Alþýðublaðið - 27.01.1963, Side 5

SNARAÐU ÞESSU
- EF t Ú GETUR!
í síðasta BúnaðarblaSi segir frá
eftirfarandi:
Fyrir 30 árum fékk Carl D. Tul-
ínius próf sem löggiltur skjalaþýð
andi á dönsku. Félagar hans hjá
Sjóvátryggingafélagi íslands sömdu
írásögn þá er hér fer á eftir til
,J>ess að reyna á honum þolrifin og
toáðu hann snara henni á dönsku
frá orði til orðs. Aðalh ámdurinn
mun hafa verið Brynjói ur heitinn
Stefánsson tryggingafrmðingur frá
Selalæk á Rangárvöllurn. Carl gafst
Upp sem vonlegt var. Vnéru þeir
þá sér til prófdómara Carls, Guð-
íbrands Jónssonar prófe; sors. Hann
treysti sér ekki til að þýða ferða-
söguna orðrétt, cn þýddi hana laus
lega. Mun hann hafa þurft á tals-
Verður^ orðalengingum að halda.
Fylgir þá frásögnin:
Að aflíðandi óttu batt lúðulaka-
legur sveitajaxl saman pjönkur
isínar, þar á meðal nestið, sem var
ábrystir í aski, kæfubelgur, keitu-
súrt smjör, sviðalappir upp úr
súru, kæst skata, sigin gráslepþa,
ásamt tólf ára gömlum skyrhákarli.
Lagði hann síðan torfreiðing á
árógina og náragyrti f ’akklausan
' klyfbera. Síðan batt hann liesta-
hnúa á snoppuna og ta hnýtti mer
ina aftan í reiðskjótann.
Taglhnýtingurinn var litföróttur
’glaseygður á öðru auga og hring-
eygður á hinu með álí.ibruna upp
undir auga. Markið var blaðstý'
aftan hægra, biti framan, stúfrifað
vinstra og standfjöður aftan.
Hann setti upp lambhúshettu,
færði sig í keytubleytta brók og
skinnstakk yfir, setti upp þæfða.
kútróna togvettlinga og klofbatt
sig síðan. Hann tók með sér tvenn
skæöi úr hrygglengju af tvítugum
húðarjálk.
Veðurútlit var slæmt, klósig upp
úr landsuðri og klakkar í vestri.
netjuþykkni í háhvolfinu, en hrím
bakki í austri. Þæfingur var og tví
skinningur í mýrarflákum, klof-
snjór í kvosum og kviksyndi í dýj
um, skafið af öllum hnjótum 05
hörzl á valllendi.
Á milli stöðulsins og kvíabólsins
fór að hallast á truntunni og
stckkjartúninu snaraðist undir kvið
Ffeldist þá merin, jós og prjónaði,
og var ekki heiglum hent .að hand-
sama kvika og skúfslitna bykkjuna,
enda lin vettlingatökin. Hrosshárs-
reipið slitnaði, hornhagldirnar
brotnuðu og móttökin biluðu. Mer
in hafði verið reisa og legið í af-
velf.u vorið áður, svo að hún var
alveg mergsogin.
Eftir þessar hrakfarir leizt
ferðalangnum ekki á blikuna og
snéri heim til bæjar, þreyttur úr-
ræðalaus og að þrotum komin.
Fleygði hann sér á bálkinn og
rann þegar á hann svefnhöfgi.
SIGGA
VlG SA
0G TVLVERAN
Þegar kvartettinn, sem kallar
sig ,onn Keys“ og allir
sannir trallarar eiga að kannast
við, söng norskar hermannavís-
ur inn á hljómplötu í Kaup-
mannahöfn á dögunum, þótti
ekki nema sjálfsagt, að söng-
fuglamir klæddust viðcigandi ,
buningum. Hugmyndin kann að í
stjóra fyrirtækisins. Hvað um ■
vísu að hafa verið auglýsingar-
það, hér er söngfólkið: Arne
Bendiksen, Sölvie Wang, Per
Aspilin og Addvar Sanne.
