Lýður - 07.03.1889, Blaðsíða 4

Lýður - 07.03.1889, Blaðsíða 4
Í8 — Eins og þú eigi mátt kviða ókomnum tíma, svo mátt pú heldur ei horfa. huga mjög glöðum eptir þeim ókomna degi, er átt þú í vændum. — Sorg getur birgst í hans baðmi sem broddur á rósu. — „Allt er í heiminúm hverfult", hatríð og elskan, Sorgin og gleðin er svipult, Svipult er liíið. Lif þú, sem lifa pú eigir Langa um æti. — Lif pú, sem lifa pú eigir Litla stund dægurs. G u ¦ 1. ÍSp. Er nauðsynlegt að standa berhöfðaður við greptranir, Og syngja allan tímann nieðan mokað er? — J>að hefir lengi heyrt til vorra kirkjusiða að syngja úti í kirkjugörðuni meðan „jarðað" er, p. e. mokað ofan í gröfiiia, og petta er gjört eins vetur sem sumar og víðast hvar hvernig sem veður er. |>essi siður er erlendis löngu kominn úr tíðsku. jpar mun pað víðast vera vissra manna (grafaraj embættisstarf að fylla grafirnar, eptir að iirestur hefir ausið kistuna moldu, og hann og líkfylgdin er farið burtu. Hjá oss mætti lika pessi siður missa sig. En eink- nm ættu ínenn að Jiætta að standa berhöfðaðir í illviðrum og frostum við langar greptranir — að tekið se ofan með- an presturinn kastar á rekunum, er annað mál — og eins ætti sá siður að fara að verða almennur, að sungið se — meðan menn viJja syngja — inni í kirkjunni meðan mokað er ofan í, en ekki á bersvæði, sem cptast er, úti við gröfina. Ofannefndri spurningu verður pví svarað neitandi — nema hvað bezt er að breyta m e ð 1 e m p n i öllum pess konar siðum. Eða vilja menn spyrja um fieiri siði? 2. Sp. Hvernig ú að lifa af tekjum, sem ekki nást? Svar: Með pví að lifa af munnvatni sínu eins og Mag- nús sálarháski. 3. Sp. Hvernig á að fara að til pess að lettasveitapyngsli? Svar: Með því að stofna stórbú og fá ráðsmann tii að stýra pví með forsjá hreppsuefndar. Skulu yngri sem eldri sveitarlimir par vistast, peir sem unnið geta til að vinna, börnin til fósturs og menntunar, og örvasa fólk til að fá par mjólk og hunang — mjólk að minnsta kosti. ,.Já, pað er mín megin", sagði pilturinn. En nú reicld- ist stúlkan. „Nei, fari pað nú norður og niður ef eg geng eitt fet með pér Jengur"! Og hún fór sína Jeið. J>á livarf lóan frá piltinum, og pótti lionum svo mikið fyrir, að hann fór að kalla. Hún svaraði. „Er lóan hjá pér"? kallaði pilturinn. „Nei, en er hún hjá pér'• ? „Æ, nei, pú mátt til að koma hingað aptur, máske hún komi pá með pér". Og stúlkan kom aptur; pau tókust í hendur og gengu sam- an. , Dírindí" heyrðist stúlkunnar megin. „Dírrindí" ! heyrðist við lilið piltsins. „Dýrðin, dýrðin, dýrðin"! liljóm- aði á allar hliðar, og pegar þau gáðu að, voru mörg pú- sund Jóur allt um kring. „0, hvað pað er iudælt"! sagði stúlkan, og leit upp til piltsins. ., Já, guð blessi pig", sagði pilturinn. !iv i/írí' YMISLEGT. Einu sinni í sámkvæmi var meðal annars tilrætt um að snjór og ís væri bezla meðal til ad þýða kal svo litið yrði mein að. Drottinn minn! hrópaði hddri kona ein, hvern- ig fara menn pá að á suiririn pegar ekki næst í snjó, t. d. í sumar ? í bæ einum var maður nokkur settui í fangelsi fyrir skuldir. Varð hann pá svo bálvoudur og óður, að hann jós yfir lögreslupjónuna