Dagsbrún


Dagsbrún - 29.06.1918, Qupperneq 3

Dagsbrún - 29.06.1918, Qupperneq 3
DAGSBBÚN 67 verður að borga þær skemdir jafn- ótt og þær verða, en 2000 krón- urnar fær hann endurgreiddar að náminu loknu. Sá sem borgar 5000 kr. fyrirfram alls, þarf ekki að borga neitt fyrir skemdir er verða af hans völdum nema það sem skemdirnar kunna að fara fram úr 10 þús. krónum. Skólinn leggur nemendunum til áhöld. En fæði, húsnæði o. þ. h. sjá þeir sér fyrir sjálfir. Stórstúku-þingið. (Aðsent.) St.st.-þing Goodtemplar-regl- unnar var háð hér dagana 8.—12. s. 1. Fyrir margra hluta sakir mun mega kalla það eitt af merkari þingum reglunnar. Sjaldan hefir betur komið í ljós hve langt regl- an ber af öðrum félögum hér, í staðfestu, þrautseigju og fórnfýsi. Maður sem var á st.st.-þinginu, og hefir verið stöðugur gestur á Alþingi í sumar, sagði við kunn- ingja sinn, daginn eftir þingslitin, að þeir væru margir, Alþíngismenn- irnir, sem hefðu getað haft' gott af því að koma á st.st.-þingið og læra þar hvernig þingmenn eiga að haga sér, — og ekki síst til þess að læra að bera virðingu fyrir þeirri göfugu stofnun sem þeir eru kallaðir til. Það var enginn orða kappleik- ur, skrípaleikur né skítkast. — Fulltrúar st.st.-þingsins fundu það að þeir voru kallaðir til að ræða málin og ráða fram úr þeim. Alþingi 1917 feldi burtu styrk þann (1000 ki.) sem reglan hafði fengið úr landssjóði. Var það frem- ur skoðað sem viðurkenning fyrir starfsemi hennar, en að hana munaði um það fjárhagslega. Þessu taktleysi Alþingis svaraði reglan með því að nokkrir með- limir hennar og vinir borguðu á árinu upp skuldir hennar, 6000 kr. og á st.st.-þinginu gáfust undir 2000 kr. i útbreiðslusjóð hennar. Það sannast, sem einn góður maður sagði: „Þar sem kærleikur- inn er, þar er fórnfýsi, og þar sem fórnfýsin er, þar er starfað". SkáJc, andbanningar! Stjórn st.stúkunnar var endur- kosin í einu hljóði. N. Konan Guðbjörg Þorleifsdóttir. Einn íslenzkur sveitabær er orð- inn töluvert, og að góðu þektur út um land, einkum af myndum Ásgríms málara, það er Múlakot í Fljóts- hlíð. Þessi frægð Múlakots er ekki að ástæðulausu, því það er eitt af þeim sárafáu íslenzku sveita- bæjum, sem eru prýddir trjágróðri. Eftir því sem sagt er frá í grein í Mgbl. er það konan á bænum (nafn hennar stendur yfir þessum línum), sem hefir plantað trjánum. Nú kann einhverjum að finnast að slíkt sé nú ekki mikið þrekvirki né merkilegt. En svo er það nú þó. Reynslan sýnir, að í fram- faraviðleitni þjóðanna eru það fáir menn, sem ríða á vaðið, sem allir aðrir fara á eftir, og má telja víst, að trjáræktin í Múlakoti verði á komandi mannsaldri öflug iyftistöng undir trjáræktina hér á landi. Þess vegna vill Dagsbrún gera sitt til þess að halda á lofti nafni húsfreyjunnar í Múlakoti, Gnðbjargar Þorleifsdóttur. Merkur gestur. Með Botníu kom um daginn hingað til borgarinnar Svenn Poul- sen, aðalritstjóri Berlinske Tiden- de. Hr. Poulsen var í konungs- förinni þegar Friðrik konungur heimsótti ísland, og var annar þeirra, er ritaði bókina um þá för. Vanalega eru Danir mjög illa að sér um íslenzk málefni, og það þó þeir hafi komið til landsins, en hr. Poulsen er undantekning frá þeirri reglu, því hann er sérlega vel heima í öllu er íslandi við- víkur. Faðir hans var hinn nafnkunni leikari við konunglega leikhúsið í Khöfn, Emil Poulsen próíessor, en bræður hans eru þeir leikararnir Johannes Poulsen og Adam Poul- sen leikhússtjóri i Helsingfors í Finnlandi, sem stúlkurnar eiga myndir af. Vefnaðarvara úr mó. Þjóðverjar hafa um lengri tíma notað mó til þess að framleiða af nokkurskonar ull, er spinna má úr og vefa, en þeir hafa haldið leyndri aðferðinni. En nú hefir Svíi að nafni Gustav Sellergren, sem er prófessor við konunglega tekniska háskólanum í Stokkhólmi, fundið upp aðferð til þess að vinna vefj- argarn úr mónum, og er mikið látið af því hve sterkt það sé sem úr slíkri móull er unnið. Fram- leiðsla móullarinnar er sagt að kosti að eins 40 aura vogin. Laust og fast. (xuðm. Friðjónsson skáld frá Sandi, hefir dvalið hér i bæn- um undanfarna daga. Hélt hann nokkra fyrirlestra hér og i Hafnarfirði — altaí tyrir troð- fullu húsi. Samsæti var honum haidið i iðnaðarmannahúsinu í fyrri viku. Dr. Guðm. Finn- bogason hélt þar ræðu fyrir minni hans, en Jakob Thorar- ensen skáld flutti honum kvæði. Flugslys hafa orðið furðu mörg í Danmörku