Sunnanfari - 15.01.1901, Blaðsíða 7

7
opna í kjöltu sér, og hvað litið sem út af bar,
tók hann að þylja, eins og spikdós, þegar kom-
ið hefir verið við fjöðrina í benni. Það var ó-
þolandi að hlusta á hann þylja svona og draga
seiminn; en hjá þvi varð ekki komist með öðru
móti en því, að haga sér eins og prestur vildi.
Menn fóru að kasta fæð á hvern þann, sem hætt
var við að blóta, því að hegningin kom niður á
öhum. Að tveirn vikum liðnurn las hann ekki
nema helminginn af tímanum, og eftir mánuð
hafði -hann ekkert að gera, að kalla mátti. Aldr-
ei hefir nokkur siðferðisbylting gerst á skemmri
tíma né verið gagngerðari.
Presturinn okkar lét heldur ekki afskiftalaust
dagfar rnanna annarstaðar. Eg hefi séð hann
koma hlaupandi með biblíuna i hendinni, ef hann
heyrði einhvern erfiðismann í gilinu láta sér létt-
úðarorð um munn fara, stiga upp á moldarhrúgu
beint á rnóti þeirn, er yfirsjónin hafði hent, og
þylja yfir honurn alla ættartöluna í fyrsta kapí-
tula nýjatestamentisins frámunalega alvarlega og
skörulega, eins. og hún ætti sérstaklega vel við
það, er nú hafði gerst.
Eftir nokkurn tíma bar það ekki við nema ör-
sjaldan, að nokkurt blótsyrði heyrðist í vorum
hópi. Ofdrykkja var iikaaðhverfa Ferðamenn,
sem við og við fóru um gilið, furðuðu sig á
þeirri fyrirmyndar-reglusenii, sem með oss ríkti,
og orðrómurinn um það barst alt til Ballarat og
vakti þar undrun mikla. Prédikaranum okkar
var svo farið á ýmsan bátt, að hann var sérstak-
lega vel fallinn til þess starfs, er hann hafði tek-
ist á hendur. Maður, sem ekkert hefði mátt
að finna, hefði engu fengið áorkað með þessum
mönnum og enga góðvild getið sér. Þegar við
fórum að kynnast Elias B. Hopkins betur, kom-
umst við að raun um, að þrátt fyrir guðsótta hans,
var hinn gamli Adarn ekki með öllu dauður í
hans innra manni, og auðsætt var, að einhvern
tíma hafði hann verið dálítið brokkgengur.
Bindindismaður var hann alls ekki. Hann bar
gott skynbragð á drykkjuföng og neytti þeirra
eins og maður, sem vit hefir á þeim efnum.
Billiardmaður var hann ágætur og leikinn í alls-
konar spilurn. Hann gat setið hverja klukku-
stnndina eftir aðra og spilað við þá í mesta bróð-
reni, þorparana, sein nú voru tarnir að bæta ráð
sitt, Philips og Maule — þangað til þeim varð
það á að fara að blóta. Við fyrsta blótsyrðið
kom raunalegt bros á andlitið á honum. Við
annað blótsyrðið seildist hann eftir biblíunni
sinni, og spilamenskunni var lokið í það skifti.
Hann færði okkur líka heim sanninn um það,
að hann var góð skammbyssuskytta. Því að
þegar við vorum að temja okkur að hitta tóma
flösku fyrir utað drykkjukra Adams, brást það
ekki, að hann iéki sér að því að sundra flöskunni
á 40 skrefa færi.
Fátt var það, sem ekki lék í höndunum á
honum, að gullgreftinum undanskildum. I því
efni var hann réttur og sléttur ræfill.
Það var hörmung að horfa á litla léreftspok-
ann með nafninu hans á; alt af lá hann tómur
í skála Woburns, en í öllum hinum pokunum
varð meira og meira með hverjum degi; sumir
þeirra voru jafnvel orðnir einstaklega sællegir,
því að nú var þess skamt að bíða, er flytja átti
gullið til Ballarat. Okkur taldist svo til, að al-
drei hefði verið farið í einu nteð jafnmikið fé
úr Jackmanns-Gili, eins og íúlguna, sem við
höfðum nú dregið saman. Elias B. Hopkins
virtist reyndar vel ánægður með þá dásamlegu
breytingu, er hann hafði fengið framgengt. En
eitt var þó, er honum þótti á vanta. Eina kvöld-
stund lét hann það uppi við okkur, er hann
bar fyrir brjósti.
»Alt gengi blessunarlega hjá okkur, piltar mín-
ir«, sagði hann, »ef við héldum ofurlitla guðs-
þjónustu á sunnndögum; við erum að freista
drottins með því að gera engan mun á þessunt
degi og öðrum dögum, að því undanskildu., að
við kunnum að drekka meira whisky og spila
meira«.
»Eu við erurn prestlausir«, sagði einn okkar.
»En sá þvættingurl« sagði annar; »eins og
við höfum ekki mann, sem er þriggja presta í-
gildi og getur lagt út af hvaða texta sem er
svo ljóst og skilmerkilega, sem við getum fram-
ast á kosið«.
»Við erum kirkjulausir», sagði annar.
»Þá getum við verið undir berum himni«.