Lögberg - 18.01.1923, Blaðsíða 4

Lögberg - 18.01.1923, Blaðsíða 4
LÖGBERG FIMTUDAGINN JANÚAR 18. 1923. Jögbírg Gefið út hvern Fimtudag af The Col- umbia Press, Ltd.^Cor. William Ave. & Sherbrook Str., Winnipeg, Man. T.lKÍiwan N-6327 oi N-6328 Jób J. Bíldfell, Editor Utanáskrift til blaðsini: T*,E eOLIMIBIA. PRE88, Ltd., Box 3172, Winnipeg, Htr\. Utanátkrift ritstjórans: EDlTOR LOCBERC, Box 3172 Winnlpag, Man. l'ht ' L^gbern" w printed and published by The 'Joiumhta Pm*. I_>imtted. tn the Columbia Blook, SS3 to H»7 8herbrooke Street. Wlnnipeg, Manitoba Austur og Vestur Canada. ii. f síðasta blaði mintumst vér lítillega á mis- skilning þann, sem átt hefir sér stað á milli þess- ara tveggja parta Canada, og líka ástæðurnar sem liggja til grundvallar fyrir þeim misskiln- ingi — sem sé ágirnd og ráðríki. pað getur gengið að sitja yfir hluta ein- hvers mann, eða manna, á meoan þeir megna ekki að reka af sér okið. undir eins og jþeim sömu mönnum vex fiskur um hrygg, þá er óhætt að ganga út frá því sem sjálfsögðu að þeir gjöri sér ekki yfirgang þann að góðu. Og nú er svo komið fyrir Vestur-Canada, sérstaklega sléttufylkjunum að þau verða með f ullri einurð að kref jast réttar þess, sem þau eiga heimtingu á — það er að njóta ávaxta verka og arðs eigna sinna frjáls og óháð. Ekkert annað en þetta getur nokkurntíma fullnægt íbú- um Vesturfylkjanna, og það verða þeir að fá, ef eining og ánægja á að ríkja í landi. Ef það fæst ekki liggur aðeins tvent fyrir þeim, Að- skilnaður eða áþján. Vér viljum biðja lesendur Lögbergs að taka þessi ummæli vor ekki svo, að vér séum að hvetja til landráða. pað er f jarri oss. En vér vild- um sterklega benda á að það virðist, sem vér stöndum á vegamótum framþróunarsögu Vestur- fylkjanna, og að það sem gjört verður nú í sam- bandi við eitt af mestu áhuga, og að voru áliti, eitt af allra mstu velferðarmálum þeirra, er svo veigamikið til bóta eða bölvunar að vér finnum það skyldu vora að benda hispurslaust á það. Vér gátum um í síðasta blaði að það væri Hudsons flóabrautin sem hér væri um að ræða. J?etta óskabarn Sléttufylkjanna, sem íbúar þeirra hafa verið að fóstra síðan þeir fyrst reistu sér bygðir og bú í þeim. Á fyrstu búskaparárum manna í Vesturfylkj- unum, var framleiðsla þeirra fremur lítil og gat með engu móti nægt til þess að standa straum af járnbraut til Hudsons flóans, en þó er mál þetta orðið svo mikið áhugamál árið 1882, að þá strax eru miljónir ekra af akuryrkjuiandi Vesturfykj- anna settar til síðu. til þess að mæta kostnaðin- um við bvgginsru brautarinnar. Síðan hefir framleiðslan í SléttufyBtjunum vaxið og vaxið gífurlega mikið — svo að á ár- inu 1922 þurftu íbúar þeirra að senda frá sér og á alheims markaðinm, meir en 300 miljónir mæla af hveiti, auk allra annara afurða og með fram- leiðslunni hefir áhuginn fyrir Hudsons brautinni vaxið. Hvaða þýðingu hefir það fyrir íbúa Sléttu- fyDcjanna að fá þessu máli framgerígt? Fyrst — að með því að hrinda málinu áfram að því tak- marki, sem velunnarar þess hafa óskað, þá er erki óvin allrar atorku, — óánægjunni — rutt úr vegi. Annað, Leið er opnuð fyrir allar afurðir fólks í Sléttufylkjunuim til