Lögberg - 09.02.1928, Blaðsíða 2

fils. 2
LÖGBERG, FIMTUDAGINN 9. FEBRÚAR 1928.
jt
3S2SZS2S252SZSHS25752SS5a5í52S252S25aSZ5HSasaSa52S2Sa5ESH52SH5H5a5H5asaSH5aSZ5Z5ZS2SZS25H5ESaSHSHS25HSaSHSHSHS2S2SH5H5ESE5HSH525ZSa5HS25HSMaS2SHSHSH5HSH52Saii?'r«
▼
Sérstök deild í blaðinu
SOLSKIN
SHSHSHSHS?^ -r^tS-eSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSESHSHSHSHSHSHSHSHSHSasKSaSHSHSHSHSHSaSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSHSH SHSHSHSHSHSH^
HUNDUR 1 LÍFSHÆTTU.
Þetta er sönn saga; hún gerðist 21. og 22. janú-
ar 1928, og birtist í blaðinu Tribune í Winnipeg, 23.
janúar.
“Hvítur hundur var með eiganda sínum á St.
Clair vatninu í Michigan; þeir voru langt úti á
vatni. ísinn var ótraustur og vakir í hann hér og
þar. Alt í einu brotnaði stór jaki úr ísnum, en
stormur stóð af landi og jakann rak 'burt með tals-
verðum hraða.
Hundurinn hafði eitthvað verið að snuðra og
var þvi all-langt á eftir eiganda sínnm. Varð það
til þess, að hann var á jakanum, þegar hann brotn-
aði frá ísnum og hrakti hann lengst út á vatn.
Hvutti ýlfraði ámátlega og bar sig hörmulega.
Veðrið ýar afskaplega vont, en hann var nógu vitur
til þess að stökkva ekki út í vatnið, því engin tiltök
hefði verið fyrir hann að bjargast á sundi.
Hann skalf eins og hrísla og hafði ekkert við-
þol fyrir kulda.
, Hundurinn sást frá landi og hljóðin heyrðust í
honum. Lögreglan, hafnarverðirnir og dýravernd-
unarfólkið í Grosse Point, völdu hugrökkustu og dug-
Iegustu mennina til þess að fara út á ísinn með bát
og reyna að bjarga hundinum. Þeir fóru yfir ísinn
og komu að vatninu, þar sem það var autt. Þeir settu
bátinn á flot og lögðu sjálfa sig í hina mestu lífs-
hættu með því að reyna að komast út að jakanum,
því alt af var að hvessa og öldugangurinn að auk-
ast. Loksins urðu þeir að snúa aftur. Þeir biðu á
ísröndinni eftir því að veðrið lægði. Svo kom nátt-
myrkrið og ekkert sást. Þeir biðu alla nóttina og alt
af heyrðust hljóðin í hundinum.
Þegar dagaði og birti var veðrið enn þá verra.
Ómögulegt að báturinn bjargaðist ef farið væri á
honum út á vatn. Mennirnir reyndu að hugsa upp
allskonar 'björgunarráð, en ekkert dugði. Hundur-
inn sást tilsýndar í fjarlægð.
Undir kvöld lygndi dálítið; þá var farið út á
bátinn; en engin tiltök voru að lenda við jakann.
Komu sér allir saman um það, að hundinum jn*ði
ekki bjargað; og* heldur en að Iáta hann kveljast
lengur, var ákveðið að skjóta hann. Þetta var gert.
Svo fóru mennirnir í land með þær fréttir, að hund-
urinn væri dauður. Þeir kváðust hafa skotið hann,
til þess að enda kvalir hans.
Næsta nótt leið. En um morguninn eftir var
maður á ferð hinu megin við vatnið; hann heitir
Emmett Pentecost; sá hann ísjaka á floti fyrir utan
ísinn og heyrði þaðan einhver hljóð. Hann gætti
betur að og sá hvar hundur var á jal^anum. Maður-
inn komst út á jakann og var hundurinn þar enn þá
lifandi; en allir fæturnir og rófan voru frosin við ís-
inn; hafði vatnið í storminum gusaSt upp á jakann,
þar sem hundurinn stóð, svo lappirnar og rófan voru
grafin djúpt í þenpan nýja ís. Maðurinn varð að
hðggva lengi og varlega til þess að losa hundinn.
