Lögberg - 09.07.1925, Side 3

LÖGEEBG FIMTUDAGINN,
‘j. JtJLí. 1925
BJ* 8
iB»sisg^gi!giaagiHaaii]isigEE3aiaBia»^^
Sérstök deild í bíaðir u
SOLSKIN
Fyrir börn og unglinga

Saga Bundgens eigneyrismanns
Loksins var það orðið mín eign,. þetta fallega
skrauthýsi, en það var erfitt og afardýrt að fá það.
En það varð nú að vera þannig, það var eini stað-
urinn þar sem mér gafst daglega tækifæri til að
sjá mína kæru Jeanne, sem var dóttir fransks
manns.
Eg sá hana í fyrsta sinn á söngsamkomu í
Straszburg og þarnæst á járnbrautarstöðinni. Hún
og faðir hennar, gamall maður,' fóru inn í lest sem
ætlaði suður; eg fór líka inn í lestina, án þess að
vita hvert eg ætlaði að fara. Eg vissi aðeins að eg
ætlaði að fara jafn langt og Jeanne.
Þau fóru bæði af lestinni í lélegum, litlum bæ
í Efri-Elsasz, eg einnig. Eg fekk mér herbergi í
húsi beint á móti íbúð hennar, og sá hana daglega
við gluggann. Stundum leit hún yfir til mín, brosti
og roðnaði, að mér sýndist.
Svo snéru þau aftur til heimilis síns og eg á
eftir.
Gamla skrauthýsií^ átti gömul kona, ,sem flutt
var til Parísar eftir að Elsasz var innlimað. Skraut-
hýsið var hrörlegt og stóð rétt hjá bæjarlínunni
undir háum klettum, umkringt ágætum yíngörðum.
Frá veggsvölunum var ágæt útsjón, og þegar loftið
var bjart, gat maður séð hin snjóklæddu Alpafjöll.
'Eina húsið, sem í nánd var, var það sem
Jeanne og faðir hennar bjó í.
Fyrsta kvöldið^ sem eg dvaldi í mínu nýja
heimili, var 'all-leiðinlegt. Þjónninn minn varð
eftir í Straszburg til að ibúa um húsgögn mín. Eg
hafði einu sinni ekki bækurnar mínar með mér.
Þegar eg var búinn að Iborða í hóteli ibæjarins, á-
setti eg mér því að hátta heldur snemma. En áður
en eg gekk til hvíldar, gerði eg ýmislegt til að verj-
ast innbrotsþjófum, sem eg hafði lesið um í blaðinu
að nóg væri af á þessu svæði.
Eg vil ekki segja að eg væri mjög hræðslu-
gjarn, enda þótt vinir mínir fullyrtu það, þvert
á móti, eg held því fram, að þegar hættan vofir yfir
sé eg snarráður. En hver getur verið hugrakkur,
þegar ráðist er á hann sofandi? Sem hygginn her-
foringi verður maður að hafa áform sín tilbúin, og
framkvæma þau þegar tími er til ikominn. Frá
fjallshlíðinni var aðgangurinn að húsinu mjög auð-
veldur, og þéttu trjárunnarnir gátu Ihulið hóp glæpa-
manna. Það var auðvelt að brjóta rúðu og saga
svo gluggann í sundur til að komast inn í húsið.
Skrárnar voru heldur ekki eins sterkar og æskilegt
var, og þessvegna flutti eg með miklum erfiðis-
munum stóran skáp að dyrunum og annan að glugg-
anum, eftir að eg hafði læst öllum útidyrum.
Eg keypti mér skriðbyttu 1 bænum, af því eg
hafði engan lampa, og mér geðjaðist ekki að að
sofa í myrkri á alveg ókunnum stað. Hana og
hlaðna skammbyssu lagði eg á borðið og fór svo
að hátta. Enda þótt klukkan væri ekki nema tíu,
var þó kyrð á öllu, bæði í bænum og á þjóðbraut- s
inni, sem lá fram hjá húsi mínu. Samt sem áður
gat eg ekki sofnað, eins og títt er um menn á ó-
kunnum stöðvum.
