Lögberg - 13.09.1928, Side 6

I
BU. «. LÖGtafiRG, FIMTUDAGINN 13. SEPTEMBER, 1928.
ÞEIR SEM ÞURFA
LUMBER
KAUPI HANN AF
The Empire Sash& Door Co.
Limited
Office: 6th Floor Bank of Hamilton Chamberj
Yard: HENRY AVE. EAST. - - WINNIPEG, MAN.
VERÐ og GŒDI ALVEG FYRIRTAK
Þeir Islendingar, er í hyggju hafa aS flytja búferlum til
Canada, hvort heldur er heiman af íslandi eða frá Bandaríkjun-
um, sendi skriflegar fyrirspurnir til ritstjóra Lögbergs.
miiiiimiimimmimiiiimmiimimimmimiimmmmiiimiimimiimmiiimmi^
Samlagssölu aðferðin.
RAUÐKOLLUR
EFTIR
GENE STRATTON-PORTER.
“Þér sögðuð mór strax þegar eg kom hér,
að þetta væri þannig, að maður yrði að hafa
stöðugar gætur á því, og það er áreiðanlega
rótt eins og nú stendur. Eg býst nú reyndar
ekki við að þeir komi rétt í bráðina, en það
verður ekki langt þangað til þeir koma. Eg verð
því að vera hér nokkurn veginn stöðugt, þang-
að til skógarhöggsmennimir flytja hingað, svo
við getum verið vissir um að ekkert komi fyrir
þangað til. Eg hefi lofað yður því, og eg skal
ekki bregðast yður.”
“ Já, það er töluverð hætta á ferðum,” sagði
McLean, “og þvi hefi eg ráðið við mig, að
senda hingað annan mann til að vera hér með
þér þangað til við komum. Og það verða nú
ekki nema fáar vikur þangað til, en eg vil ekki,
að þú sért hér lengur einsamall. Ef eitthvert
slys skyldi koma fyrir þig, þá væri ein af mín-
um kærustu vonum þar með eyðilögð. ”
Þessi ráðagerð féll Rauðkoll afar illa í geð.
“Fyrir alla muni, sendið þér ekki hingað ann-
an mann,” sagði liann. “Eg vildi ekki fyrir
nokkurn mun hafa hér annan skógarvörð, sem
fældi fuglana mína og skemdi skógarrjóðrið
mitt og eyðilegði blómin mín og gerði alt öðm
vísin en eg vil hafa það. Þér þurfið engan
nema mig. Eg skal vera trúr. Eg skal lofa
yður því, >að þér finnið öll trén með skilum, þeg-
ar mennirnir koma til að vinna hér. Ef þér
sendið hingað annan mann, þá segja þeir að eg
sé huglaus og hafi beðið um hjálp. Það mundi
eyðileggja traustið, sem eg hefi á sjálfum mér,
og taka frá mér alla ánægjuna, sem eg hefi af
þessu verki. Alt sem eg þarf, er bara önnur
skammbyssa. Ef í það versta fer, þá eru sex
skot ekki mikið og eg er heldur seinn að láta
skotin í byssuna.”
McLean tók stóra og fallega skammbyssu úr
vasa sínum og fékk honum, og Rauðkollur lét
hana í beltið sitt hjá þeirri, sem hann hafði þar
fyrir.
McLean sat hljóður og hugsi um stund, og
sagði svo og leit á Rauðkoll:
“Það er aldrei hægt að vita með vissu, hvað
í manninum býr, fyr en verulega reynir á hann.
Eg má segja þér, drengur minn, að þú hefir
reynst ágætlega, og það er bezt þú ráðir þessu
og sért hér einsamali þangað til við komum.
Þá ætla eg að fara með þig til borgarinnar, ef
þú vilt fallast á það, og gefa þér kost á að
mentast, og eg vil að þú sért héðan af minn
drengur — minn sonur.”
Rauðkollur hélt fast í faxið á Nellie til að
styðja sig. Eftir dálitla stund sagði hann
feimnislega:
“í»ví ætlið þér að gera þetta, Mr. McLean ? ’ ’
McLean lagði höndina á öxl hans og þrýsti
honum að sér og sagði blátt áfram-: “Af því eg
elska þig, Rauðkollur minn.”
“Guð minn góður!” var alt , sem Rauðkoll-
ur gat með nokkru móti sagt.