Lappirnar voru auðvitað gaddfrosnar. En hundurinn
lifir.
Það sem enginn skilur, er hvernig hundurinn
gat komist hjá því að kúlurnar hittu hann, þegar
skotið var á hann.
Sig. Júl. Jóh. þýddi.
STJ ÖRNUD ALIRNIR.
Einú) sinni var dálítil stúlka, sem hafði mist
fðður og móður; hún var svo fátæk, að hún hafði
enga kytru til að vera í, ekkert rúm til að sofa í, og
í fæstum orðum að segja, ekkert nema spjarirnar
utan á sér og brauðbita í hendinni, sem einhver
hafði gefið henni í gustukaskyni. En hún var góð og
guðhrædd. Og nú er hún var af öllum yfirgefin,
gekk hún treystandi á algóðan guð út á víðavang.
Þá mætti henni fátækur maður og sagði:
“Gefðu mér eitthvað að þorða, eg er svo
svangur.”
Hún gaf honum brauðbitann og gekk svo áleið-
is. Þá kom kjökrandi barn og sagði: “Mér er svo
kalt á höfðinu, gefðu mér eitthvað til að skýla mér.”
Þá tók hún af sér húfuna og gaf barninu hana.
Og enn gekk hún stundarkorn og aftur kom barn,
sem var í engum upphlut og yfirkomið af kulda; hún
gaf því af sér upphlutinn og hélt áfram.
Þá kom enn eitt barn og bað hana að gefa sér
pils, og hún gaf henni af sér pilsið. Loks kom hún
í skóg nokkurn og var þá komið myrkur. Þá kom
eitt barnið enn og bað hana að gefa sér skyrtu. Þá
hugsaði þessi hjartagóða stúlka með sér: ‘'Nú er
nótt, enginn sér mig, mér er óhætt að gefa skyrt-
una”, fór svo úr skyrtunni og gaf hana.
Og er hún stóð þarna nakin og allslaus, þá féllu
stjörnurnar alt í einu af himni ofan og voru orðnar
að beinhörðum, blikandi silfurdölum, og þrátt fyrir
það, að hún hafði gefið skyrtuna sína, þá var hún í
nýrri skyrtu og meira að segja úr fínasta lérefti. —
Eftir það tíndi hún saman dalina og var auðug síð-
an alla æfi,—Stgr. Th. i Æfintýrabókin.
A EFSTA DEGI.
Hinn helgasti dagur allra æfidaga vorra er
andlátsdagur vor; hann er efsti dagur; hann er hinn
heilagi, mikli dagur ummyndunarinnar. Hefir þú af
fullri alvöru hugsað um þessa mestu varðandi, þessa
áreiðanlegu vissu síðustu stund vora hér á jðrðu?
Einu sinni var stranglega trúaður maður, eins
og menn að orði komust, sannur stríðsmaður orðs-
ins, sem honum var í lögmáls stað, vandlætissamur
þjónn í umhoði vandlætisstams guðs. Nú stóð dauð-
inn við hvílu hans, dauðinn með hina ströngu, himn-
esku ásjónu.
“Stundin er komin, þú verður að fylgja mér,”
sagði dauðinn og snart fætur hans með sínum ís-
kalda fingri, og þeir stirðnuðu; dauðinn snart enni
hans og því næst hjarta hans, svo það brast við
snertinguna, og fylgdi svo sálin engli dauðans.
En á þeim örfáu sekúndum milli innvígslunnar
frá fæti til ennis og til hjartans gekk yfir hinn deyj-
andi alt, sem Iífið hafði honum fært og hjá honum
vakið, eins og þungar haföldur. Þannig sér maður
í einu sjónhendi niður í svimandi djúpið og skynjar
í einu hugsanaleiftri hina ómælilegu vegalengd;
þannig sér maður í einu sjónhendi hinn ótölulega
stjörnugrúa og ber þar kensl á hnetti og heima í
víðum himingeiminum.
