Lögberg - 20.07.1899, Qupperneq 2

2
LÖUBERÖ, FIMMTUDAGINN 20. JULÍ 1899.
Kíki heiniHkingiiiii.
„t>etta hús er til leigu“.
Auglysingin var með atóru og
skýru letri og mjög svo greinileg.
Mr. Dart gekk nokkrum sinnum fram
og aftur fyrir framan húsið eftir að
hann hafði fest auglýsinguna upp, til
að sj& hvernig hún sómdi sér.
„Ef fólk getur ekki lesið petta,
þá hlýtur pað að vera sjónlaust“,
sagði Mr. Dart. „Ég ætla nú að blða
og sjá hvað setur. Fasteigna agent-
arnir purfa ekki að hafa neina fjrir-
höfn eða ómök mfn vegna, og fá eng-
in umboðslaun til að eta upp helm-
inginn af leigunni. Ef ég get ekki
annast málefni mín sjálfur, pá er ég
illa svikinn og ætti skilið að eiga
beima á vitfirringa-spítala?“
Mr. Dart var eigandi húsins.
Hann tók aér nú sæti f gestastofunni,
til þess að vera nú við hendina ef ein-
hver kynni að koma að spjrja um
leiguskilmála á húsinu.
„Mæða og strit—ekkert nema
mæða og strit“, tautaði Mr. Dart við
sjálfan sig. Hann var að hugsa um
og rifja upp fyrir sér áhyggjurnar og
umstangið, sem landsdrotuar verða að
hafa. „Auk pess scm maður verður
að borga háa og punga skatta af eign-
unum, pá verður maður sí og æ að
vera að borga stórsummur fyrir við-
gerðir og lagfæringar, sem leigulið-
arnir heimta með sjálfskyldu, og mað-
ur má til annaðhvort verða við pessu
kvabbi, eða að alt fer f bál og brand
og viðskiftamenn manns eru roknir út
i buskann og maður sér ekki neitt af
peim framar. £>etta stagl og pessar
umkvartanir gengur jafnt og stöðugt.
Hjá cinum eru vatnsleiðslu pípurnar
eitthvað úr lagi, hjá öðrum parf að
gera við kjallarann eða cinhvcrn ann-
an part af húsinu, og, sem verst
er, sumir af pessum náungum fara
burtu f kyrpey og gleyma alveg að
borga leiguna.—Ég vildi ég væri
horfinn aftur til baka til Stonefield
og orðinn að réttum og sléttum land-
bónda, eins og ég var. I>að er nokk-
uð ánægjulegra að vera út á landi og
yrkja jörðina, en að eiga í Öllu pessu
basli. Ég fer aftur til Stonefield, og
segi skilið við alt petta umstang og
allar pessar áhyggjur. Ég gef Henry
Field petta hús. Hann er góður
drengur, og ef hann er reglulega fist
fanginn af pessari fögru Olive Melton,
pá væri pað ekki svo ólaglegt af mér
að gcfa honum húsið í brúðkaupsgjöf.
Ég vona að Miss Melton sé pess verð-
Ug, að fá eins góðan mann eins og
Henry cr, en—stúlkurnar eru nú allar
orðnar svo tilgerðarlegar og leiðin-
legar, að maður veit varla hverju mað-
ur má treysta. En Henry verðursjálf-
sagt að hafa pað eins og honum sýnist,
°g ég held ég ætti að fara með hon-
um í kvcld og sjá pcssa stúlku, sem
hann er svona hrifinn af, pvf pað—
hana, par kemur einhver“.
Dyrabjöllunni hafði verið hringt
með pvflíku aflij að Mr. Dart varð
hálf hverft við. Hann rauk til dyr-
anna, lauk upp og spurði dálítið ön-
u«ur um erindið, virti komumann fyr-
ir sér (hann var hár maður vexti og
ekki laus við að vera heldur hrotta-
legur og óffnn í öllu fasi sfnu og
framkomu).
„Er petta hús til leigu?-4 spurði
hann höstugur.
„Já, pað er til lcigu“, svaraði
Mr. Dart.
„Hversu mikil er leigan um
árið?“
„Tvö púsund dollarar“ sagði Mr.
Dart.
„I>að er langt of hátt fyrir hús
f pessum hluta borgarinnar11, sagði
komuoiaður.
„Sýnist yður pað?-‘ sagði Mr.
Dart.
„Já, pað sýnist mér“, sagði hinn.
„Jæja, herra minn, ég get hugg-
að yður með pvf, að láta yður vita, að
pér purfið ekki að borga pað“, og Mr.
Dart skellti aftur hurðinni og harð*
læsti, og hann heyrð um leiði að að-
komumaðurinn fór að blóta og ragna
yfir ókurteisinni, sem hann hefði
orðið fyrir.