grend v/ð
háa c-iö
,Undralyfin' bregöast
gegn kynssjúkdómum
k »
Gleymdi að fara úr skónum, gerðu svo vel!“
ÞAH HEFUR alveg mistekizt að
uppræta og sporna gegn lekanda
um víða veröld vegna þess að
notkun pencylins og annarra
sterkra meðala hefur færzt svo
mjög í vöxt, að þau eru ekki leng-
ur virk gegn þossum skæða sjúk-
dómi. Þetta kom fram á fundi, sem
nýlega var haldinn meðal sér-
fræðinga í kynsjúkdómum á veg-
um Heilbrigðismálastofnunar Sam
einuðu þjóðanna, tWHO).
Á komandi árum er það eina
von sérfræðinganna, að þeim megi
takast að finna upp nýtt lyf, sem
gerir menn ónæma fyrir lekanda.
Undanfarin ár hafa skýrsliir
sýnt, að lekandi hefu rmjög færzt
í vöxt, einkum meðal unglinga á
jaldrinum 14—20 ára. Rannsóknir
hafa leitt í ljós, að í Bandaríkjun-
um eru 10-11 sinnum fleiri lek-
andatilfeUi en heilbrigðisyfirvöld-
in fá að vita um, og að minnsta
kosti 60 þúsund manns verða þess-
um skæða sjúkdómi að bráð á ári
hverju í heiminum.
Hinar ágætu sprautur, pen-
cylin og streptomycin koma ekki
iengur að gagni. Vírusinn smái,
Neisseria gonorrhoeeze, sem veld-
ur sjúkdómnum, heldur áfram að
dafna eins og ekkert hafi í skorizt,
þrátt fyrir mótefnið, sem spraut-
að er í líkamann, og jafnvel þótt
magn þess sé fjórum til fimm
siiinum meira en nægði fyrir 10
árum.
Fyrst þegar hin nýju undralyf
komu á markaðinn, héldu menn að
hægt væri að útrýma lekanda. Það
sem mestan þátt á í að svo hefur
ekki orðið, er hinn geysilega stutti
meðgöngutími sjúkdómsins, þrír
tU fimm dagar, en það flýtir út-
breiðslu hans frá einum til ann-
ars á ótrúlega stuttum tíma. Þessi
öra útbreiðsla gerir það að verk-
um, að þeir, sem standa fyrir eyð-
ingu sýkUsins eru alltaf jafn langt
frá takmarkl sínu, — þeir halda
ekki. einu sinni í horfinu.
Lekandi er mun meira smitandi
en sýfUis. Þeir sem eiga mök við
þá, sem sýktir eru af lekanda geta
verið vissir um að fá sjúkdóminn,
en aftur á móti eru ekki nema
helmingslíkur hjá sýfUissjúkling-
um. Aftur á móti við næstu sam«>
farir er hættan mun meiri að sý"
filissjúklingur smiti, þegar hættan
stendur í stað með lekandann.
Ennþá hefur engin aðferð verið^
fundin upp til að ganga alveg ai'
þessum hællausa Akkilesi. dauð-
um. Þrátt fyrir hátt menningar-
stig þjóða og ítrekaðar . tilraunir
'byggðar á hávísindalcgum niður-
stöðum, hefur enn ckki tckizt a9
fá allan almenning til þess sam-
starfs við lækna og heUbrigðisyfii’
völd, sem nauðsynlegt er til a®
hægt sé að vinna á meinsemd ein»
og lekanda. Hraustiegar tilrimir
hafa verið gerðar í sumum ríkjumc
Bandaríkjanna og hafa sumar
þeirra reynzt ágætlega, — eins oa'
til dæmis sú, sem nýlega var ger<3>
í einu fylki. Fólki, sem fékk lek-
anda, var skipað að liafa þegai’
símasamband við sérfræðinga #
kyynsjúkdómum, sem sögðu svo
hvernig ætti að höndla sjukdóro-
inn, en það er hægt að vinna bug
á’ honum 24 tíma eítir smitun. Á-
rangurinn var sú, að 709U allro
Framh. á 7. síðo
ALÞÝÐUBLAÐIÐ - 27. janúar 1963