Lögberg - 18.01.1923, Blaðsíða 7

Lögberg - 18.01.1923, Blaðsíða 7
1.ÖGBERG FIMTUDAGINN 18. JANÚAR 1923- 7. Mt / Nú svo heilbrigð, þarf ekki vinnukonu. Mra. Pennock segir, "Tanlac gerSi mig svo hrausta, aS eg get stundað ein öll min störf. Ami Soffamas Helgason Fæddur 1. júlí 1884 Dáinn, 3. ágúst 1922. (Undir nafni móðurinnar). Mrs I. A. Pennock, 1428 Was- cana St., Regina, Sask., er ein af þeim mörgu er fagna því, að hafa reynt Tanlac. "í full tvö ár eða lengur var eg «vo heilsuveil og taugaslögg að eg varð neydd tll þess að fá mér þjónustustúlku. Eg hafði sama sem en-ga matarlystsvaf illa og var eins g gefur að skilja, stöðugt að tapa minni eðlilegu líkams- þyngd. Oft gat eg meö naum- indum skreiðst um (húsið og lá tímum saman rúmföst. Nú er eg 911 önnur manneskja eg fæ aldrei lofað Tanlac, sem verðugt væri. Fáar flöskur af þessu stórmerka heilsulyfi, komu mér til fullrar heilsu á tiltölulega skömimum tíma Eg fékk hrátt hina ákjósanlegustu matarlyst, taugarnar styrk+ust og eg þyngdist um fimm pund. Nú kenni eg mér einkis meins, hefi lát- ið vinnukonuna fara og vinn öll mín störf, án þess að finna tíl þreytu." Tanlac fæst hjá öllum ábyggi- Jegum lyfsölum. Meira en 35 miljón flöskur seldar. iTil Miss R. J. DavíSsson. Hjartans þökk fyrir hlýleik frá Horpu ljóða þinni Gegnum skýin geisla eg sá Gefna sálu minni. Breiddir fagurt blómiS á Brautu þyrnum stráða Menn þar innri mann þinn sjá Mensól gáfnafjáSa. Þ.ó hér mæSi þegn og drós Þoku aldan kalda: Eignumst bæSi lukku-ljós Lýsir um aldir alda. Sv. Simonson. "Hver er sjálfum sér næstur Mig í lengir aðra átt innra gengið sýnir héðan af mengi ljóða látt langspils strengir mínir Lýsi hvarmi líðandans ljós úr banmi skaparans svalar harmi sárum hans sáíl úr armi kærleikans. Fíett af serki sýnandans sálin sterka getur yfir verki hverju hans hangir merki gjafarans. J. G. G. "^ ^COLDS STRIKE H&lsinn og lungnapípurnar eru aróttækilegustu líffærln íyrir kvef. La*nlnS» «r þar einnig örðugast »8 koma við, venga þess að engu er hægt að koma pangað nema n»eð mnöndun. Peps er einmjtt eina rétta með- auð, þogar um slíka sjúkdóma er að ræða, og skara langt fram úr öUum þeinm sem rent er ntður i magann. pær töflur eru aðgengi- fesgar, því þær leysust upp í g-ufu, sem nyzt út í allan líkamami. Peps tafla í munninum, leysist þeg- ar upp og flnnur greiðan veg um halsinn og lungnapípurnar, græðlr, mykir og er gerileyðandi. pegar ««>nur innihalda þann lækniskraft, er læknar kvef og útilokar þaraf- leiðandi þá brjóstsjúkdóma, er af Pv' gota stafað*, Hafið ávalt Peps með yður, er Þer fari« uin í ofsaheita byggingu, eoa. ut , napurt frost. Ilaíið einn- ' ?>s. ^0"" l nuinniiuim. þosar þér eruð i tro5fi.ll,, leikl.