Höfuðstaðurinn - 28.01.1917, Síða 2

HÖPUÐSTAÐURINN
)^»affffffffffffffv*«wff ::: **&&
I HðFUÐSl'AB URIII1
Eg kemur út daglega, ýmist heilt *
Sblað árdegis eða hálft blað árdeg- ®
is og hálft síðdegis eftir því sem ff
g ástæður eru með fréttjr og mikils- g
s verðandi nýjungar,
< mmmnmmmmmmamm niinvMWMrai«
Duglegir drengir
}C&Uvaxv & Ötsexv
tvaja í tagev*.
óskast til að selja
jpöfuðstaðinn
>M»M<>M»M»M»M<
' Stubbasirtz
— óvanalega gott og ódýrt —
nýkomið til
Kristínar J, Hagbarð,
Laugaeg 24 C.
Fiskilínur — Netagarn
Seglgarn — Umbúðastríga
Þakjárn
Ljáblöð — Girðingarstaura
Grænsápu — Handsápu
Þvottasápu — Sóda
Blagsóda — Stívelsi
Þvottabretti - Gler - Tré.
Klemmur
Olíuvélar — Primus
Ramma — Spegla
Peningabuddur
Glervörur — ameriskar
Leirvörur
Rúður í búðargiugga.
Undir dularnafni.
Eftir Charles Garvice.
---- Frh.
Lynforde settist að snæðingi og var forviða
á því hver heimsins ósköp hann gat fátið í sig
af matnum. Þótti honum hver bitinn öðrum
Ijúffengari, og stóð hann á blístri þegar hann
var loksins búinn, kveikti sér í pípu og gekk
út og ofan að sjó. Þar sá hann öflugan öldu-
brjót, sem sjórinu gnauðaði hægt við, en hann
gat hugsað sér að þar mundi ganga talsvert á
þegar hafrót og ofveður væri. Strandlengjan
og sandurinn var mjög aðlaðandi og loftið
svo hreint og hressandi, að hann dró andann
djúpt og svalg það í sig.
Hann gekk eftir fjörunni meðfram sjónum
og horfði á þorpið álengdar, og leist honum
prýðilega á þetta alt saman. Morguninn eftir
vaknaði hann fyrir allar aldir við það, að ein-
hver fór syngjandi ofan að sjónum. Fórhann
þá á fætur og gekk beinustu leið til sjávar til
þess að fá sér bað. Sjórinn var mátulega heit-
ur, og synti Lynforde langt úf, enda var hann
góður sundmaður. Hann lék ýmsar listir á
sundinu og reyndi að kafa til botns, en dýpið
var svo mikið þar sem hann var, að honum
tókst það ekki, og skaut jafnharöan upp aftur.
Sá hann þá, sér til mikiilar undrunar, dökk-
hærðan koll standa upp úr sjónum rétt hjá
sér. Það var unglingspiltur, sem var að synda
þarna aö gamni sínu, eins og Lynforde, og
fór hann að hlæja þegar Lynforde varð litið á
hann og kallaði til hans:
^Góðan daginn, herra, þetta er gaman, finst
yður það ekki ?«
»Jú, það er áreiðan!egt«, svaraði Lynforde.
» Sjórinn er nærri volgur*.
»Við skulum reyna okkur að klettinum
þarna*, sagöi strákur.
»Eg er'til með það«, svaraði Lynforde, og
þutu þeir af stað.
Pilturinn hafði ekki róð við Lynforde og
hægði hann því á sér, því að hann ætlaði að
lofa honum aö komast fratn úr sér. En alt í
einu nam pilturinn staðar, rak upp hijóð Og
rétti upp annan handlegginn. Lynforde vissi
þegar sem var, að hann mundi hafa fengið
krampa, og synti til hans.
»Það er ekkert«, sagði pilturinn hreystilega, |
þó að andlit hans væri afmyndað af syna-
drættinum. »Lyftið þér mér upp, eg skal
reyna að þyngja yður ekki niður«.