alheijmsmarkaðsins, sem er fimm hundruð mílum styttri héðan frá Winnipeg, en þúsund mílum styttri frá Edmon- ton í Alberta, en sú sem vér eigum kost á nú. jJriðja. Landið sem þessi braut tiggur í gegnum, er svo auðugt af tnálmum, f iski og skóg- lendum að engan mann getur nú dreymt um hvers virði að allur sá auður er. Fjórða. Að Manitoba eignast hafnstað, þar sem óumflýjanlega rís upp stór verzlunarbær, sem opnar atvinnu fyrir þúsundir á þúsund ofan af atvinnuþurfandi fólki. J?etta eru að eins fá af hlunnindum þeim sem braut þessi mundi veita, ef hún væri fullgerð, til flóans. J?ví meiga menn Vesturfylkjanna ekki njóta þessara hlunninda? Af því aðeigendur Canada Kyrrahafsbrautar- irmar og stóreignamenn Austurfylkjanna vilja það ekki — hafa aldrei viljað það, og nú er hætta á, eftir að búið er að leggja brautarstæðið alla leið til flóans, og járnteinána á það alt nema síð- ustu 150 mílurnar, að þeir ónýti alt saman, nema því að eins »ð menn Sléttufylkjanna láti til sín heyra, á þann hátt að þessum mönnum skiljist að þetta sé þeim alvörumál og ekki tjái á móti að standa. ]7að sem unnist hefir á í þessu máli eigum vér Laurier stjórninni sérstaklega að þakka, — það var hún, sem hrinti málinu í veru- lega framkvæmd. Hon Frank Oh'ver, sem var innanríkis ráðherra í þeirri stjórn, var mjög á- kvéðinn talsmaður þess máls og til þess að taka af öll tvímæli íbúa Sléttufylkjanna í því máli og stjómarinnar, lagði hann frumvarp til laga fyrir Ottawa þingið 1907 — hin svo nefndu "pre-emp- tion"lög, sem samþykt* voru og sem voru í gildi þar til árið 1918. Lög þau gáfu bændum í Vest- urfylkjunum, sem á heimilisréttarlandi bjuggu rétt til þess að bæta við sig öðrum 160 ekrum, með því að borga $3,00 fyrir ekruna, og skyldi peningum þeim sem inn kæmu fyrir slíka landsölu, vaið til þess að byggja brautina. Enn fremur gátu menn sem landbúnað vildu byrja, fengið heimilis réttarlönd undir þessum sömu lögum og fyrir sama verð. Landið sem selt var undir þessum lögum nam alis8,O5O,720 ekrum, sem gerði $33,828,263 og er það nærri $13,000,000 meira en brautin hefir kostað og hefir því ásetningur Hon. Oliver og Laurier stjórnarinnar fyllilega náð tilgangi sínum, sem var að tryggja fé til fram- kvæmda á þessu þarfa fyrirtæki og auka fram- leiðsluna á sama tíma. Látum oss sjá svo um, að því þarfa fyrirtæki verði ekki stungið undir stól. Bcendaþingið í Brandon. pað stóð yfir í síðustu viku, hið 23. þing bænda í Manitoba, og var þar margt til umræðu af málum þeim, sem þá stétt mannfélags vors varðar mestu. En samt getum vér ekki dulist þess, að á þingi þessu hefir borið meira á stjórn- málum heldur en á hinum undanfarandi, og af því auðsætt að bændur eru farnir að leita í þá átt að úrlausn á hinum ýmsu erfiðleikum, sem Iandbúnaðurinn í Manitoba, á nú við að stríða, og er efamál hvort að það spái nokkru góðu fyr- ir bændafélagsskapinn eða landbúnaðar afkom- una í framtíðinni. Nokkur stórmál hafa verið á dagskrá þessa þings, svo sem kornsölumálið, og var þinurið einhupra um að gera sitt ýtrasta til þess að koma á sámtökum á meðal bænda, um sölu á korni, helzt á þessu ári. Annað stórmál var þjóðbanki. Fanst þinginu að