
vegg sem skyggði á sannleikann. j
Það var það sem eg hafði gert. j
Eg hafði dregið upp falskarj
myndir og sat fyrir framan
Erlingur K. Eggertson
B.A., L.L.B.
Barrister, Solicitor, Notary Public
GIMLI: CENTRE STREET
Phone 28 Ring 2
ARBORG: RAILWAY AVE. (Thur)
Phone 76-566
Mailing Address: P.O. Box 167,
Gimli, Manitoba
Rovatzos Floral Sliop
253 Notre Dame Ph. WH 3-2934
fresh cut flowers DAILV
PLANTS IN SEASON
WE SPECIALIZE IN -
Wedding and Concert Bouquets
and Funeral Designs.
— Icelandic Spoken —

þær. Eg haföi aldrei haft hug-jHann hafði verið við margt rið-
rekki til að kref jast sannleikans. inn, og fékk skuggalegt og við-
Ef að eg hefði getað brotið eitt
skref áfram út úr þeim feimnis
og óframfærnishjúp sem eg var
innihlukt í mundi Maxtm hafa
sagt mér allt þetta fyrir fjórum
mánuðum, fimm mánuðum síðan.
“Það var í síðasta sinni sem
Bee og Giles dvöldu yfir helgar
hér í Manderley”, sagði Maxim.
“Eg bauð Iþeim aldrei einum aft-
ur. Þau komu þegar öðru var boð
ið á útiskemmtanir og dansleiki.
Bee minntist aildrei einu orði á
bjóðslegt orð . . . H ugsunin ein
um það að hann væri á vakki í
skógunum kringum Manderley,
og gengi um staöi eins og sælu
dalinn, gerði mig reiðan. Eg
sagði henni að eg léti það ekki
viðgangast. Hún yppti öxlum.—
Hún gleymdi að þjóta upp með
blótsyrðum og formælingum. Og
eg tók eftir að hún var fölari en
venjulega, eitthvað taugaóstyrk
og tryllingsleg. Mér datt í hug
hvað mundi verða úr 'henni þegar
A. S. Bardal Limited
FUNERAL HOME
Established 1894
843 SHERBROOK ST
Phone SPrnce 4-7474 Winnipeg
þetta við mig og eg ekki við hana. hún færi að eldast, líta elli’lega
M. Einarsson Motors Ltd.
Buying and Seliin* New and --
Good Used Cari
Distributors for
FRAZF.R ROTOTILLER
and Parts Service
99 Osbome St. phone 4-4995
mörgu fleiru um Japan og Jap- afinu veggjatjöldin—öllu því lét
ani. Kynni þjóða okkar hafa ver! Rebecca koma fyrir. Ó, reyndar
ið sáralítil, þó að þær eigi ^ var SUmt af þessum munum hér
sitthvað sameiginlegt eins og það til áður; hafðii legið uppi á
að báðar eru miklar fiskveiðiþjóð j geymslulof tum, faðir minn —
ir. Einn Japani annar dvelst þó|iþekkti ekkert inn á húsgögn og
hér á landi um þessar mundir og málvek, en megnið af því keypti
starfar á teiknistofu
—Mér þykir ánægjuiegt að
Rebecca. Fegurð Manderley-óð-
alsetursins eins og það ikemur
vera kominn til íslands, segir þér fyrir sjónir f dag( það Mand
Susumu Okazaki að lokum. Mér erley sem folkið talar um og tek
sólbað hér á flötunum. Og þegar sogunni, og mér kom í hu^
En eg held að hún hafi gizkað á
hið rétta og vitað hvernig æfi
mín var. Jafnvel eins og Frank
gerði. Rebecca hélt áfram
kænskubrögðum sínum. Fram
koma hennar og hegðun var lýta-
laus á yfirborðinu. En ef að það
vildi svo til að eg var ekki heima
þegar hún var hér í Manderley
var eg aldrei öryggur um hvaö
gæ'ti komið fyrir. Hún hafði
reynt að daðra við Frank og
Giles. Hún gæti tekið til við ein
hvern verkamannanna á óðalinu,
einhvern frá Kerrith, hvern sem
væri------Og þá mundi spreng-
ingin verða aÖ koma. Allt mundi
vLtnast og berast út. Hneykslið,
sem eg óttaðist svo mikið.”