Á slíku augnabliki fer hryllingur um syndar-
ann, hann hefir ekkert, sem hann getur hallað sér
að, það er eins og hann horfi niður í endalaust tóm.
En hinn guðhræddi hallar höfði sínu að guði og fel-
ur sig honum á hendur, og segir með barnslegu hug-
arfari: “Verði þinn vilji!”
En þessi deyjandi hafði ekki barnslegt hugar-
far; hann fann, að hann var karl í krapinu. Það
fór ekki hryllingur um hann eins og syndarann, hann
vissi af því að hann var rétttrúaður. Hann hafði
framfylgt formhlið trúarbragðanna með ítrasta
strangleik; hann vissi það, að miljónir manna hlytu
að ganga hinn breiða veg til fordæmingarinnar, með
eldi og hverði mundi hann hafa getað eyðilagt lík-
ami þeirra hér, eins og sálir þeirra voru þegar eyði-
lagðar og mundu svo verða um aldur og æfi. Hann
var nú g leið til himnaríkis, þar sem náðin opnaði
fyrir honum hliðið, náðin sú hin fyrirheitna.
Og sálin fór með engli dauðans, en enn þá einu
sinni leit hún aftur til hvílunnar, þar sem duftmynd-
in lá í líkhjúpnum hvíta, það var sálarinnar annað
eg í annarlegu afmóti. Og þau flugu og þau gengu.
— Það var eins og í voldugri höll og þó eins og í
skógi; náttúran var sniðin og skorin utan, út spent,
upp bundin og raðsett, konstlega meðfarin og tilhöfð
eins og göiiilu listigarðarnir frönsku; hér var grímu-
dansleikur.
“Þetta er mannlífið,” sagði dauðaengillinn.
Alt var meira eða minna grímubúið; það voru
ekki beint þeir göfugustu og voldugustu, allir þeir,
sem ganga flauelsklæddir og gullskreyttir, og það
voru ekki þær lægstu og lítilfjörlegustu, sem voru til
fara eins og fátæklingar. Það var undarlegur grímu-
dans og sérstaklega var það einkennilegt, hvernig
þeir allir saman duldu eitthvað vandlega undir
fötunum, hver fyrir öðrum; en hver flangsaði og reif
i annan til þess að það gæti sézt, og sást þá eitthvert
dýrshöfuð gægjast fram, hjá einum var það grín-
andi api, hjá öðrum ljótur geitarhafur, slepjaður
höggormur eða doðalegur fiskur.
Það var dýrið, sem við allir burðumst með, dýr-
ið, sem er gróið fast í manninum, og það hoppaði og
stökk og vildi komast fram, en hver sem einn hélt
höndunum fast utan um það, en hinir rifu þau frá
og kölluðu: Líttu á, það er hann, það er hún, og
hver fletti ofan af annars eymd.
“Og hvað var dýrið hjá mér?” spurði sálin á
göngu sinni. Og engill dauðans benti fram fyrir
sig á stolta mannsmynd, og sást þá utan um höfuðið
dýrðarbaugur með skínandi litum, en við hjarta
mannsins leyndust fætur dýrsins, og voru það pá-
fuglsfætur, dýrðarbaugurinn var ekki annað en
hið alla vega Iita stél fuglsins.
_ Og sem þau gengu lengra fram, þá görguðu
stórir fuglar ferlega frá greinum trjánna; þeir görg-
uðu hátt með mannsrödd:
“Þú reikandi, dauðs manns sála! Manst þú eftir
mér?”
Það voru allar hinar vondu hugrenningar og
fýsnir á hérvistar æfinni, sem æptu að honum:
“Manstu eftir mér?”
Og sálin kendi snöggvast hrolls, því hún þekti
raddirnar; það voru hennar vondu hugrenningar
og fýsnir, sem komu hér fram sem réttarvitni gegn
henni.