bankarnir væru ekki nógu nærgætnir við bændur og landbúnaðar framleiðsluna og þess vegna bráð nauðsyn að setja á stofn þióð banka, sem hugsaði meira um hag bændanna og framleiðslunnar en sinn eiginn. J7riðja málið var Hudsons flóa brautin, skor- aði þingið í einu hljóði á Canada stjórn, með að fullgera þá braut. sem allra bráðast að unt væri. Fjórða um fjárhagslegt ástand bænda, í því máli var áskorun til stjórnarinnar, sem hljóðar á þeirra leið samþykt: — "að þingið skori á Ottawa st.iórnína með að útvega bændum lán, sem tæki yfir legri tíma og nógu mikið til þess að þeir gætu borgað lán þau, sem nú væru á höndum þeirra með háum vöxtum og þannig dreift skuldinni yfir lengra tímabil, með vægari skilyrðum en nú ætti sér stað, og konj það í Ijós við umræður um það mál, að það yrði engin feikileg upphæð, sem til þess þyrfti að koma lagi á í þessu efni. Bent var í "" u"wi aðferð hefði veriC viðhöfð í Ástra- líu og að þar hefði þurft$200,000,000 til þess að borga upp allar slíkar skuldir bænda, að undan- teknum $1200. petta mál er hið stórkost- legasta, og þess vert að því sé gaumur gefinn. Umræður urðu nokkrar um sveitalánin, og voru þingmenn einhuga með að standa á verð; ef nokkuð ætti að fara að hagga við þeim lögum. Kváðu þau hin beztu og þörfustu lðg sem nokkurn- tíma hefðu verið leidd í gildi í fylkinu. Óvinurinn vor á meðal. Svo nefnir E. ÍW. Howe grein eina, sem ný- lega stóð í mánaðarriti hans. Kemur þar fram megn óánægja í garð þeirra manna, sem hann segir að standi á takmörkum iðnaðar og að- gerðaleysis og ræni verkalýðinn. ,Mr. Howe» spyr: hvað það sé stór hluti Bandaríkja þjóðar- innar, sem vinnur að gagnlegri framleiðslu, svo sem þeim nauðsynjutm sem dagleg þörf mann- anna krafst, og kemst hann að þeirri niðurstöðu, að það sé færri heldur en nokkurn mann gruni og í sambandi við þann hluta þjóðarinnar segir Mr. Howe að standi heill saagur af mönnum, sem framleiði ekkert, en dragi fram lífið, og sumlr ríkmannlega á slægð og vitsmunum Hann segir að menn í Ameríku séu búnir að missa virðingu fyrir landbúnaðar störfum og allri heiðarlegri erfiðisvinnu, en að hugur þeirra hafi snúist meira um að fá ýmsum lagaákvæð- um framgengt, óeyrðir og verðhækkun, og hlýt- ur hver hugsandi ogskyinibormin borgari að hafa tekið eftir þeim breytingum, sem eru að verða í þessum efnum og fylst kvíða út af þeim. Með ofmikil nautnaþrá inni fyrir, verður bliaðran að springa fyr eða síðar. J?að sem að er, er það, hvað margir það eru sem af kænsku sinni lifa. Við höfum ofmikið af lögfræðingum og lækn- um. Pað er ekki að eins að það séu þúsundir af aðgerðalausum og skaðlegum stjórnmálamönn- um, heldur höfum vér jafnmarga iðjuleysingja í allra handa klúbbum, skemtifélögum og verka- mannafélögum. Mentamálin hafa líka sína iðjuleysingja og margir af skólum vorum eru fremur stöð skemt- ana en náms. Allir vita, að það eru að minsta kosti helm- ingi fleiri embættismenn í sambandi við ríkis, borga, bæja og sveitastjórnir eni þörf er á; og eina afsökunin fyrir því ástandi, er að finna eitt- hvað handa mönnum að gjöra, sem vilja ekki vinna að gagnlegri framleiðslu. Og margir beirra, sem að þarflegri framleiðslu