nú á þessu vori. Biðu fjórir flugmenn bana TVýtt! Wýtt! Nýtízku danslög: Min Kones Mand — Andersen — Den lille Jensen — Foraars- valzen — Valz pleurante — Min Morgensang — Tivolialbum — Scala Melodier -- Drag tilbage med en styrket Tro, og mörg fleiri falleg lög. Hljóðfærahús Reykjavíkur (gegnt Dómkirkjunni) opið frá 10—7. þann tima sem ritstjóri þessa blaðs dvaldi í Khöfn — þar af þrír á hálfum mánuði. Hafa hlutfallslega fleiri flugmenn beðið bana í Danmörku en í ófriðarlöndunum, og er vond- um vélum — ónýtum mótor- um — um kent. Altaf eykst þó áhuginn fyrir fluglistinni og altaf eru það fleiri og fleiri sem vilja læra að fljúga, enda venst sá sem daglega sér flug- vélar líða um loftið (svo sem sjá má í Khöfn) svo við þá sjón, að honum finst sem að flug muni vera mjög hættulítið — þrátt fyrir öll slysin sem hann heyrir um. Himinn og jörð. Ný stjarna. Sá fyrir stjörnufræðingana merki viðburðar varð í byrjun þessa mánaðar að ný stjarna kom skyndi- lega í ijós á himinhvolfinu og var hún viðlíka skær og skær- ustu fastastjörnur. Til stjörnu- fræðis-miðstöðvarinnar, sem áður var í Kiel, en við stríðsbyrjun var flutt til Khafnar, komu skeyti samtals frá 35 stjörnufræðingum víðsvegar að af jörðinni, er allir hugðust hafa séð hana fyrstir. Hringur soldánsins. 156 157 158 Zairah ypti öxlum lítið eitt. »Ég vann þó að lokum«, mælti hún; »ég hefi fengið bréfin og hringinn, og þú vinstúlku þína, Borgar. Til hamingju! Ég er í augum heimsins slæm stúlka, en jafnvel slæmar stúlkur eiga þó gott til á stundum, og ef til vill hefðir þú gert mig betri en ég nú er, því þú ert maður.a Svo rétti hún honum sterka, hvíta höndina og þrýsti hann hana innilega. »Ég get ekki sagt yður«, stamaði hann, »hversu þakklátur ég er yður — —« Zairah bandaði frá sér með hendinni. »Verið þið sæl! Ég verð að flýta mér.« Síðan veifaði hún til þeirra og hvarf inn á milli hússkugganna, en Elísa og Borgar stóðu ein eftir. Hann leit í kringum sig og sá þá bæna- hústurn, sem bar við gráan himininn á milli húsanna. Rétt hjá sá hann bæna- hússdyrnar. Hann hugsaði sig um sem snöggvast, og virtist svo hafa tekið ákvörð- un sína. st’að má þó að minsta kosti reyna það«, sagði hann. »Ég veit ekki hvar við erum, en fari ég upp í turninn, þá þekki ég mig kannske og sé hvert halda skal. Og ef þér viljið biða hér á meðan þá skal ég nú reyna.« Elísa þrýsti sér að honum. »Eg vil fara með yður«, mælti hún. »Ein yrði ég ekki hér eftir, hvað sem i boði væri.« »Eruð þér ekki of þreyttar til að ganga upp stigana?« »Það tekst«, sagði hún blátt áfram. Dyrnar að bænahúsinu stóðu opnar og læddist Borgar nú á tánum og leit inn til að finna uppgöngu í turninn; brátt sá hann litlar dyr og þar inn af stiga. »Hafið nú hljótt«, hvíslaði hann; »ef við náumst hér, þá lendum við i nýjum raunum.« Elísa þrýsti hönd hans bliðlega, og tóku þau nú að ganga upp stigann og liéldu níðri i sér andanum, unz 5 þau náðu efsta pallinum. Elísu lá við að reka upp undrunaróp. Yfir þeim hvelfdist daufblár himininn, stjörnurnar sáust ekki og bleikur mán- inn sveif yfir höfðum þeirra. 1 austri sást daufur roði, sem sýndi að dagur var að renna. Snjóhvít húsin spegluðu sig í sléttum haffletinum, og beint fyrir neðan þau lá langa gatan frá Sako niður að bryggjunni og gistihúsi þeirra. Það var eins og þungum steini væri létt af hjarta ungu stúlkunnar, þegar hún sá þetta; aðeins örfá augnablik, og þau voru úr allri hættu, þvi nú vissu þau hvaða leið skyldi halda. Borgar rendi augunum ennþá einu sinni yfir hina undraverðu og æfintýraríku borg. Og enn einu sinni flögraði hugur hans til konunnar undraverðu, sem fyrir stundu síðan tók þátt i æfintýrum hans. Hann þóttist heyra rödd hennar, finna hand- tak — fjötrar hennar voru enn ekki slitnir. En þessar hugsanir héldu honum ekki lengi. þarna i turntoppinum kvaddi hann nú Austurlönd með öllum þeirra leyndardómum, hvítum húsum og þök- um, mönnum og konum með hinar und- arlegu ráðagerðir og verk. Elisa færði sig til og rankaði Borgar þá við sér; við hlið hans stóð kona af hans eigin þjóð, kona, sem átti hug hans og hjarta. »Nú erum við úr allri hættu, Elisa«, sagði hann blítt og greip hönd hennar. »Yertu óhrædd, nú lagast alt saman.«

x

Dagsbrún

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Dagsbrún
https://timarit.is/publication/173

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.