Eg lá; kyr og hlustaði, og hefi ef til vill verið
dálítið viðkvæmur, en mér virtist eg heyra fótatak
í mölinni fyrir utan sólbyrgið.
Eg stóð upp og skimaði út um gluggann, og
hélt mig sjá mann, sem hvarf bak við runnana.
Svo varð aftur þögn. Dálítið æstur lagði eg mig
fyrir aftur, en nokkrum augnablikum síðar þótt-
ist eg heyra skrölt við gluggann og þaut á fætur.
M«r hafði ekki skjátlast, það voru menn við glugg-
ann, eg flýtti mér að klæðast því nauðsynlegasta,
og gægðist svo í gegnum rifu á blæjunni út í garð-
inn, isem lítið tunglsljós lýsti ögn upp. Eg lokaði
skriðbyttunni minni, svo eg var í algerðu myrkri.
Þar sem eg stóð við gluggann, sá eg andlitið á
stórum, skeggjuðum tryllingslegum mannj. Hann
hélt á digrum, járnvöfðúm staf, og var eins og að
meta þyngd hans með því að veifa honum fram og
aftur.
Eg ásetti mér fyrst að vera rólegur og bíða
átekta, og þrýsti eins fast og eg gat istóra skrokkn-
um mínum í gluggaskotið. Maðurinn að utan reyndi
að opna gluggann hávaðalaust, en eg heyrði það
glögt. N
Eg ihefði nú getað skotið hann, af því eg hélt
á skammbyssunni í hendinni, en eg vildi forðast
manndráp eins lengi og eg gæti. Eg kaus þó held-
ur að leika á ræningjann, og þaut því upp á loft, þar
var lítill kringlóttur gluggi.yfir þakinu á sólbyrginu
sem var hulinn með þunnu pjátri. 1
Eg tróð mér í gegnum þessa holu þó þröng
væri, en skemdi fötin mín allmikið um leið. Þegar
eg var staddur þarna, fann eg að ásigkomulag mitt
var betra en ræningjans, og g^t ekki varist því að
kalla til hans. .
“Reyndu að hraða þér í burtu maður, eða þú
ert dauðans matur.”
Undir eins flúði hann í skjól ibak við hornið á
húsinu, en án þess að virða mig svars þlés hann í
pípu, og var undir eins svarað með annari pípu í
fjarlægð.
Það var þá heill þjófaflokkur.fsem í ofanálag
blés mig á buriu. Hvað átti eg að gera? Eins og
sakir stóðu hafði eg aðeins við einn mótstöðumann
að eiga, og eg gat skotið hann ef nauðsyn krefði.
En hvað mundi Jeanne segja, þegar hún heyrði að
eg væri morðingi. Það varð fram að koma það sem
vildi, en hus mitt og eign vildi eg varðveita. En
ekki langaði mig þó til að skríða inn í húsið á sama
bátt og eg var kominn út. Eringlótti glugginn
var afarþröngur, og ef eg nú festist í glugganum
þegar eg væri hálfur kominn inn, væri það hægð-
arleikur fyrir morðingja, að ráða mig af dögum.
Nú datt mér iheppilegt ■ ráð í hug. Pjátrið lá í
hlykkjalínu frá útskotnum múrsteinssnaga, og það-
an var ekki nema hálfur meter upp á húsþakið.
“Þess hærra sem maður stendur, þess auðveldara að
að verja sig.” Regluleg aflraunarsveifla flutti mig
úpp á þakið í nánd við reykháffnn — hygginn her-
foringi hugsar ávalt um afturhaldið.
0
Enda þótt það væri ekki af hræðslu, heldur
af tilliti til ásigkomulagsins, að eg valdi mér svona
háa stöðu til varnar, verð eg þó að vikurkenna að
eg varð hissa á djörfung þjófanna, þegar eg sá þá
eftir stutta ráðagerð koma með langan stiga, og
reisa hann upp svo að hann náði þakinu.
Augnabliki síðar kom mannshöfuð í ljós við
þakbrúnina, en nú var þolinmæði minni lika nóg
boðið, eg skaut, en til þess að sjá ekki hinar voða-
legu afleiðingar snéri eg mér frá manninum, og á
sama augnabliki sá eg stóra trjágrein rétt hjá mér.