“í holdi voru, í voru vonda eðli býr ekkert gott,”
sagði sálin, “en hugsanirnar hjá mér urðu ekki að
verkum. Heimurinn hefir ekki séð hinn vonda á-
vöxt,” og hann fór að flýta sér enn meir til þess að
komast burt frá þessu hvimleiða gargi, en stóru,
svörtu, fuglarnir svifu í kring um hann og görguðu
í sffellu svo hátt, sem heyrast skyldi til þeirra um
heim allan; og hann stökk eins og hind, sem flýr
undan veiðimönnum, og við hvert spor rak hann fæt-
urna í hvassa tinnusteina, svo hann skarst á þeim
og kendi sárs sviða. "Hvaðan koma þessir hvössu
steinar hér? Þeir liggja hér þétt um alla jörðina
sem fölnuð Iauf.”
"Það er hvert ógætilegt orð, sem þú hreyttir og
sem særði hjarta náunga þíns miklu dýpra en stein-
arnir nú særa fætur þína.”
“Það athugaði eg ekki,” sagði sálin.
“Dæmið ekki, svo þér verðið ekki dæmdir,”
hljómaði gegnum loftið.
“Allir höfum vér syndgað,” sagði sálin og hóf
sig upp aftur.
Lögmálið hefi eg haldið og evangelíið, eg hefi
gert það sem eg gat, eg er ekki éins og hinir.”
Og nú voru þeir komnir að hliði himinsins og
engilinn, sem vörð hélt við innganginn, spurði: >—
“Hver ert þú? Seg mér trú þína og sýn mér hana
af verkum þínum.”
‘Eg hefi stranglega haldið öll boðorð; eg hefi
auðmýkt mig fyrir augum heimsins; eg hefi hatað
og ofsótt hið vonda og hina vondu og þá, sem ganga
breiða veginn til eilífrar fordæmingar, og svo vildi
eg enn gera, með eldi og sverði, ef eg megna.”
“Þú ert þá eftir því einn af játendum Mahó-
mets,” sagðiengillinn.
“Eg, nei! Síður en svo!”
"Hver sem grípur til sverðsins, skal farast fyrir
sverði,” segir sonurinn. Hans trú hefir þú ekki.
Ertu kannske einn af sonum fsraels, sem segir með
Móse: “Auga fyrir auga og tönn fyrir tönn”; son-
ur ísraels og játar hinn vandlætisfulla guð, sem
einungis er þinnar þjóðar guð?”
“Eg er kristinn.”
Þess verð eg ekki var í trú þinni og verkum þín-
um. Krists kenning er friðþægingin, kærleikur og
náð.”
“Náð!” hljómaði gegnum óendanlegan geiminn
og himinhliðið opnaðist og sálin sveif inn mót dýrð-
inni sem upp laukst.
En ljósið, sem út streymdi var svo ljómandi
bjart og gegnþrengjandi, að sálin vék fyrir því eins
og brugðnu sverði, og söngtónarnir hljómuðu svo
mjúkir og hugfangandi, að engin jarðnesk tunga
getur lýst því, og sálin titraði og beygði sig æ dýpra
og dýpra, en hin himneska birta þrengdi sér inn í
hana, og þá fann sálin það, sem hún aldr.ei áður
hafði fundið: þyngdina af sínu eigin oflæti, harðúð
og synd. — Svo bjart varð inni í henni.
“Það sem eg gerði gott í heiminum, gerði eg af
því eg gat ekki annað; en hið illa, það var af sjálfum
mér til.”
Og sálin kendi ofbirtu af hinu hreina himneska
Ijósi, hún hneig aflvana, að því er sýndist, djúpt
samvafin í sjálfa sig, niðurþyngd og óþroskuð fyrir
himnaríki, og í umhugsuninni um guð hinn stranga
og’réttláta þá dirfðist hún ekki að stama út orðinu:
“Náð!”
Og þó var náðin sú fyrir, sú náð, sem ekki var
vonast eftir. Guðs himinn var í öllu hinu endalausa
alheimsrúmi, guðs kærleikur streymdi gegn um það
í ótæmandi fyllingu.
“Heilög, dýrðleg, kærlieksfull verðir þú, manns-
ins sál,” ómaði þar og hljómaði.