Mr. Part var hróðugur í huga
sfnum yfir pví, hversu snildarlega sér
hefði tekist að losast við penna frunti-
lega heimsækjanda, og hann var enn
að hugsa um pað pegar dyrabjöllunni
var hringt í annað sinn, er minti hann
á að húsið hans var „til leigu“.
í petta sinn var heimsækjandinn
roskin, fcit kona, með hálfóhroint
sjal á herðunum, kriplaðanu hatt á
höfði og heilmikið af ódýrum hring-
um á fingrunum. Hún skoðaði alt
húsið hátt og lágt, fór inn í hvern
krók og kyma, og eftir að hún hafði
farið um pað alt, eins og henni lfkaði,
sagði hún Mr. Dart að hún tæki húsið.
„Ég parf á stóru húsi að halda, sagði
konan, „pvf ég veiti barnaskóla for-
stöðu, og----“
„Barnaskóla—pér segist hafa
barnaskóla,‘, sagði Mr. Dart hvatlega
og í spyrjandi róm. Ég læt yður vita
pað strax, að pér getið ekki haft neinn
barnaskóla í pessu húsi“.
Konan fór, og Mr. Dart var orð-
nn í illu skapi yfir pvf, hvernig pað
gengi að leigja húsið.
er rétt góður með að rífa
auglýsinguna niður“ tautaði hann við
sjálfan sig. „Ég hafði aldrei gert
mér hugmynd um, að fólk væri svona
framúrskarandi sftingsamt og leiðin-
legt eins og pað er“.—En, herra trúr!
—parna koma einhverjir,—tvær kon-
jr. Ég vildi bara að pað væru ekki
konur. Ég get vel rekið karlmenn
út ein3 og hunda, pegar peir haga sér
eins og dónar, en pað er alt verra við-
fangs með konur; ég kann einhvern.
veginn ekki lagið á pví að eiga við-
skifti við pær; pað er nokkuð. sem
mór hefur aldrei látið“.
Konurnar voru auðsjáanlega
mæðgur. Eldri konan var lítil kona
vexti og veikluleg. En sú yngri var
há og grönn, forkunnar fögur, á að
gizka átján eða uftján ára gömul.
Hún sýndist vera framúrskarandi á-
nægð með sjálfa sig, og bar sig svo-
leiðis til, að pað var ómögulegt annað
en að láta sér detta í hug,að hún væri
til muna stórlát og stolt.
„Herra minn“, sagði eldri konan
um leið og pær komu inn, en hún
komst ekki lengra pví dóttir hennar
tók fram í fyrir henni og sagði í á-
minnandi og höstugum róm:
„l>9gi pú,mamma: láttu mig hafa
allan veg og vanda af pcssu. Ég veit
miklu betur hvað við á en pú. Hafið
pér umráð yfir pessu húsi?“
„Já“, sagði Mr. Dart og skotraði
til augunum dálftið skringilega.
„Og eru tvö púsund dollarar pað
allra lægsta, sem pér gerið yður
ánægðan með?“
„Já, ekkert minna verður pegið“.
„Ég sagði pér petta, gæzkan
mfn“, tók eldri konan fram í, „efni
okkar leyfa ekki að—“
„Þarna ertu lifandi komin með
her jans ekki sinn bardóminn og aum-
ingjaskapinn, altaf að tala um fátækt
og efnaleysi. Ég er orðin dauðleið á
að heyra petta sífelda vesaldóms-
nöldur“, sagði dóttirin og var alveg
fokvond.—„Viljið pér sýna okkur
húsið?“
Hin unga,glæsilega kona skoðaði
svo húsið mjög svo nákvæmlega. Hún
fór úr einu herbergi f annað, stóð of-
urlítið við í hverju fyrir sig, eins og
hún væri að leggja niður í huganum
til hvers hún gæti notað petta og
petta herbergið. Hún bar sig til eins
og hún væri drotning, og pað var ekki
laust að Mr. Dart pætti nóg um alt
drambið og stærilætið, sem hún sýndi
í öllu fasi sínu og framkomu.
„Mór lízt vel á húsið“, sagði hún
8vo, pegar hún póttist hafa skoðað pað
eins og henni lfkaði. „Mamma, við
verðum að taka pað“.
„Hjartað mitt“, sagði móðir henn-
ar í sorgblöndnum og biðjandi róm,
„húsið kostar tvö púsuud dollara um
árið, og pú veizt að faðir pinn hefur
ekki nema tólf hundruð f árslaun, og
svo eru vextirnir sem við verðum að
borga. t>ú sérð pað sjálf að—“
„Ég vildi bara að pú vildir gera
pað fyrir mig að hætta pessum leið-
inda harmatölum og víli. Skyldi mér
ekki vera sama hvað pabbi segir?—
Ég er komin að pví að gifta mig, og
ég pakka hamingjunni fyrir að ég
losna pá við alt ykkar skuldabasl og
allan ykkar vesaldóm og aumingja-
skap. t>að er skárra að eiga rfkann
heimskingja fyrir mann, en að eiga
ekki neinn“.