Eg greip í hana og sveiflaði mér ofan af þakinu, eu
greinin þoldi ekki þennan þunga og btotnaði, svo að
eg datt ofan á jörðina heldur ónotalega. Eg stóð
strax upp og þaut áfram með skammbyssuna í hend-
inni. Stiginn stóð kyr og hinn ræninginn var kom-
inn miðja leið upp eftir honum. Eg var æstur af
reiði og ætlaði enga vægð að veita.
“Hertu þig,“ hrópaði eg, “eg er hérna.”
“Nú, ertu þarna,” svaraði þjófurinn. “Gættu
stigans, eg verð að gá að því hvort það var Charíes,
sem datt niður eða þorparinn.” Um leið og hann
sagði þetta sté hann úr stiganum upp á þakið.
Óður af reiði fleygði eg stiganum flötum og kall-
aði:
“Þann fyrsta sem eg sé, drep eg, eins og þegar
ljós er slökt,’ og sem áherslu orða minna skaut eg
öðru skoti úr skammbyssunni. Skrölt í gluggarúð-
um sannfærði mig um að eg hafði aðeins skemt
mína eigin eign, en það gerði ekkert. Það hafði
áhrif og jók álit hreysti minnar.
Þorpararnir héldu sér nú kyrrum, og eg varð í
mínum hálfrifnu fötum að vera á verði utanhúss,
því að eg hafði læst öllum dyrum og gluggum svo
vel, að ómögulegt var að komast inn. í fyrsta sinn
varð mér nú litið yfir til nágrannans, þar sem Je-
anne mín var. Þar var ljós, menn gengu fraln og
aftur og eg sá glögt hvítklædda persónu, sem horfQi
út um gluggann. Þau höfðu að líkindum heyrt skot-
in. Hræðlan við að uppáhaldsgoðið mitt sæi mig í
þessu ásigkomulagi, var meiri en eg nokkru sinni
áður hafði fundið til. Eg þrýsti mér inn í múrskot,
þar sem mér var svo kalt, að eg fekk tannakul og
skalf. Eg sá nú móta fyrir degi og um leið heyrð^i eg
fótatak á þjóðbrautinni. Eg sá að þetta var maður
í einkennisbúningi. Það var lögregluþjónn.
“Komið þér hingað góði vinur,” hrópaði eg, “eg
hefi heilan hóp af þjófum og ræningjum uppi á
þakinu.” Maðurinn hefir líklega álitið að eg væri
ekki með öllum mjalla. Hann svaraði:
“Eg hefi engan tíma að missa, eg er að leita að
næturvörðunum, sem báðir eru horfnir.”
“Já, þessu get eg vel trúað,” svaraði eg. “Því
ef við í þessum druslulega bæ, hefðum áreiðanlega
næturverði, þá hefði eg losnað við að standa ,hér og
verða ef til vill innkulsa. Flýtið yður nú og komið,
eða sendið í öllu falli boð eftir smið, annars neyð-
ist eg til að biðja annan ræningjann ;að gera það,
og borga honum stórfé fyrir.’” Hinn góði lögreglu-
þjónn þóttist eflaust viss um að eg væri ekki með
fullu viti, og tautaði eitthvað um að nú yrði hann
að fara og leita næturvarðanna áður en fullbjart
yrði. Á sama augnabliki heyrQist kveinandi rödd:
“Lögregluþjónn Meyer! Komið þér og hjálpið okk-
ur.” Meyer leit upp.
“Hvað þá, hvað er þetta? Hvað eruð þér að
gera þarna uppi, Jean Baptisti? Eg hefi verið að
leita yðar síðan klukkan eitt.”
“Ó, hr. Meyer, spyrjið ekki, en komið þér með
stiga,” kallaði önnur rödd ofan. ,
“Hamingja^ góða! Er Charles líka þarna?
hrópaði lögregluþjónninn. “Er það tilfellið, að þið
sofið á þeim tíma, sem þið eigið að vaka yfir bæn-
um?”
