Lögberg-Heimskringla - 25.06.1982, Page 8

8-WINNIPEG, FÖSTUDAGUR 25. JÚNÍ 1982
Sögur frá Nýja íslandi
Framh. af bls. 5
höfðu ráð undir hverju rifi er dubba
þurfti upp búninga, hárkollur o. s.
frv. Allur þessi undirbúningur
útheimti mikið ráðabrugg, mörg
handtök og nálarspor; einnig var
sannarlega bráðnauðsynlegt að
hressa upp á blessað fólkið með
kaffi, svo að kvenfélagskonur komu
á æfingar, ef því varð við komið.
Varð því hver einasta leikæfing
nokkurs konar skemmtisamkoma.
Þó að mikil gleði og eftirvænting
byggi í hjörtum allra þessa síðustu
daga janúarmánaðar, þá var það
blátt áfram lítilfjörlegt í samanburði
við þá dýrð og þann ljóma, sem ríkti
yfir sálum Stínu og Rannveigar, því
að á þessa frábæru leiksýningu áttu
þær að fara, báðar, með mömmu
sinni! Mikið ósköp voru dagarnir
lengi að líða, eins og mörg ár;ef eitt-
hvað kæmi nú fyrir, svo að þær
gætu ekki farið! Þær máttu ekki
hugsa til þess: Skelfing vildu þær
vera góðar og þægar og duglegar!
Þær burstuðu kýrnar þar til húð
þeirra gljáði, þær tíndu upp hvert
strá í kringum heystakkinn, svo að
ekkert færi til spillis, þær fylltu
vatnskassann og stóru tunnuna í
eldhúsinu af snjó svo að stór kúfur
stóð upp af; og þær gleymdu alveg í
svipinn að snjórinn var dýrmæt
„sykurnáma", því að nú var það
stærri og merkilegri leikur sem fyllti
huga þeirra.
Loksins kom hinn mikli dagur,
eða öllu heldur hið mikla kveld.
Guðlaug gamla var komin til að vera
hjá börnunum. Stína og Rannveig
voru löngu komnar í sparikjólana,
allar þvegnar og uppstroknar.
Fólkið frá Hólmi kom þeysandi í
hlaðið á stórum opnum sleða, og svo
var lagt af stað í loftköstum eftir
gjallhörðum veginum.
Tjaldið var dregið upp! — Aldrei
höfðu Stína og Rannveig séð nokkra
mynd, sem jafnaðist á við þetta und-
ursamlega leiksvið, þó að Iýst væri
það aðeins af fjórum olíulömpum,
sem stóðu á gólfinu með skífum
fyrir framan, og einum hengilampa.
íslensku bændurnir voru auðvitað
með hár niður á bak og skegg upp að
augum, — úr ull. Eiginlega höfðu
þeir engin andlit og rödd þeirra
þvældist þarna einhvern veginn út
um svolítið gat á ullinni. Stína og
Rannveig kenndu sárt í brjósti um
þá, þeir stikluðu á leiksviðinu svo
einkennilega, háífbognir og vand-
ræðalegir. Gvendur, garmurinn,
skrækti ámátlega og hoppaði alltaf
stanzlaust í kring um húsbónda
sinn, klæddur mórauðum, prjón-
uðum ullarbuxum.
Útilegumennirnir voru
geigvænlegir og Skuggasveinn alveg
yfirgengilega stór og grimmúðlegur
og allur vafinn sauðagærum. Þeir
brýndu söxin og drundu ógurlega. —
Stína og Rannveig gripu höndum
saman alveg gagnteknar af sælu
kenndri hræðslutilfinningu.
En hann Haraldur! í fögru bláu
skikkjunni, fegri en nokkur prins,
með yndislegu, gullbjörtu hárlokk-
ana, úr kaðli, sem konurnar höfðu
rakið upp og litað svo dásamlega. Og
auminginn hún Ásta hékk þarna svo
voðalega hátt uppi í klettasnös, —
auðvitað var það aðeins tæp þrjú fet
frá gólfinu, — hún ætlaði að hrapa
niður í hyldýpis gljúfur! „Faðir
minn," hrópaði hún í angist, ,,Faðir
vor," bað hún lágt en skýrt; og svo
missti hún af brúninni og féll niður,
lengra og lengra, öll þessi óttalegu
þrjú fet féll hún, og var áreiðanlega
töpuð, dæmd til ógurlegs dauðdaga í
dimmu gljúfrinu. Rannveig hélt
niðri í sér andanum, — þá kom
prinsinn, Haraldur, og greip Ástu.
