Alþýðublaðið - 29.06.1960, Side 15

hana. Það var að vísu eðlilegt
en hann hefði samt talað við
hana ef hann hefði vitað hvað
það var, sem hún hafði að
segja honum.
Fyrrihluti leikskránnar var
aðeins inngangur að seinni
hlutanum, að aðalviðburði
kvöldsins Giselle með Vene-
tiu í aðalhlutverki. En Myra
var hrifin af því sem hún sá.
„Bíddu þangað til Venetia
kemur“, hvíslaði Justin að
henni. „Samanborið við hana
er þetta ekkert“.
Fyrsta hléið kom. Gestir
Estellu gengu fram í forsalinn
og Myra leit umhverfis sig
eftir Brent, en hann var að
tala við mann, sem hún þekkti
ekki. Justin var alltaf við hlið
hennar.
„Veiztu að við erum boðin
niður til Venetiu í búnings-
herbergið hennar“, sagði hann
ákafur. „Er það ekki skemmti
legt?"
Myra hlakkaði ekki til þess,
en hún viðurkenndi samt kurt
eislega að það væri skemmti-
legt. Það var eitt að horfa á
Venetiu dansa, annað að tala
við hana.
Giselle var falleg, hrífandi
og yndisleg og dans Venetiu
hélt þeim öllum töfrabundn-
um.
„Það var ekki furða þótt
Brent elskaði hana! “ andvarp
aði Myra lágt.
Mark heyrði þetta andvarp
hennar og hann skildi hvað.
hún var að hugsa. Hann hafði
ekki litið af henni ailt lo-'öid
ið og hann hafði veitt því eftir
tekt hvernig hún elti Brent
með augunum og var sífellt
að reyna að fá hann til að
veita sér eftirtekt. Hann hafði
séð hana í hléinu og það hafði
verið auðséð að hún var að
reyna að fá Brent til að tala
við sig undir 4 auga. Hafði'
hún ekki stolt til að bera, —
hugsaði hann fyrirlitlega. —
, Eins og hún hafði staðið sig
vel áður.
Hann fylgdist einnig með
henni í næsta hléi og hann
sá að þá tókst henni að fá
Brent til að tala við sig. Allt
í lagi, hugsaði Mark reiður.
Leyfum henni að eltast víð
hann. Leyfum henni að gera
sig að fífli!
Mark leit undan.
Myra hafði ekki séð það og
hún sagði ákveðin: „Ég verð
að fá að tala við þig, Brent..“
Hann var kurteis en á verði.
Hún brosti og hélt áfram:
„Það er ekkert leiðinlegt fyr-
ir þig, sem ég hef að segja.
Það er ekkert sem okkur
kemur við . . .“, hún stamaði
og reyndi að byrja aftur. En
Brent vildi ekki tala við hana,
hann vildi ekki hjálpa henni.
Hún vissi ekki að Brent var
hræddur, að það að tala við
hana gerði hann skelfdan.
Það var hringt og Estekle
sagði: „Komið þið öll!“
. Myra tók um handlegg
Brents: „Brent“, sagði hún á-
kveðin. „Ég verð að tala við
þig! Það er þýðingarmikið!"
„Heyrðu mig“, sagði hann,
— „við höfum ekki um neitt
að tala“.
„Þú skilur mig ekki! Ég
verð að segja þér það, ég hef
verið að reyna að ná í þig í
allt kvöld . ..“
Hún þagnaði. Yfir öxl
'Brents sá hún í augu Marks,
hann stóð þarna og starði á
hana og í andliti hans spegl-
aðist bæði fyrirlitning og vor-
kunnsemi. Hann hélt að hún
væri að reyna að ná í Brent á
ný og hann fyrirleit hana fyr-
ir það!
Hún gat ekki komið upp
einu orði, þegar hún skildi
sem hann hafði svikið, hafði
ekki leyfi til að blómstra
svona — það var ekki réttlátt
gagnvart honum jafnvel þótt
hann elskaði Venetiu.
Það lá í augum uppi að
þessi Justin var á eftir henni,
og ef Mark Lovell hefði verið
hér, hefði hann áreiðanlega
verið á hælum hennar líka.
Hún hafði farið með Mark
Lovell í óperuna og hún hafði
setið við hlið hans eins og
ékkert væri eðlilegra.
