Austri - 10.11.1891, Blaðsíða 3

Austri - 10.11.1891, Blaðsíða 3
39 A U S T R I Nr. 10. Helgur, blíður, hár og snjáll Hreimur Edens blóma. Skáldið góða Garðars strönd Getur frægð og sóma, Er þess lita önnur lönd, Andans helgidóma. Sjómaður eystra. Seyðisfirðí 6. nóv. 1891. Póstskipið „Laura" var hér um daginn, og fór það að pessu sinni sið- tistu ferð noríur og austur um land, i stað „Thyra"; og þó „Laura" sé tniklu stærra skip en „Thyra", pá var pað pó alfermt og Tarð að skilja miklar vörur eptir á ýmsum liöfnum, er með því áttu að sendast til útlanda, til mikils skaða fyrir kaupmenn, sem verða að geyma vörurnar til næsta sumars hér heima óseldar. það gengur hér mikið á um það leyti, er gufuskipið er hér, og mörg skritin atvik verða bæði á landi og útá skipi áður en farþegjar og far- angur er kominn um borð, og á sinn rétta eða órétta stað; og pað léttirtölu- vert á ynrtnönnum skipsins, er at- kerið er hafið upp og skipið fer á stað. Með síðustu strandferðaskipum fara vanalégá pessir alkunnu íslenzku faríuglar af verzlunarstétt landsins, sem koma til vor á sumrin, er sól sezt eigi i æginn, en yfirgefa oss und- ir eins og gránar i fjöllunum. þetta farfuglalíf hinna efnaðri kaupmanna er fremur óskemmtilegt á að horfa, pví með pessum farfuglum fer auð- urinn út úr landinu, svo ekki verða aðrir eptir auk bænda, en embættis- nienn og efnalitlir verzlunarmenn ti'l pess að þola vetrarhríðarnar og kuld- ann. = •¦¦•-¦ Hvílfkum stákkaskiptum mundi gamla ísland ekki taka, ef kaup- mánnastéttin hefði fast an bústað í landinu sjálfu og verði h é r auði sín- um í parfir landsins og til eflíngar hinum ríku auðsuppsprettum pess ?— Vér erum að miklu leyti lausir und- an hinni fornu einokun, en petta skað- rseði og meinvætti fyrir alla fram- för landsins, erlenda íbúsetu allra efnaðri kaupmanna — hefir hún oss eptirlátið að erfðum; en hana ætti að afnema með öllum löglegum meðölum sem eitt hið versta átumein í pjóðlifi voru; pví pað er jafnvel furða, að á- standið er ekki verra en pað er, par hinir ríkustu kaupmenn vorir fara með hvern græddan eyri út úr- land- inu. A meðal farpegja eru jafnan nokkr- ir, er ekki eru af pessum farfugla- hóp kaupmanna. Að pessu sinni heim- sótti oss sunnlenzkur prestur, sem ætlaði sér að ferðast að minnsta kosti um hálft jarðríkið. Presturinn var pægilegur, roskinn maður, en nokkuð heimalningslegur. það var hálfskrítið að heyraprest- inn leggja niður fyrir sér hina miklu ferða-áætlun sina, er ákveðin var til flestra höfuðstaða og merkisbæja í hinum gamla heimi, og heyra prest- inn pylja upp alla pá stórhöfðingja er hann ætlaðí að heimsækja. Prestur pessi var og all-prakt- iskur maður og bar gott skynbragð á „afl peirra hluta er gjöra skal". þenn- ann litla tíma. sem hann stóð hér við meðan „Laura" lá hér, notaði hann samvizkusamlega til að safna gjöfum handa kirkjunni sinni fyrir sunnan. A gefendalistanum voru jafnvel gjafir uppá 100 kr. frá einhverjum ónafn- greindum, og margar smærri gjafir, svo vér vonum að presti hafi aflazt hér vel og að mikið bætist siðar við á pessari hálfkringluferð prestsins, svo • að það ; verði orðinn álitlegur styrktarsjóður fyrir kirkjuna hans, er hann kemur heim aptur, og að pað hýrni heldur brúnin á biskupnum er hann telur gjafapeningana. Að endingu óskum vér hans vel- æruverðugheitum góðrar ferðar og von- um