Og allir, allir munum vér á hinsta degi hérvist-
ar vórrar, eins og sálin að þessu sinni, hvika titr-
andi undan dýrðarljóma himnaríkis, beygjandi oss
djúpt og hnigandi niður í auðmýkt og þó bornir upp
af kærleika og náð hins algóða, að vér, svífandi á
nýjum brautum, og hreinsaðir, göfgari og betri, fá-
um þokast æ nær og nær dýrðarvegsemd ljóssins, og
því umvafðir inngengið í birtu eilífðarinnar.
Stgr. Th. í Æfintýrabókin.
SMASÖGUR.
II.
Einu sinni var Filippus konungur, faðir Alex-
anders mikla, að rannsaka mál, sem hann átti að
dæma í. Hermaður hafði verið kærður fyrir
honum.
Meðan rannsóknin fór fram, sofnaði konungur-
inn allra snðggvast. Þegar hann vaknaði, kvað
hann upp dóminn og fann manninn sekan:
“Filippus konungur!” kallaði hermaðurinn. *Eg
áfrýja málinu.”
“Fyrir hvern ætlar þú að áfrýja því? spurði
konungur, öskureiður.
“Eg áfrýja frá Filippusi honum sofandi, til Fil-
ippusar hins vakand”, svarað hermaðurinn, og
horfði einarðlega á konunginn.
Konunginum fanst mikið til um svarið; hann
kannaðist við sanngirnina, sem í því fólst; fór ná-
kvæmlega yfir alt málið aftur, komst að iþeirri nið-
urstöðu að hann hefði gert hermanninum rangt og
dæmdi hann sýknan.
III.
Einu sinni fékk konungur nokkur bréf frá ná-
granna konungi sínum, sem byrjaði svona:
“Sendu mér blátt svín með svartri róu, eða —”
Lengra komst konungurinn ekki. Hann skrif-
aði hinum konunginum. Þegar hann fékk svarið,
byrjaði það á þessa leið:
‘Eg hefi ekki það svín, sem þú biður um, og
ef eg hefði það-----”
Lengra komst þessi konungur ekki. Hann þótt-
ist vita, hvernig svarið væri, varð fjúkandi reiður
og sagði nágrannakonunginum stríð á hendur.
1 marga mánuði stóð stríðið yfir og fjöldi manns
var drepinn frá báðum löndunum. ,
Loksins komu konungarnir sér saman um vopna-
hlé og á meðan töluðu þeir saman.
“Hvað meintirðu?” spurði annar konungurinn,
‘^þegar þú sagðir í bréfinu: ‘Sendu, mér' blátt svin
með svartri róu, eða-----’?”
“Skildirðu það ekki?” spurði hinn konungurinn.
"Eg meinti blátt svín með svartri rófu eða einhvern
veginn öðru vísi litt svín með einhvern veginn ððru-
vísi litri rófu. En segðu mér hvað þú meintir þar
sem þú sagðir: “Eg hefi ekki það svín, sem þú bið-
ur um, og ef eg hefði það—”
“Það var auðskilið,” svaraði hinn konungurinn.
‘Eg meinti, að ef eg hefði það, hefði eg sent þér
það.”
“En hvað við hðfum verið vitlausir,” sögðu báð-
ir konungarnir samtímis. “Við skulum strax hætta
stríðinu og semja frið og verða góðir vinir."
Svo var saminn friður og sagan um þetta var
skrifuð í ríkisskjöl beggja landanna, til þess að vera
þar sem viðvörun þeim, er seinna stjórnuðu, að þeir
skyldu ekki hlaupa út í stríð fyrir engar sakir.
í Sig. Júl. Jóhannesson þýddi,
úr Bók þekkingarinnar.
HEILÖG NÓTT.
Nótt — nótt!
Dýrleg ertu drauma nótt,
stjörnur blika blítt og rótt.
Guð er alt í öllu’ — í nótt.
Sál — sál!
Eitthvað bærist inst í sál,
heyrðu, Drottinn! hjartans mál.
Tengdu’ í kærleik sál við sál.
Von — von!
Eilífðin býr í þér — von,
æðsta vonin er GuðsSon.
Mistu’ ei hina hæstu von.
Trú — trú!
Framför alheims áttu — trú,
Milli Guðs og manna brú.
Ekkert flytur fjöll, sem þú.