úsi Y-ða búð, þar sem loftþungt er. VÍh iAUí\fUnkVef1' mæSi «*a öðr- um brjöstkvuiunn er Pepa areiiSan- Iegasta meSaliö; einnig gott við sárum hálsi, bronchitis og öðru þvi um ltku. Askjan kosta] 50 cent. u- a8 eins mn 1 heimi unaðs og astar, heimi angurs og böls, mitt í draumkyrðar dvala, gegnum dulkenda von, hef eg lifað og leitao, hef eg starfað og strátt, hef eg hlegið og grátið, hef eg harmað og þráð. Hef eg fullnæging fundið mitt í farsæld og þraut, á mér æfi að að baki, sem er unaði stráð, þar sem æska og yndi, þar sem ellinnar stríð — dagar þreyju og þreytu — mynda heilvæna Iheild. Eftir æfinnar umstang var minn árangur smár ef af síngirni reiknað: vinna sorgir og tár. En sé bundin hver orsök við sín afleiðsJurök, þá mun örlögum ofið sérhvert atvik vors lífs. Mitt í forlaga straumi, er eg flýt eins og lauf, sem að stórvindar feyktu af fölnandi eik, þá samt á eg gildi eg er glitrandi ögn í sandi itíðar og sögu; er þar varandi verund. Átti eg sonu og dætur, bjarta sólgeisla lífs, er frá hjarta mins rót voru helgidólmis men. Ljúft var æfinnar ok — . fátækt erfiði og strið, því að ástin er afl , sem að alt gerir slétt. Man eg hjartkæran son, er á brjósti «g bar; var sú lífs byrði iljuf, jók mér djörfung og dug. Hversu spor anitt var létt er hann hljóp mér við Mið og mín unun var æðst sú, að annast um 'hann. Sá eg fullvaxinn hlyn stíga framfara braut, ,^ vinna vinskap og ihylli meður vaxandi <lýð. Var það árangur sá sem að erfiði mitt ^ hafði fært mér í skaut. 6, hve farsæl eg var! r Sá eg hlyninn minn unga ganga hildar að leik; leika Mfshættu spil, koma ilifandi heim. Gladdist íhjarta mitt þá, sem að hafði svo blætt, meðan hættunnar farg þyngst á hiarta mér lá. Sá eg hjartkæran mög eiga heimili á ný þar sem friður og ró voru rflcjandi öfl. pá kom hættan á ný, þetta hörmunga slys, sem að leiddi til dauða minn dýrastan son. Var það refsinorn grimm sem að relddi mér högg fyrir vanrækta skyldu, — eða vanskilið starf? Varð eg saklaus að greiða annars glæpaskuld ein? Eða voru það feiknstafir vors feriega ráðs? Hver sú orsök var, mér varð sú afleiðing þung. Sit eg hnýpin og særð þvá nú svellur mér brjóst. Hrærð í huga eg sé mína hverfandi braut; finst sem unaður lífs -væri leiftrandi glit. Hnýpin horfi eg fram gegnum harmanna tár, sé ei soninn minn framar, því hann sefur nú nár. Lít eg dauðans um dyr sé ií vakandi von aftur drenginn minn dána, iMfs míns lifandi son. S. B. Benedictsson. Frá Borgarfirði. Pramh. frá 5. bls. ingu. Er nú búio aS hlaöra þungrií eru geststofur og mjög vífta orgel,, skuldabyrði á herðar þessa félags; sem einhver heimilismanna kann á. eingöngu fyrir gáleysi einsUk'-a Alt ber vott um stóra framför í manna. hreinlæti og inentun meðal alþýðu- Bœndaskólinn á Hvanneyri. hani' manna. Margir spila prýðisvel hefir margt til sins ágætis. Hail- á orgel og má nefna sem þá allra dór skólastjóri, sem bæCi er skör- slyngustu í þeirri ltst: Guömund ungur og valmenni, hefir h.iit ó- Jónsson bónda á Valbjarnarvöll venju góö og mikil áhrif á nem- um, Björn Jakobsson á Varmalæk og hreinum skilum af hendi hverr- ar deildar t lok hvers reikningsárs Hafði sú stefna yfirtökin alt fram á stríosárin. Var þá hætt vií vörupöntun þvert á móti vilja hinna eldri og gætnari bænda. Ur því gátu deildarstjórar ekke