Lögberg - 06.09.1934, Síða 2

2
LÖGBERGr, FIMTUDAGINN 6. SEPTHMBER 1934
Góður dagur í bygð
vorri
Sólin rann af austri og sendi geisl-
ana hlýja og hressandi yfir heila og
vanheila; yfir sæla og sorgbitna.
Það var ekkert heitt, en bjart á öll-
um stöhum. Miðsumars gróðurinfl
breiddist um jörðina eins og glitof-
inn dúkur. Friður x)g ró hvíldar-
dagsins ríkti um lög og láð. Þannig
gekk í garð hinn bliði og minninga-
riki dagur.
Þetta var sunnudagurinn tuttug-
asti og niundi júli—gullbrúðkaups-
dagur hjónanna Sveinbjarnar Lopt-
sonar og Steinunnar, til heimilis í
Bredenbury, Sask.
Fór fyrst fram stutt athöfn i
kirkjtt Konkordía safnaðar. Þá var
gengið í samkomusal safnaðarins og
sezt undir borð. Gullbrúðhjónin
voru leidd til öndvegis og veizlu-
gestir tóku sér sæti gegnt þeim og til
beggja handa. Þau hjón Jóhannes
Einarsson og kona hans Sigurlaug
sátu næst brúðhjónunum, sitt til
hvorrar handar.
Kirkja og samkomusalur báru há-
tiðabúning þennan dag, með blóm-
um, skrautborðum og'ljósum.
Brúðarkaka stórkostleg stóð á
borði gegnt brúðhjónunum ; var hún
prýdd gyltum stjörnum og með
marglitum doppum. Brunnu fimtíu
smáblys efst á kökunni.
M<eðan setið var undir borðum
fóru fram margskonar skemtanir;
söngur, ræður og frumort kvæði,
samfagnaðarskeyti lesin; lesið stutt
æfiágrip brúðhjónanna. Mrs. Lopt-
son var flutt þakklætiskveðja fyrir
hönd kvenna bygðarinnar og Mrs.
Guðrún Essex galt foreldrum sín-
um þakklæti fyrir hönd systkina
sinna og Sveinbjörn Gunnarsson fyr-
ir hönd barnabarnanna. Báðar voru
kveðjur þessar innilega hlýlegar og
tilhlýðilegar.
Skrifari Churchbridge sveitar
lýsti ítarlega hinu nytsama starfi
Sveinbjarnar í þarfir sveitarinnar og
innan bygðar, áður en sveitarfélag
var sett á stofn.
Forseti Konkordía safnaðar,
Magnús Bjarnason talaði um starf
þeirra hjóna og þátttöku í velferð-
armálum Konkordía safnaðar.
Þá voru gullbrúðhjónunum bornar
gjafir. Var borinn fram skraut-
diskur með fullum $56.00—þar af
$50.00 í gulli, eða freklega þáð. Var
gjöf þessi frá veizlugestum alment
og diskurinn frá fjölskyldu prests
Konkordía safnaðar.
Þá var borinn fram sjóður fyrir
hönd barnanna og f jærverandi skyld-
menna, að upphæð $117.00.
Barnabörnin gáfu brúðinni blóm-
vönd ágætan og brúðgumanum
vandaðan göngustað, ristan rúnum
og dýramyndum.
Systir brúð'arinnar, Mrs. Joh'n
Erlendson í Vancouver eyju i B. C.
sendi vandaða stundaklukku.
Mrs. Brovvn í Seattle, Wash. og
dóttir hennar, Evelyn Violet, færðu
brúðinni gullnisti; var það hinn
mesti gripur.
Mrs. Nelson til heimilis i Prince
Rupert, B.C., og sonur hennar Law-
rence Stanley gáfu blómastjaka úr
silfri, vandaðan og gerðan af mikl-
um hagleik.
Mrs. Guðfríður Laxdal, kunnug
þeim hjónum að fornu og nýju,
færði þeim borðdúk ágætan, með
gyltu kögri og glitofinn. Var það
ágætur hlutur og prýðilegur og
sjaldséður.