Eg verð nú að viðurkenna að nú var það eg,
sem varð hissa. Það voru þá næturverðirnir gæslu-
menn opinibers óhultleika, sem eg hafði vakað yfir
alla nóttina.
Yeslings mennirnir sögðu svo frá því, að þeir
hefðu séð ljós í glugganum, og þar eð þeir vissu,
að enginn bjó í húsinu, álitu þeir að þetta hlytu að
vera þjófar, sem í því væru, og að það væri skylda
sín að handsama þá.
Á meðan á þessu stóð var faðir Jeönnu kominn
til okkar, og eg sagði honum nokkurnveginn ítar-
lega frá þessum næturviðburði. Gamli maðurinn
hld svo dátt að tárin runnu niður kinnar hans, og
fór tsvo heim til að sækja fatnað handa mér.
Eg þrýsti hendur næturvarðanna friðsamlegá
og við sættumst, svo varð eg nágranna mínum sam-
ferða gangandi í hans eigin fötum, borðaði svo
morgunverð með honum og hinni indælu dóttur
hans.
Afleiðingin af þessum næturviðburði var sú,
að eg varð mjög ástsæll í þessum litla bæ, og var
álitinn að vera bæði hugrakkur og slunginn maður,
sem eg þó ekki er, og eg held að næturverðirnir líti
heldur ekki þannig á mig. En eg notaði bæði hug-
rekki og slægð í fullum mæli, þegar eg biðlaði til
Jeiönnu, og fekk hinn óþjála, gamla franska mann
til áð'gefa mér dóttur sína. Næturverðirnir urðu að
þofa háð og stríð fyrir veru sína, á þakinu; en eg
bætti þeim það upp með því að láta þá kynnast eld-
húsi mínu og kjallara, og þessvegna er ekkert hús
jafn vel varið fyrir þjófum og ræningjum og mitt.
sem stuðlar ekki lítið að því að eg get í fullkomnu
næði notið hjónabandssælu minnar.
Þess þarf naumast að geta, að faðir Jeðnnu
fylgdist með henni og settist áð hjá okkur, og
seinna, þegar börnin okkar voru orðin fær um að
skoppa í kring úti, þá var hann ávalt með þeim og
gætti þeirra.
Trúlofun og gifting Péturs.
Fimtán ár var Pétur búinn að vera háseti á
ýmsum skipum, iþegar eg gerðist félagi hans á
stóru barkskipi. Enda þótt hann væri duglegur
sjómaður, hafði hann samt aldrei lært nöfnin á
þessum 32 stefnustrikum á kompásnum og komst
þar af leiðandi oft í vandræði; en hann var fljótur
að hugsa, og með ýmsum ibrögðum vilti hann yfir-
mönnum sínum sjónir, svo, þeir efuðust ekki um
að hann þekti kompásinn. Þegar stýrimaðurinn
spurði hann hvaða stefnu hann héldi, lést Pétur
stundum ekki heyra, en stundum, að rúðan væri svo
dökk að hann sæi ekki stefnuna. Stundum spurði
hann stýrimann hvort hann gæti getið sér til hýaða
stefnu hann héldi. Stýrimaður gat oftast nálægt
réttu, og á þennan hátt komst Pétur áfram. Hann
var vingjarnlegur við alla, og ef einhverjum varð
á að skamma hann, hlustaði Pétur rólegur á hann
þangað til hann hætti, og sagði þá brosandi:
“Þú meinar þetta ekki éins illa og þú talar
líklega.”
Þegar við vorum ibúnir að vinna saman 6 mán-
uði, vorum við orðnir góðir vinir. Hann sagði mér
að hann ætti lítið og laglegt hús og nokkur hundr-
uð á banka, en væri samt ekki ánægður. Hann var
einhleypur og hafði aldrei verið trúlofaður alvar-
lega, og aldrei flutt bónorð nem# einu sinni, og þá
fékk hann hryggbrot hjá stúlku, sem hann áleit
ekkert betri en sig. Hún vann hjá heldri manna
fjölskyldu og var þar í miklum metum, en fríð var
hún ekki. Pétur kunni ekki að skrifa, og hann sagði
mér strax hver hefði skrifað fyrir sig og hvernig
það var stílað. Það var ungur stýrimaður, sen;
skrifaði það, og það var svo vel orðað, fanst Pétri,
að sérhver stúlka varð að segja já við þann mann,
sem skrifaði svo fögur orð. Hann sagði mér margt
um þessa stúlku, og þar á meðal að hún væri trúuð
og alvarleg, færi aldrei- á danssamkomur en iðulega
í kirkju. Pétur kvaðst oft hafa gengið í kirkju
af þvi hann hefði verið viss um að hitta Jmna þair.