t sé» um það, hvort úttekt viBskifta- manna var sniðin eftir gjaldþoli þeirra, en áður gættu þeir þess vandlega. Hefir það komio bejt- ur og betur í ljós, að félaginu stóo hinn mesti háski af þessari breyf. endur sína. Drepur hann ni^ur allan spjátrungshátt og dáðleysis- dekur. Hann virðir k.ark og hreysti og vill kenna mönnum að beita öllum k'röftum í rétta átt. ^ar hafa lka veriS jafnan góSu- kenn- arar og bezta eining m'.Bi skó3a- stjóra og kennara. Þar hafa ver- iS ágætis leikfimis kennarar, sem hefur þroskaS og HSkaS pilta viS glímur og aSrar íþrótttr. Marg- ir yngri bændur og bændasynir hér um BorgarfjörS eru báfræSingar frá Hvanneyri. Þar hefir nú veriS bygt stórt og rammgjört steinhús, sem er tbúS skólastióra. Eru þar nú öll hús raflýst. Hvítárbakka skólinn. Siguiður Þórólfsson stofnaSi þann slóla 1005 og hélt hann til 1919. Sýndi SigurSur mikinn dug og þrrtut- seigju í því skólahaldi en sem hann, sökum heilsubilunar, treysti sér ekki lengur viS. Seldi hann þá jörðina meS öllum skólahúsum á 50 þúsund. MynduSu þá hinir yngri og áræSnari framfarameni héraðsin hlutafélag, til þess aS kaupa jörSina og halda þar áfram búi og skóla. Tók þá séra Ei- ríkur Albertsson á Hesti viS skóla- stjórn. Hann er skörulegur ma5- ur, snjall og mælskur. Með hon um kenría viS skólann Björn Jak- obsson frá Varmalæk og GuSjón Eiríksson ættaSur úr Biskups- tungum. Hvítárbakka skóla hef- ir sótt fólk iir öllum sýslum lands- ins, í tíS beggja þessara skóla- stjóra. — Samband ungmennafélaga hér aSsins hélt i mörg ár íþróttamó sín á Hvítárbakka, hiS síSasta 1918 Var staSur sá svo ákjósanleg-. r til slíkra hluta, sem frekast var tm. Á öll þessi tþróttamót sótti alt mannval bygSartnnar og kom þ?r bezt í ljós hve BorgfirSingum hafðt fariS fram í snyrtimensku og öll- um iþróttum hina síðustu áratugi. Keptu þar hinir beztu íþröttamenn ungmenuafélaga bæSi viS sund, glimur og ýmsar fleiri listir, þar meS söng og ræSur. ÞaS óheilla- ráíS var borið fram af umbreytinga- gjörnum fyrirliSum, aS færa í- þróttamótiS norður fyrir Hvítá neSan NorSurárós í Teigakots landi. Er staSur sá í einu og ðllu ver valinn en Hvítárbakki. Ha; Reykvíkingar og Borgnesingar betri aöstöSu aS sækja slíkt mót, en xlestir aSrir langt um verri. Hafa nautnagjarnir kaupstaSarbúar flu_ þangaS munaS, sem hinir bindtndts sðmu ungmennafélagar sveitanr.c hafa hataS og rekio* í útlegS. Út- f rá þessu varS sú niSurstaSa síSast- liSið sumar, aS ekkert íþrótt^mó var haldiB. Útlendingar eru nú aftur farnir aS líta htngaS síSan aS stríSinu lauk. Sýsla margir þeirta við stangaveiði og aSrtr ferSas;. til þess aS kynnast landi og þjóí. Reykvíkingar sækja þaS líka fast, nú á síSustu árum, aS taka sér skemtiferSir bæSi um bygSir og ó- bygSir Iandsins. Koma þá marg- ir þeirra í BorgarfjörS. Sumir halda kyrru fyrir nokkurn tíma einkum þar sem landslag er fagurt. Hefir Runólfur bóndi í NorS- tungu mikiS af slíkum sumargest- um. ASrir, og þeir eru fleiri, riSa yfir héraSiS og koma á hina feg— urstu