hinum verstu hrukyröum og skömmum, sem hann gat upp liugsað, og kallaði pá óllum illum nöfn- um. þetta var meira en peir gatu polað, og komu sér pví saman um, að senda klðgun til bæjiustjórniirinnar. Klögunin hljóðaði svo: „Herra N N iieíír skammað okkur, kalkð okk- ur níðinga, prælmenni og svikara. Að petta sé allt snmau sannleiki, vitnum vér hérmeð, með okkar undirskriptum. LÓUEIAK. (Þftt). Piltur og stúlka gengu saman á götu. „Nei, littu á lóuna, sem fjlgir okkur", sagði stúlkan. „Húu fylgir mér", sagði pilturinn. „|>að er eins líklegt að hún fyigi mer", sagði stúlkan. J>að cr hægt að vita pað ffjótíega", sagði pilturinn, „nú skalt þú iara neðri götuna en eg pá ef'ri, og svo mætumst við parna upp frá". J>au gjörðu svo. „Pylg'li hún nú ekki mér" ? spurði pilturinn, pegar pau mættnst. „Nei, hún fylgdi mer", svaraði stúlkan. „]pá hljóta pær að vera trœr". |>au gengu aptur saman spölkorn, en pá var lóan ekki nenia ein; pilturinn sagði, að hún væri sín megin, en stúlkan helt að liún væri hennar megin. „Eg kæri mig kollóttan um lóuna pá arna", sagði pilturinn. „Já, ég Jíka", svaraði stúlkan. En er pau höfðu petta sagt, fiaug lóan líka burt. „pað var pín megin", sagði pilturinn. „]\ei, pakka pér.kær- lega fyrir, eg si^reinilega að pað var pín megin. En parna •-------— par kemur hún aptur"! sagði stúlkan. 11 1* vsrður seldur frá 12. blaði til ár- gangsloka (25. blaðs) fyrir 1 kr innanlands, 1 kr. 25 au. erlendis. J>eir sem vilja styrkja blaðið með pvl að gjörast kaupendur pess, gjöri svo vel að gefa sig fram. Fyrir að selja Lýð fá útsölumenn hans J/s Allir sem hafa umfram eða misst geta 8. og 10 blað Lýðs, eru beðuir að endursendíi pað sem fyrst, pví pau vanta oss handa nokkrum kaupendum. Kaupendur Lýðs eru nú rúmir 800, en þyrftu að verða 1000 ætti fyrirtækið að borga sig. Auglýsingar í Lýð eru menn beðnir að senda rit- stjóra eða prentara blaðsins. Audvirði Lýðs eru kaupendur hans vinsamlega beðnir að greiða sem i'yrst til aðalútsölumaiina blaðsins, sem jafiióðum geta pess í blaðinu hv'erjir borgi. 1 sambandi við áskorun þá, frá hinu íslenzka bók- menntaíélagi, er pað að beiðni minni hefir prentað á kápu fyrsta heptis af öðru bindi Eornbrefasafnsins, vil eg leyf'a mer að mælast til [þess við alla pá menn á Islandi, er kynnu að hafa undir höndum eða vita um forn skjöl eða skjalabækur, hverju nafni sein nefnast, að 'þeir sýni mer þá velvild að skýra mér að minnsta kosti frá þvíoggreina hver og hve gömul þan skjöl se, er þeir kynnu að vita af eða eiga sjálfir. Helzt vildi jeg þó óska að þeir vildu ljá slíkt uia tima og er ábyrgst að skila því aptur jafngóðu, ellegar þá að þeir sendi mér nákvæmar afskriptir. þö svo stæði á að menn þyrftu sjálfir á slíkum skjölum að halcla, væri alveg óhætt að taka afskript af þeim, eða þá að minnsta kosti að láta nienn vita um þau, þvi að pau eru jafngóð fyrir það. Kaupmannahöfn 14. jam'iar 1889. Jón J> orlcellsson. Eitstji'ri: Matth. Joi'liuinssítii. Pruutsmiðja: Björns Jónssoaar.

x

Lýður

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lýður
https://timarit.is/publication/133

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.