McLean tók fast um handlegginn á honum,
og reið svo sína leið, án þess að segja nokkuð
meira.
Rauðkollur tók ofan og horfði til himins.
Máninn skein í heiði og brá undur fagurrri töfra
blæju yfir Limberlost skóginn. Honum fanst
hann aldrei hafa séð feðurð þeirra eins
greinilega eins og nú. Sterkasta hugsunin, sem
hreyfði sér í brjósti hans var löngunin til að
þakka guði fyrir alt það góða, sem hann hefði
látið sér í skaut falla. A barnslegan hátt, en í
hjartanlegri einlægni þakkaði hann guði fyrir
það, sem hann hefði látið fram við sig koma,
og ekki gleymdi hann að minnast Engilráðar í
bæn sinni.
VI. KAPITULI.
Þegar Rauðkollur hóf göngu sína daginn
eftir, var hann í svo góðu skapi, að því verður
naumast með orðum lýst. Hann gætti vel að
öllu og fullvissaði sjálfan sig um, að alt væri
í góðu lagi. Hann var svo hjartanlega glaður,
að gleðitárin brutust fram í augun. Hann
reyndi að skifta huganum, sem bezt hann gat,
jafnt milli þeirra McLean og Engilráðar.
Hann gerði sér grein fyrir því, hve afar mikið
hann ætti McLean að þakka og hvað hann hefði
verið sér góður alt af frá því hann kom til hans,
en sértsaklega hugsaði hann um hve afar mikla
þýðingu það, sem McLean hefði lofað sér
kveldið áður, gæti haft fyrir framtíð sína.
Aldrei skyldi hann bregðast trausti hans; ávalt
skyldi hann reynast honum góður sonur. Rétt
í bráðina fanst honum að meira riði á því, en
öllu öðru, að þeir Wessner og Svarti Jack
kæmu ekki fram sínum ráðum. Það mátt ekki
með neinu móti koma fyrir, því þó þeim hepnað-
ist ekki að fella nema eitt einasta tré, þá væri
það nóg til þess, að McLean tapaði veðmálinu.
Hann reyndi að hugsa um þetta alvarlega og
skynsamlega, en ekki gat hann að því gert, að
í hvert sinn, sem hann sá fallegt blóm, þá kom
myndin af Engilráð fram í huga hans, og alt
sem fagurt var og yndislegt minti hann á hana.
En hvað á maður að gera, þegar engilmynd og
minning sest að í huga hans og víkur þaðan
ekki, hversu alvarlega sem hann hugsar um sín
daglegu störf?
Rauðkollur taldi dagana. Þennan daginn
gat hann lítið gert annað en gera við vírinn á
nokkrum stöðum, þar sem hann var bilaður, og
sungið og látið sig dreyma. En áður en hún
kæmi aftur, gat hann margt gert og þurfti endi-
lega margt að gera. Hann þurfti að koma með
allar bækurnar sínar, svo hann gæti sýnt henni
þær, og liann þurfti endilega að fullgera blóma-
beðið, sem hann hafði verið að vinna við; og
hann þurfti að ljúka við ýmislegt fleira,, sem
hann liafði ætlað að gera. Hann varð að sjá
um, að hafa kalt vatn og hann ætlaði að biðja
Mrs. Duncan að gefa sér helmingi meira nesti
daginn sem hennar var von, svo Engilráð þyrfti
livorki að vera svöng eða þvrst, þó Fuglamærin
kynni að verða lengi burtu. Hann ætlaði að
segja henni, að fá sér há stígvél, svo liún gæti
farið með honum eftir skógarbrautunum, svo
hann gæti sýnt lienni alla fegurðina, sem hann
sjálfur sá á þeim slóðum. Þá mundi henni líka
vafalaust fara að þykja vænt um fuglana, eins
og honum þótti sjálfum.
Hann talaði um þetta við fuglana, þegar
hann hélt áfram göngunni.