staSi, einkum aS Húsafelli. Þar þykir flestum útsýnið fegurst og þar hafa listmálarar setiS sum- ar eftir sumar viS teikningar lands- lagsmynda. Af þessum málurum er Ásgrímur Jónsson viSurkendast- ur og bezta hugmynd munu myndir hans gefa um hina óviSjafnanlegu f jallasýn, sem enginn gleymir sem einu sinni hefir augum litiS. Út frá þessum heimsóknum Reykvikinga myndast náinn og betri kunnugleiki en ella, milli þeirra og sveitamanna. Allir vilja nú koma börnutn sínttm i sveit um sumartímann. Sjálf börnln sækja þetta lika fast og hlakka til sumars í sveit. Iváta börnin sig litlu skifta þó hýbýli séu ófinni og I- burSarminni i sveitum, bara ef þau fá að njóta hinnar íslenzktt sveitasæht. Ekki hefir dýrtíSin hnekt neitt þeirri venju aS bjóSa í bæinn gest- um sem aS garíSi koma. Helzt sú venja næstum jafnt viS fjöl- farnar lijóSleiðir sem t afdölum. Á sumum bæjiitn, sem gestasælastir- ertt, gengttr öll vinna húsbændanna svo vikum skiftir á sumrin, til þess aS sinna gestttm. Sá BorgfirSinga, sem mesttt offr- ar af fé og tima til þess aS veita vegfarendum góSan greiSa er Gttð- mttndur Danielsson í SvignaskarSi. I>ar ent oft hin stórtt húsakynni fttll af gestum nótt sem dag. Mæta |>ar allir hinni sömu góSvild hjá þeim hjónum. Á allflestúm bæjtnn héraSsins og Bjarni Bjarnason bóndi í Skán ey. Hefir sá síSasttaldi hvorki sparað tíma né peninga til þess aS útbreiða og æfa hina fögru list söngsins. 1915 stofnaSi hann söngfélag meS "karlakór". Nefndist það félag "BræSurnir." Ber fé- lag þetta nafn meS rentu, því söngurinn hefir bundiS þá félaga bróSurbandi; og þess utan saman- stóS félagiS af mönnum, sem voru bræSur í orðsins fylstu merkingu, vom þeir þessir: Björn og Sverr- ir Gíslasynir frá Stafholti, Jón og Jóhannes Erlendssynir frá Sturiu- reykjum, Eggert og Gunnlaugur Einarssynir frá Reykholti, GuS- ntitndur og Júlíus Bjarnasynir frá Hæli, Þorsteinn, ÞórSur og Einar- Kristleifssynir frá Stóra-iKroppi. Bjiirn og Magnús Jakobssynir frá X'armalæk, Andrés og Ólafur Björnssynir frá Bæ. Nokkrir þess- ara bræðra urðu að slitna úr hópn- um vegna fjarlægSar, svo sem Sverrir sem er bóndi, á Hvammi i XoToitrárdal og Eggerts sem er aSstooarlæknir í Stykkishólmi; líka hafa sumir þeirra félaga dval- ið í .írtlöndum yfir lengri tíma. En mte? stakri þrautsegju hefir Bjama tekist ao halda flokki þessttm sam- an. TTefur hann tekiS marga ðaga á hverjum vetri til söngæf- ingar. Er hann meS flokki sín- um kær gestur á allar samkomur Börnin sem einusinni hafa notað Zam. Buk, gleyma því seint hve þau smvrsl craRða fliótt sár. Hvirnar mæður, nota aldrei annað við börn siín. Nota má því nær hvaða hreina rýju, sem vera skal; rétt að eins bera Zam-Buk á hana. Engar áhyggjur úr því. Zam-Buk smyrsl eru svo hrein og heilnæm, að þau græða á skömmuim tíma, hverskonar hörundskvilla eða sár. Biðjið um Mrs. J. E. Bierworth, að Can- duff, Sask., skrifar: "Drengur- inn minn litli hjó einu sinni framan af fingri og svo leit út, sem eg yrði að leita læknis. Eg