Mér virtist eg standa í stein-
húsinu við skógarjaðarinn, og eg
heyrði þéttu regndropana dynja
á þakinu. Eg sá rykið á skipa
eftirstælingunum, holurnar eftir
rotturnar á legubekknum. Eg sá
vesalings Ben með sitt starandi
hálfvitalega augnaráð. Þú mund
ir aldrei láta mig á vitfirringa-
hæli, mundir þú gera það?— Og
eg hugsaði um dimma bratta stíg
inn gegnum skóginn, og ef að
kona stæði þar bak við trén,
hvernig það mundi skrjáfa í
ikjvöþikjólnum hennar í hægri
næturgolunni.
“Hún átti frænda”, sagði Max
im Ihægt, “náunga sem hafði ver-
ið erlendiis, og var kominn aftur
til Englands til dvalar. Hann fór
að venja komur sínar hingað,
hvenær sem eg var fjarverandi.
Frank varð oft Var við hann hér.
Náungi sem heitir Jack Favell”.
“Eg veit hver hann er”, sagði
eg, ‘hann kom hér daginn sem
þú fórst til London”.
“Þú sást hann lika?” sagði
Maxim. “Hversvegna sagðirðu
mér ekki frá því? Eg frétti það
hjá Frank, sem sá bílnum hans
ekið inn gegnum hliðin hjá skóg
arvarÖarHhúsinu”.
“Eg vildi ekki gera það”, sagði
eg, “eg hélt að það mundi minna
þig á Rebeccu”.
“Minna mig á hana?” hvíslaði
Maxim. ”Ó, Góði Guð, eins og eg
þyrfti að vera minntur á hana."
Hann starði framundan sér og
þagði, eins og hann hefði gleymt
að
út, finna til þess að hún væri
orðin gömul. Tíminn leið ein-
hvern veginn. Það gerðist ekki
mikið. Þá var það einn dag að
hún fór til London, og kom til
baka sama daginn, sem hún gerði
ekki venjulega. Eg bjóst ekki við
henni. Eg neytti kvöldverðar hjá
Frank heima hjá honum, við höfð
um mikið verk til að sjá um það
leyti.”
Hann talaði nú í stuttum setn
ingum, eins og hann ætti erfitt
með að koma nokkr.u út vegna
andþrengsla. Eg hélt þétt um
hendur hans.
“Eg kom heim frá kvöldverð-
inum um klukkan hálf-ellefu, og
sá hálshnýtið hennar og hansk-
ana liggjandi á stól í ganginum.
Eg braut heilann um það ihvers-
vegna hún hefði komið aftur svo
fljótt. Eg fór inn í morgunher-
bergið en hún var þar ekki. Eg
gat mér þá til að hún væri farin
ofan að vöginum. Og eg vissi
þá að eg gat ekki þolað þetta
líf, þessa sambúð sem byggð var
á lygum og viðbjóði og svikum
lengur. Það varð að taka enda á
einhvern hátt. Eg fór með skamm
byssu meÖ mér og hugsaði mér
hræða Favell, hræða þau bæði.
Eg fór undireins ofan að húsinu.
Þjónustufólkið vissi alls ekki að
eg ihafði komið til baka frá kvöld
veröinum. Eg læddist út í garð-
inn og gegnum skóginn. Eg sá
Ijósið í steinhúsglugganum, og
eg fór beint inn. Mér til mestu
undrunar var Rebecca alein. Hún
lá í legubekknum með öskubakka
við hliðina á sér fullan af vindl-
ingabútum. Hún leit veikinda-
lega og undarlega út. Eg byrj-
aði undireins að tala um Favell
og hún hlustaði á mig án þess að
segja nokkurt orð. Við höfum
lifað þessu lífi okkar báðum til
Halldór Sigurðsson
fc SON LTD.