Stundum hefði hann fylgt henni heim og hún hefði
ávalt verið Vvingjarleg við sig. Að minsta kosti
líkaði henni vel að sjá sjómann svo oft í kirkju, en
þegar stýrimðaurinn skrifaði biðilsbréfið fyrir
hann, fekk hann blátt áfram nei, en hún var öllum
óháð enn.
Bréfið var svo illa og heimakulega hugsað, að
engum gat að því geðjast, og eg er aiveg hissa á því
að nokkur af stéttarbræðrum mínuin gæti skriíað
slíkt bréf, eg veit að þeir eru klaufar við að stíla,
en svo hafa þeir oftast formálabók til að leiðbeina
sér, einkum ef þeir skrifa biðilsbréf. í bréfinu voru
meðal annars þessi fallegu orð:
“Þú hvílir á jarta mínu eins og bakborðsakkf.ri
á svínshrygg, og um nætur get eg ekki sofið fyrir
því að hugsa um þinn rósrauðamunn og liljuhvítu
kinnar. Þegar eg hugsa um þig fer eg að skjálfi, af
mér óþektri hræðslu, og þessi hræðsla, þessi ótti,
eða hvað eg á að kalla það, fylgir mér frá morgni
til kvölds, af því þú ert alt í huga mínum. Ef eg
gæti fengið þig, þá mundi jörðin og heimurinn
verða svo björt, svo hlý, svo hrein og alt svo inni-
lega gott--------”
Það voru fjórar þétt skrifaðar síður, með samá
málsniði og hið ^ður nefnda, 'og
stundum enn klaufalegri. Siyrimaðurinn hafði lesið
það mörgum sinnum og Pétur kftnni það utan að.#
Hann sat með spentar greipar og endurtók bréfið
fyrir mér um miðja nótt í Atlantshafinu, tveimur
árum eftir að hann sendi það. Skipið fór heim um
haustið, en Pétur treysti sér ekki til að vera
einn heima um veturinn, og þessvegna kom hann til
okkar, sem háseti. Stýrimaðurinn, sem bréfið
skrifaði, varð afarreiður þegar svarið kom, og sagði
Pétri blátt áfram að þessi stúlka verðskuldaði ekki
eins góðan og efnaðan mann og hann væri. En ást
Péturs varð ekki slökt og hann sagði mér að hann
hvorki vildi né gæti komið heim, ef hann fengi ekki
þessa stúlku til samfylgdar á lífsibrautinni. Eg var
ungur og þekti lítið til ástamála, en skildi þó svo
mikið, að eg vissi að stýrimaðurinn hafði gert hana
hrædda með hinu heimskulega skrumi sinu, því hún
var skynsöm og alvarleg kona, og þegar hún var
með Pétri heima fékk hún þá skoðun á honum, að
hann væri alvarlegur og góður maður, af sjómanni
að vera, en þegar hún fékk þetta heimskulega btéf,
breyttist skoðun hennar svo, að hún áleit hann vera
j hræsnara, sem hefði brugðið á sig þessari gu'ðrækn-
I is grímu. Eg huggaði Pétur eft^ir bestu getu og lof-
aði honum að skrifa fyrir hann annað bréf, sem
raunar yrði alveg ólíkt hinu.
Pétur hafði aldrei lært að skrifa, og fingur
hans voru sem liðamótalausir, en “vald ástarinnar
er stórt,” eg sagði honum að hann yrði að læra
að skrifa, ef hann ætlaði sér að fá þessa stúlku
fyrir konu. Hann var lengi tregur til þess, en loks
mátti hann þó til. Eg ýar kennari hans og þegar
hann var ekki vökumaður sátum við við skriftir.