notaði Zam-Buk og stöðvuðu smyrs'lin saimstundis blóðrensl- ið og ráku sárindin á flótta. Eg notaði ekkert annað en Zam-Buk og sárið gréri á injög skömmum tíma." og mannfttndi, og hefttr starfsemi Bjarna veriS vel þegin og þökkuS. Á tnentaskólann í Reykjavík hafa fáir Borgfirskir bændasyntr sótt þessi síSustu ár. Eftir þess- ttm man eg, Gústaf og Karl, synir Jónasar i Sólheimatitngtt, Torfi sonur Hjartar i Arnarholti; Bjarni sonur Bjarna á Geitabergi, Krist- inn sonur Björns á Hóli í Lunda- reykjadal og Magnús sonur Ás- geirs á Reykjum. Til útlanda hefur margt fariS af sonum og dætrum Borgfiskra bænda, þessi síCustu ár, til þess aS kynnast háttum erlendra þjóSa, og æfast í tungumálum þeirra. Hef ur flest þaS fólk dvalið ytra ár eSa lengur. Þessir hafa fariS til Skot lands: Gunnlaugur Einarsson fri Reykholti, Þorsteinn Kristleifssot frá Stóra-Kroppi, Björn Vigfús son frá GullberastöSum, Stefái Ólafsson frá Kalmanstungu; þess- ir hafa fariS til Noregs: Magnús Jakobsson frá Varmalæk, Jón Er lendsson frá Sturlureykjum, Karl Cktomundsson frá Bæ, systur son Hjartar i Arnarholti. í Þýska landi eru: Jón Björnsson frá Hóli GuSmundur Kristjansson úr Borg- nesi, ÞórSur Kristleifsson frá Stóra-Kroppi, SigríSur Einarsdótt- ir frá MunaSanesi. ,Til Danmerk- ur hafa einnig fariS bæSi piltar og stúlkur: SigríSur og Steinunn Er- lendsdætur frá Sturlureykjum, Kristín Vigfúsdóttir frá Gullbera- stöðum, Halldóra SigurSsdóttir frá Fiskilæk og fleira. Blsta fólk héraðsins. — Fá eru þau hjón í héraSinu, sem búiS hafa saman fjörutíu ár eSa þar yfir, og enn eru á lífi, get þó nefnt nokkur: pað dregur úr sárindum. 50c askjan 3 fyrir $12.5 í öllunt lyfjabúðum. megin Hvítár, situr nú í Stafholts- ey. ÝfirsetukonuK Húsfrú Hall- dóra Ólafsdóttir, Melkoti; húsfrú Margrét S«jurSardóttir Samstöð- um; húsfrú Salvör Jröundsdóttir Kleppjarnesreykjum; húsf. SigriS ur Narfadóttir, GullberastöSum, ungfrú Elísabet Þorsteinsdóttir, Mio-Fossttm: ungf. Þórun Bjarna- dóttir, Geitabergi. Ekki kunnugt um fleiri nöfn. Sýslumaður. GuSmundur Björns- son frá Svarfhóli. Situr í Borgar- nesi. Hreppstjórar: Pétur ÞórSarson Hjðrsey; Hallgrtmur Níelsson, GrímsstöSum; Jóhann Magnússon, Hamri; Vigfús Bjarnason, Dals- mynni, Þorsteinn DaviSsson, Arn- bjargarlæk; Jón SigurSsson, Hauka gili. Ekki kunnugt hver tók viS eftir Jón heitinn Tómasson i Hjarð- arholti: Jón Björnsson, frá Svarf- hóli, Borgarnesi. Nikulás Gísla- son, AugastöSum; Ingólfur GuS*- mundsson, BreiSabólsstöSum; GuS- tuindur Jónsson, Skeljabrekku: Þorsteinn Tómasson, SkarSi; Bjarni Pétursson, Grund; Bjarni Bjarnason, Geitabergi; Þorgrímur GuSmundsson, Belgsholti; SigurS- ur SigurSsson, Lambhaga, Pétur Otteson, Ytra-^Hólmi; Sveinn GuS- mundsson, Akranesi. Sýslunefndarmenn. Pétur ÞórS- ar, Hjorsey; Hallgr. Níelsson, GrímsstöSum; SiSurSur Féldsted, KolstaSa-hjón, Helgu og GuSmund-1 Ferjukoti; GuSmundur Ólafsson, ur hafa búiö síSan 1870. Fljós-i Lundum; Sverrir Gíslason Hvammi tungu-hjón, GuSrún og Jón, hafaj DaviS