Contractor & Bulldor
m
Office and Warehouae:
_ ____1410 ERIN» ST.
Ph. SPruce 2^860 ResTspTMíTí"

Off. SP. 4-5257 Res. SP. 4-6753
Opposite Matemity Hospital
Nell’s Flower Shop
Wedding Bouquets - Cut Flowers
Funeral Designs — Corsages
Bedding Plants
S. L. Stefansson — JU. 6-7229
Mrs. Albcrt J. Johnson
ICELANDIC SPOKEN
V
MANITOBA AUTO SPRING
WORKS
CAR and TRUCK SPRXNGS
MANUFACTURED and REPAIRED
Shock Absorbers and Coil Springa
175 FORT STREET Winnlpeg
- PHONE 93-7487 -
— P
reyndist erfitt að læra íslenzk-
Utla í Japan, en hér gengur þaö
^iiklu betur. —Alþbl. 20. maí
ur myndir af og málar, verður
allt að teljast henni til gildis—
hennar verk.” •
þau komu aftur til baka sá eg
á fremur uppgerðarlega glað-
legri framkomu Giles og á ein-
hverju i augnaráði Rebeccu að
hún hafði reynt aÖ fá hann á sitt
vald, eins og hún hafði gert við
Frank. g tók eftir að Bee gaf
Giles nánar gætur við kvöld-
verðinn, sem hló hærra en venju
lega, og talaði dálítið of mikið.
Og á meðan því fór fram, sat Re-
becca þar við enda borðsins, og
leit út eins og engill.”
hann væri, eins og ©g» að hugsa
um bátsklefann neðansjávar úti
á flóanum. “Hún var vön að fara
með þennan náunga ofan i húsið
í skógarjaðrinum”, sagði hann.
“Hún sagði þjónustufólkinu að
hún ætlaði í siglingartúr, og
kæmi ekki heim fyr en morgun-
inn eftir. Svo hafði hún hann hjá
sér í steinhúsinu alla nóttina.
Aftur aðvaraði eg hana. Eg
sagði henni að ef eg yrði var við
hann nokkurs staðar á landar-
L
Reitirnir í Krossgátunni voru eigninni, skyldi eg skjóta hann.
það verður að taka enda, skilurðu
það! Það sem þú gerir í London
snertir mig ekki. Þú getur búið
saman við Favell þar, eða hvern
sem þú vilt. En ekki hér. Ekki
í Manderley! Hún sagði ekkert.
Hún starði á mig, og svo ibrosti
hún. —Ef að eg skyldi nú held-
ur kjósa að vera hér, hvað þá?—
sagði hún. —Þér eru skilyrðin ^
'kunn, sagði eg, eg hefi staðið
við minn hlutaaf þessum bölvaða
viðbjóslega samningi okkar, er
ekki svo? En þú ihefir haft svik
í frammi. Þú heldur að þú getir
farið með hús mitt og heimili
eins og skolavatnslþróna þína, í
London. Eg hefi umborið þig
nógu lengi, en eg sver það, Re-
becca, að þetta er þitt síðasta
tækifæri. — Eg man að hún
kramdi vindlinginn í kerinu hjá
legubekknum, og svo stóð hún á
fætur og teygði úr sér, og rétti
úr handleggjunum yfir höfuð sér.
CANADIAN FISH
PRODUCERS LTD.
J. H. Page, Managing Director
WHOLESALE DISTRIBUTORS
OF FRESH and FROZEN FISH
311 C.HAMBERS STREET
Office phone: SPrucc 4-7451
GRAHAM BAIN & CO.
PUBLIC ACCOUNTANT8 and
AUDITORS
874 ELLICE AVE
Bus. Ph. SP. 4-4558 Res. VE. 2-10M
\-------------------------
BALDWINSON’S BAKEBT
749 Ellice Ave., Winnipeg
(milli Simcoe Sc Bereiley)
Allar tegundir kaffibrmud*.
Brúðhjóna- og afmsrliikökur
gerðar samkvarmt pðntuD
Simi SUnset 3-8127