Þjóðviljinn + Þjóðviljinn ungi - 05.08.1905, Qupperneq 3

XIX. 3S
ÞjOeviLjIM N
127
kennaraskólann í Reykjavík, geri það eigi
að kappsraáli, þvi að þá er hætt við, að
það gæti orðið málinu að falli, eins og
á síðasta þingi, og væri þá ver farið, en
heima setið.
Bændaskólarnir.
Tillaga ólafs Briem, Stefáns kennara o.
fl. um það, að láta búnaðarskóla haldast
að hólum í Hjaltadal, var felld í neðri
deild. með 13 atkv. gegn 8. — Tillaga
síra Einars Þórðarsonar um það, að láta
búnaðarskólann haldast að Eiðum, var
einnig felld, með 14 atkv. gegn 6.
Kappið, sem beitt er, til þess að fá
Hólaskóla lagðan niður, og koma á fót
bændaskóla i Eyjafirði, virðist nokkuð
svipað ákefðinni, sem margir sömu menn-
irnir sýna, til að leggja niður kennara-
fræðsluna í Hafnarfirði, en stofna kenn-
araskóla i Reykjavík, og virðist hvort-
tveggja jafn misráðið.
Fallið frumvarp.
Frv. stjómarinnar um gjöld sýslufélaga
til landssjóðs, var feUt í neðri deild, með
16 atkv. gegn 9, og mun flestum þykja
það vel farið.

m
r
Telur nefndin líklegt, að bæjarstjórn
Reykjavíkur vilji kaupa Örfirisey fyrir
allt að 6 þús. króna; en Amarhólslóðina
er gert ráð fyrir, að selja megi fyrir 3—
4 kr. feralinina að minnsta kosti.
Fyrir söfn landsins vill nefndin byggja
hús úr steini, eða steinsteypu, er kosti
allt að 160 þiis. króna. — Á hinn bóg-
inn fær ráðherrann eigi 100 þús. króna
ráðherra-höllina, eins og hann hafði
óskað, en nefndin vill búa út risnuher-
bergi í alþingishúsinu, þar sem veita |
megi tignum gestum móttöku, með þvi
að all-mikið húsrúm losnar þar, er lands-
bóka- og landsskjalasöfnin verða flutt
þaðan.
Einn nefndarmanna, Tr. Gunnarsson,
vill þó fyrir hvern mun fá ráðherrahöllina.
Skattamála íhugun.
Eptir tillögu B. M. Ohen’s, Guðjóns Guð-
laugssonar og Ag. Flygenring’s, hefir efri
deild falið fjármálanefnd deildarinnar, að
taka einnig skattamál landsins til íhug-
unar, og rökstuddi dr. Olsen tillögu þessa
á þann einkennilega hátt, að „andófsmenn
stjórnarinnar“ hefðu „gert skrúfu“, er
kosin var tollmálanefnd í neðri deild.
En tilefnið til þess, að stjórnarand-
stæðingar höfðu eigi hirt um, að kjósa
menn af sínum flokki í tollmálanefndina,
var það, að ráðherrann hafði látið orð
falla í þá átt, að hann myndi taka skatta-
og tolla löggjöfina til endurskoðunar, er
hann hefði heyrt álit þess flokksins, er
hann styddist við, og þótti þvi stjórnar-
andstæðingum, sem skoðana þeirra væri |
eigi óskað að svo stöddu, og munu því
eigi hafa fundið hvöt til þess, að fara að
leiðbeina stjórninni, þar sem slík endur-
skoðun er alls eigi fyrirhuguð á þessu
þingi.
Annars er nú fullyrt, að fjármálanefnd
efri deildar muni eigi telja sig hafa tíma
til þess, að taka málið til íhugunar að
öðru leyti, en því, hvort setja skuli milli-
þinganefnd stjórninni til aðstoðar, svo að
hætt er við, að tilgangur dr. Olsen's ná-
| ist eigi á þessu þingi, og verða stjórn-
arliðar því einir, að hlaupa undir bagg-
ann, og fylla „auða rúmið“ í höfði stjórn-
arinnar í þessu máli.
Kennaraskólinn.
Nefndin í efri deild (Jón Jak., dr. 01-
sen. Sig. Jensson, Sig. Stef. og Þór. Jóns-
son) lagði það eindregið til, að hafa kenn-
araskólann i Flensborg í Hafnarfirði, í
sambandi við gagnfræðaskólann þar, og
vill verja til húsabóta og áhalda allt að
33 þús. króna úr landssjóði. — Skólinn
sé jafnt fyrir konur, sem karla, og séu
allt að 35 heimavistir í hinum sameinaða
gagnfræða- og kennaraskóla, og hafi nem-
endur kennaraskólans forgangsrétt að þeim.