“Þó eg hafi komið hér einsamall dag eftir
dag hingað til, þá skuluð þið ekki halda, að það
verði ávalt svo. Einhvern daginn núna bráð-
um, þegar þið sitjið þarna á vírnum eða grein-
unum, og rólið ykkur og syngið, og segið við
mig, eins og þið eruð vanir: “sjáðu mig”, þá
mun eg segja við ykkur: “sjáið hana”, og þið
munuð áreiðanlega líta upp, og þið munuð sjá
hana, þar sem hún stendur hjá mér, og þá sýn-
ist vkkur ekki sólin eins björt eins og áður, eða
himininn eins blár, eða rósirnar eins rauðar, því
hún ber langt af öllu, sem þið hafið séð. Þið
munuð syngja ykkur hása út af gleðinni yfir
því að sjá hana. Það getur nú samt skeð, að
þið af öfundið hana af því hún er svo falleg og
blómin kannske gera það líka. . Og þegar hún er
farin burtu, þá get eg farið sömu slóðirnar eins
og hún fór og séð það sama og hún sá og eg
mun heyra laufin og stráin segja það sem hún
sagði. En sumar keldurnar eru of djúpar fyr-
ir hana að vaða yfir þær. Hamingjan góða!
Kannske hún lofi mér að bera sig yfir þær og
haldi handleggjunum um hálsinn á mér með-
an eg er að því.
Það fór einhver gleðititringur um hann all-
an við þessar hugsanir og liann gekk hratt og
kastaði kylfunni sinni langt upp á loftið og
greip hana svo á lofti.
“Og þú, flónið, sem ætlar að koma hér í ill-
um tilgangi,” sagði hann með hárri röchlu, “þú
ættir að leggjast flatur ofan í forina, svo liún
gæti gengið á þér, og þú ættir að telja það mikla
sæmd, ef hún vildi nota þig til þess.”
Þarna var svo ótal margt, sem honum sjálf
um þótti afar merkilegt, og sem hann hélt að
Engilráð hlyti að hafa mikla ánægju af að
skoða. En það sem fékk honum helzt áhyggju
var það, að engillinn, sem hjá honum mundi
vera þenna dag, breiddi kannske alt í einu út
vængina og svifi burtu.
Þannig dreymdi Rauðkoll ótal dagdrauma,
sem allir voru eitthvað Engilráð viðvíkjandi, en
ekki vanrækti hann verk sitt þar fyrir. Hann
taldi ekki að eins dagana, heldur líka klukku-
stundirnar. Því meiri varð gleði hans, því nær
sem leið þeim degi að von var á Engilráð.
Aldrei gleymdi hann að skilja eitthvað eftir
handa stóru, svörtu fuglunum í grend við
hreiðrið þeirra. Hann skreið undir girðing-
una í hvert sinn sem hann kom á móts við
hreiðrið og læddist að því til að gæta að, hvort
þar væri alt í góðu lagi. Þótt það væri æði
langt úr vegi, þá taldi hann ekki eftir sér að
fara þangað oft á dag, því hann var alt af
hræddur um, að eitthvað kynni að verða ungan-
um að grandi. Nú var ekki að eins á það að
líta, hvað honum sjálfum þótti vænt um þessa
fugla og hafði jafnan þótt, heldur líka hitt, að
það var þeirra vegna, að Engilráð hafði komið
á þessar slóðir.
Það var ekkert ólíklegt, að hann gæti sýnt
Fuglamærinni einhverja fleiri fugla þarna í
‘skógnnum, sem hana langaði til að taka myndir
af. Maðurinn hafði sagt þarna um daginn, að
bróðir sinn segði henni frá öllum hreiðrum, sem
hann vissi af. Sjálfur vissi hann af ótal hreiðr-
um, sem hann gat vísað henni á. Af öllum þess-
um sæg af fuglum, sem þarna voru saman
komnir, hlutu að vera einhverjir sjaldgæfir
fuglar, sem hún kannske þekti ekki.
Fuglarnir í Limberlost skógunum áttu ekki
marga óvini og þeir voru ekki daglega í mik-
illi hættu. Ef til vill voru þar heldur engir
sérstaklega sjaldgæfir fuglar, nema svörtu fugl-
arnir stóru. En ef hún vildi taka mvndir af
hálfvöxnum ungum, þá gat hann vísað henni á
fjölda af þeim, og þeir voru svo spakir, að það
mátti næstum taka þá með höndunum, sem kom
til af því, að hann hafði gefið þeim að éta og
hænt þá að sér, frá því þeir skriðu úr hreiðrinu.
Hann hafði lengi haft þann sið, að gefa ung-
unum orma og annað, sem hann vissi að var
þeirra fæða, og þeir höfðu þegið það með mestu
ánægju, að því er virtist.