„En, hjartað mitt“, sagði móðir-
in í hfilfum hljóðum, „pú ert ekki al-
veg viss um pað ennpá, og—“
„Ég er víst viss um pað“, sagði
dóttir hcnnar snúðugt. „Hef ég ekki
sagt pér, að ég get haft hann í hendi
minni rétt eins og mór sýnist?“ Og
geturðu hugsað pér, að óg leggi af
stað til giftingarinnar frá annari eins
holu og húsið ykkar á Marcli stræti
er?“
Svo snéri hún sér að Mr. Dart og
sagði í nokkuð hærri róm:
„Við tökum húsið. Faðir minn
sér yður á morgun, og pér gerið svo
vel að taka auglýsinguna niður“.
Og svo fóru pær mæðgur. Hin
yngri gekk fyrir, og var ennpá tígu-
legri og Ifkari drotningu en hún hafði
nokkru sinni verið áður. Móðir henn-
ar fylgdi á eftir, og var auðsjáanlega
sár-óánægð yfir öllu saman, en pað
dugði svo sem ekkert um pað að tala;
dóttir hennar varð að hafa pað eins
og henni sýndist.
Mr. Dart hafði verið búinn að lofa
Henry Field, bróðursyni sfnum, að
fara með honum um kveldið og sjá
pessa fögru mey, sem Henry hafði svo
oft talað um og var svo hrifinn af.
Klukkan átta voru peir albúnir að
leggja af stað.
„En hvað mér sýnist pú líta vel
út núna, frændi“, sagði Henry við
föðurbróður sinn, í pví peir voru að
fara.
„A, sýnist pér pað?“ svaraði Mr.
Dart heldur glaðlega og eins og
honum pætti vænt um hrósið hjá
frrenda sfnum. „Já, ég held ég Ifti
fullvel út til að vera með pér, hvert
sem pú vildir fara, en—látum okkur
nú komast af stað, eða við verðum
kannske of seinir“.
„Já, pað er nú ekki svo tiltakan-
lcga langt, sem við purfum að fara“,
sagði Henry, „að eins hérna yfir á
March-stræti“.
„March stræti—March stræti“,
tautaði Mr. Dart fyrir munni sér.
„Það er eins og mig minni, að óg hafi
heyrt pað stræti nefnt á nafn alveg
nýlega“. En hann gat með engu
móti muuað neitt meira f samhandi við
petta strætisDftfn, og hann var enn að
grufla petta upp í huga sfnum pegar
peir voru komnir að húsinu, par sem
gyðjan átti lieima, sem Hcnry var
vanur að kalla „verndar-engilinn“
sinn, í hvert skifti sem hann mintist á
haua við föðurbróður sinn.
Þeir hringdu dyrabjöllunni, og
var undir eins boðið til stofu. Stofan
sýndist fljótt á að líta vera fulllagleg,
en pegar betur var aðgætt, sfist pað
undir eins, að hún bar vott um æði
mikið smekkleysi peirra, sem höfðu
prýtt hana og skreytt. Gólf ábreiðan
var pykk og fburðamikil, með sterk-
um litum. Stólarnir voru paktir
atlas silki með skjannalegum rósum
og smekklausu útflúri. Umgengnin
bar ljósann vott um hirðuleysi og
sóðaskap. Atlas silkið á stólunum
var alt með smá blettum, og rikið sat
alstaðar óhaggað, eins og ekki hefði
verið prifið til í langan tíma. A
gólfinu voru smápjötlur cg afklippur
af sniðum og léreftum, og smáspottar
af præði og garni hér og par.
Þeir frændur höfðu setið að eins
skamma stund pegar dyrnar eru opn-
aðar og inn kemur einkar fríð, ung
stúlka. Hár henuar var mikið og
hrafnsvart. Hún var mjög fagur-
eygð, með stór, dökk augu. Hún
var glaðleg f bragði og bar sig fram-
úrskarandi vel.
„01ive!“ sagði Henry elns og
dálftið upp með sér, um leið og hann
spratt á fætur og gekk áfram til að
taka í hönd hennar, „pett.i er föður-
bróðir minn, Mr. Dart, og—“
Hann pagnaði alt í einu, pví
Oliver hrökk svo hastarlega við, að
hann varð alvog forviða. Hún var
blóðrjóð í framan, ennpá rauðari en
rauðustu kailarnir á ábreiðunni sem á
gólfinu var. Þau höfðu pekt hvort
annað jafnsnemma, Mr. Dart og hún,
og Olive varð hverft við að sjá hann,
Niðurl. á 7. bls.