vinna, hafa hugan á að verða, það sem á ensku máli er kallað "Gentlemen of the world." — Að fá hærri laun fyrir minni áreynslu og komast í tölu þeirra sem huga hafa á að verða ríkisstjórar, senatorar, biskupar, sýslumenn, gjaldkerar, eða skrifstofu- stjórar. "petta er hættan mesta," segir Mr. Howe og spyrsvo: "Er nokkur bót við þessu ? sum- ir segja að hún sé engin, að þjóðirnar eldist, úr- eldist og eyðileggist, eins óumflýjanlega eins og dýrin, jurtirnar, vélarnar, bara að það taki lengri tíma, en það sé ein® óyggjandi. pað er saga allra kynþátta, eftir því sem oss er sagt, að þegar menn eru að reyna að bæta kjör sín þá eyðileggji þeir sig, umbætur fram- för og hugmyndaflug, hefi^ orðið til ógæfu. Bróð- urkærleikurinn, sem svo lengi hefir verið kendur, hefir snúist í alþjóða hatur. Lýðurinn tekur tveimur höndum á móti hverri einustu breyt- ingu, sem vinsælt er að hrópa um úti á gatna- mótum og gefur hefndarhug þeirra fró í að erta óvini sína. v Við getum máske ekki annað gert en að seinka ógæfunni og það að eins á þann hátt, að þeir sem betur sjá og skilja opni augun á hinum sem skilningssljðari eru. Virgilíus. Saga frá fyrstu tíð kristninnar í Róm, er nú fullprentuð og tilbúin að sendast á bókamarkað- inn. Bók þessi er ekki stór, en hún er falleg og stórmerkileg, að því leyti, að í henni er að finna skýra mynd af erfiðleikum þeim og hættum sem kristnir höfðingjar á meðal Rómverja áttu við að búa. Bók þessi kostar 50 cent, sem er mjög lágt verð, þegar það er borið saman við bókaverð eins og það nú er. En útgefendurnir er ekki að h,ugsa um að græða á bókinni, heldur langar þá til að hún sé keypt og lesin, því þeir álíta að það sé gróði hverjum manni. Enn fremur hafa þeir ákveðið, að það sem kynni að verða afgangs umfram útgáfukostnað- inn, skuli ganga til gamalmenna hælisins Betel og er það því á valdi vina þess,, sem margir eru, hver arðurinn fyrir hælið verður af sölu bókarinnar. Bókin er til sölu í bókaverzlun Finns John^ sonar, Sargent Avé., Winnipeg og kostar eins og sagt hefir verið að eins 50 cent. JÞar eru allir jafnir. Langt suður í Kyrrahafi, á eyjum þeim, er einu nafni nefnast Polynesia, lifðu ekki alls fyr- ir löngu hræðilegustu mannætur, er sögur fara af. Og jafnvel enn þann dag í dag er vitnað í þá, er nefndir eru hinir grimmustu morðingjar, eins og lengra verði ekki komist í þess konar hryðjuverkum. Eyjar þessar skifta þúsundum talsins, en um tvö hundruð" af þeim eru vanalega aðgreindar frá hinum með nafninu Filjis-eyjar. Heyra þær Bretum til stjórnarfarslega. Ekki voru Filji-eyjarskeggjar neinir eftir- bátar frænda sinna á hinum eyjunum í grimdar- verkum. Eru þeir sagðir hraustir mjög og harð- gerðir og létu sér fátt fyrir brjósti brenna í fyrri daga. Og ekki er lengra síðan en svo sem einn mannsaldur, að þeim hefði þótt það sjálf- sagt, að leggja sér trúboða til munns, ef hann hefði borið að landi þeirra. En nú er þetta alt breytt. Trúboðarnir, þrátt fyrir hættur og harðrétti, héldu stöðugt áfram að boða þeim kristna trú, og þar kom, að þeir höfðu sannfært eyjarskeggja um ágæti hennar, samfara dygðugu líferni í hvívetna. Og svo hafa framfarirnar verið miklar, á