Þegar vikan var liðin, hafði Rauðkollur
prýtt skógarrjóðrið sitt eins vel og hann kunni,
og hann hafði gert veginn þangað miklh greið-
færari heldur en hann var áður.
Þetta var um miðjan júlímánuð. Hitarnir,
sem gengið höfðu að undanförnu, höfðu þurk-
að svo votlendið, að nú var fært að ganga um
Limberlost skógana svo að segja hvar sem var,
ef maður bara viltlst ekki eða sat fastur þar
sem skógurinn var þéttastur. Skógurinn var
nú í öllu sínu fegursta sumarskrauti og þar sem
nokkur rjóður voru, þar var alt grasi vafið og
blómum.
En þessi þurkur ha'fði það í för með sér, að
sum dýrin héldust ekki við þar sem þau höfðu
áður verið, og leituðu sér að raklendari og
kaldari stað, og hann sá þau fara hópum sam-
an á hverjum degi. Hitt var þó verra, að ó-
lukku slöngurnar voru enn hvimleiðari heldur
en nokkru sinni fyr og gleymdu nú þráfaldlega
að láta til sín heyra, þegar þær voru á ferðinni.
Rauðkollur átti nú í stöðugu höggi við þær, því
hann var síhræddur um að þær mundu gera
ungunum mein, og liann barði þær burtu misk-
unarlaust.
Hann sá Engilráð, þegar hún og Fuglamær-
in komu keyrandi að girðingunni á tilteknum
tíma. Þær stöðvuðu hestinn, þar sem til var
ætlast og biðu eftir Rauðkoll, svo hann gæti
fylgt þeim þangað, sem þær ætluðu að fara, svo
þær lentu ekki í neinum ófærum. Þau komust
öll heilu og höldnu í grend við hola tréð, þar
sem hreiður “Rauðkollshænsnanna” var. Rauð-
kollur bar myndavélina fyrir Fuglamærina,
þangað sem hún vildi hafa hana. Hann sagði
henni hvaða áhrif hitinn hefði haft á slöngurn-
a rog svo seildist liann eftir unganum og færði
liann út í clagsljósið. Meðan hún var að fást
við vélina, sagði hann henni frá mörgum
hreiðrum, sem hann vissi af þar í grendinni,
og hlustaði hún á það með mikilli eftirtekt. Þær
töluðu um xað við Rauðkoll, að skilja hestinn
og kerruna eftir þar sem honum þótti hentug-
ast, og svo skyldi Engilráð vera hjá honum
meðan Fuglamærin væri að taka myndirnar.
“Eg verð ekki lengi,” sagði hún. “Eg veit
nú hvar eg á að hafa vélina og unginn er orð-
inn nógu stór til að vera spakur, en ekki nógu
stór til að hlaupa í burtu og vera ókyrr. Svo eg
kem bráðum til að sjá hreiðrin, sem þú varst að
segja mér frá. Eg hefi einar tíu plötur, og eg
þarf varla að eyða nema svo sem tveimur á
þennan unga, svo eg ætti að geta tekið nokkr-
ar fleiri myndir í morgun.”
Rauðköllur var í afar glöðu skapi, því nú
var hans skemtilegasti draumur að rætast.
Hann bað Engilráð að fyrirgefa, þó hann
gengl á undan lienni, því hann gerði það til að
vera viss um, að henni væri óhætt. Hún hló
og sagði honum, að hann væri einstaklega um-
hyggjusamur og að liann fylgdi nákvæmlega
beztu manna siðum.
Út af þessu skiftust þau á nokkrum gaman-
yrðum og hlógu bæði dátt.
Rauðkollur var í því skapi, að hann gætti
þess ekki vandlega hvað hann sagði. Hann
sýndi henni mörg hreiður meðfram skógargöt-
unni. Hún þekti marga fuglana, en ekki alla.
Þau skrifuðu hjá sér lýsingu á eggjunum og
hreiðrunum og fuglunum, svo þau gætu síðar
lesið sér til um það í bókum Rauðkolls hvaða
fuglar þetta væru.
