Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 29.03.1899, Side 3

VIII, 27.
Þjóðviljinn ungi.
107
bezta vertíðin og aflatíðin þar nyrðra só
nú því nær á enda.
Við Lófóten, sem leggi frarn bróður-
partinn af afla Norðmanna, segir blaðið,
að aflabrögðin hafi aptur á móti brugðizt
svo mjög, að okki só á land komið, nema
600 þús. fiskar, og sé það tveimur til
þremur pörtunum minna, en vant só að
vera á land komið um þann tíma árs.
Sunnar betur, á Norðlandsströndum,
og i Þrændalögum, sóu aflabrögðin nokkru
skárri, en lítilfjörleg í Sunnmæri.
Fiskaflinn i Noregi iiefur, sem kunn-
ugt er, jafhan talsverð áhrif á fiskverðið,
og höfum vér þvi talið rótt, að færa les-
endum blaðsins þessar fregnir af afla-
brögðum Norðmanna i vetur.
Mannalát.
Aðfaranóttina 13. febr. siðastl. andað-
ist i Fremri-Hjarðardal ekkjan Guðrún
Guðmundsdóttir, fyrrum bónda i Hjarðar-
dal, Þorvaldssonar, ekkja Magnúsar sál-
uga Jónssonar frá Alviðru, 73 ára að
aldri. — Um konu þessa segir svo í
bréfi úr Dýrafirði: „Guðrún var um síð-
ustu æfiárin mjög brjóstveik, og tók lengi
út sárar þjáningar, en bar þær með stakri
ró og þolinmæði. Hún var trölltrygg, og
hin vandaðasta til orðs og verka; síðustu
æfiárin var hún lijá syni sínum, Þorvaldi
bónda Magnússyni i Hjarðardal, og naut
þar góðrar aðhjúkrunar i þungbærum og
langvinnum sjúkdómi.“
Aðfaranótt hins 14. janúar andaðist
að Skálmarnesmúla yfirsetukona Ingi-
björg Guðmundsdóttir, að eins 27 ára,
fædd 9. maí 1871 á Hamri á Barðaströnd-
Var hún dóttir merkisbóndans Guðm.
Jónssonar, er lengi bjó þar sæmdarbúi,
og nú býr í Hvammi á Barðaströnd, og
fyrri konu hans Guðbjargar Jóhannes-
dóttur, er dó, þá er Ingibjörg sál. var
i æsku. Giptist þá Guðm. í annað sinn
Kristínu Pótursdóttur, systur Björns sál.
á Hlaðseyri. Olst Ingibjörg sái. upp og
dvaldi hjá föður sínum og stjúpu, þar til
fyrir 4 árum, að hún fór til Reykjavíkur,
og nam þar yfirsetufræði, og fleiri kvenn-
legar menntir. Settist síðan að hér, sem
yfirsetukona, og gegndi þeim starfa með
stakri nákvæmni og skyldurækni. Var
hún vel að sór gjör um flesta hluti, góð
kona og guðhrædd, trygg og staðföst, al-
úðleg og umhyggjusöm öllum, er bágt
áttu. Er hennar því að verðleikum sárt
saknað, einkum af þeim, er að einhverju
nutu liðsinnis hennar.
Þann 26. október næstl. gekk hún að
eiga Sæmund Björnsson búfræðing, er lifir
hana, ásamt sveinbarni, er hún ól 9 dög-
um áður en hún lézt. Banamein henn-
ar var brjóstveiki, er algjört fór að koma
í Ijós seint í fyrra sumar, og smá jókst,
er á leið.
Er ei að undra, þó hinn eptirlifandi
eiginmaður syrgi fráfall hennar. Að vera
sviptur jafn ástrikri konu eptir tæpan 3
mánaða tíma er sannarlega sviplegt. —n.
--J.-----------
ísafirði 29. marz '99.
Tíðarfar. Að morgni 23. þ. m. skall k ofsa-
norðan-frostgarður, sem enn helzt
Jarðbönn hafa nú haldizt hér vestra, síðan
með góubyrjun, svo að skepnur fá hvergi snöp;
kvarta þegar margir um heyleysi, einkum í út-
sveitunum hér við Djúpið, og eru sumir þegar
farnir að afla korns handa fénaði sínum.
ý 22. þ. m. andaðist að Ósi í Bolungarvík
útróðrarmaðurinn Víglundur Asbjörnsson, hús-
maður hér í kaupstaðnum. — Ekkja liflr hann,
Sigríður Jónsdóttir að nafni, og 6 börn í ómegð.
— Yíglundur heitinn var dugnaðarmaður, er
bjargaðist vonum framar með sína miklu fjöl-
skyldu.