þessum tiltölulega stutta tíma, að t.d. á eyjunni Viti, er niú gott gistihús og Carnegie bókhlaða, lögreglu- þjónar og aðrir embættismenn, er stjórna landi og lýð eins og tíðkast með vestlægum þjóðum. Eins og áður var fram tekið, heyra eyjar þessar Bretum til, og stjórna þeir þessum svörtu þegnum sínum með hinum mesta viturleik. Hafa þeir einn ráðherra, af hinum innlenda kynstofni, er alla ábyrgð ber á stjórnarfarinu gagnvart þeim, en láta afskiftalausa aðra landsmenn hans. "Kongur" þessi stjórnar svo vel þessum samlöndum sínum, að manni gæti dottið í hug. að hin fagra saga um sambúð ljóns og lambs, ætti eftir að rætast hér á jörðu, því í ríki hans virðist friður og eining allsstaðar ríkjandi. Eng- um einstaklingi á Filjis-eyjum er leyfilegt að eiga fasteign, þær eru allar þjóðareign, og mega ekki ganga kaupum og sölum. Ef einhverjir eru þar, sem löngun hafa til að teygja sinn eigin lopa, ber ekkert á þeim. Stjórnarfyrirkomulagið gæti ver- ið þar einhver "prándur í Götu", en eitt er víst, að þar ber eigi á hinni æðisgengnu gróðafýsn, er svo mjög tíðkast með hinum vestlægu þjóðum. f þessum aldingarði Suðurhafsins er öll vinna sameiginleg. Enginn vinnur þar fyrir sjálfan sig, allir vinna fyrir þjóðfélagið og hver fyrir annan. J7ar af leiðir, að engin samkepni á sér stað í gróðalegu tilliti, og engin kapphlaup á milli nágranna að komast á undan hinum í klæðaburði, stöðu eða viðurværi. f einu orði sagt, þar er ekkert, sem kemur fólki til að reyna að metast við nágranna sinn, því allir eru þar jafn- ríkir. FYRIRSPURN. 12. jan. 1923. Ritstj. Lögbergs. Viltu gera. svo vel aS ]já rúm í þínu heiðraða blaði eftirfarandi spurn- ingu og svara henni í næsta blaði? N Með virðingu, Eru það lög póststjórnarinnar, að póstafgreiðslumenn hér í Manitoba geti krafis-t porgunar fyrir Post Box, sem ekki eru prívat Box en v€r(5ur að afhendast af póstmeistara. Fáfróður. —Ef að spyrjandi á við kassa eða bögla, sem sendir eru með pósti, þá er svarið: já.—Ritstj. Fry's Diamond ^st J ollui.. . . (jhocolates.. búðum nu í betri Hversvegna konur þarfnast bankabóka HVBR kona hefir t huga a?S kaupa sér eitthvaS sérstakt, þegar hún hefir sparaS nóg saman. Lausapeningar, sem gengiö er metS S peninga- skj66unni fara fljótt—pér hafiS freisting- til aS eySa þeim. Ef þér ætlið aC spara penlnga til einhverra sér- stakra kaupa, þá ættuS þér aö hafa 'þá þar sem iþeir freista ySar ekki. Peninga má spara fljótar t spari- sjóSsreikningi heldur en hafa þá fyrirliggjandi heima I vasabókinni. THE ROYAL BANK OF CANADA Astœðurnar fyrir því að hugur íslenzkra bænda hnegist til Canada 26.kafli. Áframhald af greininni úr Manitoba Free Press, er birtist i síðasta blaði, er á þessa leið: Hinn velþekti siglingamaður frá Winnipegvatni, capt. Sigtryggur Jónassón, er býr að Icelandic Ri- ver, á í raun og veru heiðurinn af því, að vera fyrsti Isendingur- er tók sér varanlega bólfestu í Canada. Hann kom þangað 1872, þá maður kornungur. Það sama ár dvaldi hann fyrst í suð- vestur Ontario og vann mikið að móttöku fyrsta stóra hópsins af Is- lendingum, er vestur fluttist árið 1873. Þegar sá hópur fór að heiman. voru skoðanir manna næsta