Brent skildi ekki sjálfur
hve ómerkilegur hann var. Ef
einhver hefði sagt honum að
hann þyldi ekki öðrum mönn-
um að vera með þeirri konu,
sem hann hefði sjálfur ekki
Flóttinn
12
ástinni
hvað það var, sem Mark hélt.
En Mark leit aðeins á Estelle,
sagði eitthvað við hana og
fór.
15.
Lady Estelle var því vön að
frændi hennar færi og kæmi
eins og hann vildi, en hún
komst ekki hjá því að furða
sig yfir því, hvort hann hefði
verið að flýja eitthvað
Og hvað var hann að flýja?
Henni varð litið á Myru ...
hún sat grafkyrr og starði
fram fyrir sig, það var auð-
séð að hún fylgdist alls ekki
með dansinum.
Jú, Myra var falleg og töfr-
andi stúlka. Kannske... jú,
það gæti vel verið rétt, ef til
vill voru þau hrifin hvort af
öðru, Myra og Mark. Því ef
það var Myru að kenna að
Mark hafði flúið, þá var
kannske von!
Brent starði á Myru, hvað
var það, sem hún hafði verið
að reyna að segja honum? Ef
hann sýndi áhuga fyrir ann-
arri konu, þá yrði Venetia
kannske ekki jafn viss um
hann.
En burtséð frá því að hann
langaði til að hefna sín á
Venetiu þá gat hann ekki átt-
að sig á tilfinningum sínum í
garð Myru. í hvert einasta
skipti, sem hann leit á hana,
leið honum hálf illa. Kona,
'i
viljað, hefði hann reiðst.
Hann gékk yfir til Myru.
Hún var að tala við annan og
brosti aðeins til hans. Hann
reiddist og honum fannst
hann vera hafður útundan,
hafði hún ekki sjálf beðið
hann um að tala við sig!
Hann sá að það var hópur
aðdáenda umhverfis Venetiu
og Brent varð enn reiðari.
Enginn virtist vilja tala við
hann!
„Þú vildir fá að tala við
mig, Myra“, sagði hann. „Ég
er til“.
„Það er erfitt hér, hér er
svo margt fólk“.
„Er það þá eitthvað per-
sónulegt?11
„Ekki neitt, sem mér við-
kemur. En það kemur þér
persónulega við“.
Hann fór hjá sér. „Geturðu
ekki sagt það hér?“
„Nei, því miður, ég vil ekki
að aðrir heyri það, sem ég
hef að segja og hér eru alltof
margir. Þetta er leyndarmál“.
Hann varð enn meira rugl-
aður. „Hvað segirðu um að fá
þér glas með mér á hótelinu?“
lagði hann til. „Ég er alltaf
laus eftir átta“.
Hún brosti. Klukkan átta
hófst sýning 'Venetiu og hún
vissi vel við hvað hann átti.
Hann er hræddur við Ven-
etiu, hugsaði hún og hluti af
tilfinningum hennar í hans
garð dóu. „Ég held að það sé
ekki rétt að ég komi til hótels-
ins, scm þú býrð á“, sagði
hún rólega. „Nema þig langi
til að gera Venetiu afbrýðis-
sama“.
Hann fór hjá sér, en hún
lét sem hún sæi það ekki.
„Getum við ekki hitzt ein-
hvers staðar annars staðar,
Brent? Ég hef dálítið að sýna
þér, sem þú þarft nauðsynlega
að sjá“.
„Hvar vilt þú að við hitt-
umst?“
„Það er lítið kaffihús hin-
um megin við sjúkrahúsið —
Chez Auguste. Ég skal vera
þar klukkan sex á morgun ef
það hentar þér“.
„Ég verð þar“, sagði hann
og honum datt í hug að 'Ven-
etia hefði bara gott af þvr að
borða ein.
Venetia hafði gengið til
Lady Lovell og brosti blítt.
„Hvar er frændi yðar? Kemur
hann ekki?“
Justin, sem stóð við hlið
hennar, svaraði: „Hann fór
eftir fyrsta þátt af „Giselle“.
Eg skil ekki hvernig hann gat
fengið sig til að fara!“
„FÓR HANN? Fyrir síðasta
þátt?“
„Hann neyddist til að fara
til sjúkrahússins, skildist
mér“, sagði Estelle alvarleg.
„Ég er viss um að hann vildi
alls ekki missa af dansi yðar,
Venetia, en hann er læknir og
líf læknis er aldrei hans eig-
ið“.