Aflabrögð. Ekki réttist enn úr með afla-
brögðin hér við Djúp, enda sjaldgæfir þeir dag-
arnir, er á sjó verður farið. -— í Aðalvík, Súg-
andafirði og Skálavik yt.ri, er þó sagður all-góður
afli, þá sjaldan er á sjó gefur.
T 13. þ. m. andaðist hér i kaupstaðnum
húsmaður He.lgi Sölfason, fyrrum bóndi í Tungu
í Skutilsfirði, fæddur í júní 1825. — Kona hans
Þórdís Bjarnadóttir andaðist í des. 1897. — Á
lífi eru 3 börn þeirra hjóna: Elín, gipt hús-
manni Jóni Halldórssyni hér í kaupstaðnum,
Olöf, ekkja Jens heitíns Hjaltasonar í Bolung-
arvík, og Kristjana, ógipt.
Stálvírsstrengir, einn þundungur að
ummáli, ágœtir í plógstrengi og spil, fást
nú í verzluninni í lœknisgötu.
Lauliur fœst, sem stend-
ur, í sömu verzlun. — Jarðepli einnig
nýkomin til sömu verzlunar.
Dll og flUamrmpr
er keypt
af P. Larsen
Korsgade J\g 35 & 36,
Trondhjem, Norge.
92
„Fyrirgefið herra ininn!“ var kornið fram á varir
mór að segja.
En allt í einu varð mér orðfall.
Bekkurinn, sem jeg hafði rótt í þessari andránni sóð
manninn svo greinilega sitja á, var — mannlaus.
Jeg var aleinn i káettunni.
Jeg greip til höfuðsins, og neri á mér augun, en
bekkurinn var jafn mannlaus og auður.
Það var, sem rynni um mig kalt vatn.
Var jeg ekki skynseini gædd vera, með skýrum og
heilbrigðum hugsunum?
Eða hafði eg má ske of mörg víntárin í kollinum,
hugsaði eg.
Nei, jeg stóð þarna stinnur, sem stórmastrið, gat
horft í kringum mig fast og greinilega, og var að eins
ofur-lítið skjálfhentur.
Jeg stóð nú stundarkorn grafkyr, en tók síðan
skipsbókina mína, og færði inn í hana, sem til stóð
En þegar jeg ætlaði að fara út aptur, upp á þilfar,
og var rótt kominn að káettudyrunum, varð mór ósjálf-
rátt að líta við.
Og það var, sem blóðið stöðvaðist í æðum mór!
Þarna, rótt þrjú skref frá mér, stóð maðurinn aptur,
bak við borðið, alveg eins og áður, bendandi með fingr-
inum á uppdráttinn, og starandi á mig hvössum augum.
En nú var stilling minni og rósemi lokið.
Jeg skellti hurðinni í lás, hljóp, eins og skollinn
væri á hælunum á mór, upp á þilfarið, og kallaði á báða
stýrimenn mína.
Þeir sáu það strax á mór, að eitthvað mikið var
um að vera.
89
um dagana, setið t. d. að kvöldverði með Hollendingnum
fljúgandi o. s. frv?“
„Og langt frá því, aulabárður“, rumdi í Claas
gamla Petersen „en hefði það borið fyrir þig, sem
drifið hefur á daga mína, þá hefði ekki hjá því farið, að
þú hefðir misst hjartað í buxurnar, nema þú hefðir áður
misst þær ofan um þig af hræðslu“.
Við þessi orð Petersens gamla kvað við skelli-
hlátur hringinn í kringum borðið.
Allra augu störðu nú á gamla sjómanninn, sem far-
inn var að grána af hærum, og gjörðist stundarþögn.
Vér þekktum það af reynzlunni, að Claas gamli
Petersen kunni þvi ílla, að nauðað væri á honum, og
mælti þvi enginn orð frá munni.
En Claas gamli sat þegjandi um liríð, blés í
hægðum sinum frá sór einum reykjarmekkinum eptir
annan, og var sem einhver dularblær færðist yfir dökk-
gráu augun hans, og hugur hans dveldi í umliðna tím-
anum, einhvers staðar langt úti geimnum.
Að stundu liðinni hallaði hann sér svo aptur á bak
í legubekknum, leit á okkur til skiptis, tæmdi úr glasinu
sínu, og rnælti:
„Heyrðu Kata! Viltu ferma glasið mitt að nýju?“
Og um leið og stúlkan liélt með glasið fram í eld-
húsið, sagði Claas Petersen:
„Jæja piltar, söguna skuluð þið kafa; það er kyn-
legasta atvikið, sem fyrir mig hefur borið um dagana,
og só ekki hvert orð í henni dagsanna, þá er ykkur
guðvolkomið, að kalla Claas gamla Petersen þráa
sild, ef ekki vill betur“.
Að svo mæltu fókk C1 a a s gamli sér dálitið sog