Hinir hásetarnir skopuðust að honum og spurðu,
hvort hann ætlaði að fá sér stöðu á skrifstofu þeg-
ar hann kæmi heim, en eg ;bað hann að stinga fingr-
unum í eyrun og hlusta ekki á þ'eirra heimskulegu
spurningar, og þegar þeir^urðu loks þreyttir á að
hæða hann og sofnuðu, keptust við eftir megni að
skrifa, og eftir tveggja mánaða daglega æfingu var
Pétur farinn að skrifa allvel, skriftin hans var
auðvitað ekkert skrautrit, en þó læsileg. Svo
skrifaði eg biðilsbréf, og kom fyrst með margar af-
sakanir um hið fyrra bréf, sem skrifað hefði verið
af aula, sem ekki vissi hvað ást væri. Svo fór eg
smátt og smátt að segja henni hve lengi hann hefði
elskað hana, og hvernig guð hefði blessað hann öll
þessi ár á sjónum, að hann ætti fallegt heimiK að
bjóða henni og ,nokkuð af peningum í bankanum,
og að hann með Guðs hjálp vonaði að verða hennj
samboðinn og tryggur eiginmaður. Framh.
Professional Cards
DR. B. J. BRANDSON
ai«-220 MEDIOAIi ARTS BLDG.
Oor. Graham and Kennedy Sts.
Phone: A-1834
Offlce tlmar: 3—S .
Helmlll: 77« Vietor St.
Phone: A-7133
Wlnnipec, Msnttobn
Vér leggjum aérstaka áherzlu á aC selja meSul eftlr forskriftum li^tn. Hln beztu lyf, sem hægt er a8 fá eru notnS etagöngu. . pegar pér komlS nieC forskrliftiun til vor megiS "þjer vera viss um að fá rétt það sem lækn- irlnn tekur tU. COLCLECOH & OO., Notre Dame and Sherbrooke Phones: N-7659—7659 Glftlngaleyfisbréf seld
DR. 0. BJORNSON Slfl-220 MEDIOALi ARTS 9T.no Oor. Grahani and Kennedy Sts. Phone: A-1834 Office tlmar: 2—3 Helmill: 7«4 Vlctor St. Phone: A-758A Winnipeg, Manitoba

DR. B. H. OLSON 218-220 MEDIOAD ARTS BLDG. Cor. Graham and Kennedy Str. Phone: A-1834 Office Hours: 3 to 5 Heimili: 921 Sherburne St. Wlnnipeg, Manltoba

dr j. STEFANSSON 218-220 MEDIOAIi ARTS BLDö. Cor. Graham and Kennedy Sts. Stundar augna, eyrna, nef og kverka sjúkdöma.—Er aB hltta kL 10-12 f.h. og 2-6 e,h. Talsiml: A-1834. Helmlll: 373 River Ave. Tals. F-2891.

DR. B. M. HALLDORSSON 401 Boyd BnUdtag Oor. Portage Ave. og Edmonton Stundar sérstaklega berklaaykl og aSra lungnasjúkdöma. Er aB flnna A skrifstofunni kl. 11—12 f.h. og 3—4 e.h. Sími: A-3521. Heimili: 46 AUorvay Ave. Tal- elmi: B-3168.

• DR. A. BLONDAL 818 Somerset Bldg. Stundar aérstaklega kvenn* cg barna sjúkdóma. Er að hitta frá kl. 10—12 f. h. 8 tll 5 •. h. Office Phone N-6410 Heimlli 806 Vlctor 0tr. Sbni A 8180.

DR. Kr. J. AUSTMANN Viðtalstími T—8 e. h- Heimili 1338 Wolseley Ave. Slmi B-7288.

dr. j. olson Tannlæknir 216-220 MEDICALi ARTS BIiDG. Cop. Graham and Kennedj Stg. t Talalmi A 8521 Heimili: Tals. Sh. 8217

J. G. SNÆDAL Tannlæknir 614 Somerset Block Oor. Portage Ave. og Donald Sc. TaLsfml: A-8889
THOMAS H. JOHNSON
H. A. BE^RGMANN
ísl. lögfræðingar
Skrlfstofa: Room 811 MnHilfcw
BnHdlng. Portage Ave.