„Ég hefði átt að vera stjórn
málamaður, hugsaði hún, þeg-
ar hún sá að reiðina í augum
'Venetiu lægði ögn. Estelle
vorkenndi henni. Hún hafði
átt von á að Venetia reiddist
en að hún yrði svona reið
hafði hún ekki' búizt við.
En það var auðséð að kvöld
ið var ónýtt fyrir Venetiu.
Hún gekk fýld um. „Viðbjóðs-
legt sjúkrahús! Það tekur
Mark frá mér! Hvernig dirf-
ist það að gera það!“ Hún hló,
þegar hún sagði þetta, en það
var auðséð að hún meinti
hvert orð og það gladdi hana
þegar hún sá að Brent hrukk-
aði ennið við þessi orð henn-
ar. Hún var ekki hrædd við
að missa hann! Hver myndi
svo sem taka hann frá henni?
„Mark var mjög hrifinn af
dansi yðar, Venetia“, sagði
Estelle hæversk. „Hann bað
mig um að skila kveðju til
yðar og segja yður hve leitt
honum þætti að verða að
missa af síðasta þættinum11.
„En hann verður bara að
koma seinna! Ég skal taka frá
sæti fyrir hann. Og ég skal
EFTIR RONA RANDALL
dansa fyrir hann einan — seg
ið þér honum það, Lady Lov-
ell?“ Hún brosti yndislega og
lækkaði róminn, „Segið hon-
um að ég skuli dansa fyrir
hann einan!“
„Venetia!" kallaði Brent,
sem stóð við hlið hennar. Eri
hún leit aðeins kuldalega á
hann.
„Það er ekkert í glasinu
þínu, elskan!“ Hún veifaði til
þjóns og áður en Brent gat
sagt meira, sigldi hún af stað
og tók Justin með sér. ÞaS
var gott að skeyta skapi sínui
á Brent, enda var hann ekki
til annars.
En hún gat ekki forðazt
hann. Seinna, þegar gestirnir
voru farnir og bau voru tvö
ein, fann hún fyrir reiði hans.
„Kysstu mig, Brent“, sagði
hún, lagði hendurnar um
háls hans og brosti til hans.
Hans var freistað -—- grimmi
lega freistað. Hann vissi að
hann væri glataður ef hann.
tæki hana í faðm sér. En hann
var reiður og hann vildi ekki
láta fara með sig eins og gólf-
þurrku.
,.Hvað er að, hjartað mitt?“
hvíslaði hún.
„Það veiztu vel! Þú hefur
daðrað við þennan Brooks1
strákling í allt kvöld“.
„Þér er alveg sama um
daður“, sagði hún blítt,
„Kysstu mig, Brent“.
En henni til mikillar undr-
unar lét hann ekki undan.
„Justin áleit það meira en
daður, Venetia“, sagði hann.
„Hann elskar þig“.
Hún ynnti öxlum. „Það er
gaman fyrir hann. Allir menn
hafa gaman af að vera ástj
fangnir þótt það sé ekki endur
goldið".
„En fv^st ást hans er ekki
endurgoldin áttu ekki að gefa
honum undir fótinn!“
Hún sett-i stút á varir sínar.
„Ekki prédika, það fer þér
ekki vel, Brent. Þú ert
skemmtilegri þegar bú sýnir
mér að þú elskar mig“.
„Er það bað eina, sem ég
get?“ spurði hann biturt. „Þá
getur hver einasti maður
komið í minn stað“.
Þetta var ófyrirgefanlega
sagt og hann vissi það og nú
rifust þau biturt og ákaft.
„Og hvað um Lovell?“ sagði
hann reiður. „Það var auðséð
að þú varðst fyrir vonbrigð-
um, þegar hann kom ekki í
boðið til bín, svo ekki sé
minnst á hvernig þú lézt, beg-
ar þú fréttir að hann hefði
farið fyrir síðasta þátt. Ég
heyrði skilaboðin, sem þú
sendir honum, vinkona. Kann
ski þú hafir dansað fyrir
hann einan í kvöld líka?“
„Og hvað um það?“ spurði
hún ögrandi.
„Ef þú hefur gert bað“,
sagði b.ann dræmt, „skal ég
snúa bitt fallega höfuð úr
hálsliðnum“.
Hún hló. „Um leið og þú
snertir mig, gleymirðu að þú
Alþýðublaðið — 29. júní 1960