Stefnir - 30.07.1901, Blaðsíða 3

! ¥>0ma Í6°®s ‘0{|IAUU.1Í) rujSun ‘u.reA|ii J9 njjsc} ‘cp —
ftKllUJB 'Bjjecj .13 —
•.UlJT![t[ .1BQ.10C0
-'Wn ni?S:i[r:p[n>[ jjn >pu So cldn clis [j.iaq 110 ‘jiaSuo 1 uqnj
QC Q!A 1UU0I| B[ .80 Ulo0[SCJJp UUBl[ B Ip.lBJS Ut.IJB>J
•JUB.UB3 Jiopnq J.IÁUI BJBIJ QB .ÍUÁJ TllQ.tæq J0 .o0[* —
é.l@fc| QI.0I3 QBAI[ Q[A ‘U|o0|SBJJO So tpiIB
-•iputi ranuoii .ujclo ddn ui.ijb\[ qoj ‘ppiaABdæjS jy —
•n.iæ>[BS[BuiBdæ[S jb Siui Bsuia.ii[ qb [ij Sa[
-d[Bfq ,iafui qiq.io QijaS jofcJ oas ‘B.uoq tubssoc| vuaA.iæu 1 .111
-QÁ QIA B[BJ QB JOfui 1!JÁ0[ QB ‘jnQBf|IA[0A OAS J0fui Q1J0A .11
-J0t[ jbqá .iiqbj ‘b.o@].iba[b jiiBqdjio iqSbs ‘rujSun bjo:\[ —
•Bo0[ljæ.o B.IBJ QB Uin BUBI[ QBJBAQB oO BlIipU0I|
]uu0i[ jj0[j q.gnn iSia iQjaq ‘uásSob B.q[B i jbcI uubi[ jssÁq
cJctI [oaujbC ipuntu So ‘.iBuuoq q.iojqb i.iBssac] jyÁ .iBUJÁjq
!QB[5[Áuq uuijnQBtuBJJeq jjoc| ‘qbc| jijáj jjcjcJ subi[ [ij juioq
>|5|aS rinjj -uuis Bjsnuun bs unq So jjpfqsujBf iqbuqo.i
>|0 ‘!J![puB i jiai[ jba So Bunjojsjtjqs b uui ipiiBqiq qu
->|5[0U ttioq UIIJJ -BUO}[ BJpjBQlUI UI3S jn Uliq J10J ‘jjp[B QB
SnjiAj uæA sjSunuin unq pc| [0AiijBf •nSuoSiuB.ij i SojSuc
-QJCdl So ijx0a Btj So QJæqqqop ‘Btioq qj.ij jba uj.ijbaj
•Bunjojsjj.iqs
p uuf qqaS So suis jiiqoj jQoq ocj ;ppÁ[i[ unjj -jQæ.ipuBA
i uuiiuoq jjæA jjnq ubuub bqo uu;a p qSnjj qb So ‘ddn
jsjuioq iQjaq BJ.ijac| uijojbbjjpjj qb .iafs jQBpuÁuii So ‘u;S@[s
-Bjjo Sojui unq qjba ‘.iBuuaq jhqoj BÍ'q jtiu; uinjssS j.uoq
juibsb i.iæA qSnjj qb 0[[iacib.injjSun ;qSbs uujuuol'cl jbS@<]
'iuujs Jnjjop .ijjdo jpuas So bujs njojsj;.n|s p uu; uinunjsaS
uunq Qnnq jsæu iac] -uosqjjAi Jjjda bjbqo uuBq ;pua§
kuoujoSjy BJjeq j;j uijoq nuioq .uac] So jjojqsujBf*
•uin puÁuiSnq bSuo pc] utia
uui!i[ !Qji!t| ‘nuujBAj .ujdo S;s. bSbjp qb uu;.ibj j.iæ.v uunq qv
ÁS
40
— Nei, Whitson getur staðfest., að jeg var heima.
— Eptir því er ómögulegt, að þjer hafið liitt Carrant
þessa umræcldu nótt, bætti Katrín inn í.