og biðjum að páfinn og aðrir pótentátar, er presturinn ráðgjörði að heimsækja. megi reynast honum og kirkjunni hans engu ógreiðviknari að sínu leyti en Seyðfirðingar. og aðprest- urinn megi koma«t klakklaust fram hjá götuhornunum i Lundúnum. út úr tálsnörunt Parísarborgar og kvenna- búri Egiptasoldáns og megi að lok- um lauga af sér ferðarykið í Jórdan; fái á heínileiðinni blessun páfans og komi svo heill og hraustur aptur heim til gamla Islands og kirkjunn- ar sinnar, og skrifi siðan fróðlega ferðasögu um pessa langferð sína fyr- ir fólkið! Slys. þann 31. p. m. hrapaði maður frá Brekku í Mjóafirði að nafni Eyjólfur Sveínsson á hingað leið úr Mjóafirði yfir Hesteyrarskarð, og lær- brotnaði, hjó sig inn í bein á öðrum handleggnum og meiddist nokkuð á höfði. 3 menn voru með manninum, er hann lærbrotnaði og héldu 2 af peim sina leið, en unglingspiltur Jón Jónsson frá Borgareyri í Mjóafirði varð eptir hjá Eyjólfi og hjúkraði að honum, par til hann var sóttur seint um daginn frá þórarinsstöðum og Eyrum, án pcss að samfyldgarmenn Eyjólfs, sem við hann skildu, hefðu beðið pess. þeir létu sig hafa pað að „ganga fram hjá" pessum vesal- ingi, er nú er hingað kominn til lækn- ishjálpar. V Síldarveiðin. Á Reyðarfirði eru nú 6 síldarveiðafélög: 2 sem'O.Wathne á,- Randolph og Olausen frá Noregi 1, vicekonsul Tulinius 1,; kaupnt. Jón Magnússon og verzlunarstjóri Friðrik Möller 1, og Hans Beck^ii Sómastöð- um og Eiríkur bóndi á Karlskíila .1. Öll pessi félög hafa aflað roikla síld, sem fyllir par allan innfjörðinn og er gengin svo nærri landi að Wath- nes menn hafa kastað báðu megin við verzlunarbryggjuna og hafa par inni mikla síld í lásnum. Wathne hefir pegar látið taka par á Reyðarfirði upp 2500 tunnur og salta niður og átti pó allar nætur í sjó með mikilli síld. tíufuskipið „Axel" kom nýlega frá Nore'gi og fór pann 6. p. m. hlaðið með síld til útlanda. Wathr.e hefir nú með „Vaagen" leigt fjórða gufuskipi'j-.í ár, sem á að koma hingað frá Noregi svo fljótt sem unnt er. ' pað gleðilegasta við pessa miklu guðsgjöf teljum vér að sé, að núhafa landsins eigin börn lært að færa sér pessa miklu auðsuppsprettu í hag, pvi af pessum premur úthöldum eru 3 al-islenak og veiðimenn innlendir og lika margir íslendingar hjá Wathue sem einnig er innlendur kaupmaður og hrúkar gróða sinn hér i landi. Kaupgjald óvalinna manna par syðra við síldarveiðina er nú 4 kr. á dag, eða 3 kr. og fæði og húsnæði; og vantar pó menn. Nýlega kom hraðboði til O. Wathne af Eyjafirði, sem sagði allan ínnri hluta Eyjafjarðar fullan af síld. Tíftarfai" hefir verið hið inndæl- asta og blíðasta seinni hluta f. m. og pað sem af er pessum mánuði. En pegar upp stytti pá haiði hér rígnt nær í sífellu ákaflega mikið í meira en mánuð. 40 og nú bauðst hann og pað einmitt á bezta aldri bæði friður sýnum og hinn kurteisasti að dómi frúarinnar, svo henni fpnst ekki umtals- aiaál að taka bónorði hans; lofaði húngreifanum að flytja mál hans með ánægju. Eptir petta samtal ók vagn greifans af stað. En nú reið Waldhausen á, að komast fyrir um, hvort grunur hans um samdrátt peirra Amaliu og Ernsts væri á rökum byggður. það var eptir hans ætlun Ernst og enginn annar, sem hafði tendr- að ástina í brjósti Amaliu. En fulla sönnun [fyrir pví hafði hann ekki. Veðrið var yndislegt. |>að var einn af pessum fögru haustdög- um, pegar