-Bjarmi. Elín Sigurðardóttir.
Professional Cards
— ---- ■ - - ..... ■ • - " 1 -—r
Giftlnga- og JarCarfara-
Blóm
meí Utlum fyrlrrar*
BIRCH Blómsali
593 Portage Ave. Tals.: SO 790
St. John: 2, Rlng t
THOMAS H. JOHNSON H. A. BERGMAN íaL lögfræðingar. Skrifstofa: Room 811 McArthur Building, Fortage Ave. P.O. Box 1656 PhJones: 26 849 og 26 840

JOSEPH T. THORSON ísl. lögfræðingur Scarth, Guild & Thorson, Skrifstofa: 308 Great West Permanent Building Main St. south of Portage. Phone 22 768

LINDAL, BUHR & STEFÁNSON lslenzklr iögíræðlngar. 356 Main St. Tals.: 24 963 peir hafa eianig ékrifstiofur aC Lundar, Riverton, Gimli og Plney og eru þar aö hitta á. eftirfylgj- andi timuxa: Lundar: annian hvern miCvikudag Riverton: Fyrsta fimtudag, Gimli: Fyrsta mitivikudag, Piney: priöja föstudag I hverjum mánuSi

J. Ragnar Johnson, b.l,lib,llm. íslenzkur lögmaður með McMarray St McMnrray 410 Electric Railway Chamber Winnipeg, M«n. Símar: Skrífst. 26 821. Heima 29 014

A. G. EGGERTSSON fsL lögfræölngur Hefir rétt til a8 flytja mAl bæCl i Manitríba og Saakatcfhewan Skrifstofa: Wynyard, Sask.

A. C. JOHNSON 907 Otmfcderation L4fe BU*. WINNIPEG Annast um fasteignir manna. Tek- ur aO sér aC ávaxta apariíé fólks. Selur eldsábyrgO og bifnedCa ábyrgO- ir. Skriflegum fyrirspurnum svaraC eamstundis. Skrifstofusimi: 24 263 Hedmaslmi: 33 328

J. J. SWANSON & CO. IjIMITKD Rentili Insurance ReálEatate Mortgagea 600 PARIS BLiDG., WINNPEG. Pbones: 26 849—26 840

Emil Johnson SKRVIOK KI.EOTRIO Rajmauns Contracting — AlUkyn* rdfmagnsáhöld seld oo við þau gert Eg sel Moffat og CcClary elda- vélar og hefi J>wr til sýnis d verk- stœði minu. 594 SARGENT AVK. (gamla Johnaon's bygglngln vlC Young Sitreet, Winnipeg) Vertost.: 81 507 * Heima:27 28*

A. S. BARDAL 641 Sherbrooke 84- Selur likkistur og annast um ttt- farir. AUur útbúnaCur eá beeUL Ennfnexnur selur bann allakonar minnisvarOia og legsteina. SkrUstofu tata. 86 607 Hdmille Tals.: »8 9*9

Holmes Bros. Transter Co, Baggage and FurnitureMoving Phone 30 449 668 Alverstone St., Winuipei Viðskiftilalendinga óskað.
yiimmimmiimimimmmiiiiuimmimiiimimiiiiimmmiiiiimimiimiiimiMit
| Samlagssölu aðferðin. |
= Sama reglan gildir um rjóma, sem aðrar búnaðar- =
= afurðir, að því meira sem vörumagnið er, þess tiltölulega E
= laegri verður starfrækslukostnaðurinn. En vörugæðin =
= hljóta að ganga fyrir öllu. Þrjú meginatriði þurfa að =
= vera til staðar, ef vara vor á að fá það sæti, sem henni =
= ber á brezkum markaði, sem sé vörumagn, reglubundnar =
= vörusendingar og vörugæði.
Með því að styðja yðar eigin SAMLAGSSTOFNUN eru =
= fyrgreind þrjú meginatriði trygð. =
Manitoba Co-operative Dairies Ltd.
| 846 Sherbrooke St. - ; Winnipeg,Manitoba |
miiimiiiimmiiiiiiiimiimmimmmmmimimmmmmmmmimmmmimmiH
»