Margar voru ileiri gjafir, sem eg
ekki kann að nefna, vegna ókunnug-
leika.
Börn, barnabörn og tengdafólk
stóð straum af öllum veizlukostnaði
og, sá um alla framreiðslu. Sigurð-
ur Sveinsson var forseti dagsins.
Ekki skorti veizluföng, er talið að
fjögur hundruð manns hafi setið
boð þetta. Fór veizlan fram með
prýði. Má svo kveða að, að blíða
bjó í brjósti og bros i auga á þess-
ari ógleymanlegu stund.
En það sem mesta gleði vakti og
virðing skyldum sem óskyldum, er
hinn mikli kærleikur barna og
tengdabarna til foreldranna, yfirleitt,
en ekki síst þeirra, sem sóttu langt
að. Sum komu sunnan úr Kali-
fornia og önnur vestan frá Kyrra-
hafi; urðu þau að fara dagfari og
náttfari til þess að ná áfangastað í
tiltekinn tíma.
Er það í augum uppi að ferðalag
þetta hafði mikinn kostnað í för
með sér og mörg óþægindi. Var
horft í hvorugt.
Ásmundur þingmaður Loptson,
sonur gullbrúðhjónanna galt gest-
unum þakklæti fyrir að hafa sótt
boðið og prestur Konkordía safnað-
ar þakkaði fyrir hönd brúðhjónanna
börnunum og öllum boðsgestum.
Samkomunni lauk með þvi að
presturinn lýsti postullegri blessun.
Þau hjón Sveinbjörn og Steinunn
Loptson hafa átt hér heimilisfestu
hátt á fimta tug ára; eru þau talin
með nýtustu mönnum innan bygðar
og víðar.
Sveinbjörn hafði eftirlit með
bygðarmálum áður en sveitarfélag
komst á stofn og einnig að þeim tíma
liðnum. I safnaðarmálum hafa þau
hjón aldrei dregið af sér. Var
Sveinbjörn eftirlitsmaður með f jár-
málum safnaðarjps milli tuttugu og
þrjátiu ár og leysti það starf vel og
skilvíslega af hendi.
Steinunn kona Sveinbjarnar er vel
samhent manni sínum í ölltt er að
hag Lýtur og þau hvort með öðru.
Er hún með afbrigðum atorkusöm
og hirðusöm í smáu og stóru; var
þess ekki vanþörf, þvi ellefu eru
börn þeirra hjóna, er upp komust.
Fvrst eftir að Sveinbjörn fluttist
inn í þorpið Churchbridge, var f jöl-
skyldan eftir á heimili þeirra úti í
bygðinni. Lagði þá Sveinbjörn
sima frá Churchbridge alla leið að
heimili sínu, til þess að halda við
sambandi. Vegalengdin er um sex
mílur ; mun það nokkuð sjaldgæft og
sýnir umhyggju ekki svo litla.
Virðing og velvild vottuðu menn
hjónum þessum, með því að stunda
kappsamlega að sækja hina hátíð-
legu gullbrúðkaupsathöfn þeirra.
Er það hugheil von og ósk allra
vina og vandamanna, að þau hjón
Sveinbjörn og Steinunn Loptson
megi eiga rólegar og gleðiríkar siðari
stundir æfinnar og að þau fái horft
mót blíðu og friðsælu sólsetri, eftir
ys og annir, bros og beiskleika hins
þarfa og langa æfidags.
Sveinbjörn Loptson er fæddur 22.
marz 1861. Foreldrar hans voru
Loftur Jónsson og Barbara Magn-
úsdóttir á Hlíðarenda i Flókadal í
Borgarfjarðarsýslu. Er Sveinbjörn
af ellefu börnum, er flest dóu í
æsku. Var hann á öðru ári er hann
misti föður sinn og var á vegum
móður sinnar til tólf ára aldurs; fór
hann þá til frænku sinnar Guðlaugar
Magnúsdóttur, sem var í húsmensku
hjá Jóni hreppstjóra Magnússyni
að Stóra-Ási. Þá réðst Sveinbjörn
í vinnumensku hjá Tómasi Jónssyni
að Skarði. Þá fór hann til Jóns
Pálssonar á Dagverðarnesi til þess
að læra söðlasmíði, sem ekkert varð
af. Þá fór hann að Fellsenda
Ólafs Finnssonar og fullnumaðist í
söðlasmíði og rak þá iðn um tíma
í Reykjavík.