skiftar um það, hvort hyggi- legra mundi vera, að setjast að í Nova Scotia eða New Brunswick, eða halda til W/isconsíns, þar sem nokkrir landar höfðu áður tekið sér ttólfestu og vegnað vel. Meiri hlutinn hallaðist fremur að Can- ada. Þó fóru nokkir til Wiscon- sin, er fyrir áttu þar vini og vanda- menn. • Um 180 ákváðu að halda hóp og settust að við Rousseau ána í Ontario. Ekki féll þeim þar vel og tóku þvi brátt að svipast um eftir hagkvæmari héruðum. Um vorið 1874 barst sú fregn frá íslandi að stór hópur væri í þann veginn að flytja vestur og mundi hafa í hyggju að setjast að í Nova Scotia. Þeir íslending- ar, er við Rousseau ána bjuggu, hvöttu þessa landa sína til þess, að koma heldur til Ontario og varð það úr að undanteknum nokkrum fjólskyldum, er urðu eftir í Strand- fylkjunum. I þessum seinni hóp voru 365 innflytjendur, er þó síð- ar fóru að dæmi hinna og Ieituðu vestur á bóginn. Með að eins sárfáum undantekn- ingum, voru innflytjendur þessir því nær eignalausir og þurftu-þvi eins og gefur að skilja á atvinnu að halda. Sambandsstjórnin brást vel við og að hennar ráði var meginþorri fólksins fluttur til Kinmount, smábæjar um 40 mílur frá Lindsay, Ont., þar sem verið var að leggja jáxnbraut, unnu flestir vinnufærir menn þar meiri part vetrar. En sökum f jár- skorts varð stjórnin að láta hætta brautargerðinni. er fram á vorið kom. Stóðu nýbyggjararnir þá flestir uppi því nær allslausir. Var um þær mundir mikið um það rætt, að flytja til Wisconsin. En þá fór annað landssvæði að koma til sögunnar, er mjög hreif íl huga fó,ks' €n bað var Mkmtoba. Fóru leiðandi menn Þess á leit við Sambandsstjórnina, að láta rannsaka búsetu skilyrði fynr Islendinga þar vestur frá. Um það leyti var Dufferin lávarð- ur landstjóri í Canada. Hann hafði komið til íslands, kynst stað- háttum að nokkru og tekið ástfóstri við þjóðina. Lýsir hann íslandi og íbúum þess í hinni vinsælu bók sinni "Letters from High Latitud- es." Það er opinbert leyndar- mál, að hann beitti sér persónu- lega fyrir því, að þessir nýkomnu íslendingar settusr að í Vestur- landinu. Þegar Dufferín lá- varður heimsótti Vesturlandið, 1877, kom hann til Gimli og flutti þar ræðu, er svo að segja hvert einasta mannsbarn bygðarlagsins hlustaði á. Hvatti hann áheyr- endur sína mjög, og kvaðst hafa þá obilandi trú, að hinn fámenni ís- lenzki innflytjenda hópur, ætti eft- ir að marka hér þau spor, er seirit mundi fjúka í. íslendingar eru yfir höfuð gætn- ir menn og í því tilliti ekki ólíkir vSkotum, enda margt svipað með þeim i öðrum efnum. Þeir vildu ekki kaupa köttinn i sekknum. Þeir vildu fá sem allra áreiðan- legastar fregnir af Manitoba, áður en þeir rifi sig upp og tækju að flytja þangað. Árangurinn varð sá, að f jögra manna nefnd var val- in til þess að f ara vestur og kynna sér horfurnar.* Fyrir valinu urðu Skafti Árnason, síðar efnabóndi að Argyle, Christian Johnson, síðar kaupmaður að Baldur, Einar Jón- asson, einn af helztu borgurum Gimli héraðsins og siðast en ekki sízt forvígismaðurinn capt Jónas- son. Þeir félagar lögðu af stað frá Kmmcurt, 2 'úlí 1875 Fóru \y'r um Milwaukee til Moorhead í Minnesota og þaðan með bát til Fort Garry, þar sem nú er Winni- peg. Komu þangað hinn 16. júlí. !