Þorsteinsson, Arnbjargar- búiS síSan 1879; BjarnastaSa-hjón Þorbjörg og Páll, hafa búiS síSan 1882; Bæjar-hjón GuSrún og Björn hafa búiS síSan 1875; Brennu-hjón, Sigríðu og Jón, hafa búiS síSan 1877. Oll þessi hjó eru viS góSa heilsu og vellíSan. Má þaS kallast góS ending. Elsta kona sem búi stjórnar er ÞorgerSur Hannes- dóttir í Stóraási, 82 ára; hefur búiS í 60 ár. Þá skal getiS nokkra fleiri aldr- aSra manna, bæSi karla og kvenna. ÞiSrik Þorsteinsson frá Háafelli og Jóhannes Hannesson í Giljum eru 88 ára; báSir á uppréttum fót- um. Krist'tn á Grund, Setselja í Ferjukoti, ÞuríSur á Svarfhóli Ólöf í Efranest, ÞorgerSur á KaS- alstöSum, GuSrún á SamstöSum, þessar sæmdarkonur allar" á nýræS- isaldri. Fleiri mætti telja, þó því sé sleft Elstur allra BorgfirS- inga er Sigurður Björnsson "straumur". Er hann kominn á tíundatug ára og lifir sem blóm í eggi hjá Halldóri skólastjóra á Hvanneyri. Prestar héraðsins: t Mýrasýslu: Stefán Jónsson á StaSarhrauni, Einar FriSgeirsson á Borg, Gísli Einarson Stafholti. 1 BorgarfjarS- arsýslu: Þorsteinn Breim, Akra- nesi; Kinar Thorlacius, Saurbæ; Eiríkur Albertsson, Hesti; SigurS- ur Jónsson, Lundi; Einar Pálsson, Reykholti. Þjónar sá stSasttaldi Gilsbakka prestkalli, sem nú er sameinað Reykholti. Lœknar. ÞórSur Pálsson, Borg- arnesi; Ó. Finnson, Akranesi; Jón Bjarnason, Pálssonar prest i Stein- nesi, er læknir uppsveitar beggja læk; Ólafur GuSmundsson, Sáms stöoum: Jón Björnsson frá Bæ; Bor^arnesi: Þorsteinr. Þorsteinson Húsafelli; Kristleifur Þorsteins- son, Stóra-Kroppt; Halldór Vil- hjálmsson, Hvanneyri, Ásgeir Sig- urSsson, Reykjum; Stefán GuS- mttndsson, Fitjum; Bjarni Bjarna- son, Geitabergi; BöSvar SigurSs- son, Vogstungu: Gisli Gíslason Lambhaga; Pétur Otteson, Ytra- Hólmi; Þorsteinn Jónsson, Grund Akranesi. Bókasöfn. Sæmilega góSur bókakostur er hér, bæSi í sýslu- val á bókum sem keyptar haf a ver- iS til slíkra safna. Efnahagur er nokkuS mismun- andi í hinum ýmsu hreppum. Flest- ir hreppar eiga nokkra bændur, sem teljast efnaSir eftir íslenzkum mælikvarSa. Lang flestir bænd- ur teljast nú búa á eignarjörðum en ekki er þaS nema í orSi, þegar verS jarðarinnar er alt í skuldum, en | p<« eru nú mörf dæini. Við iram- tal til eignaskatts síSastliSinn vet- ur, reyndist þó fáir bændur ör- eigar og tæplega aSrir en þeir, sem ráSist höfSu í jarSakaup meSan verS þeirr var sem hæst, en þaS var árin 1917—1921. Á eigna- skýrslum gilti hið síSasta jarSamat, sem var framkvæmt 1916—1918. f mörgum sveitum héraSsins munu hafa veriS nokkrir bændur, sem töldu skuldlausar eignir 10—50 þúsund krónur. Fletri þó nær hinni lægri tölu. Líka voru fá- einir bændur þar langt yfir, svo sem Ólafur á Hvitárvöllum, DaSvíS á Arnbjargarlæk, Halldór skóla- stjóri á Hvanneyri. Máske fleiri. SauSfé hefur fækkaS hin siSustu ár, bæði vegna grasleysis og dýrr- ar vinnu. Stærst sauSf járbú hef- ttr Jón Hannesson í Deildartungu, nálægt 400 ær. SauSaeign og fráfærur þekkjast nú tæplega um þetta bygSarlag. Einn