Árið 1884 fluttist Sveinbjörn aft-
ur að Fellsenda og giftist ungfrú
Steinunni Ásmundsdóttur, Þor-
steinssonar.
Ásmundur Þorsteinsson var
hreppstjóri í Miðdölum milli tíu og
tuttugu ár. Þorsteinn faðir Ás-
mundar var Þiðriksson að Reyk-
holtsdal í Borgarf jarðarsýslu.
ECZEMA, KAUN
og aðrir skinnsjúkdómar
læknast og græðast af
Zam-Buk
Kona Ásmundar var Sigríður
Jónsdóttir frá Haukagili í Hvítár-
síðu. Varð þeim hjónum Ásmundi
og Sigriði 16 barna auðið.
Sumarið 1887 fluttust þau Svein-
björn og Steinunn alfarin til Can-
ada; settust að i Winnipegborg um
tíma, en hurfu bráðlega vestur til
Þingvallanýlendu í Saskatchewan og
námu sér land í grend við Church-
bridge. Fluttust eftir nokkur ár inn
í þorpið. Þar rak Sveinbjörn verzl-
un um tíma. Þaðan fóru þau til
Bredenbury, þar sem þau nú eiga
heima.
Þeim hjónum, Sveinbirni og
Steinunni Loptspn varð fjórtán
barna auðið ; komust ellefu á fót, og
eru nöfn þeirra þessi:
Sigríður, gift Eyjólfi Gunnars-
syni við Churchbridge, Sask. Eiga
þau fjögur börn.
Ásmundur, þingmaður fyrir Phea-
sant Hill kjördæmi, giftur Kristínu
Guðmundsdóttui' Sveinhjarnarson.
Eiga þrjú börn.
Guðlaug, gift Sigurði Sveinssyni i
Bredenbury. Þau eiga tíu börn.
Barbara Ólafía, gift Guðjóni
Brown i Seattle, Wiash. Eiga eitt
barn.
Vilmundur, giftur Agnes Muriel
Churchill Baugh, í Bredenbury.
Börn þeirra eru tvö.
Herdís, tvígift, fyrri maðurinn
Elías Lewarton. Eignuðust þau þrjú
börn: Olive Daisy Lewarton, gift
Henry Parsek. Emily Amey Lew-
arton, gift John Radhuber. Barn
jþeirra John James. Hugborg Kristin
Lewarton, gift Orville Burris.
Seinni maður Herdísar er Harry
Morrison, San Francisco, Cal.
Hugborg, gift J. F. McQueen,
Saskatoon, Sask. Eiga þrjú börn.
Kristín, gift Harry Nelson,
Prince Rupert, B.C. Eiga einr.
dreng.
Jakobína, gift Albin Anderson,
Tathlow, Sask. Eiga eitt barn.
Guðrún Aðalbjörg, gift J. L.
Essex, Saskatoon, Sask.
Sigurmunda Margrét, gift Rand-
olph Elliot, Wynyard, Sask.
Ávarp Mrs. Guðrúnar Essex til
foreldra sinna fyrir hönd systkina
sinna: »
Engum eru eins kunnug tárin okk-
ar eins og pabba og mömmu. —
\ / : 1
K 1 / 1 f ' n c 0
Pegar þer þarrnist 11 k j
Prentunar ► 1 a
þá lítið inn eða skrífið til rr lí h tr
te*- The Golumbia Press Ltd, • y ei » T
sem mun fullnægja á Þ í
þörfum yðar S Þ ! 0 lE
/ Þ \ >' ! /
Ekkert er jafn kært í hinum
imla heimi eins og gullvægu hjört-
n “heima.”