— Nei, það hefi jeg heldur alls ekki gjört. Jeg sá hann
síðast tim miðdagsleytið fjórtánda maí.
Ef þesstt er nti svona varið, sagði Dillock liugsandi,
hvemig hefir þá nistið komist þarna út á klettinn. Getiö
]ijer ftindið nokkra skvringu yfir það, herra Halston?
— Jeg! sagði Halston forviða, nei, ómögulega! Jeg var
ekki i Seagate hinn fjórtánda. Jeg dvaldi í París um það
bil, og kom hingað aptur einungis til að standa yfir moltl-
nn frænda míns. —
Allt tnnfangsefnið var hulið leyndardómsfulliim sktigga.
Gæti Hugh sannað framburð sinn, þá var það eptir því
ekki hann, sem hafði týnt nistinu á klettinum. J>ó hlaut
einhver að hafa borið það með sjer þangad, og ef til vildi
til þess, að leiða gruninn að Oliphant. En hver gat liafa
gjört sig sekan í slíku þrælsbragði? Um þetta braut Dillock
beilann fram og aptur að árangurslatisn, og klóraði sjer
skelfingin öll uin hökuna.
Meðan á þögninni stóð, sem datt á eptir að Halston
kom með sína síðustu atbugasemd, opnuðust dvrnar og inn
korn Whitson. Hann hafði strax brugðist við beiðni Huglis
um nð koma, og stóð nú með luifuna í hendinni og beið
l'ess, að hann yrði ávarpaður.
~ Whitson! sagði Hugh rólega, jeg bið yður endilega að
s'aia n°kkrum spurningum, sem þessi herra ætlar að bera
»PP fyrir yður viðvíkjancli hegðan minni hinn 14. niaí.
— Viljið þjer ekki heldur spyrja hann sjálfur, herra
Oliphant? sagði Algernon, sem leitaðist við að gefa Htigh
sem flest trekifæri til að sanna sýknu sína.
w@fs Qðui jUBqdjjo iQBsSnq ‘jofs p jraqo tQjaq inuQæjsp uin
-jqqocjp umfjoAquja jb uueq bqo ‘Bpuæ.ij bujb[ su;q Bujaq
qb [;j jo.vq .oo subij juqæjjjæ jb bjbjs qb jjoaijqbuub JUB[I[
BJJ3<J •Q.IOUISUBJ tun JUQBUUJS UI0S ‘.injSBJ UUj5[3J IQJÁ UUBl[
QB ‘jpUBfjOAq Sofui SS0(] JBA §0 ‘UUBq IQBJBq UOJS[BJJ QB
‘j5[5]3 .refs qbc] ;puÁ9[ .inQis qb jSjg •B5[s;ui [jj uitiuoq QjJ3A
jjeq uju5[5|0u b iQjeq uueq qb ‘{jj iq5[0 issia uuuq ‘jsjjiq
juuis nuio s;Sunu;3 jjoc} So ‘.uiuunq jjeqijo tutiuoq jea uubi[
‘lun puÁuiSnq bSuo juBqdijo !QJctl ‘JnjjiaAuiAO uinuoq jba
UUBtj UIUQæjSB BQBAq JY •UB.O0[;S.I@ JACj Q0U1 UUBIJ Jjpfo
oO ‘JIIJSBJ UU(5[0) [QJÁ uunq QB ‘UOA US JSBQoO.iq UOJSfBJJ
QjJB[ IJOUI IA(] Q3UI BjeS QB ‘SS0(] BUo@A SJBUUB [BQ0UI ‘Un
-Sotiq B(] QjA .ojS UUBq ippB[S So ‘UUj|[BJ JBA UUBI[ B UI0S
‘ai;ac| uiu.8 jb Sjs QBSurajq BjaS qb ‘.qjda js;qbuoa uubjj
qbi] j;.iáj .injB[5|5|Bc] oofui uinuoq jba jtiBqdjio So ‘.tnjuuÁ[q
mnuoq JBA UUj.lllQ.ipAoO] QB ‘j.oj0 jefs jpUÁ3[ QB(J
•jbqá qbjs[bui Bj0.o jjæq oO Qj.oiiaj q;j0o jaf<] uies ‘;uj;.\,