P. O. Box 185«
Phonee: A-884B oc A-«S4«
W. J. LtKDAL, 3. H. LIKDAL
B. 8TKFAN8SON
Ialenxklr löcfrsrCingsr
708-709 Great-West Perm. Bldf.
85« MaJn Street. Tals.: A-490S
P*ir hafa ainnig skrlfatofur aS
Lundar, Rlvarton, Gimll og Pfuar
08 aru t»ar afi hltta 4 aftlrfytfj-
andl tlmum:
Lundar: annan hvarn mHSvlkudac.
Rlvarton: Fyrata flmtuda*.
GlmllA Fyrota mlBvtkuda*
Plnay: þriBJa fOatuda*
1 hverjum naknuBi
Stefán Sölvason
Teacher
of
Piano
Ste 17 Emily Apts. Emily St.
A. G. EGGERTSSON LL.B.
ísl. iögfræð»ngur
Hefir rétt til að flytja má!
bæði í Man. og Sask.
Skrifstofa: Wynyard, Saak.
Selnaata mAnudag 1 hverjum mtn-
uCl staddur 1 Churchbridga.
Dr. H. F. Thorlakson
Phone ]8
CRYSTAL, N. Dskota
Staddur a5 Mountain á mánud.
kl. 10—11 f. h.
AC Gardar fimtud. kl. 10-11 f.h.
A. Sa Bardal
84S Sherbrooke St.
Salui likkaatui og annaat um dtfaríf.
AUur útbúnaCur sá bexti. Ennlram-
ur aelur hann alakonar minniavarSa
og legsteina.
SkrifaL. talsiinl N 4«M
HeimUis takdra! N MM
J. J. SWANSON & CO.
Verzla með fasteignir. Sjá
um leigu a nusmr.. Annast
lán, eldsábyrgð o. fl.
611 Paris Bldg.
Phones. A-6349—A-6310
JOSEPH TAYLOR
LlVGTAKBMAÐUR
Helmlllatals.: 8t. Jdm 1844
Bkrifstufs-IWa: A«8M
Tekur lögtaki h»Bi Höaa.lel*u*AuMf»
veBekuldlr, vtrlaakuldlr. AC*r táOh «1
sem aB lögum lytur.
Skritatofa 355 Mnta Strme
Giftinga og
Jarðarfara-
með litlum fyrirvara
Birch blómsali
616 Portage Ave. Tals. B720
ST IOKN 2 RÞNG 3
MMMHHRHHMOKHaBnanaaaS
Munið Símanúmerið A 6483
og p&ntitS meBöl yBar hjá. oss. —!
SendiB pantanlr samstundis. Vér
afgreiBum forskriftlr meS sam-
vizkusemi og vörugsaBi eru öyggJ-!
andl, enda höfum vér magrra Ara ;
lærdömsríka reynslu aB baki, — ]
Allar tegundir lyfja, vindlar, ts-
rjóml, sætindi, ritföng, töbak o. fl.
McBURNEY’S Drug Store
Arlington og Notre Dame Ave
SAMTÖK.
Eg sit með blýantinn,—blaðið autt
á borðihu liggur kraftlaust og dautt.
Eg er að hugsa,—að hugsa um það,
hvort þetta litla og þögula blað
geti meðNáletruð orðin stíf
áhuga vakið, fjör og líf.
Mun þetta litla pennaprik,
sem punkta, kommur og þankastrik
rispar á blaðið og rúnamál,
í raun geta vakið nokkra sál?
Getur það hjartans máli mælt,
mvndaflug hugargeima stælt,
blásið að andans eldimóð,
örfað hið viljarhusa blóð?
Láttu nú eftir, litla blað,
lofaðu penna’ að reyna það.
Samtaka verið og sýnið þá,
að samvinna miklu orka má.
Einstaklings höndin ei er sterk,
að eins tveir gera furðuverk.
Þannig er lífsins lögmál skráð,
lifandi alt er þessu háð.
J
Pétur Sigurðsson.