»0, þyngdu eins og þér sýnist*, sagði Lyn-
ford kæruleysislega. Hann leit til lands, og
sá, að þeir voru langt úti, svo að hann bjóst
til að þreyta erfitt sund með drenginn í eftir-
dragi. Hann náði í handlegg drengsms og
hélt honum uppi. »Legstu á bakið«, sagði
hann — »þá veröur mér hægra fyrir*.
Hann stefndi til lands, en hafði að eins
tekið fáein sundtök þegar bátur kom fyrir
klettinn. Reri honum stúlka nokkur með
löngum og sterklegum áratogum. Hún leit
um öxl sér tit sundmannanna og var hræðslu-
svipur á audlitinu, en nú kallaði hún glaðlega
til þeirra:
»Hertu þig, Bert. Nú er öllu óhætt. Eg
kem undir eins til þín.«.
Frh.
Orðlögð átvögl.
--- Frh.
Svo fóru leikar að hann lauk hverjum mat-
arbita, sem á borðinu var og þegar maður sá
kom, er telja skyldi þeim trúhvarf, þá hitti
hann alla fangana á bæn og voru þeir þess
öruggir, að guð mundi forða þeim úr þessari
hættu. Ekki varð heldur af þvf, að þeir yrðu
líflátnir morguninn eftir, heldur var þeirn skift
fyrir tyrkneska höfðingja, sem krossfarar höfðu
þá nýiega náð á vald sitt. <
Um Pornavel riddara gengur eionig ðnnur
saga frá sömu tímum. Hinir vantrúuðu höfðu
sent Meheraed-Jússúf pasja til kristnu herbúð-
anna í þeim tilgangi að undirbúa friðarskil-
málana. Var Pornavel riddari settur andspænis
honum við borðið t veizlu þeirri, er sendi-
herranum var fagnað með til þess að láta hann
ganga úr skugga um, hverjum ofurmennum
hinir kristnu hefðu á að skipa. Fékk það
honum mikillar undrunar, er hann sá hinn
frakkneska aðalsmann tæma hvern diskinn af
öðrum og drekka óhemju mikið vín jafnframt.
Og með því að greifanum tókst að hrjóða
diska sessunauta sinna án þess að sendiherr-
ann tæki eftir þá dró Mehemed-Jússúf af því,
að allir krossfararnir værn sömu afarmennin
og greiddi það eigi all-Iítið fyrir gangi friðar-
málauna.
Eftirfylgjandi saga er sögð úr þrjátíuára-
stríðinu um fótgönguliösmann einn. í her
Wallensteins var Ungverji einn í herdeild
Tarpinskí ofursta, Baranýéað nafni og kallaður
»átvaglið« vegna hins óseðjandi hungurs, sem
ávalt ásótti hann. Þennan mann tók Wallen-
stein seinna í sína þjónustu og hafði hann til
sýnis handa gestum sínum likt og aðrir höfð-
ingjar höfðu loddara og trúða. Ungverji þessi
beiö bana t áflogum í veitingahúsi nokkru.
Hann var krufinn og sást þá að maginn var
þrefalt stærri en í öðrum mönnum.
Meðal margra fágætra hluta i ráðhúsinu í
Amsterdam er einnig geymdur þar maginn úr
von Fluyder aðmíráli. Hann var flotaforingi
Hollendinga á 17. öld og var öllu kunnari
fyrir afskaplegt ofát sitt en frægðatverk fhern-
aði. Arfleiddi hann háskólann í Briigge að
skrokknum á sér til krufningar og skyldi hann
því næst jarðsettur með mikilli viöhöfn. Dr.
Lamatrie læknir í Brussel getur þess f riti einu
um magasjúkdóma, að maginn úr Fluyder sé
ennþá helmingi stærri en í öðrum mönnum
þótt nú sé hann orðinn skorpinn allur.
Þá hafa konungbornir menn Iöngum verið
kendir við ofát margir hverjir. Þannig er það
sagt um Ríkarð Ljónshjarta, að þann árstíma
sem hann sat fanginn hafi hann á hverjum
degi étið eins mikið í cinu og allir fangaverð-
irnir til samans, enda varð hann að greiða
Hinriki keisara sjötta 10000 mðrk silfurs í
kostpeninga auk fjár þess, sem hann varð að
gjalda til lausnar sér.
Frh.