bóndi, Ólafur Stefánsson í Kalmanstungu, hefur nokkrar geit- kindur. Kiðjirtetnmqair í mörgi.m sveitttm hér þekkjast ekki sveitaró- magar í þeirri mynd, sem áSur tí'S1 -i«t. Flest gam:!t fólk sem dvelur kyrt í sveit sinni; bjargast nú nieð tilstirk l>arna eSa ættingja. I eS,->. m<*S styrk frá ellutyktarsjóSn- | um. sem óSum aukast. Barna- I menn halda margir heimili eftir [ sem áSur, þó þeir verSi þurfandi. ASur réSu sveitarstjórnir yfir þurfamönnum. Nú er ekki eins dæmi, aS þurfamenn ráSi yfir sveitarstjórnum. Lang flesttr þurfamanna Jieirra, er sveitabænd- ur verSa aS annast, ala manninn í kaupstöSum. Svara sveitarstjórn- ir kröfum þeirra oftast umyrSa laust, og án þess aS fylgjast meS í því hvort sltku fé er variS til bjarg- ræSis eSa kastaS í óhófsemi. Rj'úpur. Um marga áratugi aflaSi rjúpnaveiSi bændum hér mikilla tekna, einkum þeim sem bjuggu í dölum og viS f jallgarSa. Frostaveturinn 1917—'18, var rjúpan skotin hér í þúsundatali. Þá féll lika ógrynni af henni. Þó var eins og ekkert sæi á. Sumarið 1919 var svo mikil mergS rjúpna niörum allar sveittr, aS slikt höfSu menn aldrei fyr séS. Átti hún hreiSur um alla móa, og kom meS unga sina heim aS bæjarveggjum og gekk þar innan um hænsni, og var þeim jafn spök. Eftir þaS sumar dundi yfir hinn mikli snjó- vetur. NáSi þá hvergi til jarSar, hvorki fuglar né fénaSur, svo mán- uSum skdfti. Á þeim vetri hvarf öll rjúpan svo gjörsamlega, aS haustið eftir þótti fjallleitamönn- um jafn fágætt aC sjá rjúpu sem ref. Nú er litilsháttar aS votta fyrir fiölgun rjúpna, eru nú þær fáu friShelgar. Blómaelska og fegurSartilfinn- ing kvenna hefur mikiS aukist hér siSustu áratugi. Nú eru glugga- blóm næstum á hverjum bæ, svo rnörg sem húsrúm leyfir. Er alt gert til þess, aS veita þeim sem all- ra best lífs skilyrSi. ViSa eru líka nokkrir blómareitir vttan húss i í námunda við bæjinn. Margar gera þar tilraunir meS trjárækt, en þaS gengur víðast erfiðlega. Eru þau kyrktngsleg þótt tóri, en flest deyja þau út. Þroskamestur hér er reyniviSarrunni viS suSurhliS í- búaSarhússins í Deildartungu. Þar er hæsta hríslan 5—6 álnir. Ræktun matjurta hefur nokkuð aukist hin síSustu ár, sérstak'.ega 't hlýjum jarSveg umhverfis hveri og laugar. Sund er næstum árlega kent á ýmsum stöSum hér. Eru það ungmennafélög sem hafa með á- Nýtur oú beztu heilsu. Hún mælir með Dodd's Kidney Pills við alla vini sína. Miss Adeoda Italien, er þjáðist af nýrnaveiki, kveSst haf a f eng- ið lækningu. St. Antonie Padon, Que., jan. 16. (Einkafregn). — "Eg var veik bæði í baki og nýrum. Var til- felli mitt skoðað mjög alvarlegt. Hafði reynit Dodd's Kidney Pills áður, og ákvað að reyna þœr að nýju. Fjórar öskjur komu mér til heilsu. Ofangreindur vitnisburður, er gefinn af Miss A. L. Italien, er býr á áðurnefndum stað. Lækning Miss Italien , er ekki einstæð, þvi þúsundir canadiskra kvenna, hafa hlotið lækningu af Dodd's Kdney Pil'ls. Og það sannar, að velk- in stafaði frá nýrunum. Dadd's Kidney Pills, eru ekta nýrnameð- al. í fullan