— Kennarar við þenna sameinaða kenn-
ara- og gagnfræðaskóla séu fjórir, og hafi
að launum 2500 kr., 1800 kr., 1600 kr.
og 1200 kr., og hefir forstöðumaðurinn,
og einn hinna kennaranna enn fremur ó-
keypis bústað.
Þessar tillögur nefndarinnar samþykkti
efri deild, með 10 atkv.
Óskandi væri, að þeir, sem vilja hafa
Synjað kaupstaðarréttinda.
4. ágúst tókst stjórnarliðum neðri deild-
ar að fella frumvarpið um kaupstaðarrétt-
indi fyrir Hafnarfjarðarverzlunarstað. —
Svo þótti þetta miklu skipta, að ráðherr-
ann hélt sjálfur tvær ræður gegn frum-
varpinu, til þess að halda liðinu saman. —
Þrír af stjórnarliðum greiddu þó málinu
atkvæði: Björn Bjarnarson, Guðni. Björns-
104
hann gerði, fannst lionum það heilög skylda sin, að hlýða
honum nú ekki.
Hann lypti þvi hendinni að húfunni, sem hermönn-
um er títt, og mælti:
„G-ott ogvel, hr. liðsforingi — jeg verð kyrr hér
inni!“
En er Gerald hnyklaði brýrnar, horfði á hann, og
benti á dyrnar, þorði hann þó eigi annað, en að hlýða.
Hann nam því staðar fyrir Iraman hurðina, kross-
lagði hendur á brjósti, og baðst fyrir á þessa leið:
„Sankti Georg, og allir dýrðlingar, hjálpi honum!
Nú hefir hún flækt hann í netinu — guð veri honum
liknsamur!”
Gerald og Daníra voru nú tvö inni, og þögðu bæði
um hrið.
Daníra var staðin upp, og hafði fært sig fiam i birt-
una, og starði Gerald á hana, sem heillaður.
„Jeg hygg, hr. Steinach“, mælti hún, „að skilnaði
okkar hafi síðast verið svo varið, <»ð það sé okkur litt til
gleði, að sjást nú aptur“.
Þetta mælti hún afar-kuldalega, svo sera til þess að
vega það upp, að hún hafði i fyrstu eigi gætt sín, enda
tókst henni það að nokkru leyti.
Gerald gerði sig einnig kuldalegri, og settlegri er
hann svaraði.
„Þér verðið þá að áfellast forlögin, en ekki mig,
ungfrú góð, þvi að jeg tek það upp aptur, að jeg liafði
engan grun um það, hvem eg kynni að liitta í húsi þessu.
Það var að eins af þvi, að skyldan krafðist þess af mér
að eg kom hingað“.
„Ekki efast eg um það“, svaraði Danira, „enda
101
Það sást í tunglskininu. að þeir voru báðir í aust-
urríkskum einkennisbúningi.
Þeir höfðu gengið svo hratt, með veðrið í fangið,
sem kostur var, en námu nú staðar, til þess að átta sig
á því, hvort þeir voru komnir.
„Jeg veit ekki, liðsforingi, hvað segja skal“, mælti
annar þessara manna, „en jeg er ekki trúaður á söguna.
— „Er yður enn fast í huga, að fara ofan í hvylftina,
þar sem allt hvilir nú, sem í dauðadái?“
Það var Jörgen, sem þetta mælti, og sá, sem svar-
aði, í mjög ákveðnum róm, var Gerald Steinach.
„Það ætla jeg auðvitað, því það er vafalaust, að
þetta er þorpið, sem menn vorir komu til í rnorgun. Jeg
þekki það af lýsingunni“.
„En þar sést enginn hreifing á neinu“, mælti Jörgen.
„Menn hljóta þegar að hafa séð til okkar, og þó hefir
enginn enn kallað til okkar“.
„Mér þykir það og grunsamt, að verðir sjást hvergi“,
svaraði Gerala, „og er eg því hræddur um, að liðsflokk-
urinn hafi neyðzt til þess, að halda áfram, og skilja særða
liðsforingjann eptir, ásamt fáum mönnum. — En boðin
til mín get eg ekki vefengt, þar sem drengurinn fékk
mér bréfaveski Salder’s og ýmsar eiginhandar uppteikn-
anir hans, sögu sinni til sönnuDar“.
„En það er undarlegt, að Salder liðsforingi skyldi
einmitt vilja tala við yður“, mælti Jörgen. „Mér lizt
ekki á söguna, og enn ver leizt mér þó á strákinn, sem
flutti skilaboðin, þvi að hann var ærið þorparalegur. —
Það er einhver fjandinn, sem undir þessu býr“.
„Þú sérð fjandann alls staðar“, mælti Gerald, óþol-
inmóður. „En ætti jeg, að hafast undan, að vitja félaga