Það var lengi vel alment álitið, að íslendingar hefðu fremur kosið að setjast að við Winnipeg- vatn, sökum þess hve vanir þeir höfðu verið fiskiveiðum að heiman. Svo mun þó ekki hafa verið, Þeg- ar alt kom til alls. Heldur mun hitt ekki hafa ráðið svo litlu um, að um það leyti var jarðargróðui* al'i.r í nánd vi" Winnipeg, mjög eyðilagSur af völdum engispretta ^ svo víða sýndist varla bithagi. LeituSu þeir félagar allmikilla upp- lýsinga um nærliggjandi land- svæSi, áSur en þeir afréSu að setjast aS viS Wjjnnipegvatn. I pstætoum sínum fyrir valinu bánt þeir fram f jögur aSalatriSi: Fyrst. aS engisprettur gerSu ekki jafn- mikinn usla í skóglendi, sem á hinum beru sléttum; annaS, að nóg væri þar um timbur; þriðja, að ferðast mætti eftir vötnum alla leið til Winnipeg og i fjórða lagi, járnbraut Canadian Pacific fé- lagsins, mundi lögð verða yfir Rauðána rétt hjá Selkirk og því ekki verða mjög langt frá bygðar- lögunum við suðvesturströnd vatns- ins. Sendimenn fóru á York bát frá Hudson's Bay félaginu til Winnipeg vatns og meS því að þeim Ieizt f remur vel á sig, nám l þeir land þar meðfram ströndinr.i. á 36 mílna svæði. Nefndu þeir landnám sitt Nýja Island og héldu svo aftur til Ontario, og létu hi'í bezta yfir för sinni. Hinn 21. sept. 1875, lögðu 255 fslendingar af stað frá Kinmo- utn, vestur á bóginn til fyrirheitna landsins. Menn flugu ekki yfir , landið í þá daga og það var ekki fyr en 21. okt. að hópurinn kom að kveldi dags til Willow Bar, skamt frá Gimli. Þótt vetur vævi genginn í garð , þá hepnaðist þó Birkibeinum þessum að koma sér upp bjálkaskýlum -til bráðabirgða. Þetta var fyrsti stórhópurinn af íslendingum, er tók sér bólfestu í Norð-Vesturlandinu. Næstu árin þar á eftir, voru alt af að koma stærri og smærri hópar. Því nær allir er sest höfðu að eystra áður< fluttust vestur. Árið 1881 tóku íslend.ngar aS taka sér heimilisréttarlond hér og þar um fylkið. Um árið 1900 voru komin átta íslenzk bygðar- lög í fylkinu, en 1891 fluttis: fyrsti hópurinn til Saskatohewan og sett- ist að grend við Churchbridge og í Qu-Appelle dalnum. L'tlu síö- ar námu nokkrir land í Rcd Deer héraðinu í Alberta. norður af Cal- gary. Ýfirleitt hefir fslendingum vegn- að vel í Vestur-Canada,/ og l^að svo að furðu gegnir, þegar tekið er tillit til þess, að flestir komu þang- aS aS óbygðu landi með tvær hend ur tómar. Hr. B. L. Baldwinsson, er um langt skeið gengdi varafylk- isritara embætti í Mlanitoba, var um langt ára skeið mjög riðinn við innflutningamál í þarfir Sambands- stjórnarinnar. Samdi ítarlega skýrslu um hagsmuni íslendjnga i Norð-Vesturlandinu og komst hann að þeirri niðurstöðu, að til jafnaðar hefðu þeir menn, er sett- ust að á heimilisréttarlöndum átt eignir er námu $104 og var þar með virtur bjálkakofinn. — íslendingar eru alvörumenn og gana að verkum sínum, með fast áform í huga. Þeir eru kirkju- ræknir og staðfastir við trú sína. Hafa þeir stofnað marga sofnuíii

x

Lögberg

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögberg
https://timarit.is/publication/132

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.