Loks komust liau í skógarrjóðrið fallega,
þar sem Rauðkollur hafðist við. Hjarta hans
sló óvanaleg^. hratt og hann gat ekki sem bezt
ráðið við hugsanir sínar og heldur ekki það
sem hann sagði. Rjóðrið var nú orðið langt-
um fallegra, en það hafði verið, þegar Engil-
ráð, kom þar áður. Hún horfði alveg undrandi
á alt blómskrúðið. “Þetta er reglulegt töfra-
land, ’ ’ sagði hún, og hún sneri sér við og horfði
á Rauðkoll með kannske eins mikilli aðdáun
eins og á handaverk hans.
“Hvað hugsar þú þér að verða?” spurði
hún Rauðkoll.
“Það sem Mr. McLean vill að eg verði,”
svaraði hann.
“Hvað gerir þú aðallega?” spurði hún.
“Eg gæti skógarins.”
“Eg á ekki við þína daglegu vinnu.”
“Þegar eg er ekki að vinna, þá er eg að 1
hlynna að blómunum og prýða rjóðrið mitt, og
svo að lesa í bókunum mínum.”
“Hvort eyðir þú meiri tíma til að prýða
rjóðrið eða lesa í bókunum?”
“Eg eyði þeim tíma sem eg þarf til að líta
eftir blómunum. Hinum tímanum eyði eg öll-
um til að lesa í bókunum. ”
Engilráð horfði fraan í hann og aðgætti
hann vandlega. “Þú ætlar kannske að verða ó-
sköp lærður maður,” sagði hún, “en þú lítur
ekki út fyrir það. Andlitið á þér er ekki eins
og á þessum lærðu mönnum, en það er eitthvað
mikið í því, eitthvað stórkostlega mikið. Eg
verð að komast að hvað það er, og svo verður
þú að þroska þá sérstöku hæfileika, sem þér
eru gefnir í ríkum mæli. Faðir þinn gerir sór
von um, að það verði eitthvað mikið úr þér, það
er auðheyrt á því, hvernig hann talar. Þú ætt-
ir að byrja á þessu strax, því þú ert nú búinn
að eyða alt of miklum tíma til lítilsú’
Aumingja Rauðkollur varð niðurlútur.
Hann vissi ekki til þess, að hann hefði eytt
nokkrum tíma til ónýtis á æfi sinni. Hann hafði
aldrei átt sinn tíma.
Engilráð skildi þegar hvað hann hugsaði.
“Eg á ekki við það,” sagði hún með töluverðri
ákefð. “Mér dettur ekki í hug að ímynda mér,
að þú sért latur. Enginn, sem sér þig, mundi
halda það. Eg á við, að það er eitthvað við þig,
sem bendir á að í þér búi eitthvað stórkostlegt
og fagurt. Það þarf ekki nema að líta framan
í þig, til að sjá það. Það er eitthvað, sem þú\
ert sérstaklega fallinn til að gera, og hvað ann-
að, sem þú gerir, og hvað vel sem þér gengur,
þá er tímanum í raun og veru alt af til lítils
varið, þangað til þú finnur þetta eina, stóra,
sem þú ert ibezt fallinn til. Ef þú hefðir ekk-
ert við bundið, og hefðir nóga peninga og gæt-
ir farið hvert sem þú vildir, hvað mundir þú þá
gera?” spurði Engilráð.
“Eg mundi fara til Chicago og syngja þar
í stórum kirkjusöngflokk,” svaraði Rauðkollur
hiklaust.
Engilráð misti hattinn, sem hún hafði tekið
af sér og hélt á í hendinni. “ Já, þarna kemur
það,” sagði hún, og eins og datt niður í sætið,
“Þú getur nú séð, hvað úr mér muni verða.
Ekkert! Alveg ekkert! Þú getur suungið?
Auðvitað getur þú sungið! Það er alvfeg eins
og það sé skrifað skýrum stöfum hvar sem á
þig e rlitið.”
“Þetta hefð hver heimskinginn átt að geta
séð, án þess honum væri sagt það,” hugsaði hún
með sjálfri sér. “Það liggur alveg utan á hon-
um, t. d. hvað hann hefir mjóa og fíngerða
fingur, og hvernig hann snertir léttilega og
mjúklega það sem hann tekur á. Þá er þetta
ljósrauða hár og glamparnir í augunum á hon-
Sama reglan gildir um rjóma, sem aðrar búnaðar-
afurðir, að því meira sem vörumagnið er, þess tiltölulega
laegri verður starfrækslukostnaðurinn. En vörugæðin
hljóta að ganga fyrir öllu. Lrjú meginatriði þurfa að
vera til staðar, ef vara vor á að fá það sæti, sem henni
ber á brezkum markaði, sem sé vörumagn, reglubundnar
vörusendingar og vörugæði.