Frá Mrs. Guðbjörgu Seyðfjörð,
alder, Sask.:
“Kveðja frá niræðri konu til Mr.
Konkordia
;a til staðins í
safnaðar þ. 29.
Blessun Guðs föður og kærleiki
Þið eruð búin að reyna ráð meist-
ra Jóns Vídalíns, sem að efni til
lælir á þessa leið :
Úr þessum þáttum þurfum snúa
fs vors vað. Svo vært sé við að
úa. Vísir skrifa það. Tökum efnið
austri trú. Kærleiks vafin vonar
í. Veitir hjarta bú.
Fyrirgefið samsetninguna. Ráðið
blár,
þraut,
væri braut
Guðbjörg
Sigurðardóttir
Byron
Fædd 21. janúar 1864;
dáin 8. ágúst 1934.
“Hrollkalt úti, hljótt í bæ,
hugarauga grátið;
alt hefir fengið annan blæ
eftir móðurlátið.”
Sig. Breiðfjörð.
Síðastliðin nokkur ár hefir óvenjulega margt hinna eldri
manna og kvenna horfið úr hópnum vor á meðal og lagst til hinn-
ar liinstu hvíldar.
Er þetta næsta eðlilegt; landnemarnir eru. f lestir komnir til
efri ára og allmargir þeirra orðnir fjörgamlir; kraftarnir voru
lagðir fram til þess að ryðja brautina og bera byrðarnar á förinni
yfir “eyðimörkina” og voru þvi oft að þrotum komnir hjá mörg-
um, þegar þeir komust inn á fyrirheitna landið—það er að segja
hjá þéim, sem því láni áttu að fagna að eygja það og komast þang-
að; því margir voru þeir, sem örmagna hnigu á leiðinni.
Gamla fólkið, sem er að kveðja, legst til hvíldar að liðnum
degi eftir erfitt og vel unnið æfistarf.
Kona sú, sem hér er stuttlega minst, Guðbjörg Sigurðardóttir
Byron, var fædd að Kornhúsum í Hvolshreppi í Rangárvallasýslu
á Islandi 21. janúar 1864.
Foreldrar hennar voru þau Sigurður Sigurðsson bóndi og
Katrín Jónsdóttir kona hans. Var Guðbjörg tviburi og dó hitt
barnið svo að segja nýfætt.
Tvö önnur systkini átti hún: bróður, er Sigurður hét og
systur, sem hét Katrín.
Þann 20. September 1891 giftist Guðbjörg sál. eftirlifandi
manni sínum Stefáni Byron; gaf séra Matthías Jochumsson þau
saman að Lögmannshlíð á Akureyri; áttu þau heimili á Akureyri
þangað til 1893; þá fluttu þau til Vesturheims og komu til Winni-
peg 15. júlí það ár. Áttu þau þar stutta dvöl og fluttu til Grunna-
vatnsbygðar; þar námu þau land meðal hinna allra fyrstu Islend-
inga og bjuggu þar allan sinn búskap þangað til þau brugðu búi
fyrir fjórum árum og fluttu til Oak Point.
Þau eignuðust alls ellefu (11) börn; eru niu (9) á lífi en tvö
látin. Börnin voru þessi: Kári, sveitaroddviti i Coldwellsveit,
er liann kvæntur og býr að Lundar; Soffía gift G. Thorkelssyni,
hún dó 24. febrúar 1920; Björn, kvæntur og býr að Oak Point;
Járnbrá gift Jóhanni Vigfússyni bónda i Hovebygð í Manitoba;
Bessi, á heima að Oak Point; Sigriður, dó í æsku; Laufey, gift
hérlendum manni, er Taylor heitir, búa þau að Oak Point; Auður
gift hérlendum manni, Kilcup að nafni, þau eiga heima að 631
Garfield St., WJnnipeg; Helga og Elinborg, báðar í Winnipeg og
Friðþjófur að Oak Point. Þau áttu fimtán (15) barnabörn.