J. PLAYFAIR & SON,
Fyrstu
TRJÁVIDARSAL ARNIR
Á Baldur . . .
Lcyfu sér bér nicð að tilkymia sínum gönilu skiftavinuni og
almenningi yfir liöfuð, að jafnvel þó trjáviður, basði í Can-
ada og Bandaríkjunum, hafi hækkað í verði um 1 til 3 doll-
ara hver 1000 fet, þá ætla þeir sér að selja allskonar trjávið í
sumar mcð SAMA VERf)I EINS OG í FYRRA. Ástæð-
an fyrir þessu er sú, að þeir hefla og sníða sjálfir borðvið sinn
og losast þannig við tollinn. þcir hafa allskonar trjávið til
sölu, og cnnfremur glugga, hurðir, lista o. s. frv., og óska eftir
viðskiítum sem ílcstra íslcndinga.
J. I’liljfilil' & S«m,
BALDUR, - MANITOBA. þ
Qanssle & fllGlntosti
JARDYRKJUVERKFÆRA-
og HVEITIB ANDS-SAIAR
Leyfa sér hér með að benda yður á, að eftirfylgjandi
verkfæri eru þau langbeztu sem fást:
DOWAGIAC SHOE DRILLS, HAVANA PRESS
DRILLS, DUTCHMAN GANG Plógar, ROCK ISLAND
Plógar og Herfi, BOSS Herfi, hinn orðlagði McCOLM SOIL
PULVERIZER, FAIRLAND BICYCLES, CHALLENGE
Vindmyllur, RUSHFORD Vagnar. óg allskonar Buggies
og léttir vagnar með nýjasta sniði og beztu tegundir.
Við ábyrgjumst að allar okkar vörur reynist eins og við
lýsum þeim.
Stefna okkar er: Hrein viðskifti og tilhlýðilegt verð
Komið til okkar og skoðið vörurnar.
ST. THOMAS,
HENSEL,
CRYSTAL,
JAS. S. SING, MANAQEK
Hensel.
NORTH DAKOTA.
Wm. McINTOSH, manauek
Crystal.
TANNLÆKNIR,
M. C. CLARK,
Flu.ttur
til
532 MAIN ST.
Yfir Craigs-búðinni.
Dr. G. F. BUSH, L. D.S.
TANNLÆKNIR.
Tennur fylltar og dregnar út án sárs.
auka.
Fyrir að draga út tönn 0,50.
Fyrir að fylla tönn $1,00.
527 Main St.
NorthB>*n Pacifle By.
TIME CAKD.
___________MAIN LINE.______________
Morris, Emerson, St. Paul, Chicago,
Toronto, Montreal . . .
Spokane, Tacoma,
Victoria, San Francisco:
Fer daglega 1.45 . m.
Kemur daglega 1.05 e. m.
PORTAGE LA PRAIRIE BRANCII.
Portage la Prairie og stadir hér á milli:
Fer daglcga nema á
sunnudag, 4.45 e.m.
Kemur daglega nema á
sunnudag, ii.oð f.m
MORRlSáBRANDON BRANCII.
Morris, Roland, Miami, Baldur,
Belmont, Wawanesa, Brandon;
einnig Souris River brautin frá
Belmont til Elgin:
Fer hvern Mánudag.’MidvÍKud.
og Föstudag 10.40 f. 'm.
Kemur hvern pridjud., Fimmtud.
og Laugardag 4.40 e. m.
CIIAS. S. FEE, H. SWINFORD,
P.&T.A.,St,Paul. Gen.Agent, Winnipe.
Dr. O. BJÖRNSON,
618 ELGIN AVE , WINNIPEG.
Ætíð heiina kl. 1 til 2.80 e. m. o kb
til 8.80 e. m.
Tclcfóu 115«.
Dr.T. H. Laugheed,
Ct-lexil>ox>o, maxx-
Hefur ætíð á reiðum höndum allskojíí
meðöl, EINKALEYFIS-MEUÖL
FÆRI, ; SKOLABÆKUR, S
MUNI, og VEGGJAl’AITIR.
lágt

NOTITHERIÍ
PACIFIö
RAILWAY
Ef pér hafiö í huga fcrð til
SUDUR-
CAL1F0NIU,
AUSTUR
CANADA . . .
eða hvort hclzt sem cr ,
SUDUR
AUSTUR
YESTtJí1
ættuð pér að finna næstaagcut
Northern Pacific járnbrautar*
fólagsins, eða skrifa til
CHAS. S. FEE H. SWINFOB1'
G. P. & T. A., Gencral A£vU ’
St. Paul. Winnipefí‘