hinn græni litur skógarins fer að roðna og glóa og glitra, sem lita svo töfrandi út, en er pó hinn í'yrsti vetrarboði. Amalia var hjá móður sinni i daglegu stofunni, er Waldhausen kom par inn. „það er yndislegt veður i dag barnið mitt! Viltu ekki lypta pér upp og komaáhestbak?" Amalia leit hálf-hissa á stjúpföður sinn. Hann var ekki vanur að láta sér annt um a5 skemmta henni, svo hún hélt, að eitthvað hlyti að búa undir pessu. „Eg hefi verið að hugsa um pað, faðirminn! En pað er leiðin- bsgt ai Jósep er orðinn svo óáreiðanlcgur. Hann er í seinni tíð farinn að drekka sig fullan, en að hafa fullan mann fyrir fylgdar- svein er ópolandi." „Hafir pú orðii pviliks vör, þá skal eg samstundis reka hann burttt". „0, nei! faðir minn, gjörðu það fyrir mig, rektu hann ekki burtu, við skulum fyrst vita hvað honum líður, og ef hann er fær um að fylgja mér, þá vil eg gjarnan ríða kippkorn". „Klæddu þig þá i reiðfötin barnið mitt! eg skal láta leggja á hestinn þinn". Af hverju koma öll pessi gæðí? hugsaði Amalía með sér. Hana grunaði að hér byggi eitthvað undir, en vissi eigi hvað það var. Hún þakkaði honum fyrir og fór inn í herbergi sitt til þess að taka sig til. En stjúpfaðir hennar gekk út á riðið og kallaði með sínum nikla róm á Jósep. En enginn ansaði honum. 37 En brátt féll nú þetta samtal niður og Ostenfeld greifi snéri sér að Amaliu og bað hana að spila eitt lag og syngja fyrír þau. Amalia hafði notið góðrar tilsagnar og bæði söng og spilaði tnikið vel. Játti hún beiðni greifans og settist við hljóðfærið og söng ýms lög, sem hún vissi að voru uppáhald móður sinnar. Ostenfeld greifi var mikið kurteis maður og hafði bæði gott vit á og mikið gaman af góðum söng. Hann færði sig þessvegna að hljóðfærin* og leit bæði eptir lögunum og texta söngvanna hjá Ama- liu, og lét í Jjósi ánægju sina og aðdáun að söngnum. Amalia svaraði pessu lofi greifans engu og var lítið um pað gefið. Hún haíði farið að spila og syngja til pess að breyta umtals- efninu, en kurteisi sú, er greifinn sýndi henni, mislikaði henni og hana grunaði, að hún mundí einskis góðs von af honum eiga. Hún hafði tekið eptir pvi, að greifinn féllst á allar hjátrúar- sögur móður hennar sem hún sjálf fyrirvarð sig fyrir, og hún var sannfærð um pað með sjálfri sér að undir niðri gjörði greifinn gys að peim,og að hér byggi eitthvað meira undir. Hún stóð upp frá hljóðfærinu. „Eg bið yður aðeins um eitt lítið lag". mælti greífinn. „Ef það gæti glatt svo heiðraðan gest, pá væri.það mjög ókurt- eist af mér að neita bæn yðar. Hún greíp nótnablað, leit á það og blóðroðnaði af endurminn- ingunni, sem blaðið vakti hjá henni. Hún lagði það frásér og ætl- aði að taka annað, en greifinn hafði veitt henni eptirtekt og séð litaskiptin í andliti hennar. Hann greip blaðið, leit á það ogsagði: „Æ! því fleygið þér þessu blaði irá yður? Eg sé að það er hið yndislega þjóðkvæði eptir Mörike, „Erið Rauðtrú". Viljið þér gjöra svo vel og spila það?" Amaiia tók við blaðinu, lét það á nótnastólinn og söng: Mvað heitir hin dýra dóttir konungs Hrings? Rauðtrú, fríð Rauðtrú! Seg mér hvað hún vinnur hin svipfagra mey, að sauma og spinna líkar henni ei ? Hún fiskar og veiðir.

x

Austri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Austri
https://timarit.is/publication/141

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.