Auk sinna eigin barna ólu þau upp dötturdóttur sína, Guð-
björgu Thorkelsdóttur, eftir að hún misti móður sína.
Eins og flestir aðrir frumbyggjar hér í landi áttu þau hjón
við mikla og marga erfiðleika að stríða fyrstu árin. En þau voru
bæði gædd frábærum dugnaði og framsýni og komust í ágæt efni
með sparsemi og ráðdeild. .Var heimili þeirra hin mesta fyrir-
mynd og svo vel hýst að það var sannkallað höfðingjasetur.
Eins og fyr er sagt brugðu þau búi fyrir fjórum árum og
fluttu til Oak Point. Þar dvöldu þau síðustu árin í ró og næði og
nutu verðugrar hvíldar eftir vel unnið dagsverk og langt.
En æfikvöldið varð stutt. Hún hafði verið heilsutæp um all-
langt skeið; fór hún til Winnipeg síðastliðið vor í von um bætta
heilsu. Var hún þar til heimilis hjá dóttur sinni; en um bata var
ekki að ræða; hún lagðist í rúmið eftir stuttan tíma. Ekkert var
til sparað að hún mætti fá bata veikinnar og dætur hennar stuud-
uðu hana með hinni mestu nákvæmni. Hún var flutt á Almenna
spitalann í Winnipeg 5. ágúst og skorin upp, eftir eigin ósk, við
innvortis meinsemd, en andaðist þremur dögum seinna (8. ágúst).
Jarðarför hennar fór fram að miklu Jjölmeiini viðstöddu, og
var hún jarðsungin af séra Jóhanni Fredricksyni presti að Lundar.
Guðbjörg sál. var góðum gáfum gædd og mannkosta kona hin
mesta . Var hún manni sínum samhent í öllu og börnum sínum
hin ákjósanlegasta móðir. Er það víst að þau geta tekið undir
með skáldinu og sagt:
“Alt hefir fengið annan blæ
eftir móðurlátið.”
S. J. J.
Er glóði við hamingjudagur.
Og umkringd af ástvina liði
Þið eyðið nú kveldinu í friði.
Þið störfuðuð saman um æfinnar ár
Og urðuð þar mörgum að liði.
Þið hvílist nú saman hér ellinnar ár,
í ánægju, rósemd og friði.
Eg bið þess að blessa’ ykkur megi
Bjarminn af komanda degi.
B. Thorbergson.
Til Sveinbjarnar og Steinunnar
Loptson frá börnum og
barnabörnum.
í dag er jMnnadagur,
og dýrðlegt sem um jól,
á öllu unaðsbragur
og allur heimur fagur,
já, sunna þýðir sól.
1 kringum ömmu og afa
—og ekki í svifum þung—
öll börnin hópast hafa
og hugglöð við þau skrafa—
því þau eru ennþá ung.
Þau lifðu Iangan aldur,—
þá læðist hrukka um kinn
er sálin björt sem Baldur
og blærinn hvergi kaldur,
og heiðskir hugurinn.
í dag er margs að minnast;
hér mikil stund er leyfð:
Fá öll að endurkynnast,
í einum hópi að finnast.—
I ýmsar áttir dreifð.
Við heiðurs hátið þessa
er heilsað sálum tveim.
Hér Guð og gæfan messa,
þau gömlu hjónin blessa
og halda í hendur þeim.
1 dag er sunnudagur;—
og dagsins byrjað kvöld.
Já, afa og ömmu dagur
var allur sunnudagur
og dýrðlegt dagsins kvöld.
Sig. J. Jóhannesson.
Til Mr. og Mrs. S. Loptson, flutt í
samsœti á gullbrúðkaupsdegi
peirra hjóna:
Eg fagna ykkur heiðurshjón,
sem horfnra minnist daga,
og leyfi mér í lágum tón
að leika á hörpu Braga.
Við brúðkaupsdagsins sólarsýn,
skal signa full og leiðir;
En sveitin gullna logalín
á liðnar stundir breiðir.
(Framh. á bls. 7)