,,Deyðu ekki," sagði hann lágt og
blíðlega. Alla sína æfi mundi Rann-
veig muna þessi orð, þótt hún sæi
þúsund leiksýningar, og þótt hún
sæi Skuggasvein leikinn hundrað
sinnum, gæti hún aldrei gleymt því,
hvernig hinn fyrsti Haraldur í
Árdals-félagshúsinu sagði við hana
Ástu þessi orð: „Deyðu ekki!"
Og svo sungu þau. Sál Rannveigar
leið úr líkamanum og settist að á
leiksviðinu hjá Haraldi og Ástu. Nú
hafði hún fundið uppfylling allra
sinna óljósu drauma. Ó, að þessi
fagri söngur tæki aldrei enda!
„Gott á fuglinn fleygi, sem
fjötra engin bönd.
En fótur vor er fastur, þá
fljúga vill önd.
Já, fótur er fastur ..."
En því miður tók leikurinn loksins
enda, og mæðgurnar héldu
heimleiðis, þessa hálfa aðra mílu,
fótgangandi, því að hitt fólkið ætlaði
að dansa fram á morgun. Eftir því,
sem leið á nóttina hafði hert frostið,
svo að nú var kominn grimmdar
gaddur. Ekki leið á löngu þar til
stúlkunum var orðið afar kalt á
fótunum; en það var nú víst tilvinn-
andi fyrir svona dýrlegt ævintýri;
þær vissu varla af því, þær hlupu
við fót og töluðu um leikinn.
En von bráðar var ekki hægt að
dylja það lengur að þær voru alveg
að frjósa á fótunum; litlu, þunnu
sauðskinnsskórnir voru allt annað
en skjólgóðir í svona veðri, og helzt
til þröngir líka. En þær voru í þykk-
um og góðum ullarsokkum og nú
datt Stínu ráð í hug, sem hún hélt að
væri mjög smellið. „Mamma, ætli
það sé ekki bezt að við tökum af
okkur skóna?" Svo tóku þær af sér
skóna og hlupu, það sem eftir var af
leiðinni á sokkunum; og þeim fannst
allur heimurinn vera eitt stórt,
titrandi ánægjubros, og tunglið
skein á glitrandi snjóinn og gerði úr
honum milljónir demanta; og undr-
andi stjörnur depluðu kankvíslega
augunum uppi í hinum háa himni.
Húsið var hlýtt og notalegt er
heim kom, og systurnar voru ekki
lengi að komast ofan í rúmið sitt.
„Heyrðu, mamma," sagði Rann-
veig, „er mikið af svona leikjum út
um heiminn?" „Já, Rannveig litla, í
borgum eru skrautleg leikhús þnr
sem fólk hefir það fyrir atvinnu áð
vera leikarar og fær sér sérstaka
æfingu og lærdóm í þeirri list,"
Löngu seinna heyrði Ástríður
hvíslað lágt: „Mamma." — Hvaða
ósköp voru þetta. Rannveig var þá
ekki sofnuð enn! „Mamma," hví-
slaði hún, „á ég að segja þér leynd-
armál? — Þegar ég verð stór þá ætla
ég að verða leikkona." Og útþráin
bar hana óðfluga inn í dásamleg
ævintýra- og draumalönd; hún hafði
alveg gleymt því að . . . fótur vor er
fastur, þá fljúga vill önd.
You belong to Canada
ÞU ERT HLUTI AF KANADA
. and Canada belongs
to you
. . . OG KANADA ER HLUTI AF ÞÉR
Kanada er land þitt; hvert fylki,
hver borg, hvert þorp;
Atlantshafsfylkin í austri,
hið fríða fylki þar sem höfuðborgin
trónar, tindprúð Klettafjöllin og
sneiðin við þau vestanverð
Land ólýsanlegrar fegurðar,
land tignar og viðmótshlýju,
sem býður orlofsgestum upp á
fjölbreytilegri afþreyingar en
nokkurt annað land í heimi.
Reyndu að kynnast þér ókunnum
hlutum landsins og bjóddu vinum og
ættingjum frá „gamla landinu"
aðild að þeirri landkönnun,
stolti þínu og gleði.
CanadS
EKKERT SMÁRÆÐI 1 AÐRA HÖND

Canadian Government
Office of Tourism
Office de tourisme
du Canada