aldarfjórðung, hafa Dadd's Kidney Pills verið notaðar á þúsundum canadiskra heimila. Spyrjið nágranna yðar um Dodd's Kidney Pills. Birkiskógarnir hafa hvergi geng- iS úr sér hin síSustu ár. Þeir eru víSa í viSréttingu fyrir friSun, girS- ingar og gresjun. Hraunsá. Húsa- fells og Kalmanstungu skógur hafa stórum þroskast og útbreiSst. Þingmenn héraSsins skal aS siS- ustu lítiS eitt minst. Pétur Þórðarson. þÍngmaSur Mýramanna, er vinsæll og vel met- inn maSur. Má hann heita vel að sér eftir því sem almennt gerist ¦ meS hina eldri bændur, sem verBa aS búa aS þeirri einu mentun sem lífsreynslan veitir. Hann var kom- inn aS afturfarar árum er hann fyrst kom á þing. Allir bera hon- um þaS orS, að hann sé vandaSur og skynsamur maSur þótt hann se ekki í tölu hinna fremri þingmanna. Pétur Otteson, er maSur á ung- um aldri, rúmlega þrítugur. Hann er bráSduglegur og áhugasarnur aS hverju sem hann gengur. Stund- ar hann bæSi landbúnaS og sjávar- útveg. Vinnur hann sjálfur kapp- samlega aS búi sinu, og er hinn mesti sægarpur, sem forfeSur hans. Hann er prýðisvel málifarinn, og fylgir s'mum áhugamálum meB staSfestu, hyggindum og kappi. Hann ferSast um kjördæmiS fyr- ir hvert þing, og heldur þingmála- fundi á ýmsiim stöSum. I^eggur hann hiS mesta kapp á, aS skýra kjósendum frá gerSum þingsins og komast eftir skoSunum manna í þeim landsmálum, sem mestu skifta. Borgfirðingar eru í alla staSi ánægSir meS hann sem full- trúa sinn, og telja sér sóma í þvt, aS senda sltkann mann úr flokki bænda. Eg hefi nú reynt aS tína í þessa fréttakafla þaS helsta af því, er eg man í svipinn og læt hér staSar numiS. BiS eg lesendur færa til betri veg- ar og óska löndum vestan hafs all- ra heilla. bókasöfnum og lestrafélögum. I huga og kappi unniS aS því. Flest Hafa Ungmennafélög gengist bestj ir karlmenn eru syntir sem eru á fyrir stofnun þeirra. Nokkuð 1 aldrinum 15—40 ára, og nokkuS hefur veriS gert til þess, aS vanda margt af kvennfólki ltka. n More Bread and Better Bread" USE IT IN ALL YOUR BAKING ahd Bctter - Pastry too FOR RESULTS THAT SATISFY .1 r!i Siöiiiiiiii'ijSi? Tímabært nálspor Skjót úrræði eru það eina sem dugar þegar um nýrna- sjúkdóma er að rsffða. Vanræktum nýrna sjúkdómi fylgir löng lest af allekyna kvillum, svo sem gigt, bakverk, Bright's sjúkdómi og óeðlileg- um blóðþrýstingi. í Dr. Ohase's' Kidney-Liveir Pills finnurðu meðal, »em vinn- ur fljótt og vel. Mr. C. E. Raymus, Lindsde, Alta., skrifar: "Eg þjáðist mjög af nýrna- sjúkdómi árum saman og var að verða aumingi. Vinur einn ráðlagði mór Dr. Chase's Kidney-Liver PjMs og han0 vegna reyndi eg þær. Eftir fyrstu öskjuna var mér farið að batna drjúgum. AlJs notaði eg fimm ösikjur og er nú alheill. Eg get nú með góðri samvizku mælt með Dr. Chase's Kidney-Liver Pills við alla er lí'kt stendur á fyrir." Dr. Chase's Kid/ney-Liver Pills, ein pilla í einu, 25 askjan, hjá &llum lyfsölum, eða frá Edmandson, Bates og Co., Ltd., Toronto.

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.