ubc] [[p booajii qb jquijeq .10 jhqá ‘nCdæup njsaui Qðjij —
<0|I!aubjo n-ijoun i!j Qjjsju BljÁq qb ;jjb uias ‘uaiuuiuBut j;jda
Bpuas qb [;j qÁ3[ o@f æj ‘uiiiuiqj0a$q[ qb jafs uaus So ‘q;a
uueq jjjæq ‘5[00[[jQ B-uajj •uosqjuyy J@ subi[ ujbu ‘ibui ‘fj
[noooq jbqá .mjjpp Biæj qb ;jjb uias ‘uinujupfc]snq;js;§ J[
-jda BpU9S QB .ItlQÁ EfQjq oof [jA ‘JBQÁ BJBAJB QBc] ofg —
•jAc] I .mQÁ BQOJS
-qb qb ‘ssac| [ij ja§ Saf uias qbi] b.i9o unui Saf §o —
•j[But nssocj 1 Buitu nu5[Ás qb
-uues bjoS qb ‘uin uoA njzaq Saf qaq ‘jafui uSaS ;uj;a 5];ajb
suiá jjoc] qbc] .q.iÁj jjbjc] So ‘sujsuuBuiBJJaq n5[zæoBj.iBfq
jqÁ jpiiBjpun ‘juBqd;[0 ;qbjbas ‘uiui [jj Qutaq Jafc] uias
‘jsnnjj BQpS Qjl[ .U.IÁJ .I11JB[5[5[B(] SpflU JllQÁ J0 .O0p —
•jnQÁ QB
QBjjo.ip J3 nu uias ‘dæ[.s tun.o3[iiqsuuaui[tij ujBf 1 UB5[0S
98
— Og vortið sjálfir ástfangnir i ungfninni, og því að
sjálfsögðu skoðað herra Carrant sem keppinaut yðar og ver-
ið þungt í skapi til hans.
— Jeg hataði hann, sagði Oliphant harðneskjulega. Já,
jeg liataði hann, af því nð hann vildi neyða Katrínu til
ásta við sig. En hvi viljiö þið drótta að mjer fjörráðum
við hann ? Mjer hefir verið sagt að hann hafi hrapað.
— Að þeirri niðurstöðu komst kviðdómurinn, og þeirri
skoðun fylgir almenningsálitiö, sagði Dillock með hægð, en
vasabók, sem hafði að geyma bæði peninga og skjöl, sem
maðurinn bar á sjer, fannst eigi á líkinu; þar af leiðir. að
|iað eru fyllstu líkur til, að liann liafi verið ræntur, og hon-
tim síðan hnindiö fram af hömrunum.
— En ekki af mjer — ekki af mjer! eða af hvaða á-
stædum ætti jeg að hafa rænt hann?
— Til þess að allt liti út. sem ræningjamorð, sagði Hal-
ston með áherzlu. ]>jer kannist við að hafa hatað Carrant,
og nú íinnum við nistið hjer, sem ungfrú Granville gaf yður.
— Getið þjer gjört grein fyrir þessu, lierra Oliphant?
spurði Dillock alvarlega.
Oliphant straulc liéndinni yfir ennið: hæfctan, sem svo
snögglega hafði komið í Ijós, skelfdi hann. Hann vissi að
Algernon og Halston hötuðu hann, þótt honum væri eigi
Ijóst, hvaða tilefni hinn síðarnefndi hefði til þess, og að
þeir myndu gjöra allt, sem þeir gætu, til að gjöra hann
tortrvggilegan, og ýms óskiljanleg atvik virtust ætla að fljetta
honum þá snöru, sem liann myndi trauðlega losna úr. —
Hann bafði því eitt augnablik næstum misst allan kjark,
011 lierti sig -síðan upp, til þess með karlmennsku og kjarki
að vísa á bttg öllum ákærum á hendur sjer.
— Jeg get skýrt frá því, hvað jeg hefi gjört við nistið,