Með því að styðja yðar eigin SAMLAGSSTOFNUN eru
fyrgreind þrjú meginatriði trygð.
Manitoba Co-operative Dairies Ltd.
815 Sherbrooke St. - ; Winaipe^Maaitoba
um og andardrátturimi og hálsvöðvarnir, og
þó sérstaklega röddin, því þó hann bara tali
mælt mál, þá er röddin svo þýð, að eg hefi aldr-
ei heyrt nokkurn mann hafa eins fallega
rödd.”
“ Viltu gera nokkuð fyrir mig?” spurði hún.
‘‘ Eg vil gera alla skapaða hluti, sem þú vilt
að eg geri,” svaraði Rauðkollur, “og ef eg get
ekki gert það strax, þá skal eg reyna þangað til
eggetþað.”
“Þetta er ágætt,” sagði hún, “nú erum við
að komast á rétta elið. Stattu nú þama gagn-
var mér og syngdu eitthvað, bara eitthvað sem
þér dettur fyrst í hug.”
Rauðkollur gerði eins og hann var beðinn.
Hann stóð milli blómabeðanna, andspænis Eng-
ilráð og fór að syngja, og það sem hann söng
var barnasöngur, sem hann hafði oft sungið á
barnaheimilinu og valdi hann þennan söng bara
vegna þess, að honum datt hann fyrst í hug,
en það hittist svo á,að þetta var f jörugur og
skemtilegur æfintýrasöngur, og lagið samsvar-
aði ljóðinu. Það var eins og hann gleymdi öllu
öðru, meðan hann var að syngja, og Engilráð
fanst, að hún hefði aldrei heyrt fegurri söng.
nE áður en hann hafði lokið erindinu, sem hanp
var að syngja, heyrðu þau fótatak ekki all-langt
frásér, og það var því líkast, að þar færi ríð-
andi maður. Þau hlupu bæði út á skógarbraut-
ina og þar kom þá Fuglamærin og kallaði:
“Rauðkollur! Rauðkollur! eru báðar skam-
byssurnar hlaðnar?”
“Já,” sagði Rauðkollur.
‘ ‘ Getur þú komist beint í gegn uni skóginn á
fáeinum mínútum, svo að lítið beri á, og komist
nærri hola trénu, þar sem við vorum?”
“Já,” sagði Rauðkollur.
“Flýttu þér þá þangað,” sagði Fuglamær-
in. “En láttu Engilráð fyrst á bak fyrir aftan
mig. Við ríðum svo þangað, sem við skildum
hestinn eftir og bíðum þar eftir þér. Mér gekk
ágætlega að ná myndinni af unganum, og eg lét
hann svo inn í hreiðrið aftur. Annar fuglinn
kom og eg hélt að eg næði mynd af honum, svo
birtan var ágæt og alt í bezta lagi. En þegar
eg beið þarna, þá gengu tveir menn svo nærri
mér, að eg hefði næstum! getað náð til þeirra
með hendinni. Annar var lágur maður og gild-
ur, hinn hár og dökkur á hár og skegg.
Hafið þér eldsábyrgð?
Þótt hér hefðuð enpra árið sem leið, þá þýðir það ekki, að þér
þurfið ekki eldsábyrgð framvegis.
Látið oss annast eldsábyrgð yðar.
Penlngar til láns gegn fasteignaveöi I borginni eða útjaSra borgum meB
lœgstu fSanlegum rentum.
HOME SECURITIES LIMITED
468 MAIN STREET
Phone: 23 377
:: WINNIPEG.
LEO. JOHNSON, Secretary.

HEITU DAGARNIR
eru dagar til að eyða í lystigörðunum
úti í Winnipeg lystigörðum erumargir forsælu-
staðir, sem bjóða yður hvíld og hressingu.
Notið þessa friðsælu hvíldarstaði.
Þeir eru nálægir, jafnnærri og næstu strætisvagnspor.
Sporvagninn tekur yður þangað fljótt, ódýrt
og hættulaust.
Notið Sporvagnana!
WINNIPEG ELECTRIC Company
‘